(@) - Raf

Hayatımda okuduğum en ilginç eser olabilir.. Sıra dışı. Yazar Sevim Burak'ın 1984 yılında yazdığı ama ölümünden sonra yayımlanan, oyun türündeki deneysel eseri. Deneysel demenin hafif kaçacağını söylemeliyim. Hâlâ şokundayım, bu nasıl bir üslup bu nasıl bir düşünce dünyası? Bir Türk…devamı

saburo 1 year ago

"Yağmur! ama o kız pek değil farkında; gönlü hâlâ mutlu, ürpermede çünkü: Öpüşlerde düşlere gömüldü dünya. Islak ve buruşmuş üstü; yukarıya sıyrılmış etekleri, küçümser, herkeslere açık sanki dizleri. Bir yağmur damlasıdır, tozar, hiçliğe düşer, görmüş henüz kimsenin görmediği bir şeyi.…devamı

saburo 1 year ago

Giovanni'nin Odası

James Baldwin

4 Gönderi

Yine geç okuduğuma bin pişman olduğum bir eserle karşınızdayım. “Giovanni’nin Odası” James Baldwin… Tek bir eserinle beni bu kadar etkilemeyi nasıl başardın? Mükemmelsin… Gerek yaşamı gerekse de bulunduğu konumlar nedeniyle sürekli olarak sorun yaşamış olan Baldwin, 1956 yılında yayımladığı bu…devamıYine geç okuduğuma bin pişman olduğum bir eserle karşınızdayım. “Giovanni’nin Odası” James Baldwin… Tek bir eserinle beni bu kadar etkilemeyi nasıl başardın? Mükemmelsin… Gerek yaşamı gerekse de bulunduğu konumlar nedeniyle sürekli olarak sorun yaşamış olan Baldwin, 1956 yılında yayımladığı bu eseriyle büyük ilgi çekmiş. Eserin türü lgbt romantik drama olarak nitelendiriliyor. Kendisinin yaşadığı sorunlar, edebiyatın ve sanatın gücüyle eserlerinde toplanmış. Ancak bunu o kadar usta işi bir şekilde yapmış ki hayran olmamak elde değil. Gerek tasvirleri, gerek sahnelerin analizleri, gerekse de kurgusuyla okura kaliteli bir şeyler okutturduğunu hissettiren, son derece akıcı bir kaleme sahip. "Ve bu geceler yabancı bir gökkubbenin altında, gözlerden uzak, tüm tabulardan ve cezalardan uzak yaşanmıştı - belki de bizi perişan eden de bu oldu, çünkü alabildiğince yaşandığında özgürlük kadar dayanılması güç bir şey yoktur." (Sayfa 14) "Ancak insanlar ne yazık ki bağlanacakları limanları, sevgililerini, dostlarını seçmekte de tıpkı ebeveynlerini seçmekte olduğu gibi özgür değiller. Yaşam onlara bunları sunuyor ve sonra ellerinden alıyor, ve asıl zor olan da yaşama Evet diyebilmek." (Sayfa 15) Roman “David” adında beyaz bir Amerikalının, okumak için gittiği Fransa’daki bir dönemini anlatmaktadır. Karakter son derece ilginçtir, zira ergenliğinde yaşadığı eşcinsel bir deneyim onu belirsizliklerle dolu bir sürece yönlendirmiştir. Zira hem erkeklere hem de kadınlara karşı (bu noktada biseksüel demek yanlış olmaz) ilgi duyuyor. Başta yapılan flashback sayesinde küçük bilgilere sahip olduğumuz David’in yaşantısı birçok muğlaklar ile dolmuştur. Karakterin “Hella” adında bir sevgilisi vardır ve o eserin son bölümlerine kadar başka bir ülkededir. Aralarındaki ilişki