(@) - Raf

Spoiler içeriyor Su, Menfaat ve Ahlakî Yıkım.. İnsan, doğru ile yanlış arasındaki çizgiyi kendi çıkarına göre değiştirebiliyorsa, ahlak dediğimiz şey gerçekten neye dayanır? Filmin merkezinde susuzluk sorunu, su üzerinden doğan mülkiyet kavgası, kardeşler arasındaki çatışma ve bu çatışmanın insan ilişkilerini bozucu etkisi…devamıSu, Menfaat ve Ahlakî Yıkım.. İnsan, doğru ile yanlış arasındaki çizgiyi kendi çıkarına göre değiştirebiliyorsa, ahlak dediğimiz şey gerçekten neye dayanır? Filmin merkezinde susuzluk sorunu, su üzerinden doğan mülkiyet kavgası, kardeşler arasındaki çatışma ve bu çatışmanın insan ilişkilerini bozucu etkisi yer alıyor. Ancak anlatı yalnızca bir su kavgası değildir.. Maalesef büyük bir ahlaki yozlaşma ve çöküş söz konusudur.. Abinin kardeşinin karısına göz dikmesi, onu haksız yere hapse göndermesi ve çıkar uğruna aile bağlarını yok sayması, eserde insan doğasının karanlık yönlerini gerçekçi bir şekilde gözler önüne seriyor.. Filmde ve kitabında en belirgin kırılma noktası aile ilişkilerinde görülür. Kardeşlik gibi en güçlü bağ bile, çıkar ve sahip olma arzusu karşısında zayıflar. Güvenin yerini şüphe, dayanışmanın yerini rekabet alır. Bu noktada insan davranışlarını yönlendiren temel şey artık vicdan değil, çıkar olur. Film ile kitabı arasında çok belirgin farklar olmamakla birlikte kitabında olmayan bazı eklemeler yapılmış. Konu, atmosfer ve işlenen tema, hatta kullanılan şiveye kadar (Ege ağzı) film kitaba bayağı sadık kalmış diyebilirim. Fakat benim dikkatimi çeken en önemli fark şu oldu: kitapta karakterlerin yerleri ve ahlaki konumları filmde değiştirilmiş. Kitapta daha "insancıl" ve nispeten iyi tarafta duran kişi Osman’dı. Asıl çıkarcı, menfaatçi ve ahlaki yozlaşmanın en belirgin görüldüğü karakter ise ağabey Hasan'dı. Yani kötü olan ağabey, daha sert ve bencil olan taraftı. Ama filmde bu durum tersine çevrilmiş. Onun dışında filmde kitapta olmayan bazı sahneler de var. Ama bunu çok garip karşılamamak lazım. Çünkü film, karakterlerin yapısına göre onların verebileceği tepkileri biraz daha görselleştirerek eklemiş. Yani hikâyeyi bozmak için değil, daha sinemasal hale getirmek için yapılmış eklemeler bunlar. Genel olarak baktığımda ise şunu söyleyebilirim: hikâyenin ana çatısı korunmuş. Ama karakter düzenindeki bu değişiklik, özellikle dikkatli okuyan biri için algıyı biraz karıştırabiliyor. Mesela ben kitabını okuduğum için aslında abi Hasan'ın kötü, kardeşi Osman'ın ise iyi olduğunu biliyorum, fakat sadece filmini izleyenler tam tersi zannedecekler. Bu isim karışıklığı çok da önemli olmasa da bence her zaman orijinaline sadık kalmak gerekiyor en azından karakterlerin isimleri konusunda.. Açıkçası kurgusal bir karakter de olsa iyi ve daha insancıl olan Osman'ın hakkını yedirmek istemiyorum djhjh çünkü bu kitabı ve filmini izleyen vicdan sahibi insanların Osman'ın abisi Hasan'a neler söyleyebileceklerini az çok tahmin edebiliyorum sjhjjh Zira durduk yere masum ve bir o kadar da mağdur olan Osman'a küfretmenizi istemem sjsjss Tekrardan söylüyorum filmde isim karışıklığı var bilginize, okuduğum kitapta yani orijinal yapıtında kötü, çıkarcı ve bencil olan abi Hasan'dı ve ona göre daha insancıl olan kardeşi Osman'dır.. :)

rosaliaa 6 months ago

Susuz Yaz

Necati Cumalı

6 Gönderi

"Kaybettiğin, kaybedeceğin bir şey yok ortada. Senin olan tek şey ömrün! Yaşamak bir hüner ağa, o hüneri kıvıran da az! Gününün kıymetini bilmeyen, canının istediğini yapmayan herkes kendi köşesinde mahpustur! Elinden uçan uçar, bir daha geri dönüp konmaz.."

