(@) - Raf

saburo 10 months ago

En sevdiğim 10 Rammstein şarkısı 1- Ohne dich 2- Sehnsucht 3- Sonne 4- Du Hast 5- Wollt ihr das Bett in Flammen Sehen 6- Mein Herz Brennt 7- Mann gegen Mann 8- Asche zu Asche 9- Engel 10- Deutschland İngilizler'den…devamıEn sevdiğim 10 Rammstein şarkısı 1- Ohne dich 2- Sehnsucht 3- Sonne 4- Du Hast 5- Wollt ihr das Bett in Flammen Sehen 6- Mein Herz Brennt 7- Mann gegen Mann 8- Asche zu Asche 9- Engel 10- Deutschland İngilizler'den sonra gördüğüm en büyük ekol tartışmasız Alman'lardır. Özellikle rock ve metal türünde öyle işler yapmışlardır ki büyük saygıyı hak ediyorlar. Rammstein her ne kadar çok dinleniyor olsa da, maalesef bizim ülkede hakkı verilmiyor. Popüler birkaç parçası dışında kimse detaylı dinlemiyor. Malum 2010'daki konserleri sonrası grup -her ne kadar resmi bir açıklama yapmamış olsalar da- bir daha gelmedi. Bence ülke olarak dinleme kültürümüzü fena kaybettik ve gördüğüm kadarıyla popüleritesi olan eserler seviliyor. Üzücü. Rammstein'ı uzun uzun anlatmak isterdim ama çok uzatmayacağım malum pek okuyan olmuyor. Sadece şunları bilseniz yeter; - Grup kurulduğundan bu yana üyesi hep aynı kalmıştır. - Ritmik rifleri tercihi ediyorlar (o yüzden hiçbir parçasında enstrüman -özellikle gitar- solosu bulunmaz). - konserlerin izleyenler bilir. Gösteri şovunu (dildo örneği) önem verirler, tabi bu müziğin kalitesini düşürmüyor. - Birkaç dilde parçaları var ama %98 Almanca'dır. - Nazi yandaşı değillerdir kim Neden böyle bir algı yaratmış onu da anlamadım. - son olarak grup -özellikle piyanistin etkisiyle- farklı türleri küçük oranda metal türüne yedirir. Bu yüzden ansızın farklı melodik esintiler hissedebilirsiniz. Normalde eklemeyecektim ama "Deutschland" parçasının klibi, grubun nasıl bir ideolojiye sahil olduğunu güzel gösteriyor. Yapılan analizi doğrudan direkt ekliyorum.. (alıntıdır) Rammstein'ın 2019 yılında yayımlanan "Deutschland" klibi, grubun kariyerinin en iddialı ve tartışmalı görsel projesi olarak öne çıkmaktadır. Yönetmenliğini Specter Berlin'in üstlendiği bu çalışma, Alman tarihinin geçmiş kökenlerinden geleceğine kadar uzanan binlerce yıllık karmaşık, trajik ve ihtişamlı anlarını yoğun bir şekilde yansıtır. Klibin özünde, şarkının da dile getirdiği gibi, Almanya'ya duyulan çelişkili sevgi ve nefret ilişkisi yatar. Klibin merkezi figürü, tüm tarihsel dönemlerde Almanya'nın vücut bulmuş halini temsil eden ve siyahi bir Alman aktrisin canlandırdığı Germania'dır. Germania; Orta Çağ şövalyesinden, Nazizmin dehşetinden, bölünmüş Almanya'nın acılarından ve fütüristik uzay sahnelerine kadar ülkenin farklı kimliklerini giyinir. Onun siyahi bir kadın olarak seçilmesi, Alman kimliğinin ırksal saflık iddialarına bir eleştiri ve modern Almanya'nın çok kültürlü yapısına yapılan güçlü bir göndermedir. Klip, Alman tarihinin en kritik ve karanlık dönemlerine cesurca dokunur. Başlangıçta Roma lejyonerlerine karşı savaşan kabileler gösterilirken, ardından Orta Çağ'ın dinî ve acımasız atmosferi yansıtılır. En çok tepki çeken anlar ise grup üyelerinin toplama kampı mahkumları ve Till Lindemann'ın Nazi subayı olarak gösterildiği Holokost sahneleridir. Bu sahneler, grubu Nazi sempatizanı olmakla suçlayan tepkilere yol açsa da, bu imgelerin sanatsal bir yüzleşme ve kınama amacı taşıdığı yaygın bir yorumdur. Ayrıca, Kızıl Ordu Fraksiyonu (RAF) gibi aşırı solcu terör gruplarına ve Doğu Almanya (DDR) dönemine ait estetiklere de göndermeler yapılır. Tüm bu tarihsel kesitler, klibin ana fikrini besler: tarih, sürekli tekrarlayan bir döngüdür. Klibin zaman çizgisinde sürekli ileri ve geri atlamalar yapması, farklı çağlardan karakterlerin bir araya gelmesiyle (örneğin modern polislerin geçmişten figürlerle karşılaşması), bu döngüsel yapıyı vurgular. Son sahnelerde Germania'nın bir uzay tabutunda gömülmesi ise, Almanya'nın ancak tarihsel yükünden ve dünyevi bağlarından koptuğunda tam anlamıyla huzur bulabileceği fikrini akla getirir. Klip, bu yoğun görsel dille, basit bir politik duruş sergilemekten ziyade, ulusal anlatıyı eleştirel, provokatif ve son derece sanatsal bir yolla sorgular. Son olarak grubun -kanımca- en iyi performansı olan Paris 2012 konserini (dvdsi 2017 de çıktı) dinlemenizi şiddetle öneririm. Açık ara en iyi performanslarıdır.. Rammstein'a karşı ön yargınız varsa lütfen kırın.. Dinlenmeyi hak eden bir grup.

