(@) - Raf

Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri Güneşin Altında Kuruyan Hayatlar Uzun süredir merakla beklediğim ve geçtiğimiz yıl Adana Altın Koza Film Festivali’nde “En İyi Film” ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Hemme’nin Öldüğü Günlerden Birini nihayet izleme şansı buldum. Özellikle Nuri Bilge Ceylan…devamıHemme’nin Öldüğü Günlerden Biri Güneşin Altında Kuruyan Hayatlar Uzun süredir merakla beklediğim ve geçtiğimiz yıl Adana Altın Koza Film Festivali’nde “En İyi Film” ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Hemme’nin Öldüğü Günlerden Birini nihayet izleme şansı buldum. Özellikle Nuri Bilge Ceylan gibi ustaların da detaylarıyla hayran kaldığı bu film, ilk uzun metrajına imza atan Murat Fıratoğlu’nun cesur ve taze bir anlatımıyla adeta nefes alıyor. Fıratoğlu’nun hem yönetmen koltuğunda oturduğu hem de başrolü üstlendiği bu yapım, absürt mizahın, taşra gerçekliğinin ve dramatik dokuların iç içe geçtiği, kıymetli bir sinema yolculuğu. Az bütçeyle çekilmiş olmasına rağmen öyle özgün görsel detaylara sahip ki, sinematografisiyle izleyiciyi bir kasabanın bozkır tozuna, güneşin kavuran sıcağına, tarladaki emekle yoğrulan gündelik strese doğrudan ışınlıyor. Film, izleyicisini sadece izlemeye değil, o atmosferi yaşamaya davet ediyor. Hikâye, İzmir’de iflas ettikten sonra memleketine dönen Eyüp’ün, yani Fıratoğlu’nun canlandırdığı karakterin, bir gününe odaklanıyor. Bu bir gün; hem trajikomik anlarla hem de içsel bir hesaplaşmanın, sönmeye yüz tutmuş bir öfkenin izleriyle örülüyor. Domates kurutma sahneleri başta olmak üzere, tarımsal emeğin hem fiziksel hem duygusal yükünü yansıtan detaylar etkileyici. Ancak filmin en güçlü yanı görsel dili ve baş karakterin performansıyken, zayıf kaldığı nokta ise yan karakterler. Hikâye neredeyse tamamen Eyüp’ün omuzlarına yüklenmiş. Bu da filmi yer yer tek sesli bir anlatı hâline getiriyor. Oysa 1 saat 30 dakikalık bu anlatım süresi içerisinde, yan karakterlerin de biraz daha işlenmiş olması, taşranın sosyolojik dokusunu daha güçlü bir şekilde yansıtabilirdi. Politik göndermeler ya da Türkiye sinemasında sıkça rastladığımız taşra mizahı da daha güçlü temellere oturtulabilirmiş. Yine de “Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri”, ilk film olmasına rağmen hem görsel dünyası hem atmosfer kurma becerisiyle umut vaat eden bir yapım. Fıratoğlu’nun sinemaya bakışı, taşranın trajikomik hayatını ele alış biçimi ve samimiyeti, onu takip etmeye değer bir sinemacı hâline getiriyor. Absürtlüğün içinden sızan gerçekler, mizahın altına gizlenmiş hüzünler ve güneşin altında kuruyan domateslerin arasında geçen bir gün… Bu film izleyicisini yalnızca Eyüp’ün yolculuğuna değil, kendi içsel serüvenine de çıkarıyor.