rosaliaa 6 months ago

Kız ve Kurt

Catherine Hardwicke

10 Gönderi

Spoiler içeriyor "Tanrı gerçek olmalı, çünkü sen şeytansın!" "Artık orada yaşayamazdım. Ormanın gölgelerinde daha fazla özgürlük hissettim. Yalnız yaşamanın kendi tehlikeleri var. Ama onlarla daha az korkuyorum..." Kurt Adam Kim? Yoksa Sen misin? Red Riding Hood filminde anlatılan dünya "kurt adam" efsanesi…devamı

rosaliaa 6 months ago

Yılanların Öcü

Fakir Baykurt

9 Gönderi

"Kuyruk acısı tıpkı evlat acısı gibidir. İnsan evlat acısını, yılan kuyruk acısını unutamaz dünyada.." "Eşsiz dolaşmaz yılan dediğin. Eğer eşini öldüremezsen öcünü adamakıllı alır.."

rosaliaa 6 months ago

Raya ve Son Ejderha

Paul Briggs

84 Gönderi

Spoiler içeriyor "İnsan olmak çok zor, kafalarınız çok küçük, kuyruğunuz da yok. Sürekli yalan söylüyorsunuz!" "Dünya çok bozuldu, kimseye güvenemezsin. Belki de dünya kimseye güvenemediğin için bozulmuştur.." Güvenmek mi daha tehlikelidir yoksa güvenememek mi? Raya and the Last Dragon, dışarıdan bakıldığında bir…devamı"İnsan olmak çok zor, kafalarınız çok küçük, kuyruğunuz da yok. Sürekli yalan söylüyorsunuz!" "Dünya çok bozuldu, kimseye güvenemezsin. Belki de dünya kimseye güvenemediğin için bozulmuştur.." Güvenmek mi daha tehlikelidir yoksa güvenememek mi? Raya and the Last Dragon, dışarıdan bakıldığında bir macera hikâyesi gibi görünüyor; ama aslında merkezinde çok daha derin bir şeyi anlatıyor: Güven ve güvensizlik çatışması.. Filmde Kumandra diye bir yerden söz ediliyor. Film boyunca Raya'ın "gerçek bir Kumandra" olmakla neyi kastettiğini bir türlü anlayamamıştım fakat filmin sonunda çok iyi bir şekilde anlamış oldum. Şöyle ki gerçek bir Kumandra olmak, insanların tam anlamıyla birbirlerine güvenebilmesi demekti aslında.. Bu bağlamda Kumandra sadece bir ülke değil. Başta tek bir bütünken, zamanla parçalanmış bir yapı. Bu parçalanma fiziksel olduğu kadar zihinsel. Çünkü insanlar artık birbirini "birlikte yaşanacak biri" olarak değil, "risk taşıyan biri" olarak görmeye başlıyor. İşte film tam burada kırılıyor: güven, yerini güvensizliğe bırakıyor... Ejderhaların insanlar taşlaşmasın diye kendilerini feda etmesiyle ortaya çıkan ejderha taşı, bu dünyanın merkezine yerleşiyor. Ama bu merkez, birleştirici bir güç olmaktan çok, insanların sahiplenme isteğini tetikleyen bir şeye dönüşüyor. Güç korunmuyor; paylaşılmıyor; üzerinde hak iddia ediliyor. Ve bu andan itibaren hikâye aslında bir güç hikâyesi değil, bir güven hikâyesi oluyor. Ya da güvensizlik mi demeliyim bilemiyorum... Kumandra’nın beş bölgeye ayrılması da tesadüf değil: Kalp, Diş, Omurga, Kuyruk ve Pençe. Her biri sadece bir yer değil, bir karakter. Bir zihniyet, bir tutum. Ülkenin bu isimlerle bölgelere ayrılması da tesadüf olamaz. Filmde alegorik bir anlatımla insani duyguların sembolleştirmesi vardır. Mesela Kalp, güveni temsil etmesi gerekirken kırılmanın başladığı yer oluyor. Güvenmek isteyen ama defalarca kırıldığı için hassaslaşan yerimiz. Sevme isteği var ama her kırıkta biraz