(@) - Raf

"Yeni bir yıla daha, yine seninle başlamak istemezdim Osman." Yine bir yıla daha veda ederken bana birçok duyguyu aynı anda yaşatan bu kitabı okumak çok iyi geldi. Hüzünle ve şefkatle bir yandan da gülümseyerek okudum. Alaycı üslubu ile yaşadığı inişleri…devamı

sadecemihri 2 years ago

Var mısın?

Doğan Cüceloğlu

54 Gönderi

Deniz Bayramoğlu'nun Doğan Cüceloğlu'yla hayatın anlamı ve anlamlı bir hayat bağlamında insan yaşamının pek çok boyutu üzerine yaptığı söyleşi. Gençlere, ebeveynlere, öğretmenlere, öğrencilere ve "ya ne olacak bu ülkenin hali?" diye dertlenen tüm yurdum insanına Doğan Hoca'nın kendine has felsefesiyle…devamıDeniz Bayramoğlu'nun Doğan Cüceloğlu'yla hayatın anlamı ve anlamlı bir hayat bağlamında insan yaşamının pek çok boyutu üzerine yaptığı söyleşi. Gençlere, ebeveynlere, öğretmenlere, öğrencilere ve "ya ne olacak bu ülkenin hali?" diye dertlenen tüm yurdum insanına Doğan Hoca'nın kendine has felsefesiyle sunduğu tavsiyeleri içeriyor. Tabii kitabı "Doğan Cüceloğlu'ndan tavsiyeler" diyerek sınırlandırmamak lazım. Kitap, yaşamımızın pek çok katmanına Doğan Hoca'nın kendi hayat tecrübesinden yola çıkarak baktığı pencereden şöyle bir kafamızı uzatıp bakma fırsatı sunuyor bize de. Kişisel gelişim kitapları yer yer sıkıcı olabiliyor. Bu noktada kitabın söyleşi türünde olması bunaltıcı didaktikliği alıp götürmüş. Sıkıcılığın aksine sohbet öyle keyifli ki Deniz Bayramoğlu ve Doğan Hoca'nın yanında olmak, sohbete katılmak istiyor insan. Kimi zaman okurken çayımla kahvemle sakin bir kütüphanede sohbetlerini sessizce dinliyormuşum hissine bile kapıldım. Söyleşi türündeki ilk deneyimim keyifli oldu anlayacağınız. Keyifli bir okuma deneyimi yaşadım ancak kitap, kapağında vaadettiği gibi kendimi keşfetmem, zorluklarla başa çıkmam ya da güçlü bir yaşama sahip olmam için bana rehberlik edecek düzeyde gelmedi. Yukarıda da bahsettiğim gibi çok değerli önerilere sahip fakat beni baştan sona değiştirecek, kalbimi on ikiden vurup hayatın zorluklarına göğüs germemi sağlayacak kadar iddialı bir yönü yok. Tabii hiçbir kişisel gelişim kitabından bir insanı anında değiştirmesini bekleyemeyiz. Sürece katkı sunmasını beklemek daha yerinde bir düşünce olacaktır. Bence "Var mısın?" benim gelişim sürecime de büyük katkılar sağlayacak nitelikte değildi. Bu yorumumla kitabın kalitesiz ya da faydasız olduğu sonucuna ulaşılmasın. Sadece kitabın aştığıma inandığım noktalar üzerinde yoğunlaşmış olması beni etkilemede zayıf kaldı. Bunun yanı sıra tabii ki öğretmenlere verilen önerilerden ve uygulamalardan bir kısmını kullanmak üzere kenara not ettim. Kendi özünün farkına varma hususunda Doğan Hoca'nın sunduğu bakış üzerine düşündüm ve kendimde tamamlamaya çalıştığım yönlerimi bir de bu çerçevede değerlendirdim. Kitabı iddia ettiği kadar doyurucu bulamasam da tümüyle verim alamadım