camenzind (@saburo)

"Senin şairin yap beni, ey Gece, peçeli Gece! Gölgende çağlar boyu sessizce oturdu insanlar, şarkılarını söyleyeyim onların. Âlemden âleme sessizce koşan tekerleksiz arabana al beni, sen ki zamanın sarayında bir kraliçe, esrarengiz bir güzelsin! Sorular soran nice akıl, avluna gizlice…devamı"Senin şairin yap beni, ey Gece, peçeli Gece! Gölgende çağlar boyu sessizce oturdu insanlar, şarkılarını söyleyeyim onların. Âlemden âleme sessizce koşan tekerleksiz arabana al beni, sen ki zamanın sarayında bir kraliçe, esrarengiz bir güzelsin! Sorular soran nice akıl, avluna gizlice girip cevaplar aradı senin lambasız evinde. Bilinmeyen'in attığı neşe okuyla vurulmuş nice yürekten şen ilâhiler fışkırdı, altüst etti karanlığı. Uyku nedir bilmeyen o ruhlar, buluverdikleri hazineye yıldızların ışığı altında hayretle bakıyorlar şimdi. Beni onların şairi yap, ey Gece, erişilmez sükûtunun şairi yap!" (Sayfa 27) "Şairin zihni rüzgârın ve suyun sesleri arasında, hayatın dalgaları üstünde dans eder. Ama mademki güneş batıp da göğün karanlığı denizin üzerine bitkin göz kapakları misali indi, şimdi şairin elinden kalemini alıp, düşüncelerini sessizliğin ebedi gizeminin ortasında derinlere gömülmeye bırakmanın zamanıdır." (Sayfa 30) "Karanlıktır gece; benliğimin sessizliğinde derindir senin uykun. Uyan, ey Aşk Sancısı, bilmiyorum kapıyı nasıl açacağımı, dışarıda bekliyorum! Saatler durgun; yıldızlar gözünü dikmiş; rüzgâr dinmiş; yüreğimde sessizlik kurşun gibi ağır... Uyan, ey Aşk, uyan! Doldur boş kadehimi; şarkının soluğuyla geceyi dalgalandır!" (Sayfa 31) "Gözlerimle, ellerimle, ayaklarımla öptüm dünyayı; yüreğimle kat kat sardım onu; düşüncelerimle sellere boğdum onun günlerini ve gecelerini, nihayet yaşamım bir oldu onunla. Göğün ışığıyla böyle iç içe olduğumdan severim yaşamımı. Dünyadan ayrılmak dünyayı sevmek kadar gerçekse eğer, bir mânâ olmalı yaşamın kavuşma ve ayrılığında. Sevgiye ihanet edilseydi ölmekle, bu hain çürüme her şeyi yiyip bitirir, gökteki yıldızları bile soldururdu." (Sayfa 66) "Kaybolacağım," dedi Bulut. "Kızgın şafağın içine dalacağım," dedi Gece. "Derin sessizlikte onun ayak izi olacağım,” dedi Istırap. "Ölerek kemâle eriyorum," dedi yaşamım. "Işığım senin düşüncelerini öpüyor her an," dedi Dünya. “Günler geçiyor ama ben seni bekliyorum,” dedi Aşk "Senin yaşam teknenle aşıyorum denizi,” dedi Ölüm. (Sayfa 67) "Yaprakları ve çiçekleriyle geldi bahar bedenime. Arılar sabah boyu vızıldıyor içimde, rüzgâr tembelce oynuyor gölgelerle. Tatlı bir pınar fışkırıyor yüreğimin özünden. Çiylere bulanmış bir sabah misali sevince boğuluyor gözlerim; sazımın telleri gibi titriyor kollarımda ve bacaklarımda yaşam. Ey sonu gelmeyen günlerimin sevgilisi! Medcezrin sele dönüştüğü hayat sahilimde sen misin bir başına gezinen? Senin etrafında mı uçuşuyor rengarenk kanatlı pervaneler misali düşlerim? Senin şarkıların mıdır benliğimin karanlık saçakları altında yankılanan? Senden başka kim duyabilir, kalabalık saatlerin uğultusunun damarlarımda yankılanışını, göğsümde dans eden şen adımları, dur durak bilmeyen hayat hengâmesinin bedenimde kanat çırpışını?" (Sayfa 87) "Dünya uyurken kapına gelirim senin. Yıldızlar sessizdir, şarkı söylemeye korkarım. Durup öylece bakarım, ta ki gecenin balkonundan gölgen geçene dek; o zaman dopdolu bir yürekle geri dönerim. Sonra, yol kenarında şarkı söylerim sabahleyin. Çalılıktaki çiçekler yanıt verir bana, sabahın havası kulak kesilir. Ansızın durur yolcular, yüzüme bakarlar, adlarını söylediğimi sanırlar." (Sayfa 97) Hint edebiyatının büyük üstadı Rabindranath Tagore'un 1916'da yayımlanan mistik eseri. Hayatımda okuduğum en şiirsel dile sahip yazar olabilir. Kendisinden daha önce Gitanjali'yi okumuştum. Daha çok okumak istiyorum. Onun kaleminden güneşi, yıldızları, kadını ve tanrıyı okumak büyük bir zevk.

