(@) - Raf

Yağmurlu bir gecede, gözlerden uzak bir motelde kalmak zorunda kaldığınızı hayal edin. Dışarıda fırtına, içeride ise tanımadığınız 10 yabancı... Herkes tedirgin çünkü bir anda insanlar teker teker ölmeye başlıyor. Katil içinizden biri ama kim? Suçlu görünen bazı kişiler yakalanıyor ama…devamı

selin07 11 months ago

Squid Game

Dong-hyuk Hwang

491 Gönderi

Spoiler içeriyor Özellikle 1. ve 2. sezon, nefesimi kesti diyebilirim. Her bölümünü adeta soluksuz izlemiştim; gerilim tırmandıkça kalbim daralmış, heyecanım zirve yapmıştı. Kurgu, karakterler ve sürükleyicilik açısından ilk iki sezon kesinlikle olağanüstüydü. Spoiler Gelelim 3. sezona… Evet, aksiyon dozu önceki sezonlara kıyasla…devamı

selin07 11 months ago

Zaman Çarkı

Ken Grimwood

3 Gönderi

Düşünün… Etrafınızdaki herkes yaşlanıyor, ölüyor… Ama siz hep aynısınız. Aynı yüz, aynı beden… İlk başta kulağa büyüleyici geliyor değil mi? Hiç kırışmayan bir yüz… Hiç çökmeyen bir beden… Ve zamanla yarışmayan bir ruh… Peki ya gerçek yalnızlık o zaman başlıyorsa?…devamı

selin07 11 months ago

Labirent: Ölümcül Kaçış

James Dashner

18 Gönderi

Distopik bir dünyada geçen soluksuz bir hayatta kalma mücadelesi! Kitabın ilk sayfasından itibaren akıcılığı o kadar yüksekti ki, zamanın nasıl geçtiğini anlamadım; sayfalar arasında adeta kayboldum. Gerilim, kitap boyunca hep üst düzeydeydi. Thomas’ın hafızasız şekilde Labirent'e gelişinden itibaren merak duygusu…devamı

selin07 11 months ago

The Gorge

Scott Derrickson

81 Gönderi

Aşkın ve aksiyonun uçurum kenarında dansı! 'The Gorge', hem kalbi hızlandırıyor hem de duygulara derin bir iz bırakıyor. Kaçırmayın!

