(@) - Raf

Dünya Sinemasının en iyi 100 filmi listesi .. ✌️ BBC Kültür, dünya sinemasının gelmiş geçmiş en iyi filmlerini belirlemek için 43 ülkeden 209 film eleştirmeninin görüşlerine başvurdu. İşte ilk 100'e giren filmler… Ankete katılan film eleştirmenlerinin her birinden, dünya sinemasından…devamıDünya Sinemasının en iyi 100 filmi listesi .. ✌️ BBC Kültür, dünya sinemasının gelmiş geçmiş en iyi filmlerini belirlemek için 43 ülkeden 209 film eleştirmeninin görüşlerine başvurdu. İşte ilk 100'e giren filmler… Ankete katılan film eleştirmenlerinin her birinden, dünya sinemasından en beğendikleri 10 filmi sıralamaları istendi. En fazla listeye giren filmler, sıralamaya göre ilk 100'deki yerini aldı. Bu 100 film 24 ülke, 19 dil ve 67 yönetmene ait. Listeye giren filmlerin 27'si Fransızca, 12'si Mandarin (Çince) ve 11'er tanesi de İtalyanca ve Japonca. Film eleştirmenlerinin 94'ü kadın olsa da, ilk 100'e giren filmlerin sadece dördü kadın yönetmene ait. Listenin dörtte biri Doğu Asya filmlerinden oluşuyor. Liste başı olan film de Japon yönetmen Akira Kurosawa'nın 1954 yapımı Yedi Samuray filmi oldu. İşte dünya sinemasının en iyi 100 filmi listesi… 1. Yedi Samuray (Seven Samuari - Akira Kurosawa, 1954) 2. Bisiklet Hırsızları (Bicycle Thieves - Vittorio de Sica, 1948) 3. Tokyo Hikayesi (Tokyo Story - Yasujirô Ozu, 1953) 4. Rashomon (Akira Kurosawa, 1950) 5. Oyunun Kuralı (The Rules of the Game - Jean Renoir, 1939) 6. Persona (Ingmar Bergman, 1966) 7. 8 1/2 (Federico Fellini, 1963) 8. 400 Darbe (The 400 Blows - François Truffaut, 1959) 9. Aşk Zamanı (In the Mood for Love - Wong Kar-wai, 2000) 10. Tatlı Hayat (La Dolce Vita - Federico Fellini, 1960) 11. Serseri Aşıklar (Breathless - Jean-Luc Godard, 1960) 12. Hoşçakal Cariyem (Farewell My Concubine - Chen Kaige, 1993) 13. M (Fritz Lang, 1931) 14. Jeanne Dielman, 23 Commerce Quay, 1080 Brussels (Chantal Akerman, 1975) 15. Pather Panchali (Satyajit Ray, 1955) 16. Metropolis (Fritz Lang, 1927) 17. Aguirre: Tanrının Gazabı (Aguirre, the Wrath of God - Werner Herzog, 1972) 18. A City of Sadness (Hou Hsiao-hsien, 1989) 19. Cezayir Bağımsızlık Savaşı (The Battle of Algiers - Gillo Pontecorvo, 1966) 20. Ayna (The Mirror - Andrei Tarkovsky, 1974) 21. Bir Ayrılık (A Separation - Asghar Farhadi, 2011) 22. Pan'ın Labirenti (Pan's Labyrinth - Guillermo del Toro, 2006) 23. Jeanne D'arc'ın Izdırabı (The Passion of Joan of Arc - Carl Theodor Dreyer, 1928) 24. Potemkin Zırhlısı (Battleship Potemkin - Sergei M Eisenstein, 1925) 25. Yi Yi (Edward Yang, 2000) 26. Cennet Sineması (Cinema Paradiso - Giuseppe Tornatore, 1988) 27. Arı Kovanının Ruhu (The Spirit of the Beehive - Victor Erice, 1973) 28. Fanny and Alexander (Ingmar Bergman, 1982) 29. İhtiyar Delikanlı (Oldboy - Park Chan-wook, 2003) 30. Yedinci Mühür (The Seventh Seal - Ingmar Bergman, 1957) 31. Başkalarının Hayatı (The Lives of Others - Florian Henckel von Donnersmarck, 2006) 32. Annem Hakkında Her Şey (All About My Mother - Pedro Almodóvar, 1999) 33. Oyun Vakti (Playtime - Jacques Tati, 1967) 34. Arzunun Kanatları / Berlin Üzerindeki Gökyüzü (Wings of Desire - Wim Wenders, 1987) 35. Leopar (The Leopard - Luchino Visconti, 1963) 36. Harp Esirleri (La Grande Illusion - Jean Renoir, 1937) 37. Ruhların Kaçışı (Spirited Away - Hayao Miyazaki, 2001) 38. A Brighter Summer Day (Edward Yang, 1991) 39. Yakın Plan (Close-Up - Abbas Kiarostami, 1990) 40. Andrei Rublev (Andrei Tarkovsky, 1966) 41. Yaşamak (To Live - Zhang Yimou, 1994) 42. Tanrıkent (City of God - Fernando Meirelles, Kátia Lund, 2002) 43. İyi İş (Beau Travail - Claire Denis, 1999) 44. 