Raf Yorumu: Selim' (@yildizlark61

Spoiler içeriyor ‎"Oğlum, tüm kalbim seninle. Her zaman seninleydi." Kaybedilen ne olursa olsun, iyilik ve anılar, geçmişin, geleceğin felaketi arasında da daima parlar. Bu ilke filmin her saniyesinde kendisini çok tutumlu bir şekilde gösteriyor, izleyici olarak bizi de aynı şekilde içine çekiyor…devamı‎"Oğlum, tüm kalbim seninle. Her zaman seninleydi." Kaybedilen ne olursa olsun, iyilik ve anılar, geçmişin, geleceğin felaketi arasında da daima parlar. Bu ilke filmin her saniyesinde kendisini çok tutumlu bir şekilde gösteriyor, izleyici olarak bizi de aynı şekilde içine çekiyor ve bir kez daha sevdiğimiz birine, çok geç olmadan sarılmanın önemini hatırlatıyor. Filmde, dünyanın neden yok olmaya yüz tuttuğu, kıyametin neyden kaynaklandığı asla işlenilmemiş, çünkü yönetmenin asıl odağında bu yok. Odağımıza yerleşen ilk tem, baba ve oğlun, hayatta kalma mücadelesi de olsa aslında bana göre asıl noktası yine ikisinin arasındaki ilişki değil: Onların amacı, ateşi taşımak; ateşten kasıt ise iyilik, merhamet ve bunlara benzeyen ahlaki insan değerleri. Film her saniyesinde gri bir renge sahip. Bu da aslında başından itibaren, tıpkı acı gerçekler gibi umutsuzluğun merkezini tüm kasvetiyle sarıp sarmalıyor ve geriye biz çocukların, babalarını er ya da geç bir gün kaybedeceklerini bir kez daha hatırlatıyor. Bu yüzden, içerdiği duygu yönüyle, bir kıyamete ihtiyacımız olmadan da babamızın asıl mücadelesini onu kaybettiğimiz zaman daha çok anlıyor ve yaşamın anılardan, iyilikten ve en çok da merhametten ibaret olması gerektiğini düşünüyoruz. Yukarıda yazdığım alıntıya istinaden babamın buna benzer bir cümlesi aklıma takıldı. Her yönüyle iyiliğin ve anıların, kaybettiklerimizin ruhlarını daima güzel bir yerde tuttuğuna yürekten inanıyorum. Tıpkı filmde olduğu gibi baba her zaman çocuğunu her türlü çevre sorunundan ve hatta görünmeyen bir şeyden bile korumaya çalışıp çocuğuna hayatta kalmayı öğretiyor, çocuk ise babasına vicdanın kıyamet senaryosunda bile hâlâ en daimi insanlık duygusu olduğunu hatırlatıp filmde mükemmel bir zıtlık yaratıyor, tıpkı gerçekler gibi. Her şey gibi... Ve en acı yönü de bu: Her çocuğun bir gün ebeveyni olmadan hayatta kalmak zorunda olmayı öğrenmesi. Film, tahmin edilse de edilmese de bir gerçekle bitiyor ama baba, oğlunu her şekilde her şeyden koruma potansiyelini gözler önüne seriyor. Canı pahasına olsa bile. Diyebileceğim pek çok şey var. Bu yüzden hissettirdiği duyguyla yâd ettiğim babamı ve tüm babalara; onları kaybeden oğullara, çocuklara ithafen...