hakkında pek bilgiye sahip değiliz. David, Hella’nın yokluğunda “Giovanni” adında İtalyan bir barmen ile tanışır. Ve garip bir şekilde aralarında bir yakınlık oluşur. Baldwin, eserinde yarattığı histerik duygular ile okuyucuya, birden fazla düşünceyi -karakter eşliğinde yaşatıyor. Bu nedenle okurken bazı kısımlarda karakterleri fazla içselleştirip; sevmek veya nefret etmek özelinde sert tepkiler verebilirsiniz. Lgbtli bireylerin yaşadığı temel sorunları, Fransa gibi bir ülkede de sert bir biçimde görmek beni şaşırttı. Bu bağlamda yazar Baldwin için işler daha da zor olmuş olmalı çünkü o gay olmasının yanı sıra siyahi bir birey. Amerika’da öldürülmekten korktuğu için korkup kaçmış olması çok üzücü bir durum. Romanda yaşanılan olayları başta lgbt olmak üzere çeşitli toplumsal sorunların bilinciyle okumak gerekiyor aksi takdirde eseri tam anlamıyla anlamak imkansız. Mevcut kuralların dayattığı, siyasi veya politik yapının üzerinde oluşan her türlü negatif durumun; eserde yer alan -beyaz- karakterler ışığında nasıl sonuçlanacağını, Baldwin bakış açısıyla olabildiğince net ve gerçek bir biçimde görüyoruz. Ben okurken önce Baldwin’i daha sonra karakterleri anlamaya çalıştım. Onun ne demek istediğini kafamdaki sorular eşliğinde (karakterlerin neden beyaz olmasından tutunda, romanda işlenen suçlara kadar) anlamaya çalıştım bence okuyacak olan herkes bu bilinçle okumalı. Uzattığım için kusura bakmayın. Son olarak Baldwin üzerine iki film önermek istiyorum. İlk olarak “Meeting the Man: James Baldwin in Paris (1970)” mubi de bulunuyor. Kendisinin Fransa’da geçen yaşamı ve kısaca sanat anlayışı üzerine bir film ancak yönetmenin tavrını, Baldwin biraz fazla eleştiriyor. (bana göre haklı). İkinci olarak fotoğrafçı Sedat Pakay’ın İstanbul’da çektiği “James Baldwin: From Another Place(1973)” filmi. Bir Türkün çekmesine hem şaşırdığım hem de mutlu olduğum bir yapım. 12 dk olmasına rağmen son derece kaliteli. Kitabı okursanız hemen arkasından bu iki filmi izlemenizi tavsiye ederim. Romanda hoşuma giden birkaç alıntı; "O günden sonra sık sık Jacques'ın sorusu üzerinde düşündüm. Aslında banal bir soruydu bu. Zaten aslında yaşamın kendisi de banal değil midir; ve de aslında yaşamı bu kadar zor, çekilmez kılan da bu banalliği değil midir? Hepimiz her şeye rağmen aynı karanlık yolun yolcularıyız, ve de bu yolun en karanlık ve engebeli olduğu zamanlar aslında en parlak göründüğü anlar - kimsenin daima cennet bahçesinde yaşayamayacağı da bir gerçek." (Sayfa 32) "İnsan aşağılamak istedi mi o kadar çok şey bulunur ki saymakla bitmez. Ancak asıl aşağılanması gereken, asıl adilik başkalarının ıstırabını küçümsemektir." (Sayfa 59) "Dünyada sevgiden daha anlamlı ne olabilir? Sanıyor musun ki bu dünya üzülmeye, sıkılmaya değer." (Sayfa 61) "Biri bu