5'ten 7'ye Cléo (Cleo from 5 to 7 - Agnès Varda, 1962) 45. L'Avventura (Michelangelo Antonioni, 1960) 46. Cennetin Çocukları (Children of Paradise - Marcel Carné, 1945) 47. 4 Ay, 3 Hafta, 2 Gün (4 Months, 3 Weeks and 2 Days - Cristian Mungiu, 2007) 48. Viridiana (Luis Buñuel, 1961) 49. İz Sürücü (Stalker - Andrei Tarkovsky, 1979) 50. L'Atalante (Jean Vigo, 1934) 51. Cherbourg Şemsiyeleri (The Umbrellas of Cherbourg - Jacques Demy, 1964) 52. Rastgele Balthazar (Au Hasard Balthazar - Robert Bresson, 1966) 53. Geç Gelen Bahar (Late Spring - Yasujirô Ozu, 1949) 54. Eat Drink Man Woman (Ang Lee, 1994) 55. Jules ve Jim (Jules and Jim - François Truffaut, 1962) 56. Chungking Express (Wong Kar-wai, 1994) 57. Solaris (Andrei Tarkovsky, 1972) 58. The Earrings of Madame de… (Max Ophüls, 1953) 59. Gel ve Gör (Come and See - Elem Klimov, 1985) 60. Le Mepris / Contempt (Jean-Luc Godard, 1963) 61. Sansho the Bailiff (Kenji Mizoguchi, 1954) 62. Touki Bouki (Djibril Diop Mambéty, 1973) 63. Spring in a Small Town (Fei Mu, 1948) 64. Üç Renk: Mavi (Three Colours: Blue - Krzysztof Kieślowski, 1993) 65. Ordet (Carl Theodor Dreyer, 1955) 66. Korku Ruhu Kemirir (Ali: Fear Eats the Soul - Rainer Werner Fassbinder, 1973) 67. Yok Edici Melek (The Exterminating Angel - Luis Buñuel, 1962) 68. Ugetsu (Kenji Mizoguchi, 1953) 69. Aşk (Amour - Michael Haneke, 2012) 70. Batan Güneş (L'Eclisse - Michelangelo Antonioni, 1962) 71. Happy Together (Wong Kar-wai, 1997) 72. Yaşamak (Ikiru - Akira Kurosawa, 1952) 73. Kameralı Adam (Man with a Movie Camera - Dziga Vertov, 1929) 74. Çılgın Pierro (Pierrot Le Fou - Jean-Luc Godard, 1965) 75. Gündüz Güzeli (Belle de Jour - Luis Buñuel, 1967) 76. Ananı Da! (Y Tu Mamá También - Alfonso Cuarón, 2001) 77. Konformist (The Conformist - Bernardo Bertolucci, 1970) 78. Kaplan ve Ejderha (Crouching Tiger, Hidden Dragon - Ang Lee, 2000) 79. Ran (Akira Kurosawa, 1985) 80. Los Olvidados / The Young and the Damned (Luis Buñuel, 1950) 81. Celine and Julie go Boating (Jacques Rivette, 1974) 82. Amélie (Jean-Pierre Jeunet, 2001) 83. Sonsuz Sokaklar (La Strada - Federico Fellini, 1954) 84. Burjuvazinin Gizemli Çekiciliği (The Discreet Charm of the Bourgeoisie - Luis Buñuel, 1972) 85. Umberto D (Vittorio de Sica, 1952) 86. La Jetée (Chris Marker, 1962) 87. Cabiria'nın Geceleri (The Nights of Cabiria - Federico Fellini, 1957) 88. Son Krizantemlerin Öyküsü (The Story of the Last Chrysanthemum - Kenji Mizoguchi, 1939) 89. Yaban Çilekleri (Wild Strawberries - Ingmar Bergman, 1957) 90. Hiroşima Sevgilim (Hiroshima Mon Amour - Alain Resnais, 1959) 91. Rififi (Jules Dassin, 1955) 92. Bir Evlilikten Manzaralar (Scenes from a Marriage - Ingmar Bergman, 1973) 93. Kırmızı Fenerler (Raise the Red Lantern - Zhang Yimou, 1991) 94. Arkadaşımın Evi Nerede? (Where is the Friend's Home? - Abbas Kiarostami, 1987) 95. Ukigumo / Floating Clouds (Mikio Naruse, 1955) 96. Shoah (Claude Lanzmann, 1985) 97. Kirazın Tadı (Taste of Cherry - Abbas Kiarostami, 1997) 98. In the Heat of the Sun (Jiang Wen, 1994) 99. Küller ve Elmaslar (Ashes and Diamonds - Andrzej Wajda, 1958) 100. Puslu Manzaralar (Landscape in the Mist - Theo Angelopoulos, 1988)