seris_comment 10 months ago

Umudun Peşinde

Stephen Frears

2 Gönderi

Philomena Bir Annenin Kalbinden Eksilmeyen Evlat… Stephen Frears imzalı Philomena, bir annenin yarım asırlık suskunluğunun kelimelere döküldüğü, gözyaşını içine akıtarak yaşadığı bir hayatın izini sürüyor. Film, 1950’lerde İrlanda’da bir manastırda doğurduğu çocuğu elinden alınan Philomena Lee’nin gerçek hikâyesine dayanıyor. Ama…devamıPhilomena Bir Annenin Kalbinden Eksilmeyen Evlat… Stephen Frears imzalı Philomena, bir annenin yarım asırlık suskunluğunun kelimelere döküldüğü, gözyaşını içine akıtarak yaşadığı bir hayatın izini sürüyor. Film, 1950’lerde İrlanda’da bir manastırda doğurduğu çocuğu elinden alınan Philomena Lee’nin gerçek hikâyesine dayanıyor. Ama bu sadece bir biyografi değil — bu, bastırılmış travmanın, yıllar sonra bile yankılanan vicdanın, affetmenin ve anlam arayışının filmi. Judi Dench, oyunculuğuyla resmen bir oyunculuk dersi veriyor. Onun Philomena’sı, sadece bir anne değil; geçmişin yükünü taşıyan ama hâlâ merhametle dolu, saf kalmayı başarmış bir insan. Dench’in gözlerinin içine bakıyorsun, orada koca bir hayat var: utanç, özlem, umut, kırgınlık… Ama en çok da kabullenmek. Bir başka oyuncu belki bu karakteri ağlayarak, bağırarak oynardı. Dench susarak oynuyor. Dudaklarını ısırarak, gözlerini kaçırarak. Her mimiğiyle “ben seni hiç unutmadım” diyor. Ve o kadar doğal ki… Sanki ekranda izlediğin bir karakter değil, gerçek bir anneyle oturup konuşuyorsun. Steve Coogan ise şaşırtıcı derecede etkileyici. Alaycı, elitist bir gazeteci olan Martin Sixsmith’i canlandırıyor. Başta Philomena’yı ciddiye almayan, onun naifliğini küçümseyen bir adam. Ama zamanla, Philomena’nın inatla koruduğu insanlığın karşısında kendi katı kabuğunu çatlatıyor. Aralarındaki diyaloglar hem komik, hem dokunaklı. İnanç ve sekülerizm, sınıf farkı ve nezaket gibi temaları bu ikili arasında çok ustaca tartıştırıyor film. Frears’ın yönetmenliği de abartısız ama çok güçlü. Hikâyeyi manipüle etmiyor, seyirciye ne düşüneceğini dikte etmiyor. Kamera hep birkaç adım geriden, saygılı bir mesafeden bakıyor karakterlerine. Ve bu sayede film daha da derinleşiyor. İzleyiciye “duygulan!” demiyor, zaten otomatik olarak dağılıyorsun… Film Katolik Kilisesi’nin karanlık geçmişine sert ama incelikli bir eleştiri getiriyor. Kurumsal dindarlığın bireyi nasıl ezdiğini gösteriyor ama bunu öfke dolu bir ağızla değil, yaşanmış bir adaletsizliğin sessiz tanıklığıyla yapıyor. Filmde bir sahne var — Philomena’nın içini kemiren soruları manastırın bahçesinde yanıtlamaya çalıştığı sahne… İşte orada sinema, gerçekten ilahi bir dile dönüşüyor. Oscar’da 4 dalda adaylık (En İyi Film, En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Uyarlama Senaryo, En İyi Müzik) aldı ama açık konuşalım: Bu film bir ödül sezonu filmi değil, bir ömürlük yara filmi. Seni sarsıyor, sonra usulca sarıyor. “Ben affettim. Çünkü nefret etmek için çok yorgunum.” İşte bu cümleyle bitiyor Philomena’nın yolculuğu. Ama bizde yeni başlıyor… Birini kaybetmek, unutmamakla olur. Ve bazen, en yüksek ses; sessizliktir.

seris_comment 11 months ago

Günaydın arkadaşlar hepimize ilk önce geçmiş olsun çok büyük bir depremi atlatmış sayılıyoruz. Açıkçası raf uygulamasına soyleyecegim birkaç cümlem var bağımsız olarak gündemden. Bu da bazı filmlerin eklenmemesi ve takip edilmemesi olarak düşünüyorum. Her dakika film eklemek için bildirim vermekten…devamı

