(@) - Raf

safih 5 months ago

Boş boş yürüdüm tüm hayatım boyunca. Bir şair olduğumu bilmeden. Ne zamandır şiirim, kendi dilim, içimde bir sırdı! --- Yine bir filmde kendimi izlediğim bir pencere açtım, nedense bu sıralar çoğu sohbet, çoğu şiir, çoğu sinema hep kendimi gösteren bir…devamı

safih 6 months ago

Zorba

Mihalis Kakogiannis

15 Gönderi

Hayatı akışında yaşamanın verdiği duruluk, dansın insan üzerindeki ehemmiyeti, dünyada olan politik sorunlara ve savaşlara yaşamın içinden "ölüm"den bir misal, yine dünyadaki sosyal sorunlara ve topluma "elalem" başlıklı sert ve rahatsız edici tenkit, başarılı bir anlatı, eğlenceli dinamik müzikler, tadında…devamı

safih 7 months ago

Acil Teslimat

David Koepp

9 Gönderi

Ama kafanı parayla meşgul edersen zaten onu harcayacak kadar hayatta kalamazsın. (Bisiklet üstündeyken söylenmiştir.) Not: Bu sözün bisikletten ziyade yaşamla alakası vardır. :) Burada parayı düşünüyorsanız harcayacak kadar hayatta kalamazsınız.

safih 9 months ago

Whiplash

Damien Chazelle

178 Gönderi

Nefesim kesildi, bu bambaşkaydı! Bana demişlerdi ki; kaleminden kan akmadan şair olamazsın; baterine kan sıçramadan baterist olamazsın. Bu minvalde bir hayalin ya da bir ilginin gergin, psikolojik, (kariyer ve psikoloji) olarak düşmeli kalkmalı bir olgunun başarılı sineması. Tadında ve seyir…devamı

safih 9 months ago

Ve Yaşam Sürüyor

Abbas Kiarostami

12 Gönderi

Aslında nasıl yazacağımı bilmiyorum, hangi üslup hangi ifade kullanılır hiçbir fikrim yok. Şu üç filmi tek bir yazıyla anlatmak istiyorum, tam orta yerinden konuşur gibi ortanca filmi etiketledim. -Arkadaşımın Evi Nerede? -Ve Yaşam Sürüyor -Zeytin Ağaçları Altında Sinemaya bakış açımı…devamıAslında nasıl yazacağımı bilmiyorum, hangi üslup hangi ifade kullanılır hiçbir fikrim yok. Şu üç filmi tek bir yazıyla anlatmak istiyorum, tam orta yerinden konuşur gibi ortanca filmi etiketledim. -Arkadaşımın Evi Nerede? -Ve Yaşam Sürüyor -Zeytin Ağaçları Altında Sinemaya bakış açımı değiştirdi, gerçeğin gözlerde okunmasına şahit olarak bitirdim, hatta gözleri seyretmekten çoğu kez filmi izleyemedim. Çocuk saflığını çocuğun gözünden izlerken kendi çocukluğumu izler gibi oldum. O tekrar eden sözleri duymayışları ve her duymadıklarında daha da konuşmak istemeyişi, o yalnız kalışa şahit oldum. Yaşam devam ediyor demek dile kolaydır, ama bu filmde bunu diyenler, yaşamın o tarafında yaşarken diyor. Yaşamın o yoksul, garip, ıssız tarafındayken diyor. Oyuncular gerçek hayatın izlerini taşıyor. İşte bu yüzden filme bakış açımı tamamen değiştirdi bu film. Acıyı yaşayanların hislerini görüyoruz. Bu bizi derinlere taşıyor. Sevgisini öyle güzel dillendiriyor ki, okumuşluğun değil samimiyetin üslubuyla süslüyor. Film akışı öyle içine sürüklüyor ki, orada sevdiği olmadan hayat hiçbir şey taşımıyor. Sadece sevdiği varsa yaşamak isteğine kapılıyor. Hatta o varken yaşamı düşünmeye başlıyor, o varken çalışmak istiyor, o varken yeşeren çiçekleri görüyor, o varken hayal kuruyor, zaten buna kendi hayatlarımızda da şahit oluyoruz; biri varsa biri oluyoruz. Oyuncu sevdiğiyle konuşmak için repliği yanlış söyledikçe yönetmen sakin kalıyor ya, işte orası işte orası insan yanımız. :) Yönetmen Köker üçlemesini kabul etmiyor diye biliyorum. Ama Köker üçlemesi olarak bilinen bir seri olduğu için bu başlığı kullanarak yazıyorum. En çok etkisi altında kaldığım üçleme serisi oldu, en kısa zamanda tekrar izlemek istiyorum. --- Sanat demek mutlu ve güzel şeylerin seni etkilemesi demektir. Sanat insanları gençleştirir, onları ihtiyar yapmaz. Evet, hayatta kalmaya devam etmekte bir sanattır. Sanırım her şeyin en yüce sanatı budur, sizce de öyle değil mi? İnsanların çoğu gerçliğin değerini bilmiyor. Yaşlanıncaya kadar öyle. Bundan zevk almayı bilmiyorlar. Ve ölüm gelinceye kadar da, yaşamın değerini bilmiyorlar.