sinewix34 3 years ago

Aşk, Mark ve Ölüm

Cem Kaya

4 Gönderi

60'lı yıllarda Türkiyeli misafir işçilerin yaşadıklarından başlayarak ikinci üçüncü neslin Almanya serüvenini müzikal üretime odaklanarak anlatan 'Aşk, Mark ve Ölüm' soluk soluğa izlenen nefis bir belgesel. Kara sevda uzun sevda Mark dediğin yalan sevda Köşeyi döndüm tam Ölüm çıktı karşıma…devamı60'lı yıllarda Türkiyeli misafir işçilerin yaşadıklarından başlayarak ikinci üçüncü neslin Almanya serüvenini müzikal üretime odaklanarak anlatan 'Aşk, Mark ve Ölüm' soluk soluğa izlenen nefis bir belgesel. Kara sevda uzun sevda Mark dediğin yalan sevda Köşeyi döndüm tam Ölüm çıktı karşıma .. Adını Aras Ören’in yukardaki dizelerin yer aldığı aynı isimli şiirinden alan ‘Aşk, Mark ve Ölüm / Liebe, D-Mark und Tod’ dünya prömiyerini yaptığı Berlin Film Festivali’nden başlayarak Almanya’da büyük ilgi toplamıştı. Bizde ilk kez gösterildiği 41. İstanbul Film Festivali’nde izleyicinin coşku ile karşılamış olduğu yapım halen sinemalarımızda gösterimini sürdürüyor. Ailesi işçi olarak Bavyera’ya gelmiş olan 1976 doğumlu yönetmen Cem Kaya’nın 5 yıllık zorlu bir arşiv araştırma ve montaj sürecinin ardından kotardığı sıra dışı belgeseli, 60’lı yılların başlarında gurbet ellere misafir işçi olarak giden ilk kuşağın ve onların çocuklarının torunlarının, yalnızca ülkemizde değil Almanya’da da çok iyi bilinmeyen yaşam mücadelesini müzikal üretime odaklanarak anlatmayı seçiyor ve bu alanda eşi benzeri pek olmayan usta işi bir çabanın altından başarıyla kalkmasını biliyor. Arabeks (2010) ve Motör: Kopya Kültürü & Popüler Türk Sineması (2014) filmleriyle tanıdığımız Cem Kaya’nın filmi 3 bölümden oluşuyor Liebe yani Aşk adlı ilk bölüm hasreti anlatıyor. 1961’de Almanya’ya gelen ilk neslin geride bıraktıklarına özlemlerinin müziğe dökülüşünü, bunun ilk örneklerinden olan aşık kültürünü irdeliyor. Tarih akıyor bu arada. Zor şartlar altında yaşıyor, adeta bir hayvan ya da faydalı musibet muamelesi görüyor ilk neslin işçileri. 600 bini kadın 2 milyon Türkiyeli işçi topluluğu isyanlarını aşıkların sazından yükselen protest şarkılarda yaşıyor: ‘Alamanya Alamanya, bizden uysal bulamanya’. Türkiyeli gurbet kuşları, Köln Bülbülü lâkabı ile bilinen Yüksel Özkasap’ın içli nağmelerine sığınıyor: ‘Almanya’ya mecbur etti yoksulluk beni beni’. Bu bölümde Cem Karaca’nın bizde pek de bilinmeyen Almanya serüveninden de hayli ilginç parçalar uğruyor perdeye. 80 darbesinde Almanya’da turnede bulunan Karaca’nın hakkında açılmış siyasi davalar nedeniyle anavatanından uzakta geçirdiği sürgün yılları, gurbetteki işçilerimizin sorunlarını dile getirdiği Almanca isyan şarkıları arşivlerden belki de ilk kez çıkıyor karşımıza. İkinci bölüm Deutschmark (ya da D-Mark), Almanya’daki ekonomik dinamikler ve Türkiyeli göçmenlerin tüketim kültürü üzerine yaman gözlemler içeriyor. 1973 global petrol krizinin patlamasıyla Avrupa’nın değişen ekonomik düzeni, yabancı işçi çıkarma tehdidine karşı Türkiyelilerin ön safta olduğu Ford grevi, sınır dışı edilmemek ve Alaman topraklarından kopmamak için ailelerini akın akın yanlarına getiren işçilerin mücadelesi yansıyor perdeye. Müzik bu dönemde de hem isyan, hem kimlik arayışı hem de eğlence tüketiminin baş unsuru olarak döneme ağırlığını koymayı sürdürüyor. Artık eli para tutmaya başlamış ve işçilikten sonra ticari hayata, eğlence hayatına girmiş olan Türkiyeliler, Mark’ın zirvede olduğu yıllarda anavatandan çok daha faklı, çok daha çılgın bir eğlence sektörünü idare etmeye başlayacaktır. Ölüm bölümü 90’lı yılların ırkçı saldırıları ile açılıyor. İki Almanya’nın birleşmesiyle safları sıklaştıran Alman milliyetçilerinin ırkçı saldırılarına tepki olarak hip hop kültürü doğuyor. Genç kuşak artık anne babalarının arabesk ezgileri ile değil Alman müzik piyasasını da dönüştürecek, sadece kendi kardeşlerini değil tüm Avrupa gençliğini peşinden sürükleyecek yepyeni bir sound ile ortaya çıkacaktır. Yönetmen Kaya uzun yılların emeği ile ortaya çıkmış bu benzersiz çalışmanın senaryosunu ‘Oray’ filmi ile tanıdığımız sinemacı Mehmet Akif Büyükatalay ile birlikte kaleme almış. Bülent Kullukçu ve İmran Ayata’nın 2014 yılında çıkardıkları –Misafir İşçilerin Şarkıları anlamına gelen- ‘Songs of Gastarbeiter’ adlı toplama albüm her şeyin başlangıcı olmuş. Aşık Metin Türközü ya da anne babalarının sesi Yüksel Özkasap’ı, Ozan Ata Cenani’yi bu sayede tanımışlar. Ağır bir arşiv taraması, lisanslama süreci ve sanatçılarla çekimler uzun yıllar almış. Filmde burada sayamayacağım o kadar çok detay var ki, tüm bunlar devasa materyal havuzundan tek tek ayıklanmış. Göçün siyasi ve güncel yaşamla ilişkisi ve bunun müzik yolu ile ifade edilmesi, müziğin bir sığınma ocağı olarak topluluğun sesi haline gelişi öylesine güzel dengelenmiş ki bu çileli tarihi yolculuk farklı duygularla soluk soluğa izleniyor. Hasengarten parkında takılan emekli müzisyenlerin temsil ettiği ikinci kuşak Türkiyeli ezgileri mırıldanırken, gariban anne babalarının aksine çatır çutur konuştukları Almancaları ile kendilerini Berlinli olarak hissetmekten de geri durmuyorlar. Bu noktada, süreç boyunca izleyiciye Almanya’dan çeşit çeşit sanatçı portreleri ile bir resmigeçit sunan Kaya’nın buna paralel olarak anlatısını milliyetçi bir bakış açısına yaslandırmaması filmin en büyük erdemlerinden biri olarak dikkat çekiyor. Çifte vatanlı dünya insanları üzerine daha çok şey var söylenecek belki ama gerisini filmi izleyecek olanlara bırakalım. Biricik’ten dinlediğimiz ‘Gurbet Kuşları’nın eşlik ettiği son jenerik tamamlanmadan salondan ayrılmamanızı, Cem Kaya’nın post-credits muzip sürprizini atlamamanızı öneriyorum son olarak .. 🙃