seris_comment 12 months ago

Ölü Mevsim

Dogus Algün

3 Gönderi

Ölü Mevsim Sessiz Çığlıkların Mevsimi: Ölü Mevsim Geçen yıldan beri sabırsızlıkla beklediğim Ölü Mevsim’i sonunda izleme şansını yakaladım. Doğuş Algün’ün ilk uzun metraj yönetmenliği olan bu film; abla-kardeş ilişkisini, terk edilmiş bir sinema salonunun zamansızlığıyla buluşturuyor. Kara komedi öğeleriyle yoğrulan…devamıÖlü Mevsim Sessiz Çığlıkların Mevsimi: Ölü Mevsim Geçen yıldan beri sabırsızlıkla beklediğim Ölü Mevsim’i sonunda izleme şansını yakaladım. Doğuş Algün’ün ilk uzun metraj yönetmenliği olan bu film; abla-kardeş ilişkisini, terk edilmiş bir sinema salonunun zamansızlığıyla buluşturuyor. Kara komedi öğeleriyle yoğrulan hikâye, hem mizah hem de hüznü aynı anda hissettirmeyi başarıyor. Yönetmenin yer yer dinsel göndermelerle bezediği semt atmosferi; sadece abla-kardeş ilişkisiyle sınırlı kalmayıp, “anne olmak ne demektir?” sorusunu da çok katmanlı biçimde sorguluyor. Adana Altın Koza’da ödül alan bu film, adını fazlasıyla hak eden bir ölü mevsim portresi sunuyor bizlere. “Aile yılı” olarak adlandırabileceğimiz günümüz Türkiye’sinde geçen film; politik ve sosyolojik bir arka planı güçlü bir anlatı diliyle harmanlıyor. Oyuncu kadrosu ise neredeyse bir festival karması gibi: Erdem Şenocak, Goncagül Sunar, Serkan Ercan, Naz Göktan, Tolga Tekin, Funda Eryiğit, Ece Yaşar ve Müfit Can Saçıntı’dan oluşan bu ekip, her biri karakterlerine ayrı bir ruh katmış. Özellikle Halil ile Nimet karakterlerini canlandıran Funda Eryiğit ve Erdem Şenocak’ın sahneleri çok etkileyiciydi. Aralarındaki dinamik, bir dönemin yaralı ama direngen kadın-erkek ilişkisini çok naif bir yerden ele alıyordu. Filmin modern festival dili yer yer ağır basıyor. Bazı sahnelerde seyirciye düşünsel boşluklar bırakılması anlatımı derinleştiriyor ama bu durum, olay örgüsünü takip etmeyi zorlaştırabiliyor. Keşke kilit noktalar biraz daha net verilseydi; bu, anlatıya ekstra bir gerilim ve heyecan katabilirdi. Ve bence en çarpıcı kısımlardan biri, filmde iltica etmiş bir karakterin hikâyesiydi. Göçmenlik meselesine parmak basarken asla ajitasyona kaçmadan, çok sade ama etkileyici bir şekilde anlatmayı başarmışlar. Bu karakterin, “isteyerek değil, mecburiyetle” geldiğini vurgulayan alt metin çok güçlüydü. Ölü Mevsim, bildiğimiz Türk aile yapısını kara komediyle kırıp, dramatik bir şiir haline getiriyor. Yer yer gülümsetiyor, yer yer içimizi burkuyor. Ama en önemlisi: iz bırakıyor.

