(@) - Raf

Gülmeyi ve sevmeyi bilmezsen hayatın yoluna çıkardığı güçlüklerden sağ çıkamazsın. Hem gülmek ve sevmek aynı şey değil midir?

raftakiguvercin 2 months ago

"Hayat, zihniyetin kadar güzeldir. Negatif bir zihin sana asla pozitif bir hayat vermez."

raftakiguvercin 2 months ago

Ey aşk Derin bir suya dalar gibi Evin yolunu arar gibi

raftakiguvercin 3 months ago

tahtası eksikler derneği açacağım

raftakiguvercin 3 months ago

Ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır. -Nietzsche Ağladığında

raftakiguvercin 3 months ago

Dünyada hiç kimseye fazla bağlanmayın. Gölgeniz bile karanlık bastığında sizi terk eder.

raftakiguvercin 4 months ago

Cuma gününüz hayırlı olsun 💕

raftakiguvercin 6 months ago

Mor ve Ötesi - Cambaz 🎵

raftakiguvercin 6 months ago

burcunuzu yorumluyorum

raftakiguvercin 7 months ago

💖 Bölüm 1: Siyah Kahve ve Gecikmiş Bir Gülümseme Ela, şehrin ritmine inat eden küçük, loş ışıklı kafesinin penceresinden dışarıyı seyrederken, günün ilk güneş ışıklarının tozlu havada nasıl dans ettiğini izliyordu. "Serzeniş," adını verdiği bu mekân, sadece kahvesiyle değil, aynı…devamı💖 Bölüm 1: Siyah Kahve ve Gecikmiş Bir Gülümseme Ela, şehrin ritmine inat eden küçük, loş ışıklı kafesinin penceresinden dışarıyı seyrederken, günün ilk güneş ışıklarının tozlu havada nasıl dans ettiğini izliyordu. "Serzeniş," adını verdiği bu mekân, sadece kahvesiyle değil, aynı zamanda sessizliğe ve gerçek sohbete olan bağlılığıyla da biliniyordu. Saat, açılışın on dakikasını geçmişti ve Ela, her zaman dakik olan, her sabah siyah kahvesini alıp sessizce köşesine geçen o adamın, Kaan'ın, bu kez neden geciktiğini merak ediyordu. Kaan, ne zaman gülümseyeceği belli olmayan, ciddi duruşlu ama gözlerinde sürekli bir hüzün taşıyan, gizemli bir yabancıydı. Asla konuşmazdı, sadece başıyla selam verir ve giderdi. Ela, onun varlığına alışmıştı; kahvesini hazırlamak, sabah rutininin bir parçasıydı. Tam da kapıyı kilitleyip "bugün gelmeyecek" diye düşündüğü anda, kapı yavaşça açıldı. Giren Kaan'dı, ama bu sefer farklıydı. Koyu renk ceketi biraz dağınıktı ve yüzünde ilk defa, Ela'yı şaşırtan, aceleci ama içten bir gülümseme vardı. Gülümseme, yüzündeki o kalıcı hüzün bulutunu bir anlığına dağıtmıştı. "Günaydın," dedi Kaan, sesi Ela'nın hayal ettiğinden daha derin ve yumuşaktı. "Çok özür dilerim, bir aksilik oldu. Kahvem... hala mümkün mü?" Ela, kalbinin beklenmedik bir ritimle hızlandığını hissetti. O sadece bir kahveydi, ama Kaan'ın ilk kez konuşması, ilk kez gülümsemesi bütün havayı değiştirmişti. "Tabii, her zaman," diye cevapladı Ela, elindeki bezle tezgâhı silmeyi bırakıp tebessüm etti. "Her zamanki gibi, değil mi? Siyah, şekersiz." Kaan, tezgâha yaklaştı, gözleri Ela'nınkilerle buluştu. "Ta kendisi. Adımı nereden bildiğini sormayacağım," dedi, göz kırparak. "Ama sana bir şey sormalıyım. Geçen gün burada unuttuğum o kitap..." Ela, kalbinin atışlarını yavaşlatmaya çalışarak kahveyi hazırlamaya başladı. Bu, sadece kahve servisi değil, ikisi arasında yeni bir hikayenin başlangıcıydı.