sinewix34 3 years ago

After Love

Aleem Khan

3 Gönderi

Yıllarca yalanlar üzerine kurulmuş bir hayatı yaşayan ve aşkla, hüzünle, öz güvensizlikle, çaresizlikle, öfkeyle, aldatılmış olmakla ve pişmanlıklarla paramparça olan iki kadına dair başrol oyuncusu Joanna Scanlan'a en iyi kadın oyuncu dalında Bafta ödülü kazandırmış duygusal derinliği yüksek çarpıcı bir…devamıYıllarca yalanlar üzerine kurulmuş bir hayatı yaşayan ve aşkla, hüzünle, öz güvensizlikle, çaresizlikle, öfkeyle, aldatılmış olmakla ve pişmanlıklarla paramparça olan iki kadına dair başrol oyuncusu Joanna Scanlan'a en iyi kadın oyuncu dalında Bafta ödülü kazandırmış duygusal derinliği yüksek çarpıcı bir film After Love. Ölümünden sonra ikili bir hayat sürdüğünü fark ettiği Pakistanlı kocasının diğer yaşamını keşfetmek için ülkeler arası bir yolculuğa çıkan Mary’nin duygu yüklü hikâyesini anlatıyor film. Kendini ikiye bölmüş ve her ne kadar biri diğerinin farkında olsa da iki farklı yaşam kurarak iki farklı kadına bambaşka hayatlar sunmuş bir adamın ardında bıraktığı enkazı özellikle Mary karakterinin duygusal parçalanmışlığı ile aktaran film; anlatısına bir de erkek evlat detayı ekleyerek attığı düğümü iyice çözülmez hale getiriyor. Üstelik bu karmaşaya sebep olan faile “neden, nasıl, neye rağmen” sorularının sorulamadığı bir çıkmazda sınıyor film bu üç ana karakteri. After Love, tam da bu noktada yaralıyor seyircisini kahramanları ile birlikte. “Her birinin yüreğinde onmaz yara açan, sırtlarına taşıması zor duygusal yükler yükleyen faile bu sorular sorulabilse, öfkeler patlayabilse bir nebze soğur muydu yürekler?” sorusuyla baş başa bırakıyor film seyircisini. Gerçekler, yalanlar, yaşanmışlıklar ve yaşan(a)mamışlıklarla, yalanlar ve aldatmalarla örülü hayatlar yaşadığımızı dokunaklı bir hikâye ile aktaran bu duygu yüklü film; Batılı toplumlarda İslami geleneğe bağlı olarak yaşayan topluluklara dair detaylarla zenginleştiriyor anlatısını bir yandan da. Kendini değerli ve sevilen sananların bencil ve yalancı bir insanın hayatında bir detay olabileceğine dair vurgusuyla yürek burkan After Love; bir kayıp ile yolları kesişen iki kadına dair son derece gerçekçi bir o kadar da çarpıcı bir film.