safih 9 months ago

11.22.63

J.J. Abrams

367 Gönderi

Hiç gerek yok daha fazlasına Zamanı tutmaya Fezaya uçmaya Geride kaldı o günler... Madrigal - Seni Dert Etmeler (Sanki bu dizi için bir eser) --- Filmin sonundaki şiir: Bu odayı ve müziği biz istemedik davet edildik sadece. Bu yüzden, madem…devamı

safih 1 year ago

Ayna

Andrei Tarkovsky

32 Gönderi

Tarkovski'yi Tarkovski yapan filmlerden değildir ama Tarkovkski'yi Tarkovski yapan hayattan izler taşır. Şiirsel anlatımının yanında babası olan Arseni Tarkovski'nin şiirleriyle sinemasını zenginleştirmeyi başarmıştır. Filmi anlam çıkarmak için izlemeyi filmin yarısında bıraktım. Tam o zamandan sonra anlaşılır oldu. Tarkovski'nin hayatından izler…devamı

safih 1 year ago

Yok Edici Melek

Luis Bunuel

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Sürrealist konusunda başarılı bir yapıt olduğu aşikar, verdiği gizem duygusunu sonuna kadar sürdürebilecek dinamiği fevkalade, oyunculuk muazzam, izleyiciye düşünmesi için zaman ayırma mümkünatı yerinde, diyaloglar doyurucu, hiciv isabetli. Ama; Ben bu filmde bunları değil, insanın canına kast edebilecek alışkanlıkların çıkmazını…devamıSürrealist konusunda başarılı bir yapıt olduğu aşikar, verdiği gizem duygusunu sonuna kadar sürdürebilecek dinamiği fevkalade, oyunculuk muazzam, izleyiciye düşünmesi için zaman ayırma mümkünatı yerinde, diyaloglar doyurucu, hiciv isabetli. Ama; Ben bu filmde bunları değil, insanın canına kast edebilecek alışkanlıkların çıkmazını gördüm. İlk hicivde sosyete ve şaşaalı oda hayranlığı ile kişinin bunlardan vazgeçemediğini gördüm. Bir ayının bir koyuna dahi zarar vermediğini; insanın insana zarar verdiğini gördüm. Bu kadar küçük odada (dünyada) insan hala birbirinine kumpas kurabiliyor, ölmesini isteyebiliyor, şehvetine karşı koyamıyor... Sadece herkesin gerçekten çıkmak istediğinde, beraber olduklarında, birbirlerine destek olduklarında çıkabilecekleri bir oda. Metafor olarak görüyorum şahsen. İkinci hiciv ise bu sefer kilisede geçiyor, nedense savaşla bitiyor.İlk hicivde burjuvazi yaşam cinayetle sona erecek iken satranç benzetmesi yapılıyor; bildiğimiz hayatı ezbere yaşamak kolaydır, siz olanı tekrar edersiniz, anlık yaşayamazsınız eleştirisini gördüm, çok etkilendim, siz bu ezber hayatı yaşayınız, yerlerinize, satranç karelerine dönünüz der gibi eleştiri vardı. İkinci hiciv ise barış diye toplandığınız kilisede içinizde savaş var dedi sanki. Tabi sosyalist bir konu olduğu için sanırım üzerinde çok durmadı, şahsen üzerinde durmaması da gerekiyordu. İlk eleştiride olanları kilisede hayalgücümüzle görmemiz önemliydi. Dışarı çıkabilmek için birlikte inanmamız gerekiyor, gerçek inanç...? Bu eleştirici insan kendi içine yapacağı için filmde görmek yetmezdi zaten. Sinemaları kendi bakış açımla görmeyi ve yorumlamayı seviyorum. Burada burjuvazi yaşamı eleştirdiğini görebiliriz. Zamanla kabalaşan insanlar, su konusunda bencillik, kimsenin neredeyse konuşacak bir şeyi olmaması sadece eğlence beraberliği falan, bu liste uzar. Ayrıca son derece başarılı şekilde insanın derisinin altında sakladığını gösterdiği için kült bir film olur kendisi. Bir Bunuel başyapıtı olarak geçer. Bu yönden izlenmesi sinema severler için önemlidir. Dediğim gibi, bunların dışında şeyleri görmeyi ve düşünmeyi seviyorum. Bazen alışkanlıklardan çıkamayışı resmettim, bazen dayanışmayı izlenimledim. Bir de şöyle bir eleştiri yapmalıyım diyolaglar sanki fazla komplike olmuş. Bir odadan ayrılamayışın sadece hissel konuşmaları, çıldırışı var. Rasyonel ifade çok az, insanı ideal olarak doyurabilecek bir felsefesi olmasını isterdim. Sadece smokin giymiş eğlenen insanların hiç hayat tecrübesi olmadığını göstermişte olabilir ama o noktada kalan bir insan hiç mi yerli yerinde konuşma yapamaz. Bilemedim doğrusu. Ama o konuşmaları zihnimde kendim ile yaparak sanatsal olarak doydum diyebilirim :) Ama diyalogları yeterli ama sadece eksik. :) İşte size eksik yeterli bir ifade... :)

