Raf Yorumu: elif_celik (@elif

YARIM BIRAKILAN HAYALLER Hemen hemen hepimizin hayalleri vardır, öyle değil mi? "Doktor olacağım," "Mezuniyetimde bu elbiseyi giyeceğim" gibi ve daha nice hayaller... Hepimiz yarının arkasına sığınırız; hiç şükretmeden yalnızca hayal kurup gerçekleşmesini bekleriz. Peki, biz bu hayallerimizi yaşayıp dururken etrafımıza…devamıYARIM BIRAKILAN HAYALLER Hemen hemen hepimizin hayalleri vardır, öyle değil mi? "Doktor olacağım," "Mezuniyetimde bu elbiseyi giyeceğim" gibi ve daha nice hayaller... Hepimiz yarının arkasına sığınırız; hiç şükretmeden yalnızca hayal kurup gerçekleşmesini bekleriz. Peki, biz bu hayallerimizi yaşayıp dururken etrafımıza bakıyor muyuz? Bence bakmıyoruz. O kadar kapılmışız ki dünyaya, adeta gözümüzü kör etmişiz. Yalnızca hayaller ve popüler kültürün havasında yaşayıp gidiyoruz. Peki, hayallerin ardına sığınan diğer insanları düşündünüz mü hiç? Örnek verecek olursak, günümüzde üç-dört yıldır devam eden Filistin'in yaşadığı zulümleri, Doğu Türkistan'da eziyet edilen insanları kaç kişi düşünüyor gerçekten? "Milletimizden değil" diye neredeyse aklımıza bile gelmiyor. Zaman akıp geçiyor; onlar her gün çocuk, yaşlı fark etmeden toz bulutları arasında kardeşlerinin parçalarını bulunca şükrediyorlar. Biz ise canlı halimize bile şükretmiyoruz. Kur'an'da denildiği gibi: "İnsanoğlu pek nankördür." Gerçekten de öyle... Bir toplum için sessizliğe bürünmek, bu durumun ileride bizim başımıza gelmeyeceği anlamına asla gelmez. Sizin bugün sustuğunuz yer, yarın sizin kapınızı çalabilir. Oradaki anneler, babalar çocuklarının bedenini taşırken, bir ekmek su bulamayacak kadar açken, biz evlerimizde huzurluca otururken bazı katillerin elinde eziyet görüyorlar. "Çeksinler, bizimle alakası yok" diyen insanlar var maalesef; farkında değiller ki Allah onların gözlerini kör etmiş. Ne kadar acı... Sıra bugün bizde değilse, yarın bizde olmayacağının garantisini kim verebilir? Kimse. Ama o millet biz olsaydık, bize yardım etmeyen insanlara kızardık, öyle değil mi? Düşünün; siz bir çocuksunuz ve yanınızda kardeşinizin, ablanızın, abinizin, annenizin veya babanızın vurulduğunu, üstelik gözünüzün önünde evinizin bombalandığını görüyorsunuz... Bunu kim kaldırabilir? Maalesef onlar dayanıyor; Filistin'deki, Doğu Türkistan'daki insanlar dayanıyor. Maalesef bununla da kalmıyorlar; bunu yapan katiller artık yakıyorlar, diri diri insanları yakıyorlar! Gözünüzün önünde hiç acımadan hayvanları, her canlıyı öldürüyorlar. Hangi insanlığa sığabilir? Bence hiçbirine sığmaz, insan kalbi dayanmaz. Ve maalesef bazı insanların dediği şey şudur: "Ben ne yapabilirim?" Evet, belki oraya gidip bizzat bir şey yapamayız ama yapabileceğimiz bazı şeyler onların hayatını kurtarabilir. Onlara bakalım: Boykot etmek: Artık neredeyse kimse dikkat etmiyor. Aslında toplumun pek suçu yok çünkü piyasaya sokuluyor ama buna rağmen almamaya çalışmak gerek. Boykot olan gıdaları gösteren yüzlerce uygulama var, onları indirebiliriz. İnanın ki o katillerin her bir şeyini tükettiğinizde onlara destek vermiş oluyorsunuz. Dua etmek: Bazen bir dua çok şeyi değiştirir. Sadece kendimiz için dua edeceğimize, "Oradaki ben de olabilirdim" deyip Filistinli kardeşlerimize ve bütün eziyet gören insanlara dua etmeliyiz. Son olarak: Unutuldu maalesef... "Konu ben olmadığım sürece sorun yok" kafasında çoğu kişi. Ama bir hareket bazen çok şeyi değiştirir. Paylaşın insanlarla, konuşun; onlar da insan. Siz dayanamayacağınız bir şeye niye başkasının yaşamında izin veresiniz ki? Yarın için hayalleri olan milyonlarca insan katlediliyor. Susmayalım, onların yarınlarına ses olalım. Bu bütün dünyanın sorumluluğudur. Unutmayın, her sustuğumuzun bir hesabı olacaktır.