Raf Yorumu: aria_hill (@aria_

Spoiler içeriyor Kirke benim için sadece bir mitoloji hikâyesi değil, aynı zamanda kendini bulma ve kendi ayakları üzerinde durma hikâyesiydi. Kirke’nin zamanla kimseye ihtiyacı olmadığını, kendi gücünün ve değerinin farkına varmasını okumayı çok sevdim. Özellikle zamanı geldiğinde babasına bile meydan okuyabilecek kadar…devamıKirke benim için sadece bir mitoloji hikâyesi değil, aynı zamanda kendini bulma ve kendi ayakları üzerinde durma hikâyesiydi. Kirke’nin zamanla kimseye ihtiyacı olmadığını, kendi gücünün ve değerinin farkına varmasını okumayı çok sevdim. Özellikle zamanı geldiğinde babasına bile meydan okuyabilecek kadar kendini tanıması çok güzeldi. Hermes’in hikâyedeki yerini de sevdim. Çıkarları olsa bile Kirke’yle kurduğu dostluğun kendine has bir sıcaklığı vardı. Helios ise tam bir “Ben tanrıyım zaten.” kibriyle zaman zaman sinirlerimi test etti. 😂 Odysseus konusunda da Telemakhos’un düşüncelerine katılıyorum; dışarıdan bir kahraman gibi görünse de savaşla fazlasıyla iç içe ve kibirli bir tarafı vardı. Ama benim favorilerimden biri Telemakhos oldu. Kirke’den sonra onu okumak en keyif aldığım kısımlardandı. Özellikle Kirke’yle yaptığı sohbetleri çok sevdim. Aralarındaki o sakin ve doğal iletişim, hikâyenin en güzel taraflarından biriydi. Kirke’nin onu dingin bir denize benzetmesi de Telemakhos’un karakterini ve Kirke’nin ona bakışını çok güzel anlatıyordu. 🥹 Kirke’nin kendi oğlu Telegonos’u kaderinden ne kadar uzak tutmaya çalışsa da sonunda bunu tamamen başaramaması da kitabın sevdiğim noktalarından biriydi. Bir annenin çocuğunu korumak istemesine rağmen onun kendi yolunu ve kaderini yaşamak zorunda kalması, hikâyeye bence çok güzel bir anlam katıyordu. En sevdiğim şeylerden biri de kitabın mitolojiyi anlatma biçimiydi. Keşke Yunan mitolojisinde olduğu gibi Türk mitolojisinin de karakterleri, tanrıları, yaratıkları ve hikâyeleri böyle akıcı, modern ve edebî bir şekilde yeniden anlatılsa. Çünkü kendi mitolojimizde anlatılmayı bekleyen o kadar çok hikâye var ki… Kirke’yi okurken bunu bir kez daha düşündüm. Kısacası; Kirke’nin güçlenmesini, kendini bulmasını ve kendi hikâyesinin merkezine geçmesini okumayı çok sevdim. 🧡