dünyada aşırı sevgiden ölen kişi sayısının pek fazla olmadığını anlatmalıydı bize. Oysa sevgi yoksunluğundan her gün, her dakika -dünyanın en akla gelmedik köşelerinde- mahvolup giden insan sayısı o kadar fazla ki." (Sayfa 62) "İnsanlar her şeye kötü bir sıfat yakıştırmaktan hoşlanırlar. Bu sıfatları kullanmadıkları tek zaman, kendileriyle ilgili kötü bir şey anlattıkları zamanlardır." (Sayfa 83) "Ne yaparsam yapayım, içimde bir başka ben yaşıyordu, yaşamımdaki sorun karşısında dehşetten buz kesmiş, kaskatı kalmış bir ben." (Sayfa 84) "Bu, yaşamımda belki de ölümü bir gerçek olarak ilk algılamamdı. Benden önce nehre bakıp, sonra huzuru nehrin sularında ölümde bulan insanlar geldi aklıma. Onları merak ediyordum. Bunu, yani bu fiziksel eylemi, nasıl yapabildiklerine şaşırıyordum. Gerçi çok genç yaşlarımda –belki hepimizde öyle ya da böyle olduğu gibi intihar düşüncesi benim de aklımdan geçmemiş değildi, ama o çağda bunun yalnızca bir tek amacı vardı, o da intikam, dünyaya beni ne büyük acılar altında kıvrandırdığını bir şekilde duyurmak. ++ ++ Ölenleri merak etmemin tek nedeni; onların yaşayacak günlerini yitirmiş olmaları, benimse önümde yaşanacak günlere ilişkin hiçbir bilgimin olmamasıydı." (Sayfa 103) "Eğer beni sevmezsen, buna katlanamam, ölürüm. Sen gelmeden önce de ölmek istiyordum. Sana bunu birçok kez anlattım. Zalimlik bu yaptığın, ölümümü daha çok zorlaştırmak için beni yaşama bağlamak." (Sayfa 135) "Geceleri yatakta gözünü kırpmadan bir adamın eve dönmesini beklemek nedir, biliyor musun sen? Bilmediğinden eminim. Zaten sen hiçbir şeyi bilmezsin ki. Dünyadan haberin yok. Yaşamın korkunç yönlerinin de farkında değilsin; o kısa saçlı, ay yüzlü kızla oynadığın komedinin sevgi olduğunu zannedip, böyle yaşaman, gülüp oynayabilmen de bundan zaten." (Sayfa 136) "Sen kimseyi sevemezsin" diye bağırdı Giovanni oturduğu yerden doğrularak. "Sen hiçbir zaman kimseyi sevmedin ve sevmeyeceğinden de eminim. Sen kendi masumiyetini seviyorsun, kendi aynanı kendi aynandaki görüntünü seviyorsun. El değmemiş, bakire bir kız gibisin; elini önüne tutmuş, bacaklarının arasındaki paha biçilmez hazineyi -altın, gümüş, yakut ya da belki pırlanta, her neyse artık- saklamak ister gibi dolaşıyorsun. Onu kimseye veremezsin sen, kimsenin elini değdirtmezsin sen ona, ne bir erkeğe ne de bir kadına. Tek derdin temiz kalmak. Aklın sıra buraya sütten çıkmış ak kaşık gibi pak geldin ve yine sütten çıkmış ak kaşık gibi temiz gideceksin - ve bu arada kokuşmaya bir dakika için bile olsa tahammülün yok." Yakama sarıldı, aynı anda hem güreşir hem okşarcasına, yumuşak ve aynı zamanda çelik kadar sert. Dudaklarından tükürükler saçılıyordu, gözleri dolu doluydu. Yüzündeki kemikler seçiliyor, kollarındaki ve boynundaki kaslar oynaşıyordu. (Sayfa 138)

