Raf Yorumu: Mustafa Nakipoğlu (@mustafanakipss)

Berlin’in Düşüşü 1945

İngiliz askerî tarihçi ve yazar Sir Antony James Beevor tarafından kaleme alınan, 2002 tarihli savaş tarihi kitabı. Naziler tarafından bin yıl süreceği iddia edilen Üçüncü Reich'ın henüz varlığının on ikinci yılında, çöküşünün eşiğinde olduğu 1945'te, Kızıl Ordu'nun başlattığı Doğu Prusya…devamıİngiliz askerî tarihçi ve yazar Sir Antony James Beevor tarafından kaleme alınan, 2002 tarihli savaş tarihi kitabı. Naziler tarafından bin yıl süreceği iddia edilen Üçüncü Reich'ın henüz varlığının on ikinci yılında, çöküşünün eşiğinde olduğu 1945'te, Kızıl Ordu'nun başlattığı Doğu Prusya Taarruzu'yla Berlin'e her geçen gün daha da yaklaşması; Nazi yönetiminde, Alman askerlerinde ve özellikle kadınlarda yarattığı dehşet ve korkuyu aktararak başlayan kitap, Müttefik kuvvetlerin şehre kendilerinden önce ulaşması ihtimalinin yarattığı panikle hızla ilerleyen Sovyetlerin Berlin'i bir savaş alanına dönüştürmesini anlatıyor. Savaşın son döneminde yaşananları, bizzat Adolf Hitler'in "asla teslim olmama" inadından ötürü yitirilen anlamsız canları, savaşın şehirde ve insanlarda yol açtığı yıkımı, bunalımı, yağmayı ve kadınlara yönelik tecavüzleri oldukça detaylı, okuyucuya bütün bu dehşeti hissettirecek bir üslupla aktaran eser, uzun zaman sonra bir kitabı okurken yaşananları düşündükçe içimi karamsarlıkla doldurdu. Almanların Sovyet topraklarında ektikleri rüzgârın, kendi topraklarında biçtikleri bir fırtınaya dönüşmesini Beevor incelikle işlemiş. Halka asla teslim olmamaları ve kaçmamaları yönünde talimatlar verirken kendileri buldukları ilk fırsatta sıvışan Altın Sülünleri (Goldfasane), "Yoldaş Stalin"i memnun etmek uğruna askerlerinin canını hiçe sayan Kızıl Ordu generallerini okurken öfkelenmemek elde değildi. Ancak hiçbiri beni, milyonlarca Alman'ı umursamazca ölüme gönderirken intihar ederek düşmanla yüzleşmekten kaçan Hitler kadar öfkelendirmedi. Bugünlerde Almanya'da aşırı sağ yükselişte, Rus orduları ise başka bir ülkeyi istila etmekle meşgul. Bu durumda, Fransızlara ait eski bir sözün haklılığını görmemek mümkün değil: "Plus ça change, plus c'est la même chose" (Ne kadar çok şey değişirse, o kadar aynı kalır.) "Unsere Mauern brachen, aber unsere Herzen nicht" ("Duvarlarımız yıkıldı ama kalplerimiz değil!")