selin07 12 months ago

Kürk Mantolu Madonna

Sabahattin Ali

7 Gönderi

Etrafları tarafından anlaşılmayan, haklarında daima yanlış hükümler verilen insanların zamanla bu yalnızlıklarından bir gurur ve acı bir zevk duymaya başladıklarını biliyordum, fakat hiçbir zaman etrafın bu hareketini haklı bulacaklarını tasavvur edemiyordum [düşünemiyordum]. İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor…devamıEtrafları tarafından anlaşılmayan, haklarında daima yanlış hükümler verilen insanların zamanla bu yalnızlıklarından bir gurur ve acı bir zevk duymaya başladıklarını biliyordum, fakat hiçbir zaman etrafın bu hareketini haklı bulacaklarını tasavvur edemiyordum [düşünemiyordum]. İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor. Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafına uydururlar ve günün birinde hatalarını anlayınca, üzüntülerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Halbuki mümkün olanla kanaat etseler hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Müthiş bir can sıkıntısına ve melankoliye düşmemek için ne kadar gayret ettiğimi görüyorsun. Bırak, bu akşam olsun kendimizden ayrılalım. Farzet ki biz, biz değiliz. Burayı dolduran bir sürü insandan biriyiz. Zaten onların da bakalım hepsi göründükleri gibi mi? İstemiyorum. Kendimi herkesin akıllısı veya duygulusu yerine koymak istemiyorum. İç ve Gül!.. Eğleniyorlardı. Yaşıyorlardı. Ve ben, kafamın içine ve yalnız kendi ruhuma kapanmakla onların üstünde değil, altında bulunduğunu anlıyordum. Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve dağın eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramafon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çeşit insanlar hayatın kendilerine verdiği bir işi yapmakla meşguldüler. Her hareketlerinin bir manası vardı, ilk başta göze görünmeyen bir manası. Ben ise, dingilden fırlayarak, boşta yuvarlanan bir araba tekerleği gibi sallanıyor ve bu halimden kendime imtiyazlar çıkarmaya çalışıyordum. Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu. İşte bu andan itibaren ben de, hayatımın istikametine hakim olan değişim başladı. Lüzumsuzluğuma, faydasızlığıma bu andan itibaren inandım. Ara sıra hayata tekrar döner gibi olduğum, yaşadığımı zannettiğim oldu. Hatta bunları düşündükten birkaç gün sonra, yepyeni bir vaziyet, beni bir müddet için tesiri altına aldı ve oyaladı. Fakat ruhumun en derin bir köşesinde bu kanaat yeryüzünün bana ihtiyacı olmadığı kanaati, her zaman için yerleşip kaldı. Hiçbir hareketim onun tesirinden kurtulamadı; ve bugün de, aradan bu kadar uzun seneler geçtiği halde her şeyi, bilhassa cesaretimi büsbütün kırarak beni etrafımdan tamamen uzaklaştıran o anın bütün teferruatını, hatırlıyorum; o zaman kendi hakkımda verdiğim hükümlerde hata etmiş olmadığımı görüyorum. Herhalde seneler geçecek, belki gün gelecek ve her şey sona erecekti. Başka bir şey istemiyordum. Hayat bana kötü bir oyun oynamıştı. Pekala; işte, ne kendime, ne başkalarına kabahat bulmuyor, hadiseleri olduğu gibi kabul ediyor ve sessizce katlanıyordum. Ama bunu sürüp gitmesine lüzum yoktu. Sıkılıyordum, sadece sıkılıyordum. Başka bir şikayetim yoktu. Benim bunlarla münasebetim nedir? Aradaki bütün bağlar, ruhlar beraber olmadıktan sonra, ne ifade ederler? Senelerden beri hiç kimseye bir tek kelime söylemedim. Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir? Bugün hakikati anlıyorum; fakat nefesimi ebedi bir yalnızlığa mahkum etmeye mecburum. Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam... Hayatımın başka türlü olmasına imkan var mıydı? Zannetmem.

selin07 1 year ago

Taçsız Kraliçe

Orhan Elmas

1 Gönderi

Ahu Tuğba'nın oyunculuğu, Taçsız Kraliçe filminde adeta zirveye ulaşmış. Duyguların böylesine güçlü, sahici ve izleyiciye doğrudan geçen bir şekilde yansıtılması kolay değil. Ancak Ahu Tuğba, içsel acıyı, gururu, haykırışları ve kırılganlığı öyle ustaca harmanlıyor ki, izleyen herkesin kalbine dokunmayı başarıyor.…devamı

