(@) - Raf

Amazon ormanlarının zaptedilmez doğası, açlık ve ihanet, kendi sınırlarının ötesinde bir deliliği beslemekteyken, ufukta, hayallere sığmayan bir servet; efsanelerin altın şehri El Dorado.. İllüzyon mu, gerçek mi? Ya da sadece, Tanrının gazabına karşı yürüyenlerin hikayesi mi? Yaşlı bir kızılderili yanılabilir…devamı

sufle55 1 year ago

Boş Ver

Josephine Bornebusch

4 Gönderi

Ebeveyn olmak, anne olmak, eş olmak, aile olmak üzerine çok etkileyici ve dokunaklı bir film. Aşırı kontrolcü bir anne, aşırı rahat bir baba, bu iki uç davranış arasında sıkışmış,her şeye öfkelenen ergen bir kız çocuğu, annesinin paçasından ayrılmayan küçük erkek…devamı

sufle55 1 year ago

Öğretmenler Odası

Ilker Çatak

17 Gönderi

1984 Berlin doğumlu İlker Çatak’ın En İyi Uluslararası Film dalında 2024 Oscar adayı olan, ödüller kazanmış Öğretmenler Odası, ilk dakikadan son dakikaya kadar gerilimi eksik bırakmayan, tempolu, lezzetli bir film. Alman eğitim sistemi üzerinden sıkı bir toplum eleştirisi yapan yönetmen,…devamı1984 Berlin doğumlu İlker Çatak’ın En İyi Uluslararası Film dalında 2024 Oscar adayı olan, ödüller kazanmış Öğretmenler Odası, ilk dakikadan son dakikaya kadar gerilimi eksik bırakmayan, tempolu, lezzetli bir film. Alman eğitim sistemi üzerinden sıkı bir toplum eleştirisi yapan yönetmen, baş karakter Carla Nowak (Leonie Benesch) üzerinden anlattığı öyküsünde neredeyse tüm karakterlere hem şefkatle hem de acımasızlıkla yaklaşıyor. İdealist matematik öğretmeni Carla Nowak, yeni atandığı işinde 12 yaş sınıfı öğrencilerine aynı zamanda beden eğitimi dersi de vermektedir. Öğrencilerine anlayışlı ve demokratik davranan, ancak mesafeyi korumayı da ihmal etmeyen öğretmenimiz, bir dizi hırsızlık olayını kendince çözmek üzere öğretmenler odasında gizli bir video kaydı yapar ve kendince “hırsızı” bulur. İşte okul içi cümbüş ve gerilim bundan sonra tırmanır. Film boyunca, yalnız bırakılan idealist öğretmenimizin kontrolünü aşama aşama nasıl kaybettiğini, demokrasi adı altında öğretmenlerin öğrencilerine ve velilere, öğrencilerin öğretmenlere, velilerin hem öğrencilere hem öğretmenlere nasıl fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını nefis sahnelerle izliyoruz. En olumlu görünen Carla’nın bile yer yer adaletsiz olabilecek tercihler yaptığını, kararlar aldığını (başarılı ve zeki öğrencisi Oskar’ı korurken, tembel ve ilgisiz öğrencisi Tom’u rahatça cezalandırması) görüyoruz. Sistem dışına çıkmaktan korkan diğer öğretmenlerin sırf rahatları kaçmasın diye (bu sahnelerde “aman ağzımızın tadı bozulmasın Ali Rıza Bey”i andım) birbirlerine arka çıkmaları, meselenin özüne inmektense etrafında dolaşıp ‘ilk çıkıştan’ sıvışmaları, yöneticilerin sürekli en kestirme çözümü hedeflemeleri ve olayların muhteşem son sahneye taşınması. Genç oyuncu Leonie Benesch, The Crown dizisinde Prenses Cecilie (2017, 2019) imiş; hatırlayamadım. Severek izlediğim Persian Lessons (2020) filminde de oynuyormuş; gözümde canlanmadı. Biyografisinden anladığım kadarıyla dikkatleri şimşek gibi üzerine çektiği ilk film Öğretmenler Odası. Oskar’ı oynayan Leonard Stettnisch uzun süre hafızalardan silinmeyecek gibi duruyor. Bu yaşta bu oyunculuk. Yönetmenimiz İlker Çatak, liseyi İstanbul’da bitirdikten sonra Berlin ve Hamburg’da sinema ve televizyon yönetmenliği okumuş. Tezi için hazırladığı ‘Sadakat’ filmiyle ödüller dünyasına adım atan Çatak hem film çekiyor hem de birçok ülkede üniversitelerde sinema dersleri veriyor.

sufle55 1 year ago

Küçük Ağaç'ın Eğitimi

Forrest Carter

18 Gönderi

Hatırlıyor musunuz Cem Yılmaz’ın yıllar önce oynadığı “Doritos Ala Turca” reklam filmini? Kaçak cips üretimi yaparken yakalanan bir sahtekarı canlandırmıştı. Bu sahtekar üretici, elleri kelepçeli vaziyette polis aracına götürülürken; “Utanmıyor musunuz sahte Doritos Ala Turca yapmaya