daha çekinen, en kırılgan duygumuzu sembolize ederken, Diş; korkunun keskinleşmiş hâli. Kendini korumak için mesafe koyan, gerektiğinde sertleşen tarafımız. Güven yerine şüpheyi seçen aklı sembolize eder. Omurga ise dayanma gücümüzdür. Hayatın yüküne karşı "devam etmeliyim" diyen tarafımız. Ama zamanla duygudan çok sertliğe dönüşebilen dirençtir aslında.. Kuyruk, görülmeyen, geri planda kalan duygular. İhmal edilmiş, bastırılmış, hep geride bırakılmış hislerimizi sembolize eder. Pençe, kaybetme korkusuyla tutunma halimiz, anlara sıkı sıkıya yapışan; bırakmaktan korkan tarafımızdır. Fakat filmde ana çatışma Kalp ile Diş bölgeleri arasında gerçekleşir, diğer bölgeler fazla aktif değildir. Görüldüğü üzere coğrafya bile artık bir düşünce biçimine dönüşmüş durumda. Raya bu parçalanmış dünyanın içinde büyür. Onun güvensizliği bir karakter özelliği değil; yaşanmışlığın sonucudur. Güven duyup arkadaş olduğu birinin ona ihanet etmesi, onun dünyasında tek bir fikre dönüşür: "Güvenirsem kaybederim." Bu yüzden onun mesafesi aslında bir savunma biçimidir. Sisu ise bunun tam karşısında duruyor. O, güvenin kusursuz insanlara değil, kusurlu insanlara rağmen mümkün olduğunu savunuyor. Film bu iki bakış açısını sürekli birbirine çarptırıyor: deneyimle oluşan güvensizlik ve umutla ayakta kalan güven çatışması.. Bu çatışmanın arkasında ise görünmeyen bir güç var: Druun. Ama Druun aslında bir düşman değil; korkunun, şüphenin ve kopuşun kendisi. Ve en çarpıcı tarafı şudur: insanları taşlaştırması... kesinlikle bu da tesadüf değildir. Çünkü burada taşlaşma sadece fiziksel bir yok oluş değil, duygusal bir donma hâlidir. Güvenemeyen insan katılaşır, hissedemez hale gelir, bağ kuramaz; yani film aslında şunu söylüyor: insan, güveni kaybettikçe canlılığını da kaybeder. Taşlaşma, duygusuzluğun ve kopuşun bedensel bir karşılığıdır. Buradaki taşlaşma da bir metafordur. Güvenemeyen sevemeyen, vicdan ve merhametten yoksun, vs insanlar zamanla taşlaşır. Siz de bilirsiniz ki bazı insanlara laf olsun diye taş kalpli demeyiz.. çünkü gerçekten de kalpleri taştandır... Kalbi diyarında yaşayan ve ejderha taşının muhafızı olan Benja’nın çağrısı ise bu döngüyü kırma girişimidir aslında. Diğer bölgeleri bir araya getirmek istemesi, aslında bir güç gösterisi değil, yeniden güven kurma denemesidir. Çünkü o güvenilmez ve ayrıca güvenmek ister. Çünkü insanların birbirine güvenmeyip sürekli çatışarak yok olacaklarını bilir .. Ama film burada acı bir gerçek gösteriyor: iyi niyet tek başına yeterli değildir. Çünkü güven tek taraflı kurulabilecek bir şey değildir.. filmde verilmek istenen o kadar çok mesaj var ki.. Fakat bana göre bu filmin vermek istediği mesaj, Kumandra bir yer değil, bir ihtimaldir. Ve bu ihtimal, insanların birbirine güvenmeyi seçmesiyle var oluyor ya da yok oluyor. Ve belki de en sert gerçek şu: İnsanlar güveni kaybettikleri için parçalanmadı; parçalandıkları için güveni kaybetmeyi doğal hale getirdi ya da en başından beri birbirlerine güvenmeyerek parçalandılar...