seris_comment 12 months ago

Frances

Graeme Clifford

2 Gönderi

Frances Kendi Karanlığının Mahkûmu: Frances Frances yalnızca bir biyografi filmi değil, aynı zamanda sistemin öğüttüğü, toplumun dışladığı bir kadının iç parçalayan portresi. Hollywood’un cazibeli vitrininde yer bulamayan, kendi fikirlerini dile getirdiği için “anormal” damgası yiyen Frances Farmer’ın hayatı, film boyunca…devamıFrances Kendi Karanlığının Mahkûmu: Frances Frances yalnızca bir biyografi filmi değil, aynı zamanda sistemin öğüttüğü, toplumun dışladığı bir kadının iç parçalayan portresi. Hollywood’un cazibeli vitrininde yer bulamayan, kendi fikirlerini dile getirdiği için “anormal” damgası yiyen Frances Farmer’ın hayatı, film boyunca adım adım içimize işliyor. Jessica Lange, Frances’i öyle bir canlandırıyor ki, oyunculukla oyuncunun ruhu birbirine karışıyor. Frances’in gençlik yıllarındaki başkaldıran enerjisi, annesiyle olan zehirli ilişkisi ve akıl hastanelerinde yaşadığı insanlık dışı uygulamalar Lange’in mimiklerinde, bakışlarında ve beden dilinde hayat buluyor. Seyirci, Lange’in performansı sayesinde Frances’in acılarına sadece tanık olmuyor; onları içselleştiriyor, hissediyor ve zaman zaman boğazında düğüm hissediyor. Sam Shepard’ın hayatındaki önemli erkek figürlerinden biri olan Harry’yi canlandırması da filme derinlik katıyor. Ancak bu hikâye, her şeyden önce bir kadının hikâyesi. Güzel, yetenekli ama “itaatkâr” olmadığı için sürekli bastırılan, sonunda da sistemin “akıl hastalığı” damgasıyla susturmaya çalıştığı bir kadının… Film, bir yandan dönem Hollywood’unun arka planını sunarken, diğer yandan kadının sesi duyulmadığında neler yaşanabileceğini tokat gibi yüzümüze çarpıyor. Frances’in yaşadığı zorla hastaneye yatırılmalar, elektroşok tedavileri, hapis hayatı gibi trajediler, seyircinin vicdanına saplanan bir çivi gibi. Jessica Lange’in bu filmle Oscar’a aday olması tesadüf değil; çünkü bu sadece iyi bir oyunculuk değil, gerçek bir ruhsal dönüşüm. Frances Farmer’ın o kırık, paramparça iç dünyası öylesine geçiriliyor ki izleyiciye, film bittiğinde insan uzun süre sessiz kalmak istiyor. Frances, sadece bir yaşam öyküsünü anlatmıyor; bastırılan kadınların, sistemin çarklarında ezilen bireylerin çığlığını tarih boyunca yankılandırıyor. Ve bu çığlığı Jessica Lange sayesinde hâlâ duyabiliyoruz.

seris_comment 1 year ago

Salkım Hanım'ın Taneleri

Tomris Giritlioğlu

7 Gönderi

Salkım Hanım’ın Taneleri Bir film değil, bir utanç tarihi… Bazı filmler vardır, izlersin ve sonra günlerce aklından çıkmaz. Salkım Hanım’ın Taneleri tam olarak öyle bir film… Sadece bir dönemi anlatmaz; bir vicdanı, bir utancı, bir suskunluğu da taşır omuzlarında. 1942…devamıSalkım Hanım’ın Taneleri Bir film değil, bir utanç tarihi… Bazı filmler vardır, izlersin ve sonra günlerce aklından çıkmaz. Salkım Hanım’ın Taneleri tam olarak öyle bir film… Sadece bir dönemi anlatmaz; bir vicdanı, bir utancı, bir suskunluğu da taşır omuzlarında. 1942 yılında, Türkiye’nin karanlık bir döneminde geçen hikâye; Varlık Vergisi’nin kıyımına uğrayan gayrimüslimlerin yaşadığı acıları, ayrımcılığı ve yok sayılmışlıklarını anlatırken, aslında hepimizin unutmaması gereken bir geçmişle yüzleştiriyor. Film, Yılmaz Karakoyunlu’nun aynı adlı romanından uyarlanmış. Yönetmen koltuğunda ise Tomris Giritlioğlu gibi bir kadın yönetmen var ki, o dönemin atmosferini böylesine zarif ama sarsıcı bir dille perdeye taşıyabilmesi zaten başlı başına takdire şayan. İstanbul’un gri sokaklarında dolaşırken, bir yandan dönemin sosyal yapısına, ekonomik adaletsizliklerine tanıklık ediyoruz; bir yandan da karakterlerin iç dünyasında dolaşıyoruz. Ve oyunculuklar… Bir ansambl kadro bu kadar mı kusursuz kurulur? Dolunay Soysert’in zarafetiyle incelen Salkım Hanım’ı, Uğur Polat’ın içten içe çürüyen dünyası, Güven Kıraç’ın vurgulu oyunculuğu, Hülya Avşar’ın sert kabuğunun altındaki kırılganlığı… Derya Alabora’nın tek bir bakışıyla bile içimizi dağlaması… Hepsi birer birer kalbimize işliyor. O kadar gerçek, o kadar sahici ki… Film bittiğinde karakterleri ardında değil, içinde taşıyorsun. Bu film yalnızca oyunculuk ya da teknik becerisiyle değil, duruşuyla da büyüleyici. Çünkü cesur. Çünkü zor bir konuyu, çok da fazla dillendirilmemiş bir tarihî arka planı cesaretle ele alıyor. Varlık Vergisi gibi uzun yıllar boyunca üstü örtülmeye çalışılmış bir uygulamayı sinema perdesine taşımak, hem politik hem sanatsal açıdan önemli bir adım. Sessizleştirilmiş insanların sesi oluyor bir bakıma. Elbette bu başarısı karşılıksız kalmadı. 2000 yılında Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Derya Alabora) gibi büyük ödülleri topladı. Üstelik Türkiye’nin Oscar adayı olarak da yurt dışına gönderildi. Her ne kadar Oscar’a ulaşamamış olsa da, bu film zaten bizde bıraktığı izle çoktan hak ettiği yere ulaştı. Ben izlerken zaman zaman nefes alamadım. Dönemin o baskıcı ruhu, insanların içlerindeki yalnızlık, çaresizlik, baskı altında ezilen umutlar… Film sadece bir hikâye anlatmıyor; seni alıp o döneme götürüyor, yan sokaklardan gelen bir çığlık gibi içine işliyor. Ve bir kez daha sanatın, unutturmamak için var olduğunu hatırlatıyor. Salkım Hanım’ın Taneleri, sadece iyi bir film değil; hatırlamamız gereken bir yüzleşme, bir bakıma bir hesaplaşma. Gözümüzü kaçırmamak gerek…

