Raf Yorumu: Selim' (@yildizlark61

Spoiler içeriyor "Çocuklar boyama kitabı değildir, onları istediğin renge boyayamazsın." Zaman, yaşanmışlık, geçmiş ve gelecek... Telafi edilemeyecek her lahzanın, akıp giden süre karşısında boynu her zaman büküktür. Tıpkı Hasan'ın her daim boynunun bükük olması gibi... Başlangıçta görülen sıkı dostluğun, acımasız bir hayat…devamı"Çocuklar boyama kitabı değildir, onları istediğin renge boyayamazsın." Zaman, yaşanmışlık, geçmiş ve gelecek... Telafi edilemeyecek her lahzanın, akıp giden süre karşısında boynu her zaman büküktür. Tıpkı Hasan'ın her daim boynunun bükük olması gibi... Başlangıçta görülen sıkı dostluğun, acımasız bir hayat mücadelesine dönüştüğünü, filmin her saniyesinden, tıpkı kitabında olduğu gibi soğuk bir gerçeklikle kabulleniyoruz. Sorgulamamız gereken hususlarda ise zihnimiz, baskının zorluğu karşısında solup giden onlarca hayalin sınırlarını, tıpkı uçurtmanın başka bir uçurtma ipini dolayıp kopardığı gibi, koparıyor. Böylelikle geriye sadece devasa bir kayıp ve hiçlik kalıyor. Hasan ve Emir'in arasındaki dostluk, her zaman daimi gibi görünse de aslında bir ihanetle, parçalanmaya başlayan kuru bir yaprak gibi adeta göğe yükseliyor. Bu süreçte iki çocuğun yaşadığı zorluk, birbirleriyle aralarında uçurum yaratarak uçurtmaya evriliyor. Kitapta da filmde de Emir'in, babasından beklediği sevgi, Hasan'ın saf, temiz iradesiyle görünmez savaşında kendisini alaşağı ediyor. Emir, buna katlanamıyor ve bu fevri düşünceyle Hasan'ı geleceğinden belki de hayallerinden koparıyor. Emir, yapısı gereğince korkaklığını, hüznünü ve babasının onu kabullenmeyişini zamanla Hasan'a bağlıyor ve geriye sadece bir mücadeleyi sonuna kadar sürdüren o, karakterli ve ahlaklı çocuk oluyor. Kim bilir belki de sırları, böyle amansız bir düşman gibi saklamak gereksizdir. Çünkü bu filmde de gördüğümüz üzere, kardeşi kardeşten ayırır ve ikisinin gözünün önünde birine hiç hayal bile edemeyeceği geniş bir dünya yaratarak, öbürünün bir sokak ötesi bile olmayan yaşamını kimsesiz geçirmesine sebep olur... Tüm bunlara rağmen Emir'i sanırım, isteyerek affetmeyeceğim. Evet, belki de son mücadelesinde elinden geleni yaptı ama işte belkilere sığınıp geçmişteki hatasını telafi etmesi de pek olası değildi. Öncesinde onu her şeyden koruyan bir Hasan varken, şimdi artık onun vicdanıyla boyanmış acımasız bir gerçeklik vardı. Emir'in yazar olma yolunda yılmadan verdiği mücadelesi de elbette takdir edilesi bir durumdu. Ama yine de Hasan'ın istediği bir hayat yaşayamadığını unutmayacağım. "Bazen öldüklerine seviniyorum." ‎"Neden? " "‎Çünkü, çünkü beni böyle görmelerini istemiyorum. Çok kirlendim." Çocukların gözünden, gökyüzünde her daim özgürce savrulan, renkli renkli uçurtmaların kıskanılmayacağı neşeli bir geleceğe ithafen... İyi seyirler dilerim ☁🪁