diyemem yani. Kişisel gelişimin ve bireyin biricikliğinin ön plana çıktığı bu çağda sürekli potansiyelimizi ortaya çıkartmaya hatta potansiyelimizi aşmaya yönelik çalışmalar yapıp duruyoruz. Çıktığımız her basamakta duygusal olarak doygunluğa ulaşmayı beklerken her seferinde daha büyük bir tatminsizlik hissediyoruz içimizde. Bir yanda kişisel gelişirken ne yaparsak yapalım yeterli olmayan ilerleyişimiz diğer yanda toplumun süratle yozlaşma yokuşunda yuvarlanıyor oluşu bizi dibi görünmeyen bunalımlara sürüklüyor. Geceler boyu ülkenin gidişatını, bu gidişatın hayır olup olmayacağını yahut hayırlı olması için neler yapılabileceğini düşünürken Doğan Hoca bize reçeteyi veriyor kitapta: "Biz"in içinde "ben" olabilmek. "Bireysel çıkarlarının sınırları içinde kaldığı sürece insan, hayatında anlam bulamaz. Anlam bulabilmesi için 'biz'i keşfetmesi lazım. 'Biz'i keşfeden ve kendi potansiyelini geliştirmeye niyet eden insan ise çıktığı yolculuktan hiçbir zaman pişman olmaz." Bencilleşmeden biricikliğimizin farkına varıp kendimizi yetiştirirken toplumu da besleyip büyütmeye çalışmak; toplumdan soyutlanmadan kişisel alanımızı çizebilmeyi öğrenmek; kültürümüzle, bulunduğumuz coğrafyayla barışmak, yaşanabilir ve tatmin edici bir hayatın anahtarları gibi gözüküyor. Barışık olmak kabullenmek değil tabii. Düzeltilmesi gereken yerleri çiçeklerle bezenmiş bir bahçeden yabani bitkileri ayıklarcasına temizleyip el birliğiyle tekrar güzelleştirebiliriz. Mis kokulu bir çiçek bahçesi hayali, hayata pembe gözlüklerle bakıyormuşuz gibi görünebilir. Sorunlar düzelmeyebilir, yeni sorunlar da ortaya çıkabilir. Her şeye rağmen bu uğurda çalışmak anlamlı ve tatmin edici bir hayat sunmaz mı bize? Ben de Doğan Hoca gibi böyle olduğuna inanıyorum. İnsanımızın, kültürümüzün sadece kötü yönlerine odaklanmanın, iyi yönlerini güzelliklerini görmezden gelmenin kendimize yabancılaşmamıza da sebep olduğunu söylüyor Doğan Hoca. Belki de bundandır kendimize yıldızlar kadar uzak oluşumuz. Değerlerimizi yaşattığımız, düzeltilmesi gereken noktaları törpülediğimiz ve "biz"in içinde "ben" olmayı öğrendiğimiz takdirde özümüzü tanımaya başlayacağız. Büyüyüp gelişeceğiz ve bizimle birlikte ülkemiz de toplumumuz da büyüyüp gelişecek. Doğan Hoca uzun bir süre Amerika'da yaşayıp farklı kültürlerle tanıştıktan sonra Türkiye'ye döndüğünde kültürümüze, insanımıza hem içeriden hem de dışarıdan bir bakışla bakmış. Kitabın her satırında bu olgunluğun izlerini görmek mümkün. Doğan Hoca'nın bu gözlemleri kitabı zenginleştirmiş ve derinleştirmiş fikrimce. Okurken bol bol düşündüm, keyif aldım ve motive oldum. Gençseniz, yaşlıysanız, öğretmen yahut öğrenciyseniz, "ya ne olacak bu ülkenin hali?" diye dertlenen yurdum insanıysanız bu kitaba mutlaka bir şans vermenizi öneririm. Allah'ın izniyle umut dolu, güzel yarınlarda görüşmek üzere...

