Raf Yorumu: 𝐃𝐞𝐟𝐧𝐞 𝐂𝐞𝐲 (@defnecey)

🌍 Kronik vicdan azabı, tüm ahlâkçıların hemfikir olduğu gibi, hiç de istenmeyen bir duygudur. Eğer kötü bir davranışta bulunduysanız, pişmanlık duyun, elinizden geldiği kadar durumu düzeltin ve bir dahaki sefere daha iyi davranmaya bakın. Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde…devamı🌍 Kronik vicdan azabı, tüm ahlâkçıların hemfikir olduğu gibi, hiç de istenmeyen bir duygudur. Eğer kötü bir davranışta bulunduysanız, pişmanlık duyun, elinizden geldiği kadar durumu düzeltin ve bir dahaki sefere daha iyi davranmaya bakın. Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde kara kara düşünmeyin. Temizlenmenin yolu çamurda yuvarlanmak değildir. Bu kitap 1932 yılında yazılmış ve 26. Yüzyıl'ı ele alan bir kitap başta yazarın hayal dünyası beni benden aldı. 1932 yılında bu kadar gelişmiş, iyi düşünülebilen bir kitap okumamıştım. İnsanların anne baba kavramı olmaksızın laboratuvar ortamı gibi bir yerde büyütülüp her işe göre insan yetiştirebilen bir düzeneği var ve herkes herkese aittir kavramıyla bizim çok önemsediğimiz anne baba kavramı ya da namus kavramı diye bir şey yok. Teknoloji son derece gelişmiş. Bu bölgeden ayrı bir tellerle örgülü yerde ki buraya aykırı bölge diyorlar ve insanlar bizim gibi Tanrı, namus, anne, baba gibi kavramlarla büyüyorlar. Yazar bunu ele alıyor ve aykırı bölgeden gelmiş birinin iç çatışmasınıda okuyoruz aynı zamanda. Benim için tek sıkıntısı sanırım betimlemeler oldu onun dışında kitap çok iyiydi. 🌻ALINTILAR🌻 İnsanlar senden şüphelenince sen de onlardan şüphe duymaya başlıyorsun. (Syf. 170) Çürükleri canını yakıyor, kesikleri hâlâ kanıyordu; fakat acıdan ağlamıyordu; yapayalnız olduğu için, dışlandığı, bu kayalar ve ay ışığından ibaret iskeletler dünyasında yalnız kaldığı için ağlıyordu.(Syf.306) "Eğer farklıysan, yalnızlığa mahkûm oluyorsun. Yalnız olana acımasız davranıyorlar. Biliyor musun, beni her şeyden dışladılar. Diğer çocukları geceyi geçirmek üzere dağlara yolladıklarında benim gitmeme izin vermediler; bana sırların hiçbirini söylemediler. Yine de ben, kendi başıma yaptım," (Syf. 308) "Evli. Yani -sonsuza dek. Kızılderili dilinde 'sonsuza dek' derler-, koparılamaz bir bağdır." (Syf. 314) "Mutsuzluğu, burada yaşadığın sahte, yalancı mutluluğa yeğlerim." (Syf. 401) "Kolay vazgeçerek hiçbir şey elde edemezsin." (Syf. 424) "Mutluluk zor zanaat -özellikle de konu başkalarının mutluluğu olunca. İnsan eğer sorgulamaksızın kabullenmeye şartlandırılmamışsa, mutluluk, gerçekten çok daha zor bir uğraş." (Syf. 515) Sahip olduğumuz şeyler bize ne kadar aitse, biz de o kadar kendimize aitiz. Kendimizi biz yaratmadık, kendimizden üstün olamayız. Bizler kendimizin efendileri değiliz. Biz Tanrı'ya aitiz. (Syf. 525)