Raf Yorumu: Ali (@aliabdullazade)

The Seventh Seal (1957) - Ingmar Bergman “Korkumuzdan bir imge yaratır ve sonra o imgeye Tanrı adı veririz.” 1957-ci ildə çəkilən ağ-qara bir Bergman filmi. 1957-ci ildə çəkilməsi, filmin ağ-qara olması və üstəlik filmin axıcı şəkildə başlamaması sizə maraqlı gəlməyə…devamıThe Seventh Seal (1957) - Ingmar Bergman “Korkumuzdan bir imge yaratır ve sonra o imgeye Tanrı adı veririz.” 1957-ci ildə çəkilən ağ-qara bir Bergman filmi. 1957-ci ildə çəkilməsi, filmin ağ-qara olması və üstəlik filmin axıcı şəkildə başlamaması sizə maraqlı gəlməyə bilər. Amma bu elə bir filmdir ki, insan heç bir şey anlamasa belə sırf bəzi dialoqlar üçün (aşağıda sevdiklərimi yazacağam) bu filmi (cəmi 1 saat 37 dəqiqə) izləməlidir. Filmdə Orta əsrlərdə savaşdan təzə qayıtmış bir cəngavərin Tanrını axtarışını görürük. Bu cəngavər qarşısına ölüm çıxarkən, ona şahmat oynamağı təklif edir. Qazandığı müddətdə ölüm ona toxunmayacaqdı. O isə suallarla axtarışına davam edəcəkdi. Filmdə orta əsrlərin bəlası vəba xəstəliyi, xüsusilə o dönəm yaxşı göstərilib. İndi isə filmdə sevdiyim dialoqları sizin üçün yazıram, bəlkə diqqətinizi çəkər və filmi izləyərsiz. “+ Tanrının kendini göstermesini, benimle konuşmasını istiyorum. Karanlıkta ona sesleniyorum ama sanki hiç kimse yok. - Belki de kimse yoktur. + O halde yaşam çok korkunç bir şey. Her şeyin bir hiç olduğunu bilen biri ölüm karşısında yaşayamaz. - Çoğu insan ne ölümü ne de yaşamın hiçliğini düşünür. + Ama bir gün hayatın sonlarında karanlıkta yüzleşmeleri gerekecek. - O gün.. + Korkumuzdan bir imge yaratır ve sonra o imgeye Tanrı adı veririz.” “+ Bunları neden çiziyorsun? - İnsanlara ölümü hatırlatmak için. + Bu onları sürekli mutlu edecek şey değil ki. - Neden sürekli onları mutlu etmek zorundayız ki? Onları arada - sırada korkutmak da akıllıca ola bilir. + O zaman resimlerine bakmazlar. - Evet, bakarlar. Bir kurukafa çıplak bir kadından daha ilginçtir. + Eğer onları korkutursan.. - O zaman düşünürler.. + Ya sonra? - Sonra daha da korkarlar.” “Bu benim elim. Haraket ettirebiliyorum. Kanım damarlarımda akıyor. Güneş tepemizde parlıyor. Ve ben, Antonius Block. Ölümle satranç oynuyorum.” “+ Sen kimsin? - Ben ölümüm. + Benim için mi geldin? - Çok uzun süredir senin tarafındaydım. + Biliyorum - Hazır mısın? + Bedenim korkuyor ama ben korkmuyorum, bekle bir az. - Her kes aynı şeyi söyler ama ben asla durmam.” “+ Satranç oynuyorsun değil mi? - Aslında usta bir oyuncuyumdur. + Ama yine de benden iyi olamazsın. - Sana karşı koya bildiğim sürece, canımı almayacaksın. Yenersem peşimi bırakırsın. + Sana siyah - Bana yakışır değil mi?”