saburo 1 year ago

Mahcubiyet Ve Haysiyet

Dag Solstad

4 Gönderi

Geçtiğimiz aylarda hayatını kaybeden Norveçli yazar Dag Solstad'ın 1994 yılında yayımladığı eseri. Benim için biraz ilginç bir okuma süreci oldu. Öncelikle kitaba başladıktan kısa bir süre sonra fark ettim ki, eserin -özellikle ilk otuz sayfasında- Henrik İbsen'in "Yaban Ördeği" oyunundan…devamıGeçtiğimiz aylarda hayatını kaybeden Norveçli yazar Dag Solstad'ın 1994 yılında yayımladığı eseri. Benim için biraz ilginç bir okuma süreci oldu. Öncelikle kitaba başladıktan kısa bir süre sonra fark ettim ki, eserin -özellikle ilk otuz sayfasında- Henrik İbsen'in "Yaban Ördeği" oyunundan bahsediyor ve bende o eseri okumadığım için kitabı üstün körü okumuş olduğumu fark ettim, sonrasında ise bitirmeden Yaban Ördeğini aldım. Onu okuduktan sonra bu kitaba tekrardan başladım. (buradaki paylaşımlara baksaymışım bu süreci yaşamazdım, bana ders oldu zira belirtenler olmuş.) Bu sürecin hepsi mart ayında yaşandı. Kitabı geç paylaşmanın sebebi ise üzerine araştırma yapmam ve çok sevdiğim (gazeteci ama edebiyata olan ilgisi nedeniyle sıkça takip ettiğim) Deniz Yüce Başarır'ın podcastini dinlemek istedim, iyi ki dinlemişim. Gözümden kaçan detaylar olmuş ve yazar hakkında (eğer içselleştirilmek isteniyorsa) bilinmesi gereken bilgiler var. Bu bilgileri aldıktan sonra roman gözümde çok daha büyüdü. Bu bağlamda bir eserin kendisi dışında, yazar hakkında da bilgi alınması gerektiğini bir kez daha fark ettim. Aksi takdirde kafada birtakım soru işaretleri kalıyor. Roman, 1990'larda geçiyor ancak sürekli olarak flashback (özellikle 1960-80 arası) yapılıyor. Bir lise öğretmeninin yaşamından kesit aktarılıyor. Ancak bu karakterin yaşamı ilginç. Toplumda pek rastlanmayan türden.. Burada içeriğinden bahsetmenin gereksiz olacağını düşünüyorum zira bu tarz modern eserler anlatılamaz. O nedenle direkt okunması gerektiğini düşünüyorum ancak; kitap her ne kadar 106 sayfa olsa da içeriği dolu ve yoğun, bilinç akışı tekniği de kullanılmış. O nedenle kitaplarla arası iyi olmayan okurlar sıkılıp, yarı da bırakabilirler. Kitap sonrası bahsettiğim podcast dinlenirseniz, yazarın hayatı hakkında edinilen bilgiler, eseri daha da anlamlı kılıyor. Siyaset tecrübesi olmasından dolayı bahsedilen toplum yapısı son derece keskin. Bir öğretmenin gerek bunalımı (bu yapı sonucu) ve pişmanlığı, gerekse de yeni kuşağın sanata karşı olan ilgisizliği -biz Türkler gibi- gerçekçi bir biçimde aktarılmış. Marksizimin, çıkarlar doğrultusunda medyaya satılmış olması kitapta benim dikkatimi çeken önemli noktalardan biriydi. (küçük bir spoiler, bahsedilen karakter, felsefeyi bırakıp Amerika'ya yani kapitalizmin başkentine gidiyor olması tesadüf değil.) Eser içerisinde bahsedilen önemli romanların (Büyülü Dağ, Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği vs.) karakterin iç dünyasını da temsil ediyor olduğunu belirtmek gerek.. Uzun lafın kısası Norveç edebiyatı kesinlikle okunmalı. Hoşuma giden birkaç alıntı; "Gregers Werle neler yapmadı ki? Hedvig'i öldürdü, onu ağına düşürdü, sözleriyle etkisi altına alarak kendini kurban ettirdi. Hedvig, büluğ çağındaki bu yarı kör çocuk, elinde bir tabanca, absurd, karanlık bir tavan arasında birini kurban etmek üzere, ansızın anlıyor ki yaban ördeğini değil kendisini kurban olarak sunmalıdır babasına, her ne kadar babasının öz babası olup olmadığından emin değilse de ölene dek onun kızı olacağına inanıyor, o halde niçin kendisi dururken yaban ördeğini kurban olarak sunsun babasına? Ve eyleme geçiyor! Ateş ediyor. Artık babası onun kendi kızı olduğundan ve kızının kendisini çok sevdiğinden emin olabilir." (Sayfa 26) "Elias Rukla, insanlar ölüm karşısında bile durup düşünmüyorlar, diye geçirdi içinden, akıllarını başlarına almıyorlar, biraz alçakgönüllülük göstermiyorlar, hiç kimse kendi kendine sormak zorunda olduğu temel birkaç soruyu sormuyor, boş verip geçiyor." (Sayfa 82) "Söyleyecek sözü kalmamıştı sanki, hatta kendi çevresinde ve ait olduğu kültür grubundaki insanların da söyleyecek sözleri bitmiş gibiydi. Söyleşmeye teşebbüs bile etmiyordu insanlar. Karşılıklı konuşmayı, kişisel ya da toplumsal bir konu üzerine yoğunlaşarak tartışmayı, hiç değilse bir şeyin içyüzünü kavramanın getireceği anlık parıltıyı yaşamayı istemiyorlardı." (Sayfa 86)

