(@) - Raf

Kelebeğin Rüyası Kelebeğin Rüyası, uzun uzun zamandır listemde olan Yılmaz Erdoğan’ın yönettiği filmlerinde birisiydi. Bazen izlemek için zamana, bazense kaçmak ve hissetmek için güzel bir saate getirmek gerekiyor. Ben güzel bir saate ve zamana getirdiğim için bu güzel şairlerini tanıma…devamı

seris_comment 1 year ago

Doğu Sarayı Batı Sarayı

Yuan Zhang

1 Gönderi

East Palace, West Palace - Doğu Sarayı Batı Sarayı Zhang Yuan’nın yönettiği ve ilk Kuir yaşamı Çin’de gösterdiği bu film, 1996 yapımı ve ilginç bir erotik ve romatik dramaya söz konusu oluyor. Yer yer anlattığı hikâyece bazı kitleleri çekemese de…devamı

seris_comment 1 year ago

Boléro

Nans Laborde-Jourdàa

1 Gönderi

Kuir filmlerinde farklı bir bakış açısı yaratan bu film Kuir Palimiye ödüllü. Bazen neşe için kaosa bazense direkt danslı neşeli bir kaosa ihtiyaç var. Kuir insanlara her yerde ihtiyaçımız var. 🏳️‍🌈

seris_comment 1 year ago

Peter von Kant

François Ozon

1 Gönderi

Peter Von Kant (2 yıl sonunda eklenmiş, yazım 2 yıl önce yazmıştım) (Acı Göz Yaşların’nın erkek versiyonudur) Çok severek izlediğim ve beğendiğim yönetmen olan François Ozon'ın filmine gittim. Evet 41. İstanbul Film Festivali'nde bulunan bir filmdi ben de kaçırmadan hemen…devamıPeter Von Kant (2 yıl sonunda eklenmiş, yazım 2 yıl önce yazmıştım) (Acı Göz Yaşların’nın erkek versiyonudur) Çok severek izlediğim ve beğendiğim yönetmen olan François Ozon'ın filmine gittim. Evet 41. İstanbul Film Festivali'nde bulunan bir filmdi ben de kaçırmadan hemen bileti aldım. Çok beğendiğimi söylemekle başlamak isterim. Aslında uyarladığı eseri olan 1972 yapımı, Petra Von Kant'ın cinsiyetleri ters çevirmesi ile ve "Acı Gözyaşları" adını çıkararak uyarladığı eseri olması da çok ilgi çeken yönlerinden birisiydi. Sizleri çok tutmak sizi istemem hemen kendi düşüncelerimden başlamak isterim. Sonbahar zamanında başlayan ve draması ile duygusallığını kar yağışına kadar özenle aktaran, iki yüzlüğün nedenini gösteren film, aslında karakterimiz olan Peter Von Kant'ın hayatının bir dönemini konu alıyordu. Peter Van Kant'ı oynayan ve oynamakla kalmayan bildiğin yaşatan, Denis Ménochet'in oyunculuğunu beğenmemek elde değildi. Bırakın oyunculuğunu aşk acısını, kendi içinde yaşarken nelere virgülüme eklediğini gördüğümüz hayatımıza da değinilmesi çok hoştu. Asistanı ile geçirdiği 3 yılın ardından, asistanı ona ilgi duysa da asla bir araya gelemeyen ve sonunda gelmek isteseler de asla artık gelemeyeceklerini anlayan asistan Karl, yer yer sinema solonunu güldürmesi ve üzmesi ile de benim kalbimde yer etti. Oyunculuğunu iyi şekilde ve düz duvarın birebir şeklini alarak duygularını saklayan Stefan Crepon'u bu filmle tanımakta benim için çok eşsizdi. Mekânların, oyuncuların en iyisini bence hayatına giren Peter Von'nın Amir'di. Peter Von Kant'nın dediği "Oh mon amour" lafı hiç gitmiyor aklımdan. Amir'e karşı zaafı bitmiyordu. Tabii aşk acısı da zamanla büyüğüne kadar. Ayrılık tez gelse de, yaşamışlıklarla dolu, sevginin anlamını gösteren duyguların asla aşkı bulmakla ve bulmamakla yükümlü olmasıydı. Belki Asistanı Karl ile yaşayacağı hayattı hemen bulsaydı mutluydu Peter... Beni bayağı duygusallaştıran bu güzel filmi beğendiğimin temelidir bu yazdıklarım. Arkadaşlığın iki yüzlüğünü ve arkadaşların sebepsizce çıkarlarını da gördük bu filmle, gerçekten sinematografine, yapım aşamasına, yazarlığına, senaryosuna hayran kaldım François Ozon'ın. Göklerde ki yalnızlığını Peter'ın belki de en yakın arkadaşı Sidonie'dadır düşüncesi aklımdan çıkmıyor. Oyunculuğun yaşlanmadan şeklini bence göstermişti yönetmen bazı sıkan noktaları dışında ama Isabelle Adjani bence iyi oynamıştı yaşanmışlıkları ile. Amir'i oynayan Khalil Ben Gharbia inanın filmin temeli gibi dursa da değildi benim için. Sadece Peter'dan yararlanan bir insan konumundaydı benim için. Şimdi gelenim sonuna Berlin Film Festivali'nden sonra İstanbul Film Festivali'nde de gösterilen yapımın, 3 ödülü bulunuyor ve bununla kalmadan 2 adaylıkla da şuan önümüze çıkıyor. Daha çok ödülü toplamasını düşündüğüm film yalnızlık, tanıklık, aşağılama, ilham, ün ve baştan çıkarmayı harika gösteriyordu. Daha fazla detaylama yapmadan Festivali'nde şansınız varsa izleyin derim. Keyifli izlemeler dilerim.