selin07 1 year ago

Düşüncenin Gücü

James Allen

7 Gönderi

> "İnsan ne düşünürse, o olur." James Allen, zihni bir bahçeye benzetir. Bu bahçeyi bilinçli bir şekilde işleyen kişi, güzel meyveler yetiştirir; ihmal eden kişi ise yabani otların büyümesine izin verir. Yani hayatımız, düşüncelerimizin doğrudan bir yansımasıdır. Düşünceler, karakterimizi şekillendirir,…devamı> "İnsan ne düşünürse, o olur." James Allen, zihni bir bahçeye benzetir. Bu bahçeyi bilinçli bir şekilde işleyen kişi, güzel meyveler yetiştirir; ihmal eden kişi ise yabani otların büyümesine izin verir. Yani hayatımız, düşüncelerimizin doğrudan bir yansımasıdır. Düşünceler, karakterimizi şekillendirir, kaderimizi belirler ve yaşam yolculuğumuzu yönlendirir. --- HAYATA UYGULANMASI GEREKEN DERSLER (MADDELER HALİNDE): 1. Düşüncelerini kontrol et, çünkü karakterin onlardan şekillenir. Sürekli olumsuz düşünen biri, zamanla umutsuz ve negatif bir kişiliğe dönüşür. Kendini izlemeyi alışkanlık edin. 2. Zihnini temiz ve olumlu düşüncelerle besle. Zihni temiz tutmak, beden temizliğinden farksızdır. Kin, kıskançlık, korku gibi düşünceler yerine sevgi, anlayış ve sabır ek. 3. Her başarının arkasında bir düşünce tohumu vardır. Önce neyi başarmak istediğine karar ver, sonra buna uygun düşünsel bir temel oluştur. 4. Hayatında meydana gelen olaylar, düşüncelerinin bir sonucudur. Dış dünyayı suçlamak yerine iç dünyana dön. Kendini düzeltmeden hayat düzelmez. 5. Acılar bile doğru düşünceyle değerli bir öğretmene dönüşebilir. Her zorluk, düşünce gücünü keşfetmen için bir fırsattır. Acıdan kaçma; ondan öğren. 6. Sürekli endişe, korku veya öfke içinde olmak, sağlığı olumsuz etkiler. Zihin ve beden arasında bağ vardır. İç huzur, dış sağlığı da getirir. 7. Kaderin, senin düşünsel alışkanlıklarının ürünüdür. Yazgını değiştirmek için önce zihnindeki tekrarlayan kalıpları fark et ve dönüştür. 8. Hayallerin, gerçeğin ilk adımıdır. Hayal gücünü küçümseme. Her büyük başarı bir hayalle başlamıştır. 9. Dış koşullar ne olursa olsun, içsel düşünce disiplini özgürlüğü getirir. Koşullar seni değil, sen koşulları şekillendirme gücüne sahipsin. 10. Kendine inanç, sürekli pozitif düşünceyle beslenir. “Ben yapamam” yerine “Neden olmasın?” diyerek yeni kapılar aç. PRATİK UYGULAMA REHBERİ: "James Allen – Düşüncenin Gücü" kitabından çıkarılan derslerin günlük hayatta uygulanabilir pratik örnekleri: 1. Düşüncelerini kontrol et, çünkü karakterin onlardan şekillenir. Pratik Uygulama: Sabah uyandığında aynaya bakıp kendine şunu söyle: “Bugün sakin, sabırlı ve çözüm odaklı biri olacağım.” Gün içinde öfke veya stres oluştuğunda içinden 3 kez derin nefes alarak bu sözü hatırla. 