Raf Yorumu: sucukk (@sucukk)

"Akhilleus, 'Ben de özlemiyorum' dedi. 'Özlerim sanmıştım ama özlemiyorum'" "Priamos'un sesi nazik. 'Ölüler için huzur aramak doğrudur.Geride kalanların huzur bulamadığını ikimiz de biliyoruz'" "Dudakları geriliyor. 'Başka hatıran yok mu?' 'Ben hatıralardan ibaretim.'.Anlat o zaman" Bu kitabı okumadan önce mitolojiye karşı…devamı"Akhilleus, 'Ben de özlemiyorum' dedi. 'Özlerim sanmıştım ama özlemiyorum'" "Priamos'un sesi nazik. 'Ölüler için huzur aramak doğrudur.Geride kalanların huzur bulamadığını ikimiz de biliyoruz'" "Dudakları geriliyor. 'Başka hatıran yok mu?' 'Ben hatıralardan ibaretim.'.Anlat o zaman" Bu kitabı okumadan önce mitolojiye karşı çok önyargılıydım fakat bu kitap beni gerçekten çok etkiledi. Betimlemeler ve tasvirler o kadar iyi yapılmış ki kitap sizi gerçekten içine çekiyor, sanki o anda oradaymışsınız gibi hissediyorsunuz. Okumanızı gerçekten tavsiye ederim.Kitabın sonunu -ne yazık ki- önceden öğrenmeme rağmen yine de gözyaşlarımı tutamadım. ~SPOİLER~ Akhilleus kitapta her zaman en doğru kararları vermesiyle biliniyor o kadar yüceltiliyor ki hiçbir zaman hata yapması imkansız bir varlık gibi canlanıyor gözümüzde fakat en yakınının ölümü de verdiği yanlış kararlar sonucunda oluyor. Şan, şöhret, tanınırlık ve kısa da olsa başarılarla dolu bir hayatı uzun ve silik bir hayata tercih ediyor Akhilleus. Patraklos Akhilleus'un ölümüyle onun arkasından geleceğini düşünürken ne yazık ki tam tersi gerçekleşiyor. Patraklos kimsenin ölmesini istemiyor, her seferinde Akhilleus'u savaşa dönmeye ve halkından bir kişiyi dahi kaybetmemek üzere onların yanında olmaya davet ediyor fakat Akhilleus'un gözünü hırs bürüyor ve onu dinlemiyor. Thetis'in dolduruşlarına gelen Akhilleus savaşmayı reddediyor ve yüzlerce insanın daha ölümüne sebep oluyor. Patraklos'u çok sevmeme rağmen onu da ne yazık ki burada biraz kötüleyeceğim çünkü Akhilleus'a o kadar sözler vermesine rağmen yine de kendi başarısından etkilenip surlara tırmanmaya ve şehri fethetmeye gidiyor o kadar uyarıya ikaza kulaklarını tıkıyor ve inadı bir nevi sonunu getiriyor. Hektor ise göz göre göre kendi sonunu yazıyor. Akhilleus'un saçlarını yolarak Patraklos'un başında ağlaması ve haftalarca cansız bedenini yanından ayırmaması da ona verdiği değeri gözler önüne seriyor.Brises'in Patraklos'a karşı duyduğu saf sevginin karşılıksız kalması da bir o kadar üzücü ama Patraklos'un Bresis'e verdiği değer de göz ardı edilebilecek bir şey değil. Agamemnon'a Akhilleus'un planını anlatıp Bresis'i koruması da bunun apaçık bir kanıtı. Akhilleus'un oğlu Pryyus'a gelecek olursak onun da adının babasının saklanmak için gittiği sarayda aldığı isimle aynı olması gözümden kaçmadı. Thetis tarafından büyütülmesi gerçekten karakterinde çok büyük boşlukların olmasında büyük rol oynamış. Bu kadar zalim olmasının başka bir açıklaması olduğunu sanmıyorum. Patraklos'un ruhunun adı bir yerde geçene kadar etrafta dolanması ve olan biten herşeyi görmesi de biraz ürkütücü geldi fakat ona gösterilen değeri anlaması için böyle bir yönteme başvurulması da kitabı daha doğal ve samimi yapmış. Kitabın son sayfaları ölü bir kişinin ruhu tarafından anlatılıyor ama bu insanı o kadar da rahatsız etmiyor. Patraklos'un adını mezar taşına yazacak kişinin Thetis olacağı aklımın ucundan bile geçmemişti. Thetis sayesinde Patraklos ve Akhilleus'un ruhları sonunda buluşmuş oldu bunu bilmek bile üzücü sonu bir nebze de olsa hafifletiyor.