sadecemihri 2 years ago

Pir-i Lezzet

Saygın Ersin

6 Gönderi

Her satırından ayrı bir lezzet alacağınız Pir-i Lezzet; gastronomiye, astronomiye, tarihe, entrikalara, aşka, intikama ve yüreklerde gizlenmiş nice arzulara sihirli bir kapı aralıyor. Bu kapıdan içeri girdiğiniz anda kitabın büyüsüne kapılıyor, bitirene kadar bambaşka bir dünyanın içindeymiş gibi hissetmekten kendinizi…devamıHer satırından ayrı bir lezzet alacağınız Pir-i Lezzet; gastronomiye, astronomiye, tarihe, entrikalara, aşka, intikama ve yüreklerde gizlenmiş nice arzulara sihirli bir kapı aralıyor. Bu kapıdan içeri girdiğiniz anda kitabın büyüsüne kapılıyor, bitirene kadar bambaşka bir dünyanın içindeymiş gibi hissetmekten kendinizi alamıyorsunuz. Bitince ise tadı damağınızda kalıyor resmen. Daha fazlasını okumak, Pir-i Lezzet'in tüm sırlarına erişmek ihtiyacı duyuyorsunuz. Kitap, Osmanlı döneminde yemekleri dillere destan Aşçıbaşı'nın sırrını, geçmişini, amacını akıcı ve detaylı bir kurguyla önümüze sunuyor. Bunu yaparken çok katmanlı ve yer yer fantastik ögelerin serpiştirildiği bir yolculuğa çıkarıyor bizi yazar. Aşçıbaşı'nın bir yandan zaanatında yaptığı yolculuğu okurken bir yandan da içsel yolculuğuna tanıklık ediyoruz. Bu yolculuğun durakları birbirinden o kadar farklı ki hepsinin bir kitaba sığdırılması, her şeyi karman çorman yapacak sanıyoruz. Ancak yazar bizi şaşırtıyor. Birçok farklı disiplini birbiriyle öyle güzel harmanlayıp önümüze sunuyor ki hiçbiri sırıtmadan aksine hikayeyi zenginleştirerek akıp gidiyor. Osmanlı döneminde geçip de yolunun saraya düşmemesi düşünülebilir mi? Tabii ki sarayın şatafatlı mutfağı da yer alıyor kitapta. Osmanlı'daki iktidar mücadelesi, hiyerarşi düzeni, dönemin toplumsal ve tarihi yapısı saray mutfağı üzerinden yansıtılıyor. Saray mutfağında kullanılan kumaşlardan kime kaç kap yemek yapıldığına kadar her satır ince ince işlenmiş. Yazar bir buçuk yıl sadece saray mutfağı üzerine araştırma yapmış. Bu kadar tarihi ve gastronomik bilgi, kurgu içinde bizleri sıkmadan başarılı bir şekilde yedirilmiş. Ve tabii ki yemekler...Kitap boyunca ağzınızın suyunun akmaması imkansız. Osmanlı'nın zengin mutfağı ballandıra ballandıra anlatılmış kitapta. Anlatılan yemekleri tatmayı geçtim birçoğunun ismini bile ilk defa duydum. (Kültürümüze ait bu yemekleri bilmemek beni bir miktar üzdü 🥲) Kitabı Google'da yemek araştırmaları yaparak okudum ve görsellerini bilerek okumak daha da iştahımı kabarttı. Tok karnına okumanız şiddetle tavsiye edilir. Kitabın final bölümünü de çok beğendiğimi yazmadan geçemeyeceğim. Sadece ana karakterlerin değil, neredeyse her karakterin ayrı ayrı akıbetine yer verilmesi çok hoşuma gitti. Hiçbir hikaye yarım bırakılmadı. Son olarak kitabı okuduktan sonra Son Sayfası podcast kanalının Saygın Ersin ile yaptığı röportajı dinlemenizi tavsiye ederim. Kitabın nasıl ortaya çıktığına dair güzel bir sohbet olmuş.