sinewix34 3 years ago

Piyano

Jane Campion

10 Gönderi

Sinema tarihinin eşsiz klasiklerinden Jane Campion filmi 'Piyano' bir hafta boyunca sinemalarda yeniden gösteriliyor. Başka Sinema’nın yaz toplu gösterileri kapsamında 05 – 11 Ağustos haftasında sinemalarda yeniden gösterilecek olan pek sevdiğim ‘Piyano / The Piano’ kişisel sinema tarihimde önemli bir…devamıSinema tarihinin eşsiz klasiklerinden Jane Campion filmi 'Piyano' bir hafta boyunca sinemalarda yeniden gösteriliyor. Başka Sinema’nın yaz toplu gösterileri kapsamında 05 – 11 Ağustos haftasında sinemalarda yeniden gösterilecek olan pek sevdiğim ‘Piyano / The Piano’ kişisel sinema tarihimde önemli bir yere sahiptir. Bundan yaklaşık 30 yıl kadar önce yazılı basında yayınlanmış ilk sinema yazım Jane Campion ve bu güzelim başyapıtı üzerinedir. 1993 yılında Cannes’da dünya prömiyerini yapan ve Yeni Çin Dalgası’nın önemli yapıtlarından Chen Kaige imzalı ‘Elveda Cariyem / Farewell My Concubine’ ile birlikte büyük ödül Altın Palmiye’yi kucaklamış olan yapım, festivalde aynı filmin birden fazla ödül alabildiği o yıllarda başrol oyuncusu muhteşem Holly Hunter’a en iyi kardın oyuncu ödülünü getirmiştir. Cannes zaferinin ardından tüm dünyanın beğenisini kazanarak olay film haline gelen ‘Piyano’ bir Avustralya – Fransa ortak yapımı olarak en iyi film ve yönetmen dahil olmak üzere 8 dalda Oscar’a aday gösterilir, özgün senaryosu ile Campion ve iki kadın oyuncusu (Hunter ve kızını oynayan küçük Anna Paquin) Akademi ödüllerine layık görülür. Campion’un bir söyleşisinden alıntıyla, dönem basınının amiral gemisi olarak bilinen Hürriyet Gazetesi’nin 01 Şubat 1994 tarihli baskısında yer almış olan yazım için seçtiğim başlığı bu defa da kullandım. Ülkesi Yeni Zelanda’dan filmlerine taşıdığı hikâyeleri sevgisizliğin getirdiği çaresizlik ve düş kırıklıkları üzerinden yol alsa da onun karakterleri yaşama dört elle tutunan ve çıkış yolu bulmaya azimli genç kadınlardır çünkü. Kız kardeşine adadığı 1989 yapımı ilk sinema filmi ‘Sweetie’ Avustralyalı bir işçi ailesinin, özellikle de iki kız kardeşin; alıngan ve içe dönük Kay ile herkesin ‘Sweetie’ diye çağırdığı delidolu Dawn’ın trajikomik hikâyesidir. Ertesi yıl çektiği ‘Masamdaki Melek / An Angel at My Table’, 1920’lerin Yeni Zelandalı kadın yazarı Janet Frame’in kendini yazmaya adayarak delilikten kurtuluşunun gerçek öyküsünden yola çıkar. 30 yıl öncesinin erkek egemen sinema evreninde ilk uluslararası başarısı ‘Piyano’ ise sinemada feminist manifestonun önde gelen başyapıtları arasındadır. Film, altı yaşından beri konuşmayan İskoçyalı Ada Mc Grath’ın 19. yüzyıl ortalarında geçen öyküsü üzerine kuruludur. Genç kadın, o dönem yaygın olduğu şekilde, mektup aracılığı ile evlendirildiği Alistair Stewart (Sam Neill) ile buluşmak üzere Yeni Zelanda’nın ıssız ve ürkütücü sahiline iner, küçük kızı, eşyaları ve sevgili kocaman piyanosu ile birlikte. Bir gece boyunca bekledikten sonra kendilerini almaya gelen sömürge toprakların sahibi kocası, taşıma güçlüğünü öne sürerek piyanoyu kumsalda bırakır, daha sonra da arazi karşılığında iş yaptığı Georges Baines’e (Harvey Keitel) satar. Piyanosu Ada’nın herşeyi, sözcükleri, kendini ifade etme aracıdır. Sesine kavuşabilmek için Baines’e piyano dersi vermeye razı olur, daha sonra piyanosuna yeniden sahip olabilmek için yüzü Maori yerlilerinin boyalarıyla süslü kaba saba görünüşlü adamın erotik oyunlarına katılmayı kabullenir. Ancak Ada’nın Baines ile zoraki birlikteliği beklenmedik bir yola evrilecek, ilişkileri alışılmamış bir mekânda yeşeren tutkulu bir aşka dönüşecektir. Piyanonun özgürlüğünü arayan kadının sesi olma metaforundan hareketle, toprak sahibi buyurgan kocanın temsil ettiği ataerkil düzene baş kaldıran kadının öyküsü aracılığı ile aşkın gücünü irdeler Campion. Kendi tanımlamasıyla, bir araştırmacı gözüyle arzu, merak ve erotizmi mikroskobunun altına yerleştirerek bu üç elemanın nasıl aşka dönüştüğünün izini sürer. Öyküye hiç konuşmayan (daha doğrusu konuşmamayı seçmiş) bir ana karakter seçimi, sözden etkilenmeyen daha arı ve daha güçlü bir tutkunun yaşanmasına olanak sağlar. Yönetmen insanların cinselliklerini keşfetmelerini ve bu keşifle güçlenmelerini çok önemsediğini ifade eder. Trajik bir kahraman olmaya eğilimli Ada, Baines ile birlikteliği sonrasında kederli görünümünü terk eder ve yaşama daha sıkı sarılır. Campion bu noktada yaman bir de sürpriz yaparak geleneksel erkek – kadın rollerini değiştirir. Kadınlığını keşfeden Ada, cinselliğe tutuk kocasını bir seks objesi olarak kullanmaya kalkacaktır. Gazete sayfasında kalmış eski yazımı bitirirken Cannes Film Festivali esnasında sekiz aylık hamile olan Campion’ın doğacak çocuğunu sabırsızlıkla beklediğini, heyecanlı yeni bir yaşam serüvenine hazırlandığını ancak oğlu Jasper’i 12 günlükken kaybettiğini not etmişim. Başta da dediğim gibi Campion kederli sonları sevmiyor. 1994 Oscar töreni sonrasında dünyaya getirdiği kızı Alice Englert sinema ve müzik dünyasında ödüllü başarılara imza atmış genç bir oyuncu, şarkıcı ve söz yazarı bugün. Aradan geçen yıllar boyunca Campion da boş durmadı bildiğiniz üzere. Aralarında Henry James uyarlaması ‘Bir Kadının Portresi / The Portrait of a Lady’ ile tanınmış 19. yüzyıl şairi John Keats ile Fanny Brawne’nın tutkulu aşklarını anlatan ‘Parlak Yıldız / Bright Star’ gibi dönem filmleri, geçtiğimiz yıllarda televizyon dünyasında büyük yankı uyandırmış ve onu Holly Hunter ile bir kez daha bir araya getiren uzun soluklu televizyon dizisi ‘Gölün Üzerinde / Top of the Lake’ gibi projeleri gerçekleştirdi. Ardından sinema dünyasını bir kez daha sallayan ve toksik erkekliğin anatomisine giriştiği şimdilik son başyapıtı ‘Köpeğin Pençesi / The Power of the Dog’ ile karşımıza çıktı. Erkek egemen dünyada direnişini sürdüren kadın karakterlerin öyküleriyle çağımızın çok başarılı kadın yönetmenlere yol göstermiş, 12 yıl aradan sonra çektiği bu ilk sinema yapıtıyla yeniden gündeme gelmiş büyük sanatçıyı tanımak için ‘Piyano’yu izlemenin, izlediyseniz benim yaptığım gibi yeniden gözden geçirmenin doyumsuz bir mutluluk verdiğini söyleyebilirim. Hele yıllar sonra yeniden sinema salonunda geniş perdede izleme fırsatı yakalamışken bence hiç kaçırmayın .. "

