Raf Yorumu: asliil (@asliil)

🍷"senin canın onunkinden daha mı değerliydi?" Filmin mesajını veren cümle tam olarakta buydu işte. Birimizin canı diğerinden daha mı kıymetli,neden? Bilinçli ya da bilinçsiz öyle davrandığımız anlar oluyor ama değil mi? En azından bana oluyor. Kendime bile itiraf etmek istemediğim…devamı🍷"senin canın onunkinden daha mı değerliydi?" Filmin mesajını veren cümle tam olarakta buydu işte. Birimizin canı diğerinden daha mı kıymetli,neden? Bilinçli ya da bilinçsiz öyle davrandığımız anlar oluyor ama değil mi? En azından bana oluyor. Kendime bile itiraf etmek istemediğim sebepleri bile oluyor bazen bunun. Daha mı yetenekli, daha mı bilgili? Ben mi beceriksizim? Hayır, en az onun kadar yetkinim ama bir şekilde kendimi geride tutmak zorundaymışım gibi geliyor. Tabii bunlar benim kendi meselelerim. Filme dönecek olursak neden korku türünün külterinden sayıldığını anlayabileceğimiz bir film. Başrol adamın ölmesi, evsiz adamın ölmesinden daha üzücü. Çünkü aile hayatı filmde yer alıyordu ve empati yapması kolaylaştı. Ailenizin, sizi seven birilerinin olmayışı hayatınızı değersizleştirir mi? Ödüller almamış olmanız, zengin olmayışınız... Bu tarz onlarca toplumda statü sayılan şeyler. Görünüş bile bunlardan birisi. Mesela evsiz adam siyahi ve diğerleri beyaz. Zenginler ise ölmesini hak görüyor sırf kendileriyle denk sayılmıyor diye. Düzeni kuranlar "üst" sayılanlar ve bunun faydalı olduğunu sürekli ileri sürüp duruyorlar. Tek fayda da yine kendileri için. Bunlar gibi sorgulamaya değer onlarca şey çarptı gözüme. Bunlardan biriside başrol kadının kurtuluş sandığı şeyin aslında en büyük kabusu olmaya ramak kalışıydı. Silah bile tutamazken sonda kadını dövdü. Bizi de yaşadıklarımız bu şekilde büyük değişimlere zorluyor. Peki diğer kadının kıskançlığı. Kendi sahip olanadıkladımızın cezasını sahip olan kişiler mi ödemeli? Evin küçük çocuğu mesela bir daha birilerine yardım eder mi? Babası kendi yüzünden öldü bir noktada. Sonda adamın gidişini izlediği o sahne mesela. Adamın hayatını kurtarmak için onca şey yaşadılar ama tek alabildikleri kuru bir teşekkür. Gerçi başka ne isteyebilirler ki? Başkalarına her yardım edişimizde eksildiğimize inanan biriyim her ne kadar son zamanlarda bunun doğruluğunu sorgulama evresine girsemde. Gerçi benim sorunum başkalarına yaptığım gibi kendime alan açmayı bilememek ama bu durum üzerine çalışıyorum. Evin kızı mesela babasının onaylamadığı biriyle birlikteydi. Yaş meselesini olaydan bağımsız tutarsam ebeveynlerimiz bizim için her zaman gerçekten doğrusunu mu bilir veya doğru olanı mı ister? Doğru nedir? İnandığı kişi defalarca "sadece konuşucağım" demesine rağmen silah çekti. İnsanında davranışları çoğu zaman sözlerinden bağımsız işler zaten.