Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Cam Sehpa (The Turkish Coffee Table), pısırık bir kocanın (Alper Kul) eşinin itirazlarına rağmen aldığı sıradan bir cam sehpa yüzünden ailenin sürklase oluşunu anlatan bir psikolojik gerilim ve kara komedi filmi. Cam Sehpa, İspanyol yapımı "La Mesita del Comedor" adlı…devamıCam Sehpa (The Turkish Coffee Table), pısırık bir kocanın (Alper Kul) eşinin itirazlarına rağmen aldığı sıradan bir cam sehpa yüzünden ailenin sürklase oluşunu anlatan bir psikolojik gerilim ve kara komedi filmi. Cam Sehpa, İspanyol yapımı "La Mesita del Comedor" adlı filmden yola çıkılarak geliştirilen bir remake niteliği taşıyor. Filmi izlerken beni en çok etkileyen şey, filmin özünde taşıdığı sarsıcı fikrin gücü oldu. Tek bir anın, tek bir hatanın insanın bütün hayatını nasıl geri dönülmez biçimde değiştirebileceğini anlatırken seyirciyi sürekli diken üstünde tutmayı başarıyor film. Vicdan azabı, korku ve suçluluk duygusu öyle yoğun işleniyor ki film uzun süre zihinden çıkmıyor. Gerilim, yüksek sesli numaralara başvurmadan; karakterlerin ruh hâli, bakışları ve giderek büyüyen panikleri üzerinden bina ediliyor. Bu nedenle film boyunca huzursuzluk, tekinsizlik hissi neredeyse hiç kaybolmuyor. Özellikle final bölümü, uzun süre akıldan çıkmayacak kadar etkileyici ve seyirciyi ahlaki bir sorgulamanın içine sürükleyecek kadar sert. Bunca olumlamaya rağmen filmin tonunda beni rahatsız eden bir dengesizlik de var. Böylesine ağır bir dramın ortasında yer alan bazı komedi unsurları ve abartılı durumlar, gerilimi beslemek yerine zaman zaman dağıtıyor. Kara mizah elbette bilinçli bir tercih ancak bazı sahnelerde bu tercih filmin trajedisini gölgede bırakıyor ve istemeden de olsa olayların ağırlığını hafifletiyor. Benim için filmin en büyük handikabı bu oldu. Yine de yönetmen, karakterin psikolojik çöküşünü başarılı biçimde aktarıyor. İzleyiciyi yalnızca yaşanan olaya değil, o olayın ardından giderek büyüyen paniğe ve vicdani hesaplamaya hesaplaşmaya ortak ediyor. Özellikle başrol performansı, filmin etkisini önemli ölçüde artırıyor. Sonuç olarak Cam Sehpa, herkesin kolayca izleyip hazmedebileceği bir film değil. Kusurlarına rağmen kolay kolay unutulmayan filmlerden biri olduğu ise gerçek. Anlattığı hikâye cesur, finali etkileyici ve bıraktığı vicdani yük ise oldukça ağır. Keşke mizah dozunu biraz daha kontrollü kullansaydı; o zaman yalnızca çarpıcı değil, neredeyse kusursuz bir psikolojik gerilim olarak anılabilecek bir yapım olabilirdi. İyi seyirler dilerim.