seris_comment 1 year ago

İmkânsız Aşk

Catherine Corsini

2 Gönderi

An Impossible Love - İmkânsız Aşk 2018’in İstanbul Film Festivali zamanında çokça ismini duyduğum ve maalesef bir türlü zaman ayıramadığım An Impossible Love yani İmkânsız Aşk‘ı izledim. Tabi festival tadında olan bu film aralıksız izlenirse dramatize edilen diyalogların ve akıcılığın…devamı

seris_comment 1 year ago

Lee

Ellen Kuras

1 Gönderi

Lee Bilmiyorum bu çarpıcı hikâye beni derinden sarstı. Ya psikolojik anlamda bu arada çok dramatik yapım var, ya da gerçekten filmlerden anlıyorum. Şaka değil bu filmi herkesin anlayacağı tarzda sanat dili yoktu. Açıkçası hiç bir biyografi de bu olmuyor, yaşanmışlıklar…devamı

seris_comment 1 year ago

Hamam

Ferzan Özpetek

8 Gönderi

Hamam Açıkca söylemek gerekirse Hamam filmini uzun yıllardır izlemek istiyordum. Her seferinde puanlamalar, yazılar ve kötü gereksiz yorumlarla karşılaşılaşıyor ve vaz geçiyordum. Şimdi Mubi’ye geldiğini görünce, aslında yönetmen Ferzan Özpetek‘in filmlerinin birçoğu gelince izlemek için kollarımı sıvadım. Yönetmen için yazacaklarım…devamıHamam Açıkca söylemek gerekirse Hamam filmini uzun yıllardır izlemek istiyordum. Her seferinde puanlamalar, yazılar ve kötü gereksiz yorumlarla karşılaşılaşıyor ve vaz geçiyordum. Şimdi Mubi’ye geldiğini görünce, aslında yönetmen Ferzan Özpetek‘in filmlerinin birçoğu gelince izlemek için kollarımı sıvadım. Yönetmen için yazacaklarım aslında bu filmin izlenmesi için olacaktır. Yönetmenin hemen hemen her filmini izlemek istesemde kısa filmleri, bazı yabancı filmlerini izlerken gerçekten hep anlamaya çalıştım, bu filmle olduğu gibi. Kendisini konu dışındaki temeli anlatsa da Özpetek’in bize böyle yansıtmasındandır diye düşünüyorum. Bu filmde Lgbt+ türüne ait gibi dursa da bence değil! Aslında ciddi anlamda değil, yönetmen bence burada yine dediğim gibi başka temel konuyu daha çok eline almış gibi. Bu filmde de İstanbul’du. Sanki yönetmen bu filmle bir aşk hikâyesi anlatacakken, bi’ anda İstanbul’un kendi hayatına giriş yapmış gibiydi. Karakterleri, oyunculukları ve bazı detayları ele alırsam orta seviyeninde altında olsa da ben daha çok mektupların anlamlarına puan piçmek ve emeklerini bu kategori de değerlendirmek isterim. Mektuplardan en ilginç benim için iki tanesini yazıp eski İstanbul’un özlemi, detaylarını bu filmle keşfetmenizi diliyorum. “Sevgili kardeşim, boğazımdan gitmeyen bir yumruyla yola çıktım. Geri dönmeyeceğimi biliyordum. Keşke böyle kötü ayrılmasaydık. Ama sen öyle istedin ve seni anlıyorum. Umarım en azından bu mektubu okursun. Ve belki bir gün, benden nefret etmeyi bırakırsan bana cevap yazarsın. “İstanbul, tam aradığım yermiş. Daha bir hafta oldu ama şimdiden güzelliğinden nefesim kesiliyor. Keşke daha önce gelsemişim. Sanki ben yorucu ve manasız bir hayat yaşarken sessizce beni bekliyormuş. Burada hayatın akışı çok daha yavaş ve yumuşak. İnceden esen rüzgâr tüm dertlerimi alıp götürüyor ve bana enerji veriyor. Nihayet hayata yeniden başlıyormuşum gibi hissediyorum.”” ““Ekim ayında bazı günler İstanbul gri oluyor. Yaz birden çekip gidiyor. Her defasında şaşırıyorum buna. Belki buraya geldiğimden beri hep tatilde gibi hissettiğimdendir.” Şimdi olduğu gibi aniden sonbahar gelince İtalya’yı düşünüp hüzünleniyorum. Sabah uyandığımda seni hayal etmeye çalışıyorum. Uyanıp neler yaptığını, kahvaltıda ne yediğini. Belki hava soğudu için kat kat giyiniyorsundur. Belki de bazen beni düşünüyorsundur. Sonbahar gelince Giuliana, kendimi yalnız hissediyorum. “Ve sonra küçük Francesco’yu düşünüyorum. Nasıl olduğunu bilmek isterdim. En sevdiği oyunları, en sevdiği yemekleri, aklından geçenleri. Eminim o da senin gibi çok zeki ve ketumdur. Senin oğlun, benim de biricik yeğenim. Ona benden hiç bahsediyor musun? Babası gibi bir adama dönüştüğünde şahit olmak isterdim. Güçlü, cesur ve bilinçli, arzuları anlayan o keskin bakışı ve onları gerçekleştirecek güçlü kollarıyla. Umarım özgür bir adam olur ve mutlu. Çünkü bir insan bu hayatta mutlu olabilir Giuliana. Olmalı da.””