saburo 1 year ago

Her geçen gün daha da kötüye giden müzik sanatının, bu kadar ucuzlaşması ve toplum tarafından tepki verilmemesi, üzerinde en çok düşündüğüm konulardan biri. Her yıl spotify ve youtube gibi platformlarda yayınlanan top10, top20 gibi listeler büyük hayal kırıklığı yaratıyor -en…devamı

saburo 1 year ago

Beyaz Kitap

Han Kang

9 Gönderi

Güney Koreli yazar Han Kang'ın 2016 yılında yayımladığı anlatı-deneme türündeki eseri. Nobel edebiyat ödülü bir tarafa birçok uluslararası ödül kazanmış olmasına hayret ediyorum. Geçmişte eli kalem tutmuş, günlük yazmış veyahut anılarını not almış birçok insan, şu kitaptan daha iyisini yazmıştır.…devamı

saburo 1 year ago

Herkes Herkesle Dostmuş Gibi...

Barış Bıçakçı

4 Gönderi

"Buralar hatıralarla doluydu. İnsan böyle şeylere nasıl dayanır? Yılların geçip gitmesine ve her şeyin belleğin bir oyunuymuş gibi bir belirsizliğin içine batmış olmasına... Bu ben miyim? Peki o ben miydim? Bütün bunları yaşayan. Hayır seyreden. Karar ver, yaşayan mı, seyreden…devamı"Buralar hatıralarla doluydu. İnsan böyle şeylere nasıl dayanır? Yılların geçip gitmesine ve her şeyin belleğin bir oyunuymuş gibi bir belirsizliğin içine batmış olmasına... Bu ben miyim? Peki o ben miydim? Bütün bunları yaşayan. Hayır seyreden. Karar ver, yaşayan mı, seyreden mi? Yaşayan değilmiş gibi. Geçmişte başka biri, ama şimdi ben. Geçmiş olunca başka biri." (Sayfa 49) Türk modern edebiyatın önemli temsilcilerinden biri olan Barış Bıçakçı'nın 2000 yılında çıkardığı ilk eseri. Kendisinden okuduğum 5. Kitap oldu. Öncelikli olarak kendisinin az okunmasını sitem edeceğim. Kesinlikle daha çok okunmayı hak ediyor. Abarttığımı düşünenler olacaktır ama Hakan Günday kadar iyi bir yazar. Bazı yönleri (özgünlük ve biçimsel açıdan) daha iyi hatta. Neden bilmiyorum ama incelediğim kadarıyla az okunuyor acaba kişisel yönden bir kusuru mu var? Bu ilk romanı düz bir çizgi üzerinde ilerlemiyor. Normalde böyle eserleri pek sevmem ama yeteneği ile kendini okutturuyor. Adından da anlaşılacağı üzere, herkesin herkesle olan dostuklarını; genel olarak sanıldığı gibi iyi olmadığını ve toplum içindeki ilişki düzeylerinin basitleştiğini harika bir dille anlatıyor. Karakterli beni şaşırttı zira daha önce okuduğum eserleri içerisinde; Bizim Büyük Çaresizliğimiz (Çetin ve Ender), Sinek Isırıklarının Müellefi (Cemil ve nazlı) karakterlerini bu romanda görmek güzel hissettirdi, ek olarak kronolojik olarak okumamış olmak ayrı sevindirdi. Başlarda biraz sıkabilir ancak okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.. (bu arada yeni baskılar çok daha güzel kapaklara sahip, admine söyledik ama eklemedi) Hoşuma giden diğer alıntılar; "Çünkü zamanla her şeyi sever insan, çünkü bir gün öleceğini anlar." (Sayfa 10) "Bu inanç yetiyordu ona. Zaten hayat da yere çakılana kadar yaşanan bir şeydi." (Sayfa 31) "Hayat yine de kitapta durduğu gibi durmuyor." (Sayfa 33) "Ne kadar kolay boyun eğdiniz kocalarınıza kadınlar! Ne kadar kolay oldu bu! Şimdi ruhunuz bir kazayla sakatlanmiş, tökezleyivermiş genç kız ayaklarınız, ne kadar kolay oldu kadınlar! Ne kadar kolay oldu onde kocalarınız ve çocuklarınız, onların girdiği yola girmek, gittikleri yöne gitmek. Kim hatırlar sizi, kim dönüp bakar arkasına?" (Sayfa 37) "Öğreniyorsun işte öğrenmeyi aklına bile getirmediğin şeyleri. Baba ile oğul arasında neler olup bittiğini, mesafeleri, kalkanları, kaçışları." (Sayfa 51) "Keşke hayat basit bir toplama işlemi olsaydı, artılar, eksiler. Bunun gibi bir şey." (Sayfa 65) "Yirmi altı yılı. Ve bu yirmi altı yıl boyunca tek bir şeyi istedim, tek bir şeyin peşinden koştum, koş dedim ruhuma, koş alçak, koş pislik, o da koştu... Karşıma çıkan herkesin, kadın erkek, çoluk çocuk, herkesin bana aşık olmasını istedim. İşte benim basit gerçeğim! Ama artık, içkili ve kalabalık bir akşam yemeği hayal ediyorum. Açık havada, çıplak ampullerin altında. Güzel şeyler yiyip içmişiz. Nefis bir yaz gecesi. Masada kalan son kişi ben olmak istiyorum. Eşlerin birlikte kalkmasını seyrediyorum sessizce. Sonra erkeklerden yemeğe yalnız gelmiş kadınları evlerine bırakmalarını rica ediyorum. Masada tek başıma kalmak istiyorum. Rüzgârla sallanan çıplak ampullerin altında. Ağustosböceklerini dinliyorum ve bir parça kuru ekmek atıyorum ağzıma." (Sayfa 112)