saburo 1 day ago

Kırmızının Otobiyografisi

Anne Carson

2 Gönderi

Türk okurunun muhtemelen hiçbir zaman sevemeyeceği bir eser/yazar.. Okunması kadar, anlaşılması (ve hazmedilmesi) zor bir kitap. Mitsel yönü acayip güçlü. Kanada’dan böylesine ilginç bir yazarın çıkmış olması şaşırtıcı. Kitabı nasıl özetleyeceğimi bilmiyorum; ferit edgü gibi yazıyor, leyla erbil gibi anlatıyor,…devamıTürk okurunun muhtemelen hiçbir zaman sevemeyeceği bir eser/yazar.. Okunması kadar, anlaşılması (ve hazmedilmesi) zor bir kitap. Mitsel yönü acayip güçlü. Kanada’dan böylesine ilginç bir yazarın çıkmış olması şaşırtıcı. Kitabı nasıl özetleyeceğimi bilmiyorum; ferit edgü gibi yazıyor, leyla erbil gibi anlatıyor, arada henry miller cesareti sezdim, bir de sevim burak gibi fazla metafor kullanıyor.. okuduğum en ilginç yazarlardan biri oldu. Muhtemelen sizler için hayal kırıklığı olacaktır. “Dolunay hızlı bulutlar yolluyordu soğuk gökyüzüne. Geri döndüklerinde kavga ediyorlardı. Seni rahatsız eden fotoğraf değil fotoğrafçılığın ne olduğunu anlamamak. Fotoğrafçılık rahatsız edici, dedi Geryon. Fotoğrafçılık algısal ilişkilerle oynamanın bir yoludur. Aynen öyle. Ama bunun için fotoğraf makinesi şart değil. Yıldızlar yok mu? O yıldızların hiçbiri aslında orada değil mi diyeceksin bana? Bazıları orada ama bazıları on bin yıl önce yandı bitti. Buna inanmıyorum. Nasıl inanmazsın, kanıtlanmış bir gerçek bu. Ama onları görebiliyorum. Anılarını görüyorsun. Bu konuşmayı daha önce yapmamış mıydık? Geryon, Herkül'ün peşinden arka balkona çıktı. Divanın iki ucuna oturdular. O yıldızlardan bazıları ne kadar uzakta biliyor musun? Yine de inanmıyorum. Birisi yıldıza dokunup yanmasın da görelim. Parmağını uzatsın Anı yanığı! desin o zaman inanırım. Tamam yıldızları boşver sese ne diyeceksin, ormanda ağaç kesen adamları seyretmişsindir. Ben ormanda adam filan seyretmem. Pes. Çok soğuk olur. Ne? Çok soğuk olur, diye tekrarladı büyükanne balkon salıncağından. Ormanlarda adamları seyretmek mi? Anı yanığı. Ha. Haklı. Evet bir keresinde ciğerinde yanık oluşmuş ve soğuk bir his veriyordu ve benden yokmuşum gibi bahsetme. Pardon. Hades'te ciğerleri yanar mı insanın? Hayır Pireneler'de yaktım ciğerlerimi kayakçıların fotoğrafını çekmek için St. Croix'ya gitmiştim 1936 Kış Olimpiyatları Grushenk yarışıyordu bilir misiniz Grushenk i? Neyse çok hızlıydı o acayip kırmızı kayak pantolonuyla çektığım resmini bin dolara satmıştım Life dergisine. 1936 'da çok iyi paraydı. Bize hava atma hâlâ çok iyi para - bir fotoğraf için. Herkül'ün babası (elini divana doğru salladı ama Herkül eve girmişti) "Kırmızı Sabır" için bu paranın yarısından bile daha az verdi - "Kırmızı Sabır", gördün değil mi? Keşke mutfağa asmasaydı orası çok karanlık herkes siyah beyaz zannediyor tabii kimse bilmiyor bir fotoğrafa nasıl bakılacağını bugünlerde. Hayır lavları gördüm, onlar lav değil mi? Tabii ki koninin tepesindekileri diyorsun. Hayır fotoğrafın dibini diyorum çam ağaçlarından birinin dallarında kan gibi küçük damlalar. Evet çok güzel küçük kırmızı damlalar benim imzam. Insanı rahatsız eden bir fotoğraf. Evet. Ama neden? "Bütün o dehșeti bozan neşe." Bunu kim demiş? Yeats. Yeats nerede volkan görmüș? Galiba siyasetten bahsediyormuş. Hayır söylemek istediğim bu değil sanırım. Sessizlik mi. Ama bütün fotoğraflar sessizdir. Bu kadar yüzeysel olma bütün annelerin kadın olduğunu da söyleyebilirsin. Değiller mi? Elbette ama manası yok. Asıl mesele bunu nasıl kullandıkları-biçimin sınırları dahilinde- Annen adada mı oturuyor? Annemden bahsetmek istemiyorum. Peki. Sessizlik öyleyse. Herkül mutfak kapısından çıktı. Divanın sırtlıgına tırmandı ve uzunlamasına yattı. Büyükannen bana sessizliğin değerini öğretiyor, dedi Geryon. Bilirim, dedi Herkül. Geç oldu nine yatmayacak mısın? Uyuyamıyorum meleğim, dedi büyükanne. Bacağın mı ağrıyor? Bileklerini ovayım istersen. Gel seni yukarıya çıkarayım. Herkül büyükannesinin karşısına geçmişti onukar gibi kaldırdı, Geryon kadının bacaklarının asimetrik olduğunu gördü birisi yukarı bakıyordu öteki aşagıya ve arkaya. lyi geceler çocuklar, dedi eski kömür sesiyle. Tanrı size rüyalar nasip etsin.” s. 72-74

saburo 2 days ago

“Aradığım kadın Benden daha yakın bana Ayak seslerini işitiyor gibiyim Tutkumun ateşi içinde. Dinmeyen susuzluğuyla bülbül gibi Gönlümün kurumuş havasında Eriyip gidiyor bir damla su için. Usuldan usuldan giriyor düşüme Ilık gecede ay ışığı altında. Canevimin yeşeren yaprakları içinde Gördüğüm…devamı