saburo 10 months ago

Sessiz Dünya

Geoff Murphy

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "The Quiet Earth" (Sessiz Dünya) Yeni Zelanda sinemasının ilk bilimkurgu eseri olarak kabul edilen Geoff Murphy'nin çekmiş olduğu 1985 yapımı film. Craig Harrison'ın 1981 çıkışlı romanından (serbest uyarlama olduğu söyleniyor) uyarlanmıştır. Film, sadece bir felaket hikayesi olmasının yanında, post-apokaliptik bilimkurgu…devamı"The Quiet Earth" (Sessiz Dünya) Yeni Zelanda sinemasının ilk bilimkurgu eseri olarak kabul edilen Geoff Murphy'nin çekmiş olduğu 1985 yapımı film. Craig Harrison'ın 1981 çıkışlı romanından (serbest uyarlama olduğu söyleniyor) uyarlanmıştır. Film, sadece bir felaket hikayesi olmasının yanında, post-apokaliptik bilimkurgu ve derin bir psikolojik gerilimi birleştirerek izleyiciyi yalnızlık, suçluluk ve varoluşsal kriz temalarıyla yüzleştirir. Film, Dünya'daki yaşamın büyük bir kısmının gizemli bir şekilde yok olmasının ardından hayatta kalanların mücadelesine odaklanıyor. Ancak filmi asıl etkili kılan, bu bilimkurgu çerçevesini psikolojik dram ile birleştirmesidir. Filmin ilk yarısında, başkahraman Zac Hobson'ın mutlak yalnızlık karşısında deliliğin eşiğine gelmesi, izleyiciye insanlığın yokluğunda bilincin ne anlama geldiğini sordurmak ve bilimsel ilerlemenin etik sorumlulukları üzerine düşündürmektir. Zac, bir an kendini dünyanın tartışmasız başkanı ilan ederken, bir sonraki an mutlak izolasyonun getirdiği çaresizlik ve korkuyla boğuşur. Zac Hobson'ın çalıştığı şirket, uluslararası ve son derece gizli bir enerji girişimi olan "Project Flashlight" ile bir operasyon başlamıştır. Bu proje, kablosuz bir küresel enerji şebekesi kurmayı amaçlamaktadır, ancak aktive edildiği anda bir arıza meydana gelir. Zac'in "The Effect" (Etki) adını verdiği bu olay, gezegendeki tüm canlıların anında kaybolmasına yol açar. Zac, projenin yıkıcı potansiyelini bilmesine rağmen sessiz kaldığı için yoğun bir suçluluk duyar; bu suçluluk, filmin kişisel drama katmanını oluşturur. Hayatta kalan Zac, Joanne ve Api'nin ortak noktası, Etki'nin gerçekleştiği anda ölümün eşiğinde olmalarıdır ve bu durum, neden kaybolmadıklarına dair bilimkurgusal bir açıklama sunar. Proje, aynı zamanda filmin bilimin kontrolsüz gücüne ve etik sınırların aşılmasına dair eleştirisinin somutlaşmış halidir. Filmin en çok akılda kalan yönü, kesinlikten uzak, düşündürücü finalidir. Zac, kendisinin de katkıda bulunduğu Flashlight Şebekesi'nin ikinci bir felakete yol açmasından korkarak, hala aktif olan tesisi yok etmeye karar verir. Patlamanın yaşandığı anda Etki yeniden gerçekleşir ve Zac kendini bilinmeyen bir kumsalda bulur. Gözlerinin önünde, devasa ve halkalı yabancı bir gezegen gökyüzüne yükselmektedir. Bu son, felaketin sadece Dünya'daki yaşamı bitirmekle kalmayıp, aynı zamanda gerçekliğin kendisini kökten değiştirdiğini ya da Zac'i başka bir boyuta veya paralel evrene taşıdığını ima eder. Bu soyut ve belirsiz bitiş, filmin yalnızca bir hayatta kalma hikayesi değil, aynı zamanda varoluşsal bir bilmece olduğunu vurgular; bu noktada çoğu izleyicinin ortak görüşü, filmin ortalarında Zac'in söylediği "yaşamaya lanetlendim" cümlesinden yola çıkarak -farklı boyut veyahut farklı evren- yeniden yaşadığıdır. "The Quiet Earth" filmi, basit bir hayatta kalma hikayesinin ötesine geçerek hem bilimkurgu hem de varoluşsal düzlemde derin anlamlar taşıyan zekice detaylar ve güçlü göndermeler içerir. Bu detaylar, Zac Hobson'ın yaşadığı olayların sıradan bir kaza değil, kaderle, suçlulukla ve hatta mitolojiyle bağlantılı olduğunu düşündürür. Örneğin Saatin Durduğu An: 06:12 (net olmamakla beraber) İncil'den (matta ve yaratılıştan) "Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi, Sen de bizim suçlarımızı (günahlarımızı) bağışla." . . "Tanrı yeryüzüne baktı ve her şeyin yozlaştığını gördü. Çünkü bütün insanlar yoldan çıkmıştı." Gönderme yapıldığı düşünülüyor. Filmin en belirgin ve en önemli detaylarından biri, "Etki"nin (The Effect) meydana geldiği ve Zac'in uyandığı andır: Saat 06:12. Filmin başlarında, Zac'in uyandığı odayı incelediğimizde radyo, kol saati ve diğer tüm saatlerin bu anda durduğunu görürüz. Bu zamanın sembolik olarak birkaç olası anlamı vardır, "Felaketin zamanı" Bu, "Project Flashlight"ın aktifleştiği ve tüm dünya nüfusunun kaybolduğu kesin andır. 06:12, Zac için hem bir başlangıç (yeni bir hayat) hem de bir son (eski dünyanın sonu) noktasıdır. "Durağanlık" Saatin durması, zamanın Zac için anlamını yitirmesi ve dünyadaki her şeyin anlık bir karede donup kalması metaforudur. Bu, Zac'in yaşadığı travmanın ve gerçeklik algısının bozulmasının (Filmin ilk yarısı bunu destekler nitelikte) görsel bir ifadesidir. "Ölüm Anına etkileşim" Filmin ilerleyen dakikalarında, hayatta kalan üç kişinin (Zac, Joanne ve Api) Etki'nin gerçekleştiği 06:12'de ortak bir noktada buluştukları ortaya çıkar: Hepsi o an ölmek üzeredir. Zac intihar etmek için aşırı dozda ilaç almış, Joanne elektrik akımına kapılmış, Api ise boğulmak üzeredir. Bu durum, 06:12'yi sadece bir zaman dilimi değil, aynı zamanda hayatta kalanların kader anı veya bir tür araf-geçiş kapısı olarak kodlar. Romanın orijinalinde, 06:12 anının her sabah tekrarlanan bir zaman döngüsü olduğu belirtilir; ancak film, bu döngü fikrini atlayarak 06:12'yi tek ve belirleyici bir an olarak korur. Film, küçük bir hayatta kalan grubu üzerinden insanlığın ve medeniyetin doğuş mitlerine de göndermeler yapıldığı düşünülüyor; "Adem ve Havva Miti" Zac ve Joanne, boş bir dünyada kalan ilk kadın ve ilk erkek olarak, yeni bir Adem ve Havva figürünü temsil eder. Hayatta kalan bir de yerli Yeni Zelandalı (Maori) olan Api eklenince, üçlü arasında kaçınılmaz olarak bir aşk üçgeni oluşur. Bu, cenneti yeniden kurma potansiyelinin bile, insan doğasının getirdiği kıskançlık ve çatışma yüzünden bozulabileceğini gösterir. "Mesih Kompleksi ve Delilik" Zac, yalnızlığın getirdiği delilik anlarında bir kiliseye girer, Tanrı'yı çağırır ve cevap alamayınca İsa heykelini tüfekle parçalar. Ardından kendisini dünyaya "Dünya Başkanı" ilan eder. Bu sahne, insanın en büyük kriz anında bile iktidar ve kontrol arayışını sürdürdüğünü, hatta Tanrı rolünü üstlenmeye çalıştığını gösteren, güçlü bir anti-dinî ve varoluşsal göndermedir. Film, Yeni Zelanda'nın ilk büyük bilimkurgu yapımı olarak, yerel kültüre özgü önemli unsurları da barındırır: "Pakeha (Beyaz Yeni Zelandalı) Yalnızlığı" Zac Hobson karakteri, Yeni Zelanda edebiyatında sıklıkla rastlanan, yalnız, anti-kuruluşçu ve izole erkek kahraman arketipine uyar. Zac'in yaşadığı yalnızlık, hem küresel bir bilimkurgu teması hem de Yeni Zelanda'nın kurucu mitlerindeki yalnız öncü adam imgesinin bir yansımasıdır. "Irksal Sorumluluk" Api'nin hayatta kalan üçüncü kişi olması ve özellikle Zac'in patlamadan önce dünyayı "kahverengi tenli insanlar" için kurtarmaktan bahsetmesi, Yeni Zelanda'nın yerli halkı Maoriler ile sömürgeci kökenli Pakehalar arasındaki ilişkilere ve beyaz adamın teknolojik felaketler yoluyla dünyaya verdiği zarara dair metaforik bir yorum içerir. Zac'in fedakarlığı, bir tür beyaz suçluluğun kefareti olarak da okunabilir. Fazla uzattım. Son olarak şunu söylemek istiyorum. Bu filmin bütçesi sadece 1 milyon dolar. Yani ben 3-5 milyonluk kısa metraj Filmler gördüm. Bu bağlamda film gerçekten saygıyı hak ediyor. Gerek yılı, gerek bütçesi göz önünde bulundurulduğunda iyi film yapıldığı bariz ortada. Ancak sonuç olarak sanat eseri olduğundan estetik yönü zayıf. Arkadaşlarımla sesli konuştuk filmi ve ortam görüşümüz bu konunun kesinlikle yeniden (dizi veyahut film fark etmez) çekilmesi gerekiyor (remake de olabilir). Puanını bir tarafa bırakıp izlemenizi tavsiye ederim. Düşündürtücü bir bilimkurgu.