2. Zihnini olumlu düşüncelerle besle. Pratik Uygulama: Sosyal medya veya haberler seni karamsarlaştırıyorsa günün 15 dakikasını sadece seni motive eden, umut veren bir kitap ya da video ile geçir. 3. Her başarının arkasında bir düşünce tohumu vardır. Pratik Uygulama: Bir hedef belirle (örneğin: 3 ayda İngilizcemi geliştireceğim). Her gün bununla ilgili küçük bir adım at: 10 kelime öğrenmek, bir sayfa okumak vb. Küçük düşünce → küçük eylem → büyük sonuç. 4. Hayatındaki olaylar, düşüncelerinin sonucudur. Pratik Uygulama: Bir sorunla karşılaştığında “Neden benim başıma geldi?” yerine şunu sor: “Bana neyi fark ettirmek istiyor? Bundan ne öğrenebilirim?” Bu bakış açısı düşünce gücünü geliştirir. 5. Acılar öğretmendir. Pratik Uygulama: Zor bir an yaşadığında günlüğüne şunları yaz: Ne oldu? Ne hissettim? Bu bana neyi öğretti? Bu sayede yaşadığın her deneyimi bir gelişim fırsatına dönüştürebilirsin. 6. Zihin-beden ilişkisini gözet. Pratik Uygulama: Gün içinde kendini yorgun, stresli hissettiğinde 2 dakikalık bir nefes egzersizi yap. (4 saniye nefes al – 4 saniye tut – 4 saniye ver – 4 saniye tut) Bu küçük egzersiz bile zihinsel berraklık ve bedensel rahatlık getirir. 7. Kaderin, düşünce alışkanlıklarının ürünüdür. Pratik Uygulama: Olumsuz bir düşünce fark ettiğinde (örneğin: "Ben zaten başarısızım"), hemen ardından onu dönüştür: “Şu an zorlanıyorum ama gelişiyorum. Her gün daha iyiyim.” 8. Hayallerin, gerçeğin ilk adımıdır. Pratik Uygulama: Her sabah ya da her gece 2 dakika gözlerini kapat ve hayal ettiğin hayatı zihninde canlandır. Nasıl bir işin, evin, ilişkilerin olacak? Detaylı ve duyguyla hayal et. Beyin buna gerçekmiş gibi yanıt verir. 9. Koşullar değil, sen şekil verirsin. Pratik Uygulama: Bugün şikâyet edeceğin bir şey geldiğinde (örneğin trafik, hava), şunu kendine hatırlat: “Tepkilerim koşullardan daha güçlü.” Tepkini seçerek gücünü geri al. 10. Kendine inanç, sürekli pozitif düşünceyle gelişir. Pratik Uygulama: Kendinle ilgili 3 olumlu cümle yaz ve aynaya yapıştır: "Ben öğrenmeye açık biriyim." "Zorluklar beni büyütür." "Güçlü bir zihne sahibim." Her gün bu cümleleri kendine oku.