saburo 3 days ago

Digger

Alejandro G. Iñárritu

1 Gönderi

Spoiler içeriyor 5 oscar sahibi Meksikalı yönetmen Alejandro Gonzalez Inarrutu’nun dört yıl aradan sonra çektiği yeni filmi. Bolca Amerika ve kapitalizm eleştirisi içeren film; sahte liberal zenginlerin (bir açıdan “Nouveau riche”), fosil yakıt (petrol) hegemonyasının ve emperyalist sistemin menfaatler doğrultusunda sermayelerini nasıl…devamı5 oscar sahibi Meksikalı yönetmen Alejandro Gonzalez Inarrutu’nun dört yıl aradan sonra çektiği yeni filmi. Bolca Amerika ve kapitalizm eleştirisi içeren film; sahte liberal zenginlerin (bir açıdan “Nouveau riche”), fosil yakıt (petrol) hegemonyasının ve emperyalist sistemin menfaatler doğrultusunda sermayelerini nasıl hayasızca ve bencilce kullanabileceklerini, bunun sonucunda da hiçbir pişmanlık duymayacaklarını gözler önüne seriyor. Kara komedinin sınırlarını aşan, bu yönüyle de muhtemelen seyirciyi ikiye bölecek bir yapıya sahip. İnarritu’nun otör biçimi baştan sona etkin. Bir önceki filmi “Bardo (2022)”daki kaotik yapı bu filmde de -konuya göre- kendini hissettirdi. Klişe olarak görülen iş adamı figürü, zenginliğin doruğundaki bencil adama dönüşüyor. Petrol patronu olan “Digger Rockwell” her şeyi kontrol edebileceğini sanan kibirli egosu ile, dünyayı ve doğayı öyle bir noktaya getirir ki artık ekolojik denge bozulur ve bu zarar asla düzeltilemez bir boyuta ulaşır. Digger kapitalizmin (kendi gücünün), doğa (filmde yer alan buzul parça) karşısında nasıl yıkılabileceğini açık bir biçimde gösterir. Amerikan rüyası etrafında şekillenen “petrol sefası” endüstriyel boyutta tezahürü olarak görülmekte.. Burada doğrudan bir tür “Petro-ekonomi” algılanmamalı; kanımca Digger karakterinin altında daha çok, kapital dünyanın saf ve acımasız aç gözlülüğü yatmakta. Özellikle mahkemevari salonda yaptığı basın açıklamasında, liberal zenginliğin sadece bir enerji bağımlılığı olmadığı, akisne doğanın tahakküm altına alınmasını ve sömürülmesini meşrulaştıran “gizli” neo-liberal bir ideoloji olduğu vurgusunu yapar. Digger, sinematografik biçimin sarsıcı kılan en temel kırılmayı, anlatının ilk çeyreğinden sonra seyirciye dayattığı ontolojik ikilemle gerçekleştirir. Film ilerledikçe, ekrana yansıyan bu grotesk kapitalist tablonun mutlak bir gerçeklikten ziyade, ekolojik olarak çökmüş kıyamet sonrası (kesinlikle post-apokaliptik diyebileceğimiz -ama garip şekilde sadece sonlara doğru hissettiğimiz-) bir gelecekte var olma mücadelesi veren topluluklar tarafından sahnelenen “Fossil Fools” (yanlış hatırlamıyorsam adı böyleydi) adlı bir tiyatro oyununun sinematik versiyonu olduğu anlaşılır. Daha önce “Birdman” filminde karşımıza çıkan “metatiyatro” (film içerisinde yer alan hikayeden bağımsız