saburo 10 months ago

En sevdiğim 10 Opeth şarkısı 1- In My Time of Need 2- The Apostle in Triumph 3- Benighted 4- To Bid You Farewell 5- Will O the Wisp 6- Harvest 7- Isolation Years 8- Epilogue 9- Burden 10- Hope Leaves…devamıEn sevdiğim 10 Opeth şarkısı 1- In My Time of Need 2- The Apostle in Triumph 3- Benighted 4- To Bid You Farewell 5- Will O the Wisp 6- Harvest 7- Isolation Years 8- Epilogue 9- Burden 10- Hope Leaves Uzun zamandır en'lerimi paylaşmıyordum. Bu aralar Opeth dinlemelerim arttı. Hazır dinliyorken paylaşayım dedim; tamamen keyfi bir sıralama (her zamanki gibi). Bilenler vardır elbet bilmeyenler için belirteyim. Progressive metal türünün en özgün -ne kadar az dinleniyor olsa da- gruplarından biri Opeth'tir. Mikael Åkerfeldt dinleyebileceğiniz en yetenekli vokalistlerden olmakla beraber, enstrüman açısından da son derece başarılı bir isim. Grubun ilk albümü (benim için özel bir albüm) "Orchid"le birlikte tamamen estetik müziğe odaklanmış (bunu özellikle uzun parçaların kendi içerisindeki yükseliş ve düşüş kısımlarında görebilirsiniz) zamanla progressive rock'a kaymıştır. Ancak ben her zaman metale (bağırdıkları için değil :) tamamen enstrüman ve stil açısından) daha yakın buldum. İsveçli olmalarına rağmen dünyanın hemen hemen çoğu gelişmiş ülkesinde konser veriyorlar. Bu yönüyle de tatmin ediciler. Merak ederseniz live performanslarına bakabilirsiniz. Orchid sonrası özellikle Morningrise albümüyle ne kadar özgün olduklarını kanıtlamışlardır (hatta zirve performansları -bu noktada enstrüman farkını vurgulamak gerek- olabilir). Still Life ise çoğu Opeth severin nedense gözden kaçırdığı veyahut dinlemediği bir albüm. Kesinlikle geri planda kalmayı hak etmiyor. Dinleyince hak vereceksiniz.. Her albümünü tek tek yorumlamak imkansız ama son olarak Damnation'i de es geçmemek lazım. Orchid'ciyim ama en başarılı albümleri bu gibi görünüyor. Yazarak değilde sesli olarak anlatma imkanım olsa muhtemelen yarım saat konuşurdum. Söz konusu müzik (sanat) olunca kendimi tutamıyorum. Progressive türüne (rock veyahut metal fark etmez) ön yargılı iseniz veyahut ilk kez dinlemek istiyorsanız Opeth iyi bir seçim olacaktır. Ancak vurgulamak istediğin iki nokta var; Birincisi progressive türü son derece sabır ister, hatta Opeth özelinde fazla sabır isteyebilir. Örnek olarak sıralamama koyduğum "The Apostle in Triumph" veyahut "Burden" baştan sona dinlenmediği takdirde haksız eleştir alır. Bu da bir tür mundar etmek demek. İkinci olarak ise grup -yukarıda belirttim ama daha çok vurgulamak lazım- progressive türünde olduğu için enstrüman yönüne dikkat etmek gerekir zira bu tür grupların amacı (söz ne kadar önemli olsa da) enstrümantal açıdan kalıplaşmış birtakım kuralların dışına çıkmaktır. O yüzden kimi zaman alakasızca piyano devreye girer veyahut gitarist uzunca sololar atar veyahut davulcu ritmik bir şekilde ön plana çıkar vs vs. Bütün bunların bilinciyle türü ve grubu incelemek üzerine kafa yormak lazım. Müzik ve genel olarak sanat günümüzde çok değersizleşti. Umarım birileri çıkıp bu değeri kazandırır.