sadecemihri 2 years ago

Rüya Senaryo

Kristoffer Borgli

11 Gönderi

Spoiler içeriyor Ne izleyeceğime bir türlü karar veremediğim için cinnet geçirmek üzereyken bu film çıktı karşıma. Konusu ve imdb puanı da içime sinince dün gece başlayıp bugün bitirdim filmi. Bu kadar ince eleyip sıkı dokuduktan sonra filmi beğenmek zorundaydım. Fakat hâlâ film…devamıNe izleyeceğime bir türlü karar veremediğim için cinnet geçirmek üzereyken bu film çıktı karşıma. Konusu ve imdb puanı da içime sinince dün gece başlayıp bugün bitirdim filmi. Bu kadar ince eleyip sıkı dokuduktan sonra filmi beğenmek zorundaydım. Fakat hâlâ film hakkında ne hissedeceğimi bilemiyorum. Başta konusu olmak üzere beğenimi kazandığı pek çok noktası var. Ancak beğenemediğim, içimde memnuniyetsizlik oluşturan ve anlam veremediğim bir yanı da var filmin. Dream Scenario, üniversitede profesörlük yapan ve sıradan bir aile babası olan Paul abimizin, bir anda milyonlarca insanın rüyalarına girmeye başlamasını konu ediniyor. Türünün komedi/korku olması ve konusu itibariyle, aklımda Korkunç Bir Film ve Fredy'nin Kabusu karışımı bir senaryo oluşmuştu. Yer yer rüya kesitlerinde korku unsurları olsa da benim gözümde canlanandan çok daha farklı bir senaryoyla karşı karşıya kaldım. Hayatı, sadece izleyici olmaya gelmiş gibi yaşıyor Paul. Hırslı olduğu kadar ezik bir karakter de. Özgüveni düşük, düşüncesiz, bencil ve yalancı biri olduğunu her fırsatta gözler önüne seriyor resmen. Aslında bu karaktere çok da uzak değiliz. Günlük hayatta karşılaştığımız gibi aynı yönetmenin elinden çıkan Sick of Myself filmindeki karakterlerde de aynı sığlığı görmüştük. Benzerlikler bununla da sınırlı kalmıyor. Yönetmen, Sick of Myself'te olduğu gibi Dream Scenario'da da insanların sürekli görünür olma isteğinin çağımızın vebası olduğunun altını çiziyor. Sosyal medya da bu isteği besleyen ve büyüten başlıca etmenlerden. Her gün farklı biri saçma bir sebepten sosyal medyada ünlü olup reklamlar alan, pahalı markalarla işbirliği yapan, programlara konuk olan, gittiği her yerde övgüyle ve sevgiyle karşılanan biri haline geliyor. Saman alevi misali ünlü oldukları hızla sönüp gidiyor bu kişiler. Eğer şanslılarsa öylece unutuluyorlar. Bir de sosyal medyanın acımasız yüzüyle başa çıkmak zorunda kalanlar var. Linç kültürü dediğimiz kavram karşılıyor bizi bu noktada. Fiilen yapılamayan linç hareketleri, sosyal medya üzerinden kolaylıkla yapılıyor. Anonim olmanın getirdiği sorumluluğu üstlenmeme ve daha az hesap verme durumu linç kültürünü pekiştiriyor. Sonuç olarak filmde de gördüğümüz olaylar bildik bir sırayla günlük hayatımızda da gerçekleşiyor. Sosyal medyanın esasında kocaman bir reklam panosu olduğu gerçeğine de parmak basılıyor filmde. Filmin bu kısmını biraz özensiz buldum. Sanki biraz da bu konuya değinelim diyip araya sıkıştırmışlar ve son 20-25 dakikayı üstünkörü geçmişler. Sürprizbozan uyarısı!!! Rüya bileklikleri fikri, gerçekleşmesi çok olası ve korkunç bir fikir. Black mirror izliyormuşum gibi hissettirdi. Bu fikrin çok acele ve karışık işlendiğini düşünüyorum. Biraz daha net ve detaylandırarak yer verebilirlerdi. Sürprizbozan sonu!!! Aslında verilen bu mesajlar son zamanlarda pek çok filmde yer alıyor. Ancak yönetmenin mesajı iletmek için seçtiği yol/konu diğer filmlerden ayrılmasını sağlamış bence. Son 20 dakikasında gelişen olaylar biraz havada kalsa da genel olarak filmi beğendim. 25. Kare kanalı, filmin analiz videosunda filmde benim hiç fark etmediğim bir detaya yer vermiş. İzleyince gözümden kaçmasına şaşırdım ve o detay biraz aklımı karıştırdı. Filmden sonra o videoyu izlemenizi de öneririm.