sinewix34 3 years ago

Flee

Jonas Poher Rasmussen

3 Gönderi

Yakıcı mültecilik meselesinden yola çıkan ve parçalanmış kimlik krizi üzerine benzerlerinden sıyrılan animasyon ile belgeseli ustaca kaynaştıran yaman bir film. Her gün yüzlerce insan doğduğu topraklardan başka diyarlara sığınmak zorunda kalıyor. Mülteci sorununu konu alan sayısız film izledik bugüne kadar.…devamıYakıcı mültecilik meselesinden yola çıkan ve parçalanmış kimlik krizi üzerine benzerlerinden sıyrılan animasyon ile belgeseli ustaca kaynaştıran yaman bir film. Her gün yüzlerce insan doğduğu topraklardan başka diyarlara sığınmak zorunda kalıyor. Mülteci sorununu konu alan sayısız film izledik bugüne kadar. Yakıcı mültecilik meselesinden yola çıkan Jonas Poher Rasmussen imzalı Kaçış / Flee parçalanmış kimlik krizi üzerine yoğunlaşmasıyla benzerlerinden sıyrılan yaman bir deneme. İlginç belgesel çalışmalarıyla sınırlı da olsa bir hayran kitlesi edinmiş olan Danimarkalı sinemacı ilk kez animasyonu denediği bu son filminde, tam 25 yıllık Afgan arkadaşının çileli geçmişinin kapısını aralamaya koyulmuş. Halen Danimarka’da başarılı akademik kariyerini sürdürmekte olan eski dost, sır yüklü geçmişini dile getirmek istememiş önceleri. Lakin Rasmussen’in zorlayıcı olmayan teklifi ve özgeçmişini özgür bırakmadan bugünde huzur bulamayacağının bilincinden hareketle, gerçek kimliğini gizleyerek Amin Nawabi takma adı ile adım adım açılmayı kabullenmiş sonunda. Rasmussen hep kafasında olan bu projeyi 15 yıl önce bir radyo röportajı olarak gerçekleştirmek istediğini belirtiyor. Amin’in acılı geçmişini anlatmayı kabullenmesini beklediği uzunca süreçte ülkesinde düzenlenen ve animasyoncular ile belgeselcilerin, canlandırma belgeseller için fikir ürettikleri ANIDOX adındaki film atölyesinden davet almış ve bu deneyim ona ışık tutmuş. Animasyon seçimi ile Amin’in gerçek görüntüsü gizli tutulacak ve genç adam hikâyesini ilk kez çekincesiz olarak detaylarıyla paylaşacaktır. Acılı bir geçmişe tanıklıktır Amin’inki. 70’li yılların sonunda Sovyetler güdümündeki hükümetin başa geçtiği Afganistan’da babası gözaltına alındığında henüz bebek yaşlardadır. Kendisinden bir daha haber alınamayan babasını büyük ablasının anlattıkları kadar hayal edebilecektir. Sovyetler çekildiğinde ülkedeki iç savaş hızlanacak, Kabil’e inen Taliban’ın şerrinden kaçmak üzere onlara transit vize veren tek ülke olan Rusya’ya göç edecektir aile. Komünizmin çöküşünün bir yıl sonrası Rusya’sında tam bir kaos hakimdir. Rus oligarkların palazlandığı bu dönemde her türlü yozlaşmanın hüküm sürdüğü bir suç şehridir Moskova. Vize süreleri sona erdiğinde bu kâbus kentten kaçmak üzere insan kaçakçılarının eline düşeceklerdir. Türlü ölüm tehlikesinin, eziyetin ve yalanların ardından Danimarka’ya mülteci olarak kabul edilen genç Amin çok çabuk büyümüştür. Yitip gitmiş çocukluğu ve ilk gençliği kaçakçıların elinde ve sürekli kaçmakla geçen genç beden artık emin ellerde olsa bile nasıl huzura kavuşacaktır. Daha küçük çocukken kaçmaya başlayan körpe ruhun başkalarına güven duyabilmesi kolay olmayacak, zaman alacaktır. İşte Rasmussen mülteci sorunu üzerine saygın bir çalışmanın ötesini hedefleyen çalışmasında yakın dostunun yaralı yüreğini onarmak, geçmişine dair travmaları ile yüzleşmesini sağlamak istemiş. Çalışmasını psikoterapi seansları dizisi olarak tasarlamış. Divana uzanmış, gözlerini kapatmış, derin bir nefes alarak rahatlamaya çalışan Amin’e ‘ev senin için ne ifade ediyor’ diye soruyor ilk önce. Güvenli bir yer, kalabileceğini bildiğin ve terk etmek zorunda olmayacağın bir yer olarak cevaplıyor genç adam. Acılı geçmişini duraksayarak, molalar, bazen uzun aralar vererek de olsa dile getiriyor. Böylelikle kaçtığı geçmişi ile yüzleşiyor ve onu bugünü ile bağlamaya çalışıyor. Yakalanıp tekrar geri gönderilme korkusu ile söyleyemediklerini, yalanlarını, küçük yaşlarında bastırdığı, inkar etmeye çalıştığı eşcinselliğini itiraf ediyor. Böylece kendi olabilme yolunda önemli bir adım atmış oluyor. Ve bu muazzam deneyim coşkun bir arınmaya dönüşüyor. Mülteci olmak bir kimlik değildir’ diyor Rasmussen. Bu terapi-film Amin’in özgürleşmesini sağlayacaktır. Danimarkalı usta belgeselcinin ilmek ilmek ördüğü sinemasal katarsizmi en parlak biçimiyle görselleştirebilmek için paçaları sıvamış. Öncelikle tüm görüşmeleri videoya kaydetmiş. Çizimler Amin’in gerçek tepkilerinden, davranışlarından yola çıkarak gerçekleştirilmiş. Ana karakterin geçmişine dair zengin belgesel arşivinden yararlanılmış ve haber görüntüleri ustaca çizgilerin içine yedirilmiş. Işık, renk ve sahne kompozisyonları özenle düşünülmüş. İlk karelerden başlayarak kaçış ve şiddet sahnelerinde dışavurumcu çizgiler, siyah-beyaz belirsiz tehditkâr figürler kullanılmış. Geçtiğimiz yıl Sundance Bağımsız Filmler Festivali’nen ödülle dönen, 27 Mart gecesi dağıtılacak 94. Oscar ödülleri için üç ayrı kategoride (animasyon, belgesel ve İngilizce dili dışında yabancı film) adaylığı bulunan Kaçış farklı disiplinleri buluşturan kaçırılmayacak bir sinema deneyimi. İyi seyirler .. 🌿

sinewix34 3 years ago

Gökyüzüne Baktığımızda Ne Görüyoruz?