kurmaca -oyun-) bu filmde de karşımıza çıkıyor. Bu iç içe geçen anlatı evreni vasıtasıyla; Amerika başkanının sergilediği nükleer tetikçilik refleksleri ve paranoyalar üzerinden Rusya ve Çin (Amerikanın kendisine rakip gördüğü en güçlü iki ülke) eksenindeki küresel hegemonya savaşları ile emperyalist güç çatışmalarının dünyayı sürüklediği uçurumu gözler önüne serer. Inarritu, Trump dönemi Amerika’sının popülist ve performatif (aynı zamanda serbest siyaset) mekanizmalarına ve bu mekanizmaların iklim krizini inkar eden görüşüne eleştiride bulunur. Ham petrolün ve endüstriyel gücün, küresel ölçekte nasıl bir yıkım üretebileceğini görsel bir ihtişamla fakat grotesk (burada bir parantez açmak gerekir, zira bu grotesk mizansen ilginç bir şekilde -neredeyse tamamı- iç mekan üzerinden oluşturulmuş. Tabi hikayesi gereği normal gelebilir ancak tipik bir inarritu filminde pek göremeyeceğimiz bir tercih.) bir tonla işler. Digger’ın yarattığı kaosu (mecburiyetten dolayı) kendi elleriyle “kurtarmaya” kalkışması, kapitalist sistemin krizleri kendi ürettiği araçlarla çözme illüzyonunun (solutionism -çözümcülük-) ironik ve eleştirel bir dışavurumudur. Yönetmen Inarritu, söz konusu katmanlı kurguyu oluştururken “klasik Hollywood” dramaturjisinin kalıplarını bilinçli olarak yıkarak yapısöküme uğratır. İzleyici olarak alışık olduğumuz “güvenli alan”dan uzaklaştırarak, “oyun içinde oyun” tercihi ile, keskin bir kutuplaşma yaratır. Meksikan stili anlatımdan hollywood’a, ardından Postmodern anlatıma kayan tarzı dikkat çekiyor. Kim inanır ki bu filmin yönetmeni “Amores Perros”u çekti. Sonunda gördüğümüz final, kibrin vücut bulmuş hali Digger’ın dünyayı kurtarışını izlediğini zannederken, aslında çoktan gerçekleşmiş olan ekolojik felaketin enkazında, geçmişin travmalarını sahneyle yüzleştiren kurbanların acılı performansına ortak olduğunu fark ederek derin bir sarsıntı yaşar. Burada komik olan seyircinin alkış ve tezahüratlarının tamamen “öfke ve nefret” üzerinden gerçekleştirmesidir. Bütün bu anlattıklarıma rağmen, bana göre Inarrutu’nun en zayıf filmi. Kara komediden uzak sert bir suç filmi görmeyi tercih ederdim. Zaten tarzının bu yöne kayması, Bardo’dan belliydi. Oscar ve Altın küre’de adaylıklar alacağı kesin ama şahsi olarak kazanır mı sanmıyorum.. başta söyleceğimi şimdi söylüyorum: Tom Cruise ilk oscarını alabilir. Ödül dünyasında yılın en çok konuşulan oyuncusu John Malkovich olsa da bu filmdeki karakter ve performans tam Oscarın tarzına uyuyor, bu noktada Cruise’un şansının yüksek olduğunu düşünüyorum. Inarritu Sıralamam: 1- Birdman (9.4/10) 2- The Revenant (9.2/10) 3- Biutiful (9/10) 4- 21 Grams (8.5/10) 5- Amores Perros (8.2/10) 6- Babel (8/10) 7- Bardo (7.8/10) 8- Digger (6/10)