sadecemihri 2 years ago

Var Bunlar

Giray Altinok

100 Gönderi

Boş vakitlerimde kafa dağıtmak için başladığım fakat dolu olan vakitlerimi de kaplayan dizi. Birkaç bölüm dışında çok fazla güldürmese de sürükleyici ve kısa oluşuyla keyifli vakit geçirmemi sağladı. Bir süredir yokluğunu çektiğim 20 dakikalık komedi dizisi boşluğunu doldurmayı başardı kesinlikle.…devamı

sadecemihri 2 years ago

aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci, üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten; ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci? hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten iyi nişan alırdı kendini asan zenci, bira içmez ağlardı, babası değirmenci, sizden iyi…devamı

sadecemihri 2 years ago

İslami Tebliğin Mekke Dönemi ve İşkence

İhsan Süreyya Sırma

1 Gönderi

Tarih, kafamda bir türlü tam olarak yerini bulamamış bir olgudur. Bir zaman gelip de kemiklerimiz toprakla bütün olduğunda bizlerin de tarih olacağını, tanık olduğumuz olayların derslerde anlatılacağını kabullenmek zor geliyor. Çünkü geçmişte yaşananları bir masal ve vuku bulan olayların başrollerini…devamıTarih, kafamda bir türlü tam olarak yerini bulamamış bir olgudur. Bir zaman gelip de kemiklerimiz toprakla bütün olduğunda bizlerin de tarih olacağını, tanık olduğumuz olayların derslerde anlatılacağını kabullenmek zor geliyor. Çünkü geçmişte yaşananları bir masal ve vuku bulan olayların başrollerini kitap kahramanlarıymış gibi tahayyül ediyor zihnim. Onların da bir zamanlar benim gibi güldüğünü, ağladığını, belki benim aklıma takılan şeylerin onların da aklına takıldığını fark ettiğimde şaşırıyorum. Konu, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in hayatına ve İslam tarihine geldiğinde de aynı dar bakış beni buluyordu. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in hayatını defalarca okumama rağmen onun da bir insan olduğunu, üzüldüğünü, kırıldığını, içerlediğini, hatta bazen pes ettiğini bir türlü içselleştirememiştim. İslami Tebliğin Mekke Dönemi ve İşkence kitabında, günümüzle kıyaslayarak verilen örnekler sanki zihnimdeki bir örtüyü kaldırdı. İşte o örtü kalktığında gerçekten o dönem işkenceye maruz bırakılan tüm Müslümanların sabrını anladım. Benim için artık bu asırlar öncesinden gelen ve sözde kalan bir sabır değil. Şu anda da ikinci elden şahit olduğumuz bir teslimiyet ve sabır bu. Geçmiş ve şimdi iç içe, birlikte. Geçmişte çekilen eziyetler ve ölen insanlar gerçekti. Şimdi de gerçek. "Allah yolunda öldürülmüş olanlar için 'ölüler' demeyin. Bilakis onlar diridirler. Fakat siz iyice anlayamazsınız." (Bakara, 154.) Ebu Cehiller her zaman vardı. Ancak ölüm pahasına açıktan Kur'an okuyacak gözü pek Abdullah İbn Mes'udlar da vardı ve var olacaktır inşallah. Allah bizleri cesur ve sabredenlerden eylesin. "Müslümanlar sabrediyorlardı; fakat bu sabretme, pasif olma anlamında değildi. Başta Hz. Peygamber (s.a.s) olduğu halde, bütün Müslümanlar İslam'ı sözlü olarak tebliğe devam ediyorlardı. İşkence yapılıyor veya hakaret ediliyor diye, hiçbiri kendi davasını yaymaktan geri kalmıyordu. Bu dönemde sabır, tebliğ esnasındaki saldırılara karşı mukabele değil, sabırla müdafaa demekti. Yoksa 'dayak yiyeceğim', 'hapse atılacağım', 'kızgın kumlara yatırılacağım', 'hor ve hakir görüleceğim' diye İslam'ı yaymaktan, tebliğden vazgeçmek değildi. Her halükarda tebliğe devam edilecek ve fakat bu tebliğ esnasında dayak, işkence, hapis, hakaret görülürse sabredilecekti. Zaten bu sabırdan maksat, pasifize olmak olsaydı, bu dava orda biterdi, devam edemezdi. Tıpkı yatağında akmağa mecbur olan nehrin, kayalara çarpa çarpa ilerlemesi gibiydi bu tebliğ..."

