Raf Yorumu: ❤︎ (@yolumugoster)

Uzun zamandır böyle içimi ısıtan bir film izlememiştim. Sanki yaşanmış yahut yaşanabilecek bir hikaye. Hayattan gibi sıradan ama bize aktarımı sıra dışı. Devamında spoiler vereceğim.. Favori karakterim tabiki de Alfredo. Hayat işte. Salvatore’un babasını aldı Alfredo’ya ise bir çocuk vermedi.…devamıUzun zamandır böyle içimi ısıtan bir film izlememiştim. Sanki yaşanmış yahut yaşanabilecek bir hikaye. Hayattan gibi sıradan ama bize aktarımı sıra dışı. Devamında spoiler vereceğim.. Favori karakterim tabiki de Alfredo. Hayat işte. Salvatore’un babasını aldı Alfredo’ya ise bir çocuk vermedi. Onun babası oldu Alfredo. Annesinin hakkını yememek lazım. Tek başına iki çocuk büyütmek kolay değil, asker yolu gözlerken.. Merhametli çocuktu aslında Salvatore. 30 yıl hiç ziyaret etmemesi kalbimi kırdı. Her ne kadar Alfredo gelme dese de hayattayken ziyaret etmezken cenazesine gelmesinin ne anlamı var. Ölen annesi olsaydı onunda haberini cenaze olarak almayı göze almış, ne kadar korkunç. Salvatore, o trene binerek gerçekten her şeyi geride bırakmış. O kadar ünlü olduktan sonra Elena’yı bulması o kadar da zor olmazdı gibi. Bulmamayı tercih etti. Yaşadıkları aşk ise efsaneydi. En sevdiğim sahne ise: “Bu lanet olası yaz ne zaman bitecek? Bir filmde olsak çoktan bitmişti. Görüntü kararır ve fırtınaya bağlanır. Harika olmaz mıydı?" (Gök gürler / Şimşek çakar) Birde tabi Salvatore’un 15 Ağustos’tan 31 Aralık’a kadar Elena’nın kapısının önünde beklemesi.. Tam vazgeçtiği anda Elena’nın gelmesi.. “Kral, güzeller güzeli kızı prenses için bir davet düzenler. O davette nöbet tutan sıradan bir asker, prensesi görür, aşık olur. Malum, imkansız bir aşktır bu. Ama prenses, asker aşığına, 100 gün 100 gece boyunca penceresinin karşısında kıpırdamadan beklerse onun olabileceğini vaat eder. Böylece asker büyük bir iradeyle beklemeye koyulur günler geceler boyunca. Sıcak soğuk, yağmur çamur demeden bir sandalye tepesinde bekler. İklimler değişir, asker gözü, kulağı, tüm benliğiyle prensesi bekler. Prenses zaman zaman pencerede görünür, kaybolur. Asker bekler.. Tam 99 gün ve gece kıpırdamadan, yılmadan, düşmeden, umutla, inançla bekler.. 99’uncu günün sonunda, birden oturduğu yerden kalkar, sandalyesini alır ve çekip gider.. -Ve sakın bunun ne anlama geldiğini sorma çünkü ben de bilmiyorum.” "Noel yok, yılbaşı yok... Sadece Paskalya Cuması tatil. Eğer İsa'yı çarmıha germeselerdi, o gün bile çalışmam gerekirdi." Son öpücük montajıyla Alfredo'nun filmin başında Salvatore'a verdiği sözü tuttuğunu anlarız Alfredo, Salvatore artık projektör odasına gelmezse tüm öpücük sahnelerinin ona ait olacağına söz verir. Salvatore 30 yıl hiç gelmeyince Alfredo’da mecbur sözünü tutar. :’( Filmin jenerik müzikleri gerçekten onu efsanevi kılmış özellikle ‘Love Theme’ ben bu filmi kesin bir kez daha izlerim..