saburo 1 year ago

Ölmez Otu

Yaşar Kemal

1 Gönderi

"Zulmeder, kötülük eder, insanı aşağılar, hak yer, insanı öldürür, yalan söyler, tüm kötülükler ona mahsustur. Dünyaya gelmiş hiçbir yaratık insan kadar biribirine ve de dünyadaki öteki yaratıklara kötülük düşünemez ve de iyilik. Dünya yoktu, hiçbir şey yoktu, hava, su yoktu,…devamı"Zulmeder, kötülük eder, insanı aşağılar, hak yer, insanı öldürür, yalan söyler, tüm kötülükler ona mahsustur. Dünyaya gelmiş hiçbir yaratık insan kadar biribirine ve de dünyadaki öteki yaratıklara kötülük düşünemez ve de iyilik. Dünya yoktu, hiçbir şey yoktu, hava, su yoktu, boşluk bile yoktu, der Kel Aşık... Hiçbir şey yoktu, el kadar bir ışık parçası vardı bütün evrende. Bütün evreni şavkıyla dolduran. El kadar ışık o kadar keskin bir ışıktı ki hiçbir göz ona bakamazdı, bakacak göz de yoktu ki, kör olurdu. İşte bu ışık insandı. İşte bu ışık insanlıktı. Her insanın içinde bu ışık yanar. İnsanoğlu bu bir tutam ışıktan halkolunmadır. Allah önce Ademi çamurdan insan suretinde yaptı, sonra içine bu ışığı soktu." (Sayfa 273) Yıllara yaydığım büyük üçleme "Dağın Öte Yüzü"nü bitirmiş bulunmaktayım. Yaşar Kemal gibi bir yazara sahip olduğumuz için gurur duyuyorum. Müthiş bir kalem, müthiş bir metin. Anavarza'da bulunan Yalak köylülerinin 13 aylık yaşam mücadelesi anlatılıyor. Hemen hemen her insanın kusuru olduğunu bu kitapla fark ettim. En iyi olanın bile bir kusuru var. İşte bu köy birbirinden farklı, çocuk yaşlı, erkek kadın demeden hepsinin ayrı kusurlarını anlatıyor, daha doğrusu Yaşar Kemal kalemiyle, gözünüzde büyük bir ahenkle canlanıyor. Serinin ilk kitabı "Ortadirek"te pamuğa çıkması gereken köylünün, çukurovaya inişi anlatılır. Bu süreç o kadar meşakkatlidir ki durumu iyi olmayan aileler rezil olur. Özellikle "Meryemce" ve "Koca Halil" karakterleri bu bağlamda iyi birer örnek. Açıkçası ikisi de rezil insanlar.. Her ne kadar sevmiş olsam da, ilk kitap diğer Yaşar Kemal eserlerine göre fazla eleştirdiğimi fark ettim. Belki de çok fazla tekrar olmasından dolayıdır. Serinin ikinci kitabı "Yer Demir Gök Bakır" ise gördüğüm