sadecemihri 2 years ago

Rebecca

Daphne du Maurier

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Gotik Günlükleri 5 Bu yazının başlığını "Gotik Günlükleri 5" olarak belirledim fakat kitap, gotik türü içerisinde yer almasına rağmen bence daha çok psikolojik gerilimdi. Zaten yayımlandığı dönemde gotik türü içerisinde reklam edilmesi hakkında çokça tartışmaya konu olmuş. Ancak tartışmalar daha…devamıGotik Günlükleri 5 Bu yazının başlığını "Gotik Günlükleri 5" olarak belirledim fakat kitap, gotik türü içerisinde yer almasına rağmen bence daha çok psikolojik gerilimdi. Zaten yayımlandığı dönemde gotik türü içerisinde reklam edilmesi hakkında çokça tartışmaya konu olmuş. Ancak tartışmalar daha çok kitabın yazarının kadın olmasından kaynaklanıyormuş. Yazarın kadın olması nedeniyle bazı yazarlar kitabı "romans" olarak adlandırmışlar. Ancak kitabı salt romantizm olarak görmek hatta romantizm olarak görmek yersiz geldi bana. İlk yüz sayfasında wattpad kitabı okuyormuş gibi hissetsem de kitap ilerleyen bölümlerde voltajı giderek artan bir psikolojik gerilime döndü. Özellikle son 100 - 150 sayfasını yarın dershanem olmasına rağmen üç fincan kahve ve iki kupa ıhlamur ile ayakta kalarak tırnaklarımı yiye yiye okudum (Bu arada kitap Raf'ta 282 sayfa olarak gözüküyor ancak benim elimdeki kitap 487 sayfa). Belirli bir kısma kadar benim için beklendik bir kurguydu fakat kitaptaki bir dönemeçten sonra çok büyük bir merakla takip ettim olacakları. Ne olacağını kestiremeden şoklardan şoklara atlayarak çevirdim sayfaları. Kitaba dair beklentilerinizi yükseltebildiysem şimdi konusuna ve detaylara geçebilirim. Kitabımız, karısı Rebecca'yı yakın zamanda kaybetmiş olan Maxim Bey'in genç hanım kızımız ile evlenmesi ve onu İngiltere'deki dillere destan Manderley Malikanesi'ne getirmesiyle başlıyor. Evliliği ile hayatının nirvanasına ulaşacağını zanneden kızımız, malikaneye gelmesiyle birlikte korkunç bir kabusun içine çekiliyor. Kitap kesinlikle konusuyla, diliyle, kurgusuyla, betimlemeleriyle ve her karakterin alt yapısına incelikli bir şekilde değinmesiyle sağlam bir romandı. Yan karakterlerin bile bu kadar detaylı olması akışa kapılıp kitaptaki olayların o an, o dakika gerçekten yaşandığını sanmanıza sebep olabilecek türdendi. Kitapta bol bol yer alan yazım hataları bile okuma zevkimi etkileyemedi. Öve öve bitiremediğim karakterlere gelecek olursak... (KARAKTERLERİN OLDUĞU KISIM BOL BOL SÜRPRİZ BOZAN İÇERMEKTEDİR!!) Rebecca Kitapta yaşayan bir karakter olarak karşımıza çıkmasa da herkesin dilinde, Malikanenin her köşesinde, sadece anılarıyla bile kitabın ana karakteri olmayı başarmış mükemmel bir kadın. Tabii mükemmel bir insanın var olması mümkünse...Sadece herkesi manipüle etmeyi başaran narsistler dışarıya mükemmel gibi görünürler. Ne yazık ki gerçekler, gösterdikleri gibi değildir. Nitekim Rebecca da yansıttığı kusursuz kadının altında sadakatsiz, bencil, düşüncesiz ve pek çok açıdan ahlaksız birini saklıyor. Aynı zamanda çok baskın bir kadın. Baskınlığı o derece yoğun ki fiziki olarak kitapta yer almamasına karşın her sayfada kendinden söz ettiriyor. Böylesine güçlü bir karakteri oluşturmak yazar için pek de zor olmamış. Zira yazar, evliliğinin bir kısmında bastırmış olduğu karaktere Rebecca ile can vermiş. Aslında kitapta birinci eş olan Rebecca ve ikinci eş olan hanım kızımız arasındaki çekişme yazarın kendi içinde yaşadığı ikilemleri