safih 1 year ago

Amelie

Jean-Pierre Jeunet

216 Gönderi

Muazzam bir karakter oyunculukları, fevkalade ışık, renk, mekan tercihi, yerinde kullanılan kamera açıları, gerçekliğin yankısına uygun senaryo ustalığı, yönetmenin gözden asla kaçmayacak karaktere rol giydirme becerisi ve her zaman olabilecek dahası ile bu film, sanatsal dinamiği ile tekrar izlemem gereken…devamı

safih 1 year ago

Yedinci Mühür

Ingmar Bergman

124 Gönderi

Hani ciddi bir satranç oyununda gülerseniz, neden güldüğünüz sorulduğunda "Taktiklerimi saklamak için" diyemediğiniz için gülmeniz hiç beklenmez. Genelde yanlış oyunu yapanlar ciddi bir satranç oyununda gülerler. Böyle ciddi bir müsabakada gülündüğünde rakip tarafından verilen akıllıca bir tepki uzun süre gülmenizi…devamıHani ciddi bir satranç oyununda gülerseniz, neden güldüğünüz sorulduğunda "Taktiklerimi saklamak için" diyemediğiniz için gülmeniz hiç beklenmez. Genelde yanlış oyunu yapanlar ciddi bir satranç oyununda gülerler. Böyle ciddi bir müsabakada gülündüğünde rakip tarafından verilen akıllıca bir tepki uzun süre gülmenizi engeller. O yüzden akıl oyunlarında yüz hatları donuklaşır. Hayatı bu şekilde görenlerin donuk yüzlerinden sebep, ölüm onları zor eşlik edilebilecek bir dansa kaldırıyor. Ama yaşama sevinci olan ve hayatı dans gibi yaşayanlara karşı ölüm, danslarına eşlik ediyor. İşim metaforlaştırmak... 'Metafor-laş-tır-mak' yeni bir terim sayılır :) Sürekli kendilerine, daha doğrusu kalplerine eziyet eden insanların toplumdan ayrıştırıldıklarında uzaktan görüldüğü kadarıyla bir düz hat üzerinde dans ettiğine şahit olduk. Ne zaman inancın kaba çizgiler üzerinden silindiğini göreceğiz? Ne zaman kendi içimizde ki inanma ihtiyacını farkedeceğiz? Korku hegemonyasını "yaşama sevinci" ile eleştirme sanatını göstermiş Bergman, psikolojik duyarlılığı bu sefer inanç arayışı ile bütünleyerek insanın dıştan içe ve içten dışa seyrine yol aralamış. Satranç aslında kaba bir mücadele, asıl durum ölüm gibi her zaman yanımızda olanın karşısına yaşamak ile çıkabilmek. Yaşamayı öğrenene kadar öldüğümüz cansız bedenin yaşam şevki ile dirilmesiyle bütünleşmiş ruhun arayışı içinde olabilir miyiz? Bu soru filmden sonra şahsımca sorulmuş ve geçiştirici bir cevapla: "Ruhumuzun yaşam sorunu yok, o sorunu dünyada biz kurcalayarak edindik. Aslında yaşama sevgisini hep taşıyoruz, ölüm bedensel bir durum ama bu hayatı ölümden ayırmaz diyemeyiz, bu sadece hayatı konumlandırır, yani şu an bulunduğumuz bu hayatı yaşamanın ilmine ve inancına ulaştırır. Bu noktada da herkesin doğru bildiğine inandıran yüksek sesli, huysuz ve uykulu bir sersem olan geveze ve sağır benlik devreye giriyor. İşte onu biraz dinlemez isek; "Neden insanlar her zaman kendilerine eziyet ediyorlar?" sorusunu filmde biraz düşünmek isterdik, muhtemelen düşünmüş olurduk. Kendime yaptığım eziyetleri soyut şekilde görmüş oldum... Hayatın ve ölümün sessiz ama sürekli ifadelerini hissedebilmemiz temennisiyle, soyut yaşam ve ölümleri gördüğümüzde can dediğimize somut şekilde sarılmanın şevkiyle, eyleme dönüşen aşk hürmetine, yaşama sevincinin daim kuvvetiyle gelen güzel hareketler ve ölümü tebessümle karşılama arzusuyla...