Raf Yorumu: aleran (@aleran)

aleran 21 minutes ago

"ne tuhaftı, başkasının hikayesinde kötü olan, benim kalbime sığdırdığım en değerli insandı." hayatta neyden veyahut kimden ders çıkaracağımızı, bir şeyler öğreneceğimizi veyahut bir konu üzerine tecrübeleneceğimizi bilemeyiz. karşımıza çıkanlar belki bir lütüftur, belki de birer sınanış. üstelik cevabın farkında olmaksızın,…devamı"ne tuhaftı, başkasının hikayesinde kötü olan, benim kalbime sığdırdığım en değerli insandı." hayatta neyden veyahut kimden ders çıkaracağımızı, bir şeyler öğreneceğimizi veyahut bir konu üzerine tecrübeleneceğimizi bilemeyiz. karşımıza çıkanlar belki bir lütüftur, belki de birer sınanış. üstelik cevabın farkında olmaksızın, içgüdüsel olarak atılan adımlar bazı istenmeyen sonuçlara yol açabilir. ümitle, hep devam edeceğini sandığınız bir ilişki sonrasında bitebilir. başarıyla sonuçlanmasını beklediğiniz işinizin sonucu hüsran olabilir. bunun tam tersi olma olasılığı da elbette ki var, yeterince pesimist değilseniz odağınız zaten işin her zaman kötü gideceği yönünde değildir ve dolayısıyla bu tarz düşünceleriniz yoktur. bunu neden anlattığımı açıklamalıyım sanıyorum ki. sırf kafa dağıtmak için açıp okuduğum bir kitabın beni böylesine derin düşüncelere daldırmasını beklemiyordum. aslında kitabı birkaç zaman önce okumuştum, ancak bugün yaşadığım bir an sayesinde kitaba geri dönüş yapar gibi oldum ve üzerine tekrardan düşünme şansı elde edebildim. kitap, en sevdiği kitabın içerisine, başrolün en yakın arkadaşı olarak giren bir kızı anlatıyor. alışılmışın aksine, kitapta düzinelerce sayfalarda yer alan baş karakter yerine, üzerinde durulmayan bir karakterin yerini almasıyla başlıyor hikâye. bizim ana karakterimiz, ama romanın içindeki yan karakter -ne tuhaf bir paradoks - kendisini en sevdiği kitabın içinde bulunca, olay akışını ve yaşanacakları değiştirmek istemez. dolayısıyla kitapta yerine geçtiği karakter nasıl biriyse, birebir onun gibi davranmaya çalışır. ancak atladığı bir kaç şey vardır: birincisi kitapta,büründüğü karakterden yeterince bahsedilmiyor oluşu. bu durum birçok konudaki boşluğu kendi inisiyatifini ele alarak doldurmasına, yani akışı değiştirmesine sebep olur. ikincisi ise o bilmese bile başka bir hikayede ana karakter oluşudur :) hâliyle birçok noktada ilgiler onun üzerinde olacaktır ve her bir davranışı gelecek üzerinde ufak değişikliklere sebep olup kelebek etkisi misali sonuçlar doğuracaktır. ana karakter uzunca bir süre "yan karakter" buhranında kalacaktır, zira bürünmesi gereken bir kişilik görünmesi gereken bir görünüş, takınması gereken bir tavır vardır. ve üzücü olan şudur ki hiçbiri gerçekte ona ait değildir. sadece sonradan elde elde ettiği bir hayattır içinde bulunduğu durum. tek bir amacı vardır, başrolde destek çıkmak, üzüldüğünde motive etmek, mutlu olduğunda yanında olmak gibi gibi. saydıklarım tek olması sanki ama, hepsinin altında yatan motivasyon aynı olduğundan tek sayabilmeliyiz bence. her neyse, ana karakterin içinde bulunduğu durum biraz beni düşündürdü. içinde bulunduğum hayatta gerçekten de ana karakter miyim diye. son zamanlarda sosyal medyada karşımıza çıkan bir cümle var: 'kendi hayatında ana karakter' gerçekten kendi hayatıma sahip miyim, yoksa bana yönlendirilenleri mi yapıyorum diye bir süre düşündüm. çünkü siz birer kızsanız-kadınsanız- ve hayata kısmen yeni atılmışsanız, çevrenizde size yol gösterecek, fikir verecek, neler yapmanız veyahut da yapmamanız gerektiğini söyleyecek onlarca kişi vardır. -bu noktada onlara kulak asmamamız gerçekten çok önemli- ana karakterle bir konuşma gerçekleştirecek olsaydım, ona hayatın başkalarının seni nasıl hatırlayacağına(?) göre şekillendirmen gereken bir sahne olmadığına, herkesin hikayesinde iyi bir karakter olmak zorunda olmadığına ve her beklentiyi karşılamak zorunda olmadığını söylemek isterdim. bazı insanların gözünde kötü olmayı göze almadan, kendi hikayende özgür olamazsın. ve belki de yaşayabileceğin en büyük trajedi, içinde bulunduğum duruma uyum sağlamak uğruna yabancılaşmış kendinle baş başa kalmaya korkman olacak maalesef ki.. başta söylemeye çalıştığım gibi, nereden hangi dersi alacağımızı bilemeyiz. ve ben bu kitaptan böyle bir verim almayı asla beklemiyordum. böylesine düşünmeme sevk olan olayın ufak bir pasta meselesi olması da bu duruma fazlasıyla uyan örneklerden biri galiba.. bu kadar fazla yazmak istemiyordum aslında ama kalemimi susturamadım. velhasıl, herkesin bir gün kendi hayatında başrol olabildiği günleri görmek dileğiyle.