yansıtıyor bize. En sonunda kazanan ise Rebecca oluyor. Anlatıcı - İkinci eş Kitabın anlatıcısı olan ikinci eşe, hanım kızımız diye hitap etme sebebim kitapta adına yer verilmemesi. Bu karakter öyle silik öyle görünmez ki yazar isim dahi vermemiş. Sadece kocasının soyadı ile varlığını sürdürmeye çalışan bir karakter. Burnunun dikine gitmeyi seven ve kendi kendine var olmayı başarabilmiş Rebecca'nın izlerini, Malikane'nin her köşesinde görmesiyle anlatıcımızın düşük olan özgüveni eksilere iniyor. Sürekli insanların ve kocasının kendisini Rebecca ile kıyasladığını düşünüp -aslında bu kıyası yapan kendisi- kafasında çeşitli kurgular ile kendini yiyip bitiriyor. Hatta bu kurgular öyle bir seviyeye geliyor ki fark etmeden Rebecca'yı canlandırdığı bile oluyor (maladaptive daydreaming'in ilk vakalarından). Kocasına da deli gibi takıntılı. Bu takıntının boyutu hayallerimizin ötesinde. Kocası ilk eşini öldürdüğünü söylediğinde bu hanım kızımız korkup tiksineceği yerde kocasının ilk eşini sevmediğine, onu öldürdüğüne seviniyor. Adam orada ızdırap içinde olduğunu anlatıyor, bu da içinden şarkılar türküler...Bu sevinci pek uzun sürmüyor tabii ki. İlk eşini öldüren Maxim ikinci eşini de öldürüyor. Fakat bu sefer çok daha elim ve acı verici bir ölüm oluyor. Her gün mutsuz bir hayata gözlerini açarak ölüyor bizim hanım kızımız. Bayan Danvers Rebecca'yı büyütmüş olan sadık hizmetkar. Aynı zamanda Manderley'i çekip çeviren kişi. Bayan Danvers'ın olduğu bölümler beni en çok geren, tüylerimi diken diken eden bölümlerdi. Bayan Danvers geldiği anda kitap karanlık bir havaya bürünüyordu sanki. Bu karanlık havanın en büyük etkeni de tabii ki Rebecca'dan sonra gelip Maxim'in soyadını almış kişiye olan nefretiydi. Bizim hanım kızımız kocasına ne kadar takıntılıysa Bayan Danvers da Rebecca'ya belki iki katı takıntılı. Dolayısıyla yeni geline sıcakkanlı bir karşılama sunmuyor. Ne zaman Rebecca konusu açılacak olsa içine ruh girmiş gibi nefretini akıtıyor bizim kıza. Sanki Rebecca'nın gölgesi Bayan Danvers'ta cisim buluyor, onun aracılığıyla evi yönetmeye devam ediyor. Bu bölümler korku unsurunun tavan yaptığı, en etkileyici bölümlerdi bana kalırsa. (SÜRPRİZ BOZAN SON BULMUŞTUR.) Kitabın ana kurgusunun kalitesinin yanında alt metin de güzel işlenmişti. Aynı adamla evlenmiş, aynı malikane'de yaşamış, aynı dönemin iki farklı kadını...Biri Manderley'nin fırtınalı denizine bakan batı tarafı, diğeri gül bahçesine bakan doğu tarafı. Olaylara verdikleri tepkiler ve birbirlerine zıt olan karakterleriyle dönemin kadınlara olan bakışı, yazarın süzgeciyle önümüze sunulmuş. İkinci eş, itaatkar, kimliğini kocasının sosyal statüsü ve toplumun arzusu şekillendiriyor. Rebecca ise toplumun kurallarını reddediyor. Toplum (ve ben de) tasvip etmese bile kendi yolunu çiziyor. Yazar, kendi içinde yaşadığı ikiliği bu kitabıyla başarılı bir şekilde ortaya koymuş. Pek çok açıdan beğenimi kazanmayı başarmış, sürükleyici, merak uyandıran, yer yer geren, eşe dosta şiddetle tavsiye edeceğim bir kitaptı. Zaten çok satan kitaba ilgileri daha da artıran Hitchcock'un filmine de değinmeden geçemeyeceğim. Filmi bir an önce izlemek istiyorum. Manderley Malikanesi'nin karanlık havasının filmde nasıl yansıtıldığını merak ediyorum doğrusu. Yazımın sonuna geldim ve neredeyse sabah olacak ama hala uykum yok. Yarın dershane için uyanamama endişesi yüklenmeye başladı...O son kahveyi içmeyecektim.

