Raf Yorumu: Zeze (@

_zeze 2 months ago

Spoiler içeriyor Julie'nin kazadan sonra yaşadığı yas sürecini ve eşiyle olan bağının bazı gerçekleriyle yüzleştikten sonra yeniden hayata tutunmasını konu alan bir film. Karakterin duyguyu geçirmesi, ufak detaylarda ince mesajlar vermesi çok hoşuma gitti. İzlerken hayatta tutunacak hiçbir şey göremeyen bir kadını…devamıJulie'nin kazadan sonra yaşadığı yas sürecini ve eşiyle olan bağının bazı gerçekleriyle yüzleştikten sonra yeniden hayata tutunmasını konu alan bir film. Karakterin duyguyu geçirmesi, ufak detaylarda ince mesajlar vermesi çok hoşuma gitti. İzlerken hayatta tutunacak hiçbir şey göremeyen bir kadını görüyorsunuz. Julie'nin yas sürecini geçmişini hatırlatan ve geçmişte devam ettireceği her şeyi arkasında bırakarak devam ediyor. Hatta devam etmiyor, durağan ve mutsuz bir şekilde içine kapanıyor. Mavi rengi Julie'nin acı ve hüzün dolu anlarında sahnede gösteriyor kendini. Mavinin kalıpların dışında anlamlarla ele alınması özgün ve varoluşun sınırlandırılmaması en sevdiğim noktalardan biri oldu. Julie'nin annesiyle olan sahneleri çok dokunaklı geldi. Annesine "Küçükken farelerden korkar mıydım anne?" sorusuna karşılık aldığı cevap acının insanı ne kadar savunmasız hale getirdiğini , Julie'nin fareleri evden çıkarmak için bulduğu çözüm bence acının ilk kırılma noktasıydı. Karakter uzun sahnelerden sonra ilk defa kabuğundan çıkıp dış dünyayla temas haline geçti. Apartmanlarında yaşayan alt komşusuyla olan ilişkisini kısa tutmuş olsa bile ince mesajlar içeren bir karakterdi komşusu. Kızı üzerinde fazla durulmamıştı fakat Julie'nin çantasında bulduğu şekeri acı acı yerken acısını ne kadar gürültülü yaşadığını hissedebiliyorsunuz. Eski evini bırakıp giderken yanında mavi avizeyi götürmesi ne kadar geçmişinden kaçarsa kaçsın yine de o bağın devam ettiğinin somut bir göstegesiydi. Hüzün dolu sahnelerde mavi renginin yüzüne yansıması ve arkada çalan müzik sahneniyi çok farklı bir noktaya taşıyor. Julie'nin yas sürecinde eşinin yarım kalan müziğini tamamlamak istememesi ve onu seven Olivier'e sadece somut ve içten olmayan yaklaşımı da bağ kurmama isteğini başka ilişkiler üzerinden yansıtmış. Geçmişle yüzleştikten sonra hayata geri dönmesi ve mücadelesini de görüyorsunuz Julie'nin. Ve bir sahnede Olivier'e " Belki de böyle olması daha iyi oldu." demesi birçok şeyi kabullendiği sürecin başladığını ifade ediyor. Haç işareti olan kolyesini kazaya tanık olan çocuğa vermesi ve arkada çalan müziğin sözleri ile çocuğun bir sahnede görünmesi çok tutarlı ve yerinde bir sahne olmuştu. Sevginin en kutsal şey olduğunu ve bunun farklı bedenlerde hep devam edeceğini verdiği kolyeden, eşinin hamile sevgilisine gösterdiği merhametten de mesajı almış oluyorsunuz. Uzun bir aradan sonra bir film hakkında düşünüp üzerine bir şeyler yazmam noktasında beni harekete geçiren bir film oldu. Çok severek izledim. İzlenmeye değer ve kaliteli bir yapımdı...