Raf Yorumu: rose_ee (@rose

Spoiler içeriyor Bu filmi öncelikle bana öneren arkadaşıma sonsuz teşekkür ediyorum. Filme başlarken çalan müzik o kadar güzeldi ki..Giriş müziğini övmeden geçmek haksızlık olur diye düşünüyorum. Çünkü etkileyici bir giriş her zaman beklenti doğurur. Film hakkındaki düşüncelerime gelecek olursam, filmin girişinde bir…devamıBu filmi öncelikle bana öneren arkadaşıma sonsuz teşekkür ediyorum. Filme başlarken çalan müzik o kadar güzeldi ki..Giriş müziğini övmeden geçmek haksızlık olur diye düşünüyorum. Çünkü etkileyici bir giriş her zaman beklenti doğurur. Film hakkındaki düşüncelerime gelecek olursam, filmin girişinde bir ev üzerinden yapılan duyular arası geçiş oldukça başarılıydı. Bunu filmin devamında da görmek isterdim. Çünkü gerçekten güçlü diyaloglar ile sağlanmıştı bu aktarım. Konunun özüne inmek gerekirse, filmdeki çoğu sahneyi birini karşıma alıp sabırsızlıkla ona anlatıp onu da heyecanlandırma isteği duydum. Bir babanın çocuklarını terk etmesi, yıllar sonra geri dönmesi ve o süreç içerisinde yaşanılanlar yer ediniyor. Normalde “kalanlar mı, gidenler mi daha çok üzülür?” klişesi üzerindeki düşüncem her zaman kalanlar olmuştur. Ama filmi izledikten sonra gidenlerin aslında daha ağır bir yükle yaşamaya çalıştıklarını hissettim. Bu düşünceye genel ilişkilerden ziyade aile içindeki bağlar üzerinden vardım. Gustav'ın “Nefret dolu bir insanı sevemezsin.” repliği ne kadar kesin bir yargı gibi gözükse de bence Gustav geçmişe dönebilse Nora için nefret dolu bir kadını da sevmeye çalışırdı. Çünkü Gustav gittiği yerde Nora'yı her zaman ruhunda taşımıştı. Ayrıca Nora, filmin çoğu sahnesinde bir dile ihtiyaç duymadan beden dilini konuşturabilen bir karakterdi. Her zaman omuzları dimdik olan Nora, babasının yanındayken omuzlarını dik tutma ihtiyacı hissetmiyordu. Belki de en güvende hissettiğimiz yerlerde bir yetişkin olmaktan çıkıp küçük bir çocuğa dönüşmeyi yansıtıyordu. Filmin görsel olarak “gölgeler” üzerine dikkat çekmesi de ayrı bir güzellikti. Filmdeki geçişler, renkler bir araya gelince siyah beyaz bir hikâyeyi canlı kılıyordu. Filmin sonuna gelecek olursam, finalin benim için yeterince güçlü olduğunu hissedemedim. Fakat sona gelene kadar zaten filmden yeterince doyum almıştım. Bu yüzden finalde eksik hissettiğim şey, filmin bende bıraktığı hissiyatın önüne geçmedi. Belki de bazı filmler bittiğinde “ne güzel filmdi” demekten fazlasını söyletir insana. Bir süre karakterleri, cümleleri ve kendi hayatındaki karşılıklarını düşünürüz. İyi ki izledim, diyorum.