rosaliaa 6 months ago

Adem'le Havva'nın Güncesi ve Seçme Öyküler

Mark Twain

1 Gönderi

Alt tarafı bir elma yedik beraber sjsjs "Yaşamanın tadı tuzu kalmadı artık.." BİR MEYVENİN PEŞİNDE KAYBOLAN DÜNYA.. İnsanın ilk sınavı olarak anlatılan o an... Adem ve Havva'nın cennette karşılaştığı "yasak meyve", aslında tek bir meyveden çok daha fazlasıdır. Tevrat'ta meyvenin…devamı

rosaliaa 6 months ago

Tartuffe

Molière

2 Gönderi

"Mademki kaderim ilgilendirmiyor seni, Beni umutsuzluğumla baş başa bırak.." Tiyatro metinleri okumayı, özellikle de komedi türünde olanlarını okumayı gerçekten çok seviyorum. Çünkü bu metinlerde hem eğlenme hem de düşünme aynı anda gerçekleşiyor. Zaten toplumu eğitmede en önemli araç gazeteden önce…devamı

rosaliaa 6 months ago

Beyaz Diş

Randal Kleiser

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir hikâyeye nereden baktığın, aslında o hikâyeyi nasıl anlamlandıracağını tamamen değiştirir mi? Bence değiştirir.. Okuduğum bir yerde şöyle bir düşünce vardı ve bana gerçekten de düşününce çok mantıklı gelmişti. Parçada şöyle diyordu : "Bir aslanı gün boyu takip etseydiniz ve…devamıBir hikâyeye nereden baktığın, aslında o hikâyeyi nasıl anlamlandıracağını tamamen değiştirir mi? Bence değiştirir.. Okuduğum bir yerde şöyle bir düşünce vardı ve bana gerçekten de düşününce çok mantıklı gelmişti. Parçada şöyle diyordu : "Bir aslanı gün boyu takip etseydiniz ve aslanın yaşamak için verdiği mücadeleye tanık olsaydınız günün sonunda bu aslanın bir ceylan yakalayıp yemesi sizi mutlu ederdi. Aynı hikâyeyi ceylanı takip ederek başlasaydınız ve ceylanın yaşamak için verdiği mücadeleye tanık olsaydınız günün sonunda bu ceylanın bir aslan tarafından yenmesi sizde bir öfke uyandırırdı. Yani başlangıç noktasını farklı seçersen aynı olay kişide iki farklı yargı oluşturabilir. Bu yüzden kişinin içindeki adalet duygusu, hangi hikayeyi ne kadar süreyle takip ettiğine bağlıdır..." Yani bu alıntıdan çıkarılabilecek ana fikir şudur: Bakış açısını değiştirdiğinde suçlu da değişiyor, masum da. Bir sahneye nereden baktığına göre "vahşet" dediğin şey bir anda "hayatta kalmaya" dönüşüyor. Bu noktada bir çatışma başlıyor: İnsan zihni bir şeyi aynı anda hem "acımasız" hem de "doğal" olarak kabul etmekte zorlanıyor. İşte bu ikilemi çözmek için çoğu zaman şu cümleleri sığınıyoruz: "Doğanın kanunu bu" ya da Besin zinciri." Besin zincirinin temelinde çok basit bir gerçek var: yaşam, başka bir yaşamın devamı üzerine kurulu. Yani bir canlının hayatta kalması, çoğu zaman başka bir canlının yaşamını sonlandırmasıyla mümkün oluyor. Bu yüzden doğada iyi ve kötü diye bir ayrım yok; sadece enerji akışı ve hayatta kalma döngüsü var. Birileri yaşarken birileri ölüyor gibi görünse de bu, doğanın bilinçli bir seçimi değil, sistemin işleyişi... Beyaz Diş filminde de hissettiğim şey tam olarak bu oldu. Hikâyeyi kurtların tarafından izlediğim için, yaptığı şeyler bana vahşet gibi gelmedi. Daha çok hayatta kalma mücadelesiydi.. Vahşet dediğimiz şey çoğu zaman sabit bir gerçek değildir; kimin hikâyesini dinlediğimize göre değişir. Aynı olay, anlatıldığı bakış açısına göre ya haklı bir hayatta kalma mücadelesi olur ya da acımasız bir saldırı gibi görünür... Söz gelimi toparlayacak olursak şunu söyleyebilirim ki "olaya farklı yerden bakınca, suçlu da değişiyor masum da.. Hatta doğru ve yanlış diye bir şey de kalmıyor.. vahşilik kelimesi ise insanların uydurduğu uyduruk bir kelimeden öteye gidemiyor.." Aslında bu doğrultuda