seris_comment 1 year ago

Koro

Christophe Barratier

68 Gönderi

The Chorus - Koro Kalbinizi Unutmayın, O Müzikte Atıyor… Bazı filmler vardır, sadece izlenmez… Kalbinizi alır, size unuttuğunuz duyguları hatırlatır. Les Choristes, tam da böyle bir film. İçimizdeki o küçük çocuğu sevgiyle kucaklayan, müziğin iyileştirici gücünü hissettiren eşsiz bir hikâye.…devamı

seris_comment 1 year ago

Yaratık 2: Yaratığın Dönüşü

James Cameron

14 Gönderi

Aliens Bir Devam Filimden Çok Daha Fazlası Alien serisine hız kesmeden devam ediyorum. İlk film için uzun bir yazı yazamasam da, ikinci filmi detaylıca incelemek istedim. 1979’da Ridley Scott’ın yönettiği Alien, yalnızca bilim kurgu ve korku sinemasında değil, genel olarak…devamıAliens Bir Devam Filimden Çok Daha Fazlası Alien serisine hız kesmeden devam ediyorum. İlk film için uzun bir yazı yazamasam da, ikinci filmi detaylıca incelemek istedim. 1979’da Ridley Scott’ın yönettiği Alien, yalnızca bilim kurgu ve korku sinemasında değil, genel olarak sinema tarihinde çığır açan bir yapım olmuştu. Devam filmi olan Aliens (1986) ise gerilimi ve aksiyonu mükemmel bir şekilde harmanlayan, nefes kesici bir deneyim sunuyor. İlk filmde korku ve tekinsizlik ön plandayken, James Cameron yönetmenliğinde çekilen ikinci film, aksiyon dozunu artırarak seriye bambaşka bir soluk getiriyor. Cameron, karakter gelişimini derinleştirirken, savaş atmosferini de büyük bir ustalıkla yansıtıyor. Başrolde yine Sigourney Weaver yer alıyor ve Ellen Ripley karakterini bu kez daha güçlü, daha savaşçı bir kimlikle izliyoruz. İlk filmde hayatta kalmak için mücadele eden Ripley, bu sefer yüzleşmeye hazır ve elinde daha fazla silah var! Weaver’ın performansı o kadar etkileyiciydi ki, bu rolüyle En İyi Kadın Oyuncu dalında Oscar’a aday gösterildi – ki bu, o dönem bir bilim kurgu filminde başrol oynayan bir kadın oyuncu için büyük bir başarıydı. Filmin görsel efektleri, mekan tasarımları ve aksiyon sekansları da dönemi için devrim niteliğinde. Aliens, yalnızca bir devam filmi değil, aynı zamanda aksiyon ve bilim kurgu türlerini kusursuz bir şekilde birleştiren bir başyapıt. Üstelik, film yıllar sonra bile eskimeyen bir gerilim ve dinamizm sunuyor. Aliens (1986), 7 dalda Akademi Ödülleri’ne (Oscar) aday gösterildi ve 2 dalda ödül kazandı: Ayrıca, En İyi Kadın Oyuncu (Sigourney Weaver), En İyi Sanat Yönetimi, En İyi Kurgu, En İyi Ses ve En İyi Orijinal Müzik dallarında da aday gösterildi. Üzerinden 39 yıl geçmesine rağmen, Aliens hâlâ bilim kurgu ve aksiyon türünde bir mihenk taşı olarak kabul ediliyor. James Cameron’ın vizyonu, Sigourney Weaver’ın efsanevi performansı ve unutulmaz atmosferiyle sinema tarihine altın harflerle kazındı. Serinin üçüncü filmine geçmeden önce, Aliens’i tekrar izleme isteği bile yaratıyor. Eğer bilim kurgu ve aksiyonu seviyorsanız, bu filmi hâlâ izlemediyseniz, çok şey kaçırıyorsunuz!