saburo 11 months ago

Her Devrin Adamı

Fred Zinnemann

9 Gönderi

"A Man For All Seasons" (Her Devrin Adamı) Avusturyalı yönetmen Fred Zinnemann tarafından 1966 yılında çekilmiş, 6 oscar sahibi tarihi drama filmi. Acayip iyidi. 10/10'u hak ediyor. Thomas More'un doğrudan ütopyası ile ilgili sanıyordum meğersem yaşamının son yıllarını ele alıyormuş..…devamı

saburo 11 months ago

Metinler

Nilgün Marmara

2 Gönderi

"Ey dilek koşulu aşkın; beyaz gül ve incelen oklar. Bir güz ağacı gövdesinde kapalı gerçekleşmenin kaynağı. Güneşe uyarlanamıyor dilek. Güz, kırmızı gülün düşmanı, el alıyor donuk karadan kalın oklara karşı. Barışsızlık sürüyor. Bu çılgın eğlentinin karşıtı bir yürek hangi kuşun…devamı"Ey dilek koşulu aşkın; beyaz gül ve incelen oklar. Bir güz ağacı gövdesinde kapalı gerçekleşmenin kaynağı. Güneşe uyarlanamıyor dilek. Güz, kırmızı gülün düşmanı, el alıyor donuk karadan kalın oklara karşı. Barışsızlık sürüyor. Bu çılgın eğlentinin karşıtı bir yürek hangi kuşun sesinde dinlensin? Yinelenen bırakılmalarda ararken serin tınısını el, bir sınırı hatırlıyor, sonsuz! Ey, olmayan bir yalımı bekleyen devinim, susuyor öteye var olurken kıydığı çığlıklarını. Durum diyor bu üstelemenin sarı uzantısı, yaratının ürkünç arılığı ve donuk izleği yaşamanın... Nasıl geceler eli açıklığında üzüm tanelerinin sesine tanıklık kaçınılmazsa, öyle yükselen servilerle göğe daha yakın olmak. Mavinin doruğunda diz çöküşü biricik varlığın, öyle süren aşk çok katlı bir çiçeğin yalnızlığı kadar, bir safir alana doğrulan çocuksu dilegelişte; karanlık dinletiden uzak şiirin açılabileceği öte uzam!" (Sayfa 27) İlk kez (kitap olarak) Nilgün Marmara'yı okudum. Daha önceden hep internet üzerinden okuyordum, kitabın tadı bir başkaymış. Kendisini az çok tanıyanlar bilir, şiirlerinde yoğun bir Amerikan edebiyatı etkisi var. Özellikle Sylvia Plath.. Açıkçası bana göre Nilgün çok daha başarılı bir şair. Onun dilindeki estetik haz beni daha çok çekiyor. Genel olarak bakıldığında etkilendiği bir diğer şair T. S. Eliot. Eliot'ın şiirlerindeki modernizm, karmaşık imgelem ve kültürel referanslar, Marmara'nın şiir dilinde de yankılandığı bariz ortada.. Bu etki, onun eserlerine sadece kişisel bir melankoli değil, aynı zamanda varoluşsal bir derinlik katmış. Bu iki şairin yanı sıra (bana göre) Emily Dickinson'ın içe dönük ve melankolik tonunun da şiirlerinde hissediliyor. Ancak teknik yönüyle biraz fazla farklılık içeriğini de belirtmeliyim. Özetle Nilgün Marmara'yı okumak lazım, özellikle şiir seviyorsanız ve okuyorsanız bu bir tür zorunluluğa dönüşüyor. Son olarak çoğu şiirini 20'lerin başında yazmış. Saygıyı hak ediyor.