seris_comment 1 year ago

Anora

Sean Baker

65 Gönderi

Anora 2024 Filmekimi’nin sonuna bıraktığım Anora filmini sonunda izledim. Sean Baker’dan izlediğim beşinci film olan Anora bence komedisi, draması, erotik yapısı ve eğlenceli anlatımı ile yönetmenin ustalığını konuşturduğu bir film olmuş. Herkese göre olmasa da bence sinemada izlenilmeli diye düşünüyorum.…devamı

seris_comment 1 year ago

Kutsal İncirin Tohumu

Mohammad Rasoulof

7 Gönderi

The Seed of the Sacred Fig - Kutsal İncirin Tohumu Aslında bu film için yazılabilecek çok fazla çıkarım yok çünkü siyasi ve kültürel olarak ele alındığında psikolojik yanının baskın olduğu ve insanların kolayca farklı noktalara çekebileceği bir konuyu temeline almaktaydı.…devamı

seris_comment 1 year ago

Yan Oda

Pedro Almodóvar

9 Gönderi

The Room Next Door - Yandaki Oda Bir yönetmen ölümü nasıl bu kadar hafif anlatabilir ve çekebilir? İşte sorum bundan ibaret. Pedro Almodóvar’ın 2023 yılında çektiği kısa metraj filmi Strange Way of Life filminden sonra ilk defa kendi kişiliğini bu…devamıThe Room Next Door - Yandaki Oda Bir yönetmen ölümü nasıl bu kadar hafif anlatabilir ve çekebilir? İşte sorum bundan ibaret. Pedro Almodóvar’ın 2023 yılında çektiği kısa metraj filmi Strange Way of Life filminden sonra ilk defa kendi kişiliğini bu denli yansıttığını görüyorum. Film 1 saat 50 dakika olmasına rağmen asla sıkmıyor ve Pedro Almodóvar’dan daha fazlasını bekliyorsunuz. Çünkü tam anlamı ile kendini rahat hissettiği kırmızı renklerin içinde sinematografisine bol bol başka renkleri de katmayı ve izleyiciyi sıkmamayı bu filmi ile tekrardan harika başarabilmişti. Bunun dışında filmin güzel olmasında cast ekibinin sağlam oluşu da var tabii ki. Yönetmenin ilk defa kendi dilinden farklı bir dilde anlattığı ‘The Room Next Door’ filminde oynayan ve bayılarak izlediğim Tilda var. Yönetmen sanki Tilda’ya öyle güzel bir saha hazırlamış ki Tilda coşmuşta coşmuştu. Kendisi ölümü anlatan karakteri canlandırmayı harika başarmış ve renklerin anlamlarını kullanarak giydiği kıyafetlerle Tilda bence Pedro Almodóvar ile kendi film anlayışını bulmuş gibi… Efsane sinematografisi, mekanları, Pedro Almodóvar’ın olmazsa olmaz kuir izleri taşıyan karakterleri ve diğer detaylar ile bu filmde kendimizi kah bol bol gülerken kah draması ile duygusal anlar yaşarken görebiliyoruz. Yazar karakterini canlandıran Julianne Moore’nun ise güzel gözleri, karakterine renk katan kıyafetleri ve Tilda ile olan tüm sahnelerde efsaneler yaratmayı ciddi anlamda başarmıştı. Pedro Almodóvar’ın kendine has çizgiler taşıyan son çektiği filmde afişleri ve anlatımları beni, bu sefer bu film tutmuş hissine kaptırdı. Renkli ve eğlenceli bir yaşamdan ölüme doğru giden bir hayatı içtenlikle anlatan Yandaki Oda, konusu bakımdan doygun bir metne sahip. Pembe kar gibi ölümün hafifliğini hissettiğim bu film, Pedro Almodóvar’ın bitmek bilmeyen sevişme sahnelerini istemesi ile de onun yapısını filme nasıl işlediğinin ve sıkmadığının büyük bir kanıtı. Zaman zaman daha fazla diyaloğun olmasını ve filmin aktığı sahnelerin olmasını istesem de pembe kar tanelerinden başlayan bu hikâyenin kesinlikle beyaz perdede izlenmesi gerekiyor. Daha fazla spoiler vermeden kaçıyorum. Keyifli izlemeler.