selin07 1 year ago

Yeraltından Notlar

Dostoyevski

18 Gönderi

Baylar, yemin ederim ki, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; gerçek, tam manasıyla bir hastalık. İzin vermiyorlar... İyi olamıyorum... İnsanlar, mutsuz olduklarında daha çok hata yaparlar. Sevginin bulunmadığı yerde aklı da arama. Hangisi daha iyidir, kolay elde edilmiş bir mutluluk…devamıBaylar, yemin ederim ki, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; gerçek, tam manasıyla bir hastalık. İzin vermiyorlar... İyi olamıyorum... İnsanlar, mutsuz olduklarında daha çok hata yaparlar. Sevginin bulunmadığı yerde aklı da arama. Hangisi daha iyidir, kolay elde edilmiş bir mutluluk mu yoksa insanı yücelten acılar mı? Olmam gereken yerden çok uzaktayım, belkide yoruldum bilmiyorum. Öyle karışık, öyle yabancıyım ki, bu aralar kendime bile ... Ne ben herhangi bir kişiye benziyordum ne de herhangi bir kişi bana. Ben tek başımayım, onlarsa hep birlikte... Bana en çok dokunan, suçlu olsam da olmasam da her zaman bir çeşit tabiat kanununa uyar gibi, herkesten önce kendimi suçlu görmemdi. İnsanların, çıkarları uğruna neler yapacağını kestirmek, çok zordur. Aklıma bir şey takılmaya başladı mı kafam sadece onunla meşgul olurdu. Bazen yüreğimin ta derinlerine zehir gibi acı veren bir düşünce saplanıyordu. İnsan önce kendisini yaşamayı öğrenmeli, ondan sonra başkalarını kınamaya kalkışmalıdır! Zira hepimiz yaşamla bağını az ya da çok kaybetmiş, kör topal idare eden insanlarız Kimseyle görüşmüyor, hatta insanlarla konuşmaktan kaçıyor, gittikçe daha çok köşeme çekiliyordum. Yaşamın en çirkin yanlarını tüm derinliğiyle anlamaya çalışıyordum. Ben kötü bir insan değildim. Ne aksi bir adamım, ne de uysal biriyim. Ne alçağın biriyim, ne de namuslu, ne onurlu biriyim, ne bir kahramanım,ne de bir korkak. Ben hiçbir şey olamadım. Gerçek hayattan kopmuş biri olarak kendi köşemde, ruhen çürümüş kendi yer altımda, kendi yarattığım kini içime akıta akıta, hayatımı nasıl perperişan ettiğimi anlatmanın hoşa gidecek bir yanı olabilir mi? Doğrusu, bizler bugün canlılığın nerede bulunduğunu, ne olduğunu, nasıl adlandırıldığını bile bilmiyoruz. Elimizden kitaplarımızı alsanız bir anda ne yapacağımızı şaşırır kalırız; ne yapacağımızı, kime sığınacağımızı, neye tutunacağımızı, neyi seveceğimizi, neden nefret edeceğimizi, neye saygı duyacağımızı, neyi aşağılayacağımızı bilemeyiz. İnsan olmak, gerçek insan, etiyle kemiğiyle insan olmak bile ağır gelir bize. Utanırız bundan, insan olmayı yüz karası sayarız, benzeri olmayan toplumsal birtakım insanlar olmak için çabalarız. Ölü doğmuş insanlarız biz ve uzun zamandır canlı babaların çocukları değiliz, giderek daha çok hoşlanıyoruz böyle doğmuş olmaktan. Zevk duyuyoruz bundan. Çok yakın bir gelecekte bir şekilde düşüncelerden doğmanın yolunu bulacağız. ÖZET Yeraltından Notlar, sıradan bir adamın hikayesi değil. Bu, bir insanın kendi içine gömülmesinin, kendi karanlığıyla baş başa kalmasının romanı. Kitabın kahramanı adı olmayan bir adam, ama aslında adı olmayan her şeyin sesi: yalnızlığın, öfkenin, kırgınlığın, anlaşılmamanın… İlk bölümde, kendi dünyasına kapanmış bir adamla tanışıyoruz. O, toplumu reddediyor gibi görünse de, aslında reddedilmenin ağırlığını taşıyor içinde. Çok düşünüyor, düşünmekten yorgun düşüyor. Kendini toplumun dışına atmış değil, oradan itilmiş ve artık oraya ait olmadığını kabullenmiş biri. Konuştuğu şeyler, çoğu zaman bizim içimizden sessizce geçen ama hiç dile dökmediğimiz düşünceler gibi. Bir tür iç hesaplaşma bu. Ve bu hesaplaşmada kendine bile acımadan konuşuyor. İkinci bölümde, onun geçmişine iniyoruz. Hiçbir zaman tam anlamıyla ait olamadığı bir hayatın kırık dökük anıları bunlar. Onu küçümseyen arkadaşlar, içinde büyüyen intikam duygusu, sonra birden karşısına çıkan Liza… Belki de o kızla birlikte bir şeyler değişebilirdi. Belki bu kadar kırık olmayabilirdi her şey. Ama o, sevilmeye layık biri olduğunu bir türlü kabul edemedi. Yakınlık kurmak istese de, korkularına yenildi. Tam el uzatacakken geri çekildi. Ve sonunda yine kendi yeraltına çekildi. Sessizce... Bu roman bir iç çığlık. Yüksek sesle değil ama sarsıcı. Herkesin içinde az ya da çok tanıdığı o "yeraltı"na ışık tutuyor. Okuduktan sonra, sadece karakteri değil, kendini de sorguluyorsun. Belki de insanın en büyük savaşı, kendine karşı verdiği...

selin07 1 year ago

Martı

Anton Çehov

40 Gönderi

Hayatımın yasını tutuyorum. Mutsuzum. Bomboş, derin bir kuyuya atılmış bir tutsak gibi, nerdeyim, beni ne bekliyor, bilmiyorum. Bir görevim, bir amacım olduğunu düşününce hayattan korkmuyorum... Ne yaşlılığı ne de ölümü getiririm aklıma... Her şey olacağına varır. Zamanımız geçiyor, genç değiliz…devamı