düşündüğüm bir soru var: "Bir canlı doğuştan mı vahşidir, yoksa gördüğü muamele mi onu öyle yapar?" Filmi izlerken en çok içime dokunan sahnelerden biri, yarı kurt yarı köpek olan anne ile yavrusu arasındaki bağdı. Annenin yavrusuna yiyecek bulabilmek için insanların arasına kadar girmesi ve bunun bedelini hayatıyla ödemesi, ardından son gücüyle yavrusunun yanına dönüp ona son bir kez bakması… Bu sahne, insanla hayvan arasında aslında duygusal olarak hiçbir fark olmadığını çok açık bir şekilde gösteriyor. Yavrunun, annesinin öldüğünü anlamadan onun yanında uyuması ve sonra yavaş yavaş gerçeği kavrayıp tek başına dış dünyaya adım atması, bir kayıp duygusunun en saf hâliydi..Film burada sadece bir hayvan hikâyesi anlatmıyor; bir yas sürecini, bir yalnız kalma hâlini anlatıyor. Ve bu, izlerken insanın içini gerçekten ağırlaştırıyor.. Diğer yandan filmde insanlara baktığımda ise çok daha sert bir tablo görüyorum. Para uğruna hayvanları kullanan, onları dövüştüren, acıları üzerinden kazanç sağlayan bir zihniyet var. Kendi aralarındaki çatışma yetmezmiş gibi, hayvanları da birbirine düşman edip bundan zevk alan bir düzen… Bu noktada insanın, vicdan ve merhametini kaybettiğinde ne kadar tehlikeli bir varlığa dönüşebileceği çok net bir şekilde ortaya çıkıyor.. Filmde en çok etkilendiğim sahnelerden biri Jack’in Beyaz Diş’i özgür bırakmaya karar verdiği andı. Onun doğaya ait olduğunu düşünerek onu ormana bırakır. Ama Beyaz Diş gitmez. Sanki terk edilmekle özgürlük arasında kalır gibi, olduğu yerde kalır. Jack elindeki sopayı göstererek onu uzaklaştırır; çünkü Beyaz Diş’in geçmişteki travmalarını bilir ve gitmesi gerektiğini düşünür. Beyaz Diş sonunda gitmek zorunda kalır. Ama Jack de hatasını fark eder, geri döner. Çünkü aslında ikisi de birbirine aittir, sonunda tekrar bir araya gelirler ve birlikte yaşamaya devam ederler. Bu film beni en çok, bir insan ile bir hayvan arasında kurulabilen bağın gücüyle etkiledi. Ama aynı zamanda şunu da düşündürdü: Şiddetle şekillenmiş bir varlık, sevgiyle yeniden değişebilir mi? Bu hikâye bana bunun mümkün olabileceğini gösterdi diyebilirim.. Onun dışında bence hayvanlar, insanların içlerini, kimin iyi kimin kötü olduğunu en önemlisi de asıl niyetlerinin ne olduğunu çok net bir şekilde görebiliyorlar.. Uzun lafın kısası, doğada vahşet diyebileceğimiz şey tamamen bizim bakış açımızla ilgili bir durum. Hayvanların vahşet kelimesiyle ilgili bir fikri olduğunu düşünmüyorum ahahjaja onların yaptıkları şey tamamen hayatta kalmak için. (Ya da bilemiyorum karnını doyurmak dışında keyfine göre ya da kendisine yan yan baktı diye birbirini öldüren hayvanlar var mıdır?) Fakat insanda ise vahşet çoğu zaman bir seçimdir. Ve bu seçim, merhametten uzaklaştıkça insanı gerçekten bir "canavara" dönüştürebiliyor.. Bunun dışında bahçelerdeki korkuluklar neden insan suretinde yapılmıştır hiç düşündünüz mü? Ünlü filozof Thomas Hobbes bunu şu sözleriyle açıklar: "Hiç bir korkuluğu kurt, ayı veya leopar suretinde yapmamışlar. Sanırım ki, insandan daha korkuncunu bulamamışlar.." :)

rosaliaa 6 months ago

Karmakarışık

Byron Howard

50 Gönderi

"Benim olanı getir geri. Bir zamanlar benim olanı..."

rosaliaa 6 months ago

Ev

Nermin Yıldırım

15 Gönderi

Sonu Buraya Kadarmış :) / SON "Bak, bu da yolun son dersi. Olgunlukla veda etmeyi öğrenmeliyiz. Çamur atmadan, suçlu aramadan, sonu burasıymış, buraya kadarmış diyebilmeyi..." "Bir şeyleri elimde tutmak için uğraşmaya inanmıyorum artık, bırakmaya inanıyorum.."