Aleksandre Koberidze

3 Gönderi

Gökyüzüne Baktığımızda Ne Görüyoruz? Gürcü yönetmen Alexandre Koberidze ikinci uzun metrajında herkesin kendi yanıtını bulmasını istiyor. Sinemacının çeşitli anlatım biçimlerini, stilleri ve üslûpları denediği, sinefillik ile futbol sevgisinin paralelliğini işlediği bu çok özel filmi Gürcistan'ın Ktoisi şehrine bir aşk mektubu…devamıGökyüzüne Baktığımızda Ne Görüyoruz? Gürcü yönetmen Alexandre Koberidze ikinci uzun metrajında herkesin kendi yanıtını bulmasını istiyor. Sinemacının çeşitli anlatım biçimlerini, stilleri ve üslûpları denediği, sinefillik ile futbol sevgisinin paralelliğini işlediği bu çok özel filmi Gürcistan'ın Ktoisi şehrine bir aşk mektubu niteliğinde. Gürcü yönetmen Alexandre Koberidze’nin geçtiğimiz yıl Berlin’den Fipresci ödülü ile dönen ikinci uzun metrajı ‘Gökyüzüne Baktığımızda Ne Görüyoruz? / Ras Vkhedavt, Rodesac Cas Vukurebt?’ ne yazıktır ki sinemalarımıza gelmedi. Vizyon gösterimlerine ara verilen bir haftada halen MUBİ’de yayında olan bu güzel film hakkında yazmak ve sinemaseverler ile paylaşmak istedim. Bir okul çıkışının coşkulu hallerini saptayarak açılan filmin ilk bölümünde, başta sadece diz altından gördüğümüz birbirini tanımayan genç ikilinin ilk karşılaşmalarına tanık oluyoruz. Aynı günün akşamı iş çıkışında tesadüfi olarak bir kez daha yolları kesişen çiftimiz bu kez ertesi gün için bir randevu planı yapıyor. Bu sırada devrede olan anlatıcı sesin aktardığına göre ikisi de ne cesarete ne acele kararlara alışkın değildir ama kader ağlarını örmüştür bir kere. Ancak eczacı Lisa ile futbolcu Giorgi talihin onlara oynadığı oyunun farkında değildir. Kavşaktaki küçük fidanın, eski yağmur oluğunun, güvenlik kamerasının nazar uyarıları ve rüzgârın işitemedikleri ikazının ardından ertesi sabah uyandıklarında aynada başka bir yüzün kendilerine baktığı, üstüne üstlük sahip oldukları bilgi ve yeteneğin yok olduğu gerçeği ile karşı karşıya kalıyorlar. Yapacak bir şey yoktur. Zaman geçer, Lisa ve Georgi her gün birbirlerini görür ve her gün birbirlerini beklemeyi sürdürürler. Son dönemin en heyecan verici yaratıcılarından biri olan Koberidze’nin filmi klişe bir aşk tutulması ile başlamasına karşın çok farklı yönlere doğru açılan meditatif bir deneyim sunuyor. Gürcistan’ın başkent Tiflis’ten sonra ikinci büyük kenti olan, zirvesinden kar eksik olmayan görkemli Khvamli dağının eteğinde kurulmuş, içinden coşkulu Rion ırmağının geçtiği antik Ktoisi bölgesini mekân alan yapım, bir şehir senfonisi tadında Ktoisi’de günlük yaşamın ritmini perdeye (ekrana) taşımayı deniyor. Yazılı tarihi M. Ö. 3. yüzyıla dek uzanan şehir dünyanın en eski sürekli yerleşim yerlerinden biri. Sinemacı kenti tüm geçmişi ve el değmemişliği ile aktarıyor bizlere. Binalar, evler, eşyalar hayli yıpranmış belki ama asırlık ağaçların gölgesindeki köprülerde konuşlanmış kahveleri, heykelleri, kadim gelenekleri, büyük büyük babaanneden kalma yemek tarifleri ile doğallığını koruyan bu eşsiz beldenin insanları (ve de hayvanları) bir o kadar sıcak ve cana yakın. Gürcü yönetmen çeşitli anlatım biçimlerini, stilleri ve üslûpları deniyor filminde. Önceki uzun metrajından (onun da uzun bir adı vardı: ‘Yaz Bir Daha Geri Gelmesin’) aşina olduğumuz üzere yine bir anlatıcı kullanmış. Görmediğimiz şeyleri bize anlatan ‘Binbir Gece Masalları’nın ‘Şehrazat’ına benzer dış ses önce hikâyeyi, atmosferi tanımamıza yardımcı oluyor. Daha sonra bir şehir hikâyesi anlatır gibi mekânları, görmüş geçirmiş müzik okulunu, Beyaz Köprü’yü, eski tiyatro binasını tarif ediyor. Bazen de çok kişiselleşiyor ve yönetmenin sesine dönüşerek seyirci ile etkileşime giriyor. Bunlardan en dikkat çekeninde, aşık çiftin fiziksel değişimi öncesi bizden ilk sinyalde gözlerimizi kapatmamızı ve ikinci sinyalde yeniden açmamızı istiyor. Bu huzurlu dingin hayatı resmederken yaşadığımız çağın vahşeti, hayvanlara yapılan zulüm, açgözlülük yüzünden çıkan orman yangınlarından duyduğu kederi dile getiriyor. Günün birinde bunca vahşet olurken sen ne yapıyordun, oturup film mi çekiyordun diye soracak olan çocuklarına ne cevap vereceğini bilememenin tedirginliğini yaşıyor. Sinemanın ve bir o kadar da futbolun insanları bir araya getirdiğini ve kaynaştırdığının altını çiziyor. Toplu halde film seyretmenin ve kafelerde birlikte maç izlemenin (kendi ifadesi ile) ‘eşsiz paralelliğinden’ dem vuruyor. Film izlemenin hayatımıza kattığı keyfe selam ederken, sinefillik ve futbol sevgisinin duygusal toplaşmasını, insanları birbiri ile buluşturmasını yüceltiyor. Okul çıkışı ile açılan ve sinema tarihinin ilk filmi olarak kabul edilen ‘Lumière Fabrikası’ndan Çıkan İşçiler / Sortie des Usines Lumière à Lyon’dan esinlendiğini düşündüğüm ilk sahne bu açıdan anlamlı. Sinemacının ilerleyen bölümlerden bazılarını (örneğin Lisa’nın dondurmacıda işe başladığı sahnede) sessiz film tadında konuşmasız ve piyano eşlikli fonda çekmesi de öyle. Bir söyleşisinde ‘sihir denilen şeylere, gerçek olamayacak kadar garip olduğu düşünülen doğaüstü gelişmelere alan açmayı, bunların günlük hayatımızın bir parçası olduğunu dile getirmeyi hedeflediğini’ dile getiriyor Koberidze. Günlük hayatın kendisinin heyecan verici olduğundan dem vururken, buna süper dramatik ya da aşırı heyecanlı bir şeyler eklemeye gerek olmadığını ekliyor. Filmin adına gelince, öncelikle neyin daha önemli olduğunu işaret etmesini istemediğini ve bu uzun adı Leo Messi’den ilham aldığını belirtiyor. Attığı 3 golle Arjantin’i 2018 Dünya Kupası’na taşıyan yıldız futbolcunun her gol attığında gökyüzüne bakması, onun bir şeyle olan bağını ifade eden bu evrensel jesti sinemacıyı hep heyecanlandırmış. ‘Yukarı baktığında herkesin gördüğü farklıdır. Filmde herkes bu sorunun cevabını bulur diye düşündüm, diyor .."