saburo 1 week ago

“Bu aydın gecede öyle mutluyum ki; Sonsuz bir hazzın yatağında saadetin Kaç kelime konuşulur bilmem, şamdanlar altında, Ama bir boğuşmadır başlar ışıklar kararınca Şimdi üzerime geliyor çıplak göğüsleriyle, Bir yanda sereserpe geceliği; Uyuyan gözkapaklarıma dayıyor dudaklarını, Aralık ağzından duyuyorum "uyuşuk"…devamı

saburo 1 week ago

“Gül rengi bulutlardan Başında nemli bir tül. Sisten eteklerini Yerlere sermiş Eylül... Boş ve tenha yolların Ölü yapraklar süsü. Rüzgârın dudağında Bir kuğunun türküsü. Her yaprağın üstünde Titreyen bir damla su.. Topraktan yükseliyor Sonbaharın kokusu... Güneşin içinde, bir Hasta yüz…devamı

saburo 3 weeks ago

Ne Kitapsız Ne Kedisiz

Bilge Karasu

4 Gönderi

“Anıların yardımıyla ayakta duruyormuşçasına yaşamak, ulaştığımız bu ânın bütün bir yaşam içindeki yerini düşünerek yaşamak, ulaştığımız bu ânı geçmişe yansıtıp yaşamak, yanlış bir iş, der oldu Karasu. Dünyayla, bu anla, artık ilişkisi kalmayan, dünyayı yalnız geçmişinin korkuları içerisinden algılayan bir…devamı“Anıların yardımıyla ayakta duruyormuşçasına yaşamak, ulaştığımız bu ânın bütün bir yaşam içindeki yerini düşünerek yaşamak, ulaştığımız bu ânı geçmişe yansıtıp yaşamak, yanlış bir iş, der oldu Karasu. Dünyayla, bu anla, artık ilişkisi kalmayan, dünyayı yalnız geçmişinin korkuları içerisinden algılayan bir yaşlının ancak anılarıyla ayakta durabildiğini (dahası, durmasına yardım edilmesi gerektiğini) gördükten sonra... Geçmişimizi özümlemesini öğrenirsek, andaçları savurabilir, anıları bir kıyıya itebilir, ilişkileri -gerektiğinde- koparabiliriz; yaşam yoksullaşırmış, çevremiz genişlemez, daralırmış, dahası, cenazemizin arkasından yürüyecek olanların sayısı... Varsın olsun. Olacaksa, o da. Yaşamayı öğrenmek gerek... Bu hesaplar yararsız.” s. 102-103 Okur olarak bizler, sürekli olarak yeni yazarlar keşfederiz ve bu yazarlardan bazıları, yaşamımıza doğrudan bir iz bırakır; benim için son zamanlarda bu isim “Bilge Karasu” oldu. Çok kötü bir yıl başlangıcı yaptığım için iyi bir okuma süreci geçirmedim. Bundan dolayı okumalarım zayıf oldu. Ancak karasu “Gece”siyle birlikte beni hayata -normale göre- hızlı döndürmüştü, şimdi de bunu bu kitabıyla başardı. Bu tabiri kullanmayı sevmiyorum ancak söylemem gerekiyor; karasu’nun eserleri “başucu” niteliğinde -en azından benim için. Kurduğu cümleler, cümle içindeki kısa cümleleri, parantezleri ve daha önce hiç duymadığım kelimeleri… o bir deha ve ben kendisini çok sevdim. Onu ve eserlerini sadece “postmodern” olarak anmak yakışıksız bir durum. İnsanın ruhuna odaklanan - bunu başaran- bir düşünce dünyasına sahip, ve sorarım sizlere; “böyle kaç yazarımız var?”