en iyi devam romanlarından biri oldu. Muazzamdı... Köylülerin Pamuk sonrası yaşadıkları sorunlar ön plana çıkıyor. Kış gelmiş, her yer kar, her yer soğuk, her yer derdinde boğulmuş insan dolu ve bunların içinde bir ermiş doğuyor. Yaşar Kemal köylülerin analizini öyle bir yapmış o karakterle yatıp o karakterle kalkıyorsunuz. Ve güzel bir diğer tarafı da geçmiş dönemde (özellikle 40-70 arası) köy halkının ne kadar cehalet dolu olduğunu müthiş örneklerle fark ediyorsunuz. Son kitap "Ölmez Otu" ise bir seriye yakışabilecek en iyi sonucu sahip (ufak kusurlarına rağmen). Köylü bahar sonuyla birlikte tekrar Çukurova'ya (pamuğa) inecektir. Ama Ali karakteri özelinde çoğu sorunlar tekrar belirecek ve önceki kitapta yer alan ermiş, ermişin büyüsü, ermişin yüceliği, müthiş bir gerçeklik ile son bulacaktır. İnce memedi okumadan bu üçlemeyi okumak pek doğru olmadı ama yine de pişman değilim. Yaşar Kemal'e olan sevgim kat ve kat daha arttı. Müthiş bir gözlemci, müthiş bir kalem.. Bu kadar güçlü tasvirleri olan yazarlara hayranım. Bir köyün aşağı yukarı bir yılda yaşadığı olayları üç kitaba sığdırmış, dolu dolu üç roman. Açgözlülüğün, merhametsizliğin, doyumsuzluğun, vurdumduymazlığın ve kibrin bu kadar büyük acılara sebep olacağını tahmin etmemiştim. Genel olarak toplumsal sorunların yarattığı bireysel sorunlar hiç bu kadar düşündürten seviye de olmamıştı -en azından benim için. Ölmeden önce okunması gereken bir üçleme.. Sıralamam şu şekilde; 2>3>1

saburo 1 year ago

"Rüzgârla kopup gelen bereketli topraksın sen, balıktan ve çiçekten bir çocuksun sen. Tüm kaygılardan uzak, ruhun arzususun sen, en büyük çılgınlıklarda artık kendine eziyet etmeyen. Sonsuz bir gecede yıldızlardan doğmuşsun sen. Pan, yüreğini yitirmiş, o yürekten yaratılmışsın sen!" - Wolfgang…devamı

saburo 1 year ago

"Ben ölünce, hiç değilse bir fener olsam; kapında dursam, soluk donuk geceyi aydınlığa boğsam. Veya limanda gemilerin uyuduğu zamanda, gülüşürken kızlar, uyumasam; dar kirli bir kanalda bir yalnıza göz kırpsam. Daracık bir sokağa assalar beni: tenekeden, kırmızı bir fener bir…devamı