sinewix34 3 years ago

Sara ve Selim Hakkında

Muayad Alayan

1 Gönderi

Filistin yapımı The Reports on Sarah and Saleem; Filistinli ve İsrailli iki evli insanın yasak ilişkisi üzerine ahlaki, vicdani ve siyasi sorgulamalar yapan son derece başarılı bir dram. Ana anlatısında sadakatsiz iki insanın yasak aşkını ele alan bildik konusuyla sıradan…devamı

sinewix34 3 years ago

İklimler

Nuri Bilge Ceylan

20 Gönderi

İnsanlar basit nedenlerle mutlu, daha da basit nedenlerle mutsuz olacak şekilde yaratılmıştır. Aynen basit bir nedenle doğmaları ve daha basit bir nedenle ölmeleri gibi .. " İklimler ( 2006 - Nuri Bilge Ceylan)

sinewix34 3 years ago

Gölge Savaşçı

Akira Kurosawa

3 Gönderi

BÜYÜK USTA'NIN ANISINA 🙏 SAYGIYLA 1980 KAGEMUSHA Akira KUROSAWA 23 MART 1910 / 06 EYLÜL 1998 TOKYO 🇯🇵 1980 Altın Palmiye , 1980 Mainichi Eigo Concours ' En İyi Film ' , 1981 Cesar ' En İyi Film ' ,…devamı

sinewix34 3 years ago

Siyah Telefon

Scott Derrickson

68 Gönderi

Yeni gösterime giren 'SİYAH TELEFON' acımasız seri katil cinayetlerini hayalet öyküsü ile kaynaştıran dokunaklı ve hayli ürkütücü bir büyüme hikayesi anlatıyor. 70'ler, 80'ler retro tarzıyla bu yazın ürpertisi olmaya aday bir yapım. Korku sinemasına yakın ilgisi olduğu bilinen Scott Derrickson’ın,…devamıYeni gösterime giren 'SİYAH TELEFON' acımasız seri katil cinayetlerini hayalet öyküsü ile kaynaştıran dokunaklı ve hayli ürkütücü bir büyüme hikayesi anlatıyor. 70'ler, 80'ler retro tarzıyla bu yazın ürpertisi olmaya aday bir yapım. Korku sinemasına yakın ilgisi olduğu bilinen Scott Derrickson’ın, türün ilham kaynağı ünlü yazar Sephen King’in oğlu olan Joe Hill’in aynı adlı kısa öyküsünden yola çıktığı son filmi Siyah Telefon / The Black Phone sıcak yaz günlerinin yeni ürpertisi olmaya aday. Son dönemde pek gözde olan Retro akımının ilginç bir örneği olan film, 1978 yılında Kuzey Denver’da geçen ürkütücü gelişmeler üzerinden ilerliyor. Sakin kasabanın ergenlik çağındaki çocukları yüzü maskeli bir adam tarafından siyah bir araçla kaçırılırken olay mahalline siyah balonlar bırakılıyor. Son kurban olan 13 yaşındaki içe dönük Finney’nin, ses geçirmez bodrum duvarına asılı kablosu kesik siyah telefon aracılığıyla esrarengiz seri katilin önceki mağdurlarıyla iletişime geçmesi ile olaylar doğaüstü bir boyut üzerinden yol almaya başlıyor. Ön jeneriğe eşlik eden fon müziğinden başlayarak 70’ler 80’ler sinemasına selam çakan film büyük ölçüde 1966 doğumlu yönetmenin çocukluk anılarından, bastırılmış korkularından ilham almış. Stephen King’in alamet-i farikası sancılı büyüme sürecinin hüznüyle iyi dengelenmiş olan oğul King’in öyküsü Derrickson için biçilmiş kaftan olmuş. Bu ürkütücü büyüme hikâyesinin ortaya çıkardığı duygulara aşina olduğunu ifade ediyor bir söyleşisinde. O da Finney’nin kız kardeşi Gwen ve diğer çocuklar gibi babası tarafından kemerle dövülmüş. Okul hayatında diğer erkek çocukların zorbalıklarına maruz kalmış. Büyüme yılları korku filmleri izleyerek geçmiş. Finney gibi o da arkadaşlarıyla dönemin olay yaratan filmi The Texas Chainsaw Massacre / Teksas Cinayetler’ini konuşmuş. Televizyon ekranından aynı Finney gibi William Castle klasiği 1959 yapımı The Tingler’ın ünlü banyo küvetinden fırlayan kanlı el sekansı benzeri dehşet sahnelerini izlemiş. King’in iki kez beyazperdeye aktarılmış kült romanı O / It örneğine benzer bir biçimde çocukluk travmalarının ete kemiğe bürünmüş hali olan şeytan maskeli adamla başa çıkabildiğinde Finney özgüvenine kavuşacaktır. Ve bu konuda gereken yardım kanlı katilin kurbanı olan ölü arkadaşların hayaletlerinden gelecektir. Derrickson’ın pek yüzünü göstermeyen seri katili oynamaya ikna ettiği Ethan Hawke ile 2012 yapımı Lanet / Sinister’dan sonra ilk kez bir araya geldiği Siyah Telefon seri katil öyküsünü ustalıkla hayalet öyküsüne bağlayan özünde dokunaklı bir büyüme öyküsü. Öte yandan Finney ve geçmişi görme yeteneğine haiz kız kardeşi Gwen’in ortak serüveni üzerinden yürüyen çağdaş bir Hansel ve Gretel meseli. Ufacık bir bodrum katında yaratılan dehşet ve kurtuluş mücadelesi boyunca Vietnam sonrası dağılmış Amerikan taşrasının tedirgin atmosferinde kendi çocukluğunun korkuları ile yüzleşen Derrickson, cep telefonlarının henüz icat edilmediği bir dünyada yakınlık duyduğu (teoloji okumuşluğu da var) mistik güçlerin ilhamıyla bir nevi katarsis hali yaşıyor. Dehşeti ağırlıklı olarak izleyicinin hayal gücüne bırakmayı tercih eden anlatımıyla izleyicinin övgüsünü hak ediyor.