. Onun dilinden her türlü konuyu okumak istiyorum. Her konuda okurun yaşamını, zihnini, hal ve hareketlerini etkileyecek şekilde “çok düşünsel” bir hareketle yazıyor, sanki okuruyla sohbet edercesine. Gerek bu yönü, gerek üslûp gerekse de konu itibarıyla kendime en yakın bulduğum birkaç yazardan biri oldu. Değeri bilinmemiş -amerikalılar hariç, onlar bilmiş- bir yazar. Onun bütün kitaplarını okumak istiyorum, keşke çok vaktim olsa... Çoğu okur için anlamsız ve boş geleceğinin farkındayım ama yine de önermek istiyorum; “karasu”yu okuyun.. “HANGİ YAZAR -okumayı yaşamının bir parçası saymışsa-kitap üzerine, kitaplarla ilişkileri üzerine bir şeyler yazmamış?” s. 9 . . “Oysa nesne-kitaptan kopabilmek gerek. Metinden ya da öğreniden söz edilecek olursa diyeceğim ki, o metin sizi uzun ya da kısa süre besleyip yaşattıysa, ondan da kopmasını öğrenmek gerek. Özümlediğinizle yetinebilirsiniz. Vazgeçilmez metinler yok mu? Elbette var; ama ne kadar az! Onları mezarımıza taşımayacaklardır gene de, cenazemizi kaldıranlar.” s. 12 . . “Bir imgeden yararlanarak üretebileceklerimiz, ya da, bu imgenin "içine" yerleştirip doldurabileceklerimiz, bu imge yardımıyla kavrayıp yorumlayabileceklerimiz tükenmez, tüketilemez. Öyle sanıyorum.” s. 18 . . “Bu özümleme ile uyarlanma işlemlerinin, bilginin yapılarından söz edilirken düşünülen özümleme ile uyarlanma iş-emlerine benzediğini sanıyorum. İmgelerimizi uyarladığımızda bizi zorlayan “gerçeklik” ise, “dış dünya” da olabilir, başka bir imge de olabilir. “Gerçeklik” dediğimiz, her birimiz için, imgelerimizden başka bir şey değildir bir bakıma. İmgelerimizi sürekli olarak bozup düzelterek, yeniden kurarak, onlara bu özümleme ile uyarlanma işlemlerini uygulayarak, kendimizi, kendimizin dışında kalanı, anlamlı tutmağa çalışırız.” s. 21-22 . . “Roman, katmerli bir imge üretecidir. Hem de iki düzeyde: Bilerek, isteyerek türettiği imgeler vardır, her yazarın. Bunların harcı, varolan, çevresinde, kültüründe dolaşan imgelerden, okuduğu yazarların türettiklerinden karılmıştır. Ama yazarın, farkına varmaksızın, içinde yaşadığı dünyadan alıp kullanarak yazılı dolaşıma ilk kez (ya da, yeniden) soktuğu, kattığı imgeler vardır. Bunlar yeniden üreyecek, başka tüketimlere kaynaklık edecektir.” s. 24 . . “Dili, durmadan, kurmak zorundayız. Yaşamla, düşünceyle sürekli bir etkileşim içinde olan, var ettiğimiz, bizi var eden bu aracı, durgu durak bilmeden kurmak zorundayız. Bilmek ile yetinemememiz de bundan.” s. 34 . . “Yaratımın payından söz ediyoruz. Her şeyin her zaman aynı biçimde görüleceği, algılanacağı, yorumlanıp anlaşılacağı, her zaman aynı dilsel kalıplar içerisinde dile getirileceği, herhangi bir şeyin değişmeyeceği düşüncesinde değilseniz, iletişimin her zaman kolay olacağı beklentisiyle yaşamağa da kalkışamazsınız.” s. 37 . . “İlk sorumuz şu olmalı: İnsanlar, şehirlerinde rahat etmek için dirim ortaklarını teker teker yok etmenin ne kadar ilkel bir "çözüm" olduğunu, iş işten geçmeden anlayabilecekler mi? (Pencereyi gölgede mi bırakıyor? Kökler betona mı dayandı? Ağaçlar kesiliverir. Kuduz tehlikesi artar gibi mi? Kediler