saburo 11 months ago

Siyah - Beyaz

Vüsat O.Bener

1 Gönderi

"Yürüyen kaldırımda duruyorum. Renk körlüğü mü başladı, okumuş muydum, uyduruyor muyum, köpekler siyah-beyaz görürmüş güya nesneleri, köpekleştim mi yoksa? Kuşkuya düştüğümü şimdi düşünüyorum. Her şey siyah-beyaz: Kıpkırmızı olması gereken -neden?- bakara gülleri, yemyeşil olması gereken -niçin? çimenler, bordo olması gereken…devamı"Yürüyen kaldırımda duruyorum. Renk körlüğü mü başladı, okumuş muydum, uyduruyor muyum, köpekler siyah-beyaz görürmüş güya nesneleri, köpekleştim mi yoksa? Kuşkuya düştüğümü şimdi düşünüyorum. Her şey siyah-beyaz: Kıpkırmızı olması gereken -neden?- bakara gülleri, yemyeşil olması gereken -niçin? çimenler, bordo olması gereken -niye?- spor arabasından mutlu çift gülücüklerini sergileyen reklam panoları... Bilinmeze götürüldüklerinden habersiz görünen soyunuk, ne erkek, ne dişi insanlar da duruyor, sırtları birbirlerine dönük, nereye baktıkları belli değil. Gökyüzü kapkara. Sağanak yağmur öncesi. Ben giyiniğim, ama titriyorum. Daha yürüyen yollara sıra gelmedi anlaşılan. Çift katlı otobüslerden biri önümde yavaşladı. Pencereleri tozlu. Durdu galiba. O mu, kaldırım mı? Hep aynı hizadayız. Düz mantık gereği ne o, ne kaldırım öyleyse. Arka sıralardan bir pencerenin camı açık. Bu 'ben' miyim? Biri kürek kemiklerimin arasına sokulu anahtarı çevirmeye başladı, sol kolum -belki de sağ- kırık kırık kalkıyor. 'Ben' de beni görmüş olmalı, başını çıkardı pencereden- dev balyozlar pamuk yığınlarına dalıp çıkıyor, çıt yok, dudaklarının kıpırdanışını izliyorum 'ben'in, "buluşalım" demeye mi getiriyor? Sanırım. Ama nasıl, nerede, kaç yüzyıl sonra? İçimdeki gramofon -His Master's Voice-habire baştan çalıyor cızırtılı plağı: Saçmalama. Benimle mi ilgili bu uyarı? Sinirlenmemeliyim, oysa unutmuş olmalıyım öfkeyi. 'Ben' konuşmayı sürdürüyor gibi." (Sayfa 7) Her geçen gün Türk edebiyatında -özellikle öykü türünde- ne çok özgün isim olduğunu keşfediyorum. Vüs'at O. Bener'i ilk kez okudum. Özgünlüğünün hakkını veren bir isim, kendine has bir tarzı var. Bener genel olarak hayatın kendisi gibi karmaşık ve parçalı bir anlatım kullanmayı seçmiş. Öykü, basit bir konu yerine, insanın iç dünyasındaki gelgitleri, çelişkileri ve yaşamın siyahla beyaz arasındaki gri tonlarını ele alıyor (bana göre). Okuyucu genel olarak metnin içinde bir bulmaca çözer gibi ilerler; parçalı anılar, sembolik imgeler ve iç sesler bir araya gelerek -bir noktada durum öykücülüğünü andırır ama tam anlamıyla böyle değildir- anlamı oluşturur. Bu nedenle eser bir olay anlatısından çok, bir duygu ve bilinç akışı deneyimi sunuyor. Bener'in öykücülüğü, okuru pasif bir dinleyici olmaktan çıkarıyor ve metnin anlamını kendisinin inşa etmesini istiyor. Öykü türünde farklı bir şeyler okumak istiyorsanız tavsiye ederim.

saburo 11 months ago

Çocuk

Jean-Pierre Dardenne

2 Gönderi

"L'Enfant" Belçikalı Dardenne kardeşlerin 2005 yılında çektikleri ve ikinci kez Altın Palmiye'yi kazandıkları drama filmi.. Sosyal gerçekçiliğin en çarpıcı örneklerinden biridir. Genç bireylerin yaşadığı ilişki ve varoluş mücadelesi olabildiğince gerçekçi bir biçimde aktarılmış.. Film, Belçika'nın sanayi şehri Seraing'de yaşayan genç…devamı"L'Enfant" Belçikalı Dardenne kardeşlerin 2005 yılında çektikleri ve ikinci kez Altın Palmiye'yi kazandıkları drama filmi.. Sosyal gerçekçiliğin en çarpıcı örneklerinden biridir. Genç bireylerin yaşadığı ilişki ve varoluş mücadelesi olabildiğince gerçekçi bir biçimde aktarılmış.. Film, Belçika'nın sanayi şehri Seraing'de yaşayan genç çift Sonia ve Bruno'nun hikayesini anlatıyor. Toplumun kenar mahallelerinde, yoksulluk ve işsizlik batağında yaşam mücadelesi veren bu çiftin hayatı, modern toplumun genç bireyler üzerindeki baskısını ve yozlaştırıcı etkisini gözler önüne seriyor. Bruno'nun sürekli küçük hırsızlıklarla geçimini sağlaması, filmin en önemli sosyal eleştirilerinden biridir. Bu durum, sadece bir geçim yolu değil, aynı zamanda toplumun bu bireylere sunduğu sınırlı seçeneklerin bir göstergesidir. Sonia ve Bruno'nun ilişkisi, geleneksel aile ve toplumsal normların dışında bir ilişkidir. İlişkilerinin en önemli dinamiği, Bruno'nun duygusal olgunlaşamamışlığı ve sorumsuzluğu temel problemlerin zeminini oluşturuyor. Bu da, günümüz gençlerinin yaşadığı ilişkilerde sıkça rastlanan bir sorun. Bir yandan baba olma sorumluluğuyla yüzleşen Bruno, diğer yandan hala kendi çocuksu ihtiyaçlarını ve isteklerini ön planda tutuyor. Bu, özellikle erkek gençlerin yaşadığı bir kimlik krizi olarak da görülebilir. Bruno'nun babalık rolüne bürünmek yerine, doğan bebeği paraya çevirmeye çalışması, modern dünyanın tüketim odaklı ve duygudan yoksun ilişkilerinin acı bir portresini çiziyor. Sonia ise, bu sorumsuzluğun karşısında ayakta durmaya çalışan, daha olgun ve fedakar bir karakter. Ancak onun da çaresizliği ve bir çıkış yolu bulamayışı, toplumun bu bireylere nasıl bir destek sunamadığının bir başka kanıtıdır. Film, tüm bu karmaşık dinamikleri, sert ve belgeselvari bir üslupla, duygu sömürüsüne kaçmadan ele alıyor. Dardenne kardeşler, karakterlerini yargılamadan, onların zorlu hayatlarını tüm çıplaklığıyla (müziksiz bir şekilde) gözler önüne seriyor. "L'Enfant", gençlerin modern dünyada, özellikle de yoksulluk ve dışlanma koşullarında nasıl hayatta kalmaya çalıştıklarına dair sarsıcı ve gerçekçi bir bakış sunuyor. Ben bazı yönleriyle çok sevdiğim "Rosetta (1999)" filmine benzettiğim için bayılmadım ama izlenmesi ve ibret alınması gereken bir film.

saburo 11 months ago

Sırlar ve Yalanlar

Mike Leigh

5 Gönderi

Naked falan hikaye asıl Mike Leigh filmi budur.. Secrets and Lies, İngiliz toplumunun sınıf, ırk ve kimlik sorunlarını son derece kişisel ve dokunaklı bir şekilde ele alan, derinlemesine bir karakter draması. Film, bu toplumsal meseleleri soyut kavramlar üzerinden değil, aile…devamıNaked falan hikaye asıl Mike Leigh filmi budur.. Secrets and Lies, İngiliz toplumunun sınıf, ırk ve kimlik sorunlarını son derece kişisel ve dokunaklı bir şekilde ele alan, derinlemesine bir karakter draması. Film, bu toplumsal meseleleri soyut kavramlar üzerinden değil, aile bağları ve bireysel travmalar aracılığıyla işleyerek izleyiciye sunuyor. Aile içindeki yalanlar ve sırlar etrafında dönse de, aslında arka planda İngiltere'nin -özellikle 80-2000 arası- sosyal yapısını sorgular. Anne karakteri Cynthia, alt sınıftan gelen, ekonomik sıkıntılarla boğuşan, yalnız ve kırılgan bir kadındır. Cynthia'nın hayatı, İngiliz işçi sınıfının yaşadığı umutsuzluğu, yorgunluğu ve toplumsal dışlanmışlığı yansıtır (bu noktada biraz Ken Loach esintisi hissedebilirsiniz). Diğer yandan, Hortense karakteri ise orta sınıfa ait, iyi eğitimli ve başarılı bir siyahi kadındır. Hortense'ın biyolojik annesini arayışı, onun sadece kişisel bir kimlik arayışı değil, aynı zamanda İngiltere'deki siyahi nüfusun topluma entegrasyonu ve kimlik sorunlarına dair bir metafor haline gelir. Film, bu iki farklı sınıf ve ırktan gelen kadının bir araya gelmesiyle, İngiliz toplumundaki ayrışmaları ve önyargıları gözler önüne serer. Yönetmen Leigh, Cynthia'nın dramı üzerinden İngiliz aile yapısı, duygusal mesafeleri ve iletişimsizliği de ustaca işler. Cynthia'nın kızı Roxanne ile olan gergin ilişkisi, kuşak çatışmalarını ve sevginin ifade edilmesindeki zorlukları yansıtır. Genç kız duygularını kontrol edemeyen, patlamalara eğilimli bir karakterdir. Bu durum, onun yaşadığı ekonomik ve duygusal baskının bir sonucudur. Kardeşi Maurice'in de kendi ailesi ve işiyle ilgili sorunları vardır ve bu da ona bir destek olmaktan çok uzaktır. Cynthia'nın Hortense ile bir araya gelmesi, onun için sadece bir sırrın açığa çıkması değil, aynı zamanda geçmişiyle yüzleşme ve kendisini yeniden keşfetme sürecidir. Filmdeki bu süreç, İngiliz toplumunun katı sosyal yapılarının altında yatan duygusal boşlukları ve iletişimsizlikleri sorgular. Mike Leigh, karakterlerini doğal ve gerçekçi diyaloglarla konuşturarak, İngilizlerin "gizli ve yalan"larla dolu, duygularını saklayan yapısını ortaya çıkarır. Özellikle son 20 dakikası fena... Film, toplumsal sorunları soyut bir şekilde değil, somut ve bireysel acılar üzerinden işleyerek izleyicinin daha derin bir empati kurmasını sağlamaktadır. Tam anlamıyla bir İngiliz sineması izlemek istiyorsanız kaçırmayın.

saburo 11 months ago

Küreselleşme

Zygmunt Bauman

1 Gönderi

Zygmunt Bauman'ın 1998 yılında yayımladığı çalışma. Tezimden dolayı hocamın önerisiyle okudum. Son derece etkileyici bir çalışma. Kısaca özetlemek gerekirse: Bauman'a göre modernizm, bir "bahçıvan" zihniyetine sahiptir. Modernist projeler, dünyayı düzenli, öngörülebilir ve kontrol edilebilir bir bahçeye dönüştürmeyi amaçlamıştır. Bu, geleneksel…devamıZygmunt Bauman'ın 1998 yılında yayımladığı çalışma. Tezimden dolayı hocamın önerisiyle okudum. Son derece etkileyici bir çalışma. Kısaca özetlemek gerekirse: Bauman'a göre modernizm, bir "bahçıvan" zihniyetine sahiptir. Modernist projeler, dünyayı düzenli, öngörülebilir ve kontrol edilebilir bir bahçeye dönüştürmeyi amaçlamıştır. Bu, geleneksel yapıları, alışkanlıkları ve sosyal bağları "yabani otlar" olarak görmeyi içeriyor.. Modernist devletler, bu yabani otları temizleyerek, ulusal kimlik, rasyonel bürokrasi ve endüstriyel üretim gibi yeni ve "temiz" yapılar inşa etmeye çalıştılar. Bu süreçte mekân, bir sabitleme aracı olarak kullanıldı. Modernizm, insanları ve kaynakları belirli coğrafyalara sabitleyerek, merkezi kontrolü kolaylaştırdı. Fabrikalar, okullar, hapishaneler ve ulus-devlet sınırları, bu sabitleme çabasının somut örnekleriydi. Bu sabitlenme, aynı zamanda geleneklerin de yerleşik ve kalıcı olmasını sağlamıştır. Gelenekler, belirli bir yerin, o yerin insanlarının ve onların ortak yaşam biçiminin ayrılmaz bir parçasıydı. Bauman, bu dönemi "katı" modernlik olarak adlandırır; çünkü her şey belirli bir yere, kurala ve sisteme sabitlenmiştir. Modernizm, her şeyi bilim ve rasyonellik temelinde yeniden inşa etme iddiasındaydı. Gelenekler, bu rasyonel projeye uymayan, "mantıksız" veya "ilkel" unsurlar olarak görülmüştür. Modern devletler, eğitimden sağlığa, şehircilikten ekonomiye kadar her alanda merkezi planlamalar yaparak toplumları tasarlamaya çalıştı. Bu sosyal mühendislik, geleneklerin doğal akışını bozdu ve onları modern yapıların içine entegre etmeye zorladı. Modernizmde kimlikler, genellikle ulus-devletin sınırları içinde, belirli bir coğrafyaya ve ortak bir tarihe dayalı olarak inşa edildi. Gelenekler, bu ulusal kimliğin bir parçası haline getirildi (örneğin, milli bayramlar, ulusal yemekler gibi). Bauman'ın analizi, küreselleşmenin bu "katı" modernliğin temellerini sarstığını öne sürer. Küreselleşme, artık mekanı sabitlemek değil, aksine akışkanlık ve hareketlilik üzerine kurulu bir süreçtir. Sermaye, bilgi, mal ve seçkinler (Bauman'ın "turistler"i) hızla sınırlar arasında hareket ederken, "yerleşik" kalanlar (Bauman'ın "serseriler"i) bu hareketliliğin sonuçlarına katlanmak zorunda kalır. Bu akışkanlık, modernizmin düzenleme ve kontrol çabalarını aşındırır. Devletler, sermayenin ve bilginin akışını kontrol edemez hale gelir. Bu durum, geleneklerin de yerleşik bağlayıcılıklarını kaybetmesine yol açar. Gelenekler artık bir kimlik dayatması olmaktan çıkar, bireylerin kendi kimliklerini oluştururken seçebilecekleri birer seçenek haline gelir. Küreselleşme, zamanı mekândan bağımsız hale getirir. Elektronik iletişim sayesinde, dünyanın bir ucundaki olay anında diğer ucunda öğrenilebilir. Bu, yerel geleneklerin ve değerlerin küresel bilgi akışıyla çarpışmasına neden olur. Geleneksel olarak sabit olan kimlikler, küreselleşmeyle birlikte belirsizleşir. Bireyler, çoklu kimlikler arasında savrulur; yerel, ulusal ve küresel kimlikler arasında sürekli bir geçiş yaşarlar. Bu durum, geleneksel aidiyet duygusunu zedeler ve bireyleri bir kimlik arayışına iter. Küreselleşme, ne modernist projeyi tamamlar ne de gelenekleri tam anlamıyla ortadan kaldırır. Bauman'a göre, küreselleşme gelenekleri parçalara ayırır ve onları bir nevi "piyasa ürünü" haline getirir. Geleneksel semboller, giysiler veya yiyecekler, küresel tüketim kültürünün bir parçası haline gelir ve orijinal anlamlarından koparılır. Üzerinde düşünülmesi gereken alıntılar; "Küreselleşmiş bir dünyada yerel olmak, toplumsal yoksunluk ve itibarsızlık işaretidir. Yerelleşmiş varoluşun rahatsızlıkları, kamusal mekânların yerelleşmiş hayatın erişim alanının dışına çıkması sonucu yerelliklerin anlam üretme ve anlam pazarlığı yapma kapasitesini kaybetmesi ve giderek kontrol edemedikleri algı yaratma ve yorumlama eylemlerine bağımlı hale gelmeleriyle yoğunlaşmaktadır. Küreselleşmiş entelektüellerin komüniterci düşleri/avuntuları buraya kadarmış." (Sayfa 11) "Yine de Cornelius Castoriadis'in belirttiği gibi, modern uygarlığımızın mevcut koşullarında yatan sorun, kendisini sorgulamayı bırakmış olmasıdır. Belli başlı soruları sormamak, şimdiden resmi gündemin parçası olmuş sorulara yanıt getirememekten daha fazla tehlike barındırır; diğer yandan, yanlış türden sorular sormak çoğu kez gözlerin gerçekten önemli meselelerden kaçırılmasına yardımcı olur. Sessizliğin bedeli sert bir biçimde insanların ıstıraplarıyla ödenir. Neticede kader ve varış noktası, sürüklenmek ve yolculuk yapmak arasındaki tüm farkı doğru sorular sormak yaratır. Yaşam tarzımızın görünüşte sorgulanmaz denilen önermelerini sorgulamak, muhtemelen insanlara ve kendimize borçlu olduğunuz en acil görevdir." (Sayfa 14) "İktidar ve servet sahibi elitler geçmişte aynı bugün olduğu gibi, içinde yaşadıkları topraklarda halkın diğer kesimlerine kıyasla hep daha kozmopolit eğilimli olmuşlardı; sürekli kendilerine ait olan ve alt tabakalardaki insanları sıkı sıkıya bağlamış sınırları önemsizleştiren bir kültür yaratma eğilimindeydiler; içlerinde yaşadıkları nüfusa kıyasla sınırların ötesindeki elitlerle daha çok ortak yanları vardı." (Sayfa 22-23) "Bazı insanlar için fiziki engellerden uzak, eşi görülmedik bir özgürlüğün, eşi duyulmamış bir hareket etme ve uzaktan eyleme geçme becerisinin habercisidir. Başkaları içinse, kendilerini başka yerlere gitmek için ayırıp koparma şanslarının çok zayıf olduğu o yerel alanı ele geçirme ve ehlileştirmenin imkânsızlığına alamettir. "Mesafelerin artık hiçbir anlam ifade etmemesi" ile mesafelerin kopardığı yerel alanlar da anlamlarını kaybederler. Ancak bu, bazıları için anlam yaratma özgürlüğünün müjdecisi olurken, başkaları için anlamsızlığın yüklendiği bir kara haber olur. Bazıları artık istedikleri anda yerel alanlarından (herhangi bir yerel alandan) çıkabilirler. Diğerleriyse ayaklarının altından kayan ve içinde yaşadıkları tek yerelliği çaresizce izlemeye başlar." (Sayfa 29) "Seçkinlerin yeni sınırları aşmış yapısı sarhoş edici bir özgürlük hissi veriyorsa, geri kalan kişilerin kapandığı sınırlar da bir evden ziyade hapis hissi vermektedir. Ötekilerinin hareket etme özgürlüğü göze battığı için çok daha aşağılayıcı bir his. O buruk yenilgi tadını veren, eksik bir insanlığa işaret eden ve hayatın sunduğu ihtişamların paylaşımında aldatılmışlık hissi veren şey sadece "sabit kalma" koşulu, insanın kalben arzuladığı yerlere gidememesi ve daha yeşil otlaklara erişiminin engellenmesi değildir. Yoksunluk çok daha derinlere sirayet etmektedir." (Sayfa 35) "Mekânsal idare açısından bakıldığında, modernleşme haritacılık haklarının tekel altına alınması demektir. Ancak bu tekeli, yeniden yazılmış parşömenlere benzeyen, birbirini takip eden tarihi tesadüflerin katmanları üzerine inşa edilmiş bir şehirde sürdürmek imkânsızdır; uyumsuz geleneklerin seçici bir şekilde asimile edildiği ve kültürel yeniliklerin aynı şekilde seçici bir şekilde özümsendiği süreçlerin sonucunda ortaya çıkmış ve hâlâ bu süreçlerle ortaya çıkan, her iki seçimin de değişen kurallara tabi olduğu, çok nadir açıklık kazandığı, eylem zamanı kendisini nadiren düşüncelerde gösteren ve sadece geriye dönülüp bakıldığında yarı mantıksal kodlamalara yatkın bir şehirde imkânsızdır." (Sayfa 54) "Çağdaş megalopoliste birliktelik değil, kaçınma ve ayrilma temel sağ kalma stratejilerine dönüşmüştür. İnsanın komşusunu sevmesi veya nefret etmesi mesele olmaktan çıkmıştır. Komşuları belli bir mesafede tutmak, ikilemi çözecek ve bu tercihi gereksiz kılacaktır; sevgi ve nefret arasında tercih yapmanın gerektiği durumları defetmektedir." (Sayfa 62) "Dünyadaki her şeyin bir anlamı vardı ve bu anlam bölünmüş ama tekil bir merkezden yayılıyordu, yani bütüncül bir savaş içinde birbirine kilitlenmiş, kenetlenmiş ve yapışmış iki dev iktidar blokundan yayılıyordu. Büyük Hizipleşme'nin ortadan kalkmasıyla, dünya artık bütüncül bir görünüm veremez olmuştur. Daha çok öngörmesi zor yerlerde katılaşan ve aslında nasıl tutulacağını kimsenin bilmediği bir ivmeyle hareket eden, dağınık ve birbirinden kopuk güçlerin sahası gibi görünmektedir." (Sayfa 75) "Yaklaşık yarım yüzyıl boyunca ve birkaç yüzyıl öncesine dek, egemen devletlerin oluşturduğu bu parsellenmiş dünyanın üzerine tepeden dayatılan şey iki iktidar blokuydu. Blokların ikisi de, kendilerine ait "meta-egemenlik" alanları içinde, tek tek her devletin askeri, ekonomik ve kültürel açıdan yetersiz olduklarını varsayan bir yaklaşımdan hareketle devletlerin idare ettiği düzenler arasında koordinasyonun sürekli artırılmasını teşvik ettiler. Yavaş yavaş ama amansız bir şekilde devletler üstü bir bütünleşmeden yana çıkan yeni bir ilke teşvik edildi ve politik pratik içinde teşviki politik teoriden çok daha hızlıydı. "Küresel sahne" giderek devletlerin kendi arasındakilerden çok devlet grupları arasındaki ortak varoluşların ve rekabetlerin tiyatrosu olarak görülür oldu." (Sayfa 80) "Serbest ticaret kurallarının koşulsuz ve durdurulamaz bir güç olarak yayılması ve hepsinden öte sermaye ve finansın serbestçe hareket etmesi nedeniyle, "ekonomi” tedricen politik denetimden muaf hale gelmektedir; doğrusu "ekonomi" teriminin ilettiği esas anlam, "politik olmayanın alanıdır". Politikadan geriye kalan ne varsa her şeyin, aynı eski güzel günlerdeki gibi devlet tarafından halledilmesi beklenir. Ama ekonomik hayatla ilgili olan hiçbir şeye devletin dokunmasına izin verilmez: Bu yönde atılacak her adım dünya piyasalarının hızlı ve öfkeli cezalarıyla karşılaşır. Devletin ekonomik iktidarsızlığı, bir kez daha aşikâr bir şekilde mevcut yönetici ekibini dehşete sokarcasına gözler önüne serilecektir." (Sayfa 84)

saburo 11 months ago

The Private Life of a Cat

Alexander Hammid

1 Gönderi

Sinema tarihinin en güzel kadın yönetmeni olan Maya deren'in eşiyle birlikte çektikleri kısa metraj avangart film. Arthouse kedi filmi mi olur demeyin Maya Deren çekerse olur :d 1946'da böyle film yapmak kolay değildir. Kedilerin, insanlarla birlikte evlerde yaşadığı doğal süreç…devamı