seris_comment 1 year ago

Big World

Lina Yang

11 Gönderi

Big World Engelsiz Bir Dünyaya Uyum Sağlamak Big World, fiziksel engellerin ötesine geçen, bireyin toplumsal ve ailevi sınırlamalarla mücadelesini anlatan güçlü bir film. Liu’nun büyükannesiyle başlayan yolculuğu, yalnızca bedensel sınırlarını aşmak üzerine kurulu değil; aynı zamanda korkularını, geçmiş travmalarını ve…devamıBig World Engelsiz Bir Dünyaya Uyum Sağlamak Big World, fiziksel engellerin ötesine geçen, bireyin toplumsal ve ailevi sınırlamalarla mücadelesini anlatan güçlü bir film. Liu’nun büyükannesiyle başlayan yolculuğu, yalnızca bedensel sınırlarını aşmak üzerine kurulu değil; aynı zamanda korkularını, geçmiş travmalarını ve ailesinin ona biçtiği rolü sorgulama sürecine dönüşüyor. Yönetmen, Liu ve Chen karakterlerini birbirine ayna gibi yansıtarak, benzer ruhsal sıkışmışlıklar yaşayan iki insanın kaderlerinin nasıl kesiştiğini derinlikli bir şekilde işliyor. Liu’yu canlandıran Jackson Yee, karakterin kırılganlığı ile güçlü duruşu arasındaki hassas dengeyi harika bir şekilde kuruyor. Chen rolünde ise Jiang Qinqin, içsel çatışmalarını yüzeyde çok belirgin olmayan ama derinlerde hissedilen bir oyunculukla aktarıyor. Büyükanne rolünde Diana Lin, geleneksel değerler ve bireysel özgürlük arasındaki gerilimi etkileyici bir şekilde yansıtırken, yan roller de filmin duygusal dokusunu tamamlıyor. Filmin sinematografisi de hikâyenin ruhunu yansıtıyor. Geniş açılı planlar, Liu’nun dünyaya olan mesafesini ve yalnızlığını hissettirirken, yakın çekimler onun iç dünyasını daha da belirgin hale getiriyor. Özellikle deniz kıyısında geçen sahneler, Liu’nun kendini bulma sürecini görselleştiren en çarpıcı anlardan biri. Bu noktada, Yosun hakkındaki şiirinle film arasında hissettiğim benzerliklerden bahsetmek istiyorum. Yosun, denize ait ama aynı zamanda bağımsız bir varlık; dalgalar onu oradan oraya sürüklese de bir şekilde kendi yolunu buluyor. Liu da aynı şekilde, toplumun ve ailesinin dayattığı sınırlar içinde savrulsa da özgürlüğünü keşfetmek için kendi yolunu çiziyor. Şiirindeki melankoli ve teslimiyet duygusu, Big World’ün anlatısıyla müthiş bir uyum içinde. Yosun gibi Liu da bazen suyun akışına bırakıyor kendini, bazen de ona karşı direniyor. Sonuç olarak, Big World, yalnızca bir engellinin engelsiz yaşam mücadelesini değil, herkesin içinde bir noktada hissedebileceği bir arayışı anlatıyor. Özgürlüğün, sadece fiziksel sınırlamaları aşmak değil, içsel zincirlerden de kurtulmak olduğunu vurgulayan bu film, güçlü oyunculukları ve duygu yüklü anlatımıyla izleyicide uzun süre yankılanacak bir etki bırakıyor.

