Raf Yorumu: Ahm3tt (@ahm3tt)

Spoiler içeriyor 🦜Tuesday, ilk bakışta ölüm üzerine yapılmış fantastik ve sıra dışı bir film gibi görünse de film ilerledikçe aslında ölümden çok, geride kalanların ne yaptığına dair bir hikâye olduğunu düşünmeye başladım. Filmin en etkileyici taraflarından biri, Ölüm'ün kendisini kötü bir varlık…devamı🦜Tuesday, ilk bakışta ölüm üzerine yapılmış fantastik ve sıra dışı bir film gibi görünse de film ilerledikçe aslında ölümden çok, geride kalanların ne yaptığına dair bir hikâye olduğunu düşünmeye başladım. Filmin en etkileyici taraflarından biri, Ölüm'ün kendisini kötü bir varlık olarak göstermemesi. Aksine, hayatın bir parçası, hatta hayatın anlamlı olabilmesi için gerekli bir gerçeklik olarak karşımıza çıkartıyor. Tuesday'in yaşadığı acılar dayanılmaz bir noktaya geldiğinde ölümün neden gerekli olduğunu başka bir açıdan anlıyoruz. Çünkü ölüm yalnızca hayatı sona erdiren bir şey değil; aynı zamanda acıların da bir sonu olmasını sağlayan bir sınır. Ölüm olmazsa dünya yavaş yavaş kaosa sürüklenir. Bunu hepimiz hayal edebiliyoruz. Hayatın bir sonunun olması, aslında hayatın düzeninin bir parçası. Ama benim için filmin asıl vurucu tarafı Zora'nın yaşadıklarıydı. Hayatını çocuğuna, eşine veya çok sevdiği birine adamış ve zamanla kendi hayatını onların hayatıyla bütünleştirmiş o kadar çok insan var ki… Böyle bir insan sevdiğini kaybettiğinde yalnızca bir kişiyi kaybetmiyor; kendi hayatındaki anlamı ve düzeni de kaybedebiliyor. Zora'nın yaşadığı boşluk bu yüzden bana çok gerçek geldi. Sevdiğimiz insanlar hayatımızın çok büyük bir parçası olabilir ama hayatımızın tamamı olmak zorunda değiller. Onları kaybettiğimizde yaşama devam etmek, onları unutmak veya sevgilerine ihanet etmek anlamına gelmiyor. Tam tersine. . Onları hatırlayarak yaşamaya devam etmek, belki de geride kalanların yapabileceği en anlamlı şey. Her ne kadar yaşanılan kaybın acısı büyük olsa da zaman her derin yarayı kapattığı gibi bu kayıpları da daha çekilebilir hale getiriyor. Tuesday bana göre “ölüm ne kadar korkunç” diyen bir film değil. Daha çok, “Bir gün biteceğini bildiğimiz bu hayatı nasıl yaşayacağız ve sevdiklerimizi kaybettiğimizde nasıl devam edeceğiz?” diye soruyor. Bu yüzden herkese önerebileceğim bir film. Özellikle hayatını tamamen sevdiklerine adamış, bir kayıptan sonra büyük bir boşluğa düşmüş ya da ölüm ve yaşam üzerine düşünmeyi seven insanların filmden kendilerine ait bir şey bulacağını düşünüyorum. Çünkü bazen hayatımızdan çok sevdiğimiz biri çıkar ve geriye kocaman bir boşluk kalır. O boşluk hemen dolmaz. Belki hiçbir zaman tamamen dolmaz. Ama her şeye rağmen yaşamaya devam etmek gerekir. Bence Tuesday'nin bize anlatmak istediği en önemli şey de tam olarak bu.