köpekler fırında yakılıverir.) Karşıdan bakanlar için şehir yaşamı bir "kolaylıklar cenneti"dir; şehirliler, zahmetsizliğin ancak zahmetle elde edilebileceğini unutuyor mu? Öldürmekten, yok etmekten azıcık daha zahmetli çıkar yollar aramamak, uygarlığın övüncü haline mi gelecek?” s. 59-60 . . “Av, kendi canınızı tehlikeye atmıyorsanız, türlü zahmetlere katlanmıyorsanız, çirkinleşir. Karın doyurma çabalarının, çeşitli üretim-tüketim kuralları çerçevesini aşmaması beklenir. "Sınır nereden geçer?" türünden çok ince bir sorunun tartışılması ne bu yazı içerisinde girişilebilecek bir iştir, ne de ben kendimi bu konuda yetkeli görürüm. Ama bir canlının dirimini ortadan kaldırmakta kendini özgür duymak, "ben insanım, herhangi bir hayvanı istediğim gibi, istediğim zaman öldürebilirim, herhangi bir bitkiyi koparır, kökünü sökerim" demek, tehlikeli bir yamılsamadır; kötü bir yanılgıdır; araba sürenin, elinde bulundurduğu (elinin altında tuttuğu) güce aldanarak her yolun öncelikle kendinin olduğunu, ancak araba süren başka insanlarla bir ortaklığı bulunabileceğini, daha değersiz bir soy oluşturan yayaların başlarının çaresine bakmak durumunda olduklarını sanması gibi...” s. 63-64 . . “Bir "insanlık" belirtisi, olsa olsa, "yakıyorum ama önce uyuşturuyorum" denmiş olmasında görülebilir. ("İstesek onu da yapmayız ya... İnsanız ne de olsa...") Gelgelelim, uyuşturmak, diri diri yakılan bir memeliyi (amaç buysa) acı çekmekten ne kadar korur? Pek iyi bildiğimiz bir şey olmasa gerek... "Acı çığlıklar" (haberi veren gazetecinin kullandığı deyim) işitildiğine göre "uyuşturma" denen iş, yararını, ancak firının dışındakilere sağlıyor besbelli. Neresinden bakılırsa ürkütücü, tiksinç bir iş bu.” s. 65 . . “Oysa hiç kimse, kendini zaten içinde bulduğu "dünya"ların, çevrelerin dışından gelen biriyle ilişki kurmak zorunda değildir. Böyle bir ilişkiyi, onu göze alan kurar; böyle bir ilişkiye, onu göze alan girer. "Eve kedi aldık" deyimi bir "cahillik" belirtisidir. Bu cahillikten zamanla kurtulursanız, ne mutlu size! Yok, sürdürürseniz... Yaşamınızın hangi başka ilişkisinde "cahillik" saygın bir durum olarak görülür, söyler misiniz? Genellikle, öğrenilen bir şeydir: "Cahillik"in cezası hemen gelir bulur sizi!” s. 74 . . “Pek az okura ilginç görüneceğini sandığım bu "giriş"i niye gerekli gördüm ki? Gerçekte, "giriş" dediğim bölüm, iki katlı: Metinle dipnotlarını birbirinden ayırmadığımı okur fark etmiş olsa gerek. Şu anda da bu ayırmama işlemini sürdürüyorum, besbelli. Her dipnotu, dipnotun dipnotunu, her söylediğimi açımlamanın aracı olarak kullanmağa karar verirsem, okur (bu notların yerleştiriliş, diziliş biçimlerine göre) gözünü, durmadan, bir sağa bir sola, bir aşağıya bir yukarıya kaydırmağa katlanacak mı? Bol dipnotlu bir yazı olarak tasarladığım bu yazıyı elden geldiğince dipnot düşmeden yazmağa karar veriyorum. Bu da bir deney işte!” s. 78-79