seris_comment 1 year ago

Şeytan'ın Tangosu

Bela Tarr

6 Gönderi

Satantango - Şeytan’ın Tangosu 7.5 Saatlik Bir Lanet Béla Tarr’ın Satantangosu, izleyicisini bir girdabın içine çekip, 7.5 saat boyunca adeta hipnotize eden, sabır ve dikkat gerektiren bir film. Ama bu süreye takılmayın—çünkü bu film aslında zamanın kendisiyle oynuyor. Karakterlerin yavaşça…devamıSatantango - Şeytan’ın Tangosu 7.5 Saatlik Bir Lanet Béla Tarr’ın Satantangosu, izleyicisini bir girdabın içine çekip, 7.5 saat boyunca adeta hipnotize eden, sabır ve dikkat gerektiren bir film. Ama bu süreye takılmayın—çünkü bu film aslında zamanın kendisiyle oynuyor. Karakterlerin yavaşça ilerleyen adımları, boşlukta yankılanan ayak sesleri ve değişmeyen gri gökyüzü, sizi bir süredir kaybolduğunuz bir rüyanın içinde olduğunuzu hissettiren bir atmosfer yaratıyor. Filmin kasvetli köyü, sadece çamur ve yıkıntılardan oluşmuyor. Burası, umutsuzluğun içselleştirildiği, her şeyin çürümeye yüz tuttuğu bir yer. Sanki bu insanlar, zamanın durduğu bir boşluğun içine hapsolmuşlar. Hayatlarında bir kurtuluş arıyorlar ama kurtuluş olarak gördükleri her şey, onları daha da batırıyor. Macar kırsalının bu ıssızlığı, sadece mekan olarak değil, psikolojik bir çöküşün de simgesi gibi. Filmin yapı taşı olan uzun plan sekanslar, karakterlerin içinde bulundukları tükenmişliği iliklerinize kadar hissettiriyor. Béla Tarr, sinemada zaman algısını bükerek bize bir şeyler anlatmaya çalışıyor: Bir yolda yürüyen karakteri izlerken, onun yolculuğunun bitmesini bekliyorsunuz ama bir süre sonra fark ediyorsunuz ki bu yolculuğun sonu diye bir şey yok. Tıpkı hayat gibi. Umut ve beklentiyle dolu bir bekleyişin, aslında hiçbir yere varamayacağının soğuk gerçeği. Ve tabii ki Irimiás, kasabanın kurtarıcısı mı, yoksa en büyük laneti mi? Onun sahneleri, filmin en kritik anlarından. İnsanlar, umutsuzluk içinde bir kurtarıcıya ihtiyaç duyuyorlar ve bu ihtiyaç, onları daha büyük bir felakete sürüklüyor. Irimiás ve Petrina’nın kasabaya dönüşü, büyük bir değişimin habercisi gibi görünse de, bu değişim yine bir çöküşten ibaret. Bir yıkımın içinde debelenen insanlar, daha büyük bir yıkımın peşinde sürükleniyorlar. Béla Tarr’ın sineması, sabırlı bir izleyici istiyor. Satantango, film izleme alışkanlıklarını yerle bir eden, Hollywood temposuna alışmış biri için işkenceye dönüşebilecek bir eser. Ama filmi hissetmeye başladığınızda, onun ritmine uyum sağladığınızda, her şeyin anlam kazanmaya başladığını fark ediyorsunuz. Çünkü bu sadece bir film değil, bir deneyim. Ve bu deneyimden kaçış yok. Eğer Satantango’yu izlediyseniz, onu sadece izlememişsinizdir; onun içinde kaybolmuş, çamurun içinde yürümüş, yağmurun altında kalmış ve zamanı kendi ellerinizle çekiştirmişsinizdir. Eğer izlemediyseniz, kendinize şu soruyu sorun: Gerçekten bu dünyaya dalmaya hazır mıyım?