sadecemihri 2 years ago

My Liberation Notes

Park Hae Young

46 Gönderi

Diziyi bitireli çok olmasına rağmen bir türlü inceleme yazamamıştım. Ne yazsam eksik kalıyor gibiydi. Beni etkileyen yapımlar hakkında yazmak daha zor geliyor sanırım. O yapıma yakışacak estetik bir yazı yazmak istediğimden bir türlü tatmin olamıyorum. Bugün biraz yorgun ve depresif…devamı

sadecemihri 2 years ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

26 Gönderi

Her yeni güne, yastığımızın ucunda bizimle burun buruna olan ölümle gözlerimizi açıyoruz. Her gece uykunun kollarına kendimizi bırakırken aynı ölümün provasını yapıyoruz. Nefesini ensemizde hissettiğimiz bu gerçekten, bir parçamız kaçarken bir parçamız onunla bir olmak istiyor. Gelecek kaygılarıyla, sorumluluklarla ve…devamıHer yeni güne, yastığımızın ucunda bizimle burun buruna olan ölümle gözlerimizi açıyoruz. Her gece uykunun kollarına kendimizi bırakırken aynı ölümün provasını yapıyoruz. Nefesini ensemizde hissettiğimiz bu gerçekten, bir parçamız kaçarken bir parçamız onunla bir olmak istiyor. Gelecek kaygılarıyla, sorumluluklarla ve hayatın gerçekleriyle savaşırken yaptıklarımızın, yapacaklarımızın anlamsızlığını fark edip kılıcımızı bırakıyoruz. Vazgeçiyoruz. Bir süre sonra kim olduğumuzu bile bilmediğimizi anlıyoruz. Başkalarını tanıdığımız kadar kendimizi tanımadığımızı...Tüm dileklerimizi bir balona koyup gökyüzünde yavaş yavaş yok oluşlarını izlerken geriye tek bir dileğimizin kaldığını görüyoruz. Pandora'nın kutusunun köşesinde kalmış küçücük umut taşı bizi bu hislerle boğuştuğumuz zamanların içinden çekip çıkartıyor. Tıpkı Tarlakuşu gibi... Kitapta İkinci Dünya savaşının hemen sonrasında hasta bir gencin kalan küçük umut taşını aramasını okuyoruz. Pandora'nın Kutusu, Tarlakuşu lakaplı bu gencin herkesin takma isimler kullandığı bir sağlık dojosunda ilginç bir hasta ve hastabakıcı topluluğuyla geçirdiği günleri konu ediniyor. 20 yaşındaki Tarlakuşu'nun kendini tanımasına, kafa karışıklıklarına, korkularına ve umutsuzluklarına arkadaşına yazmış olduğu mektuplarla tanık oluyoruz. Dolayısıyla olaylar ve hisleri bütün çıplaklığıyla bilmiyoruz. Tarlakuşu'nun arkadaşına yansıtmak istediği kadarına dahil olabiliyoruz. Yine de satır aralarında, ufak dokunuşlarla Tarlakuşu'nun gerçek hislerini de fark ettiriyor yazar bize. Kiraz Çiçeği adlı odada kalan hastalar ve onlarla ilgilenen hastabakıcalar ile günlük yaşamdan birçok karaktere kapılarını açıyor kitap. Kadın-erkek ilişkilerine, arkadaşlığa, siyasete, ölüme ve yaşamaya dair ufak ufak parçalara yer veriliyor. Her sayfada hayatın akışında kapıldığımız tüm duygu ve düşünceler ile karşılaşıyoruz. Karakterlerin gelişimlerini okurken kendi olgunlaşma sürecimizi de görüyor ve farklı zamanlarda farklı ülkelerde yaşayan gençlerin aynı hisler ile harmanlanıp büyümesine şaşırıyoruz. Japonya'nın, savaşın etkilerinden kurtulup yenilenme arzusunu, Tarlakuşu'nun yaşama ve yenilenme arzusu ile ifade etmiş yazar. Dazai'den beklemediğim bir umut ile karşılaştım. Tüm kitaplarının karamsar bir havası olacağını düşünürdüm. Bu kitabı ile beni yanılttı ve İnsanlığımı Yitirirken'e nazaran daha çok beğenimi kazandı.