saburo 3 weeks ago

Dört Mevsim Satıcısı

Rainer Werner Fassbinder

1 Gönderi

İlginç bir şekilde, ikinci el bir kitabın son sayfalarında -öneri niyetine yazılmış- görünce, adını zikretmek gerektiğini düşündüğüm, Alman ekolünün (herzog ve wenders gibi isimlerinden önce) büyük yönetmeni Rainer Werner Fassbinder’ın 1972 yılında yayımladığı dram filmi. Yanlış hatırlamıyorsam deprem yılı izlemiştim.…devamı

saburo 1 month ago

“Ölümle Sayrılık hep çevirir küle Her ateşi, ki tutuşur bizim için. O ağızdan, boğulduğu yüreğimin, O gözlerden, iri, tutkun, tadı öyle, Merhem gibi güçlü o öpücüklerden, Işınlardan canlı coşkulardan, nedir Artakalan? Ah korkunç bu, ruhum! Bir Soluk mu soluk, karalama…devamı

saburo 1 month ago

Kürklü Kişi

May Sarton

2 Gönderi

“Bir harikayım ben, çok afili; Mırlayışım gök gürlemesi misali. Ben zarif bir kedioğluyum Ve yumuşaktır huyum, suyum. Benimkiler gibi yeşil gözleri Gördüm diyen gelsin beri; İpek gibidir kürküm, tüylerim; Süt beyazı benim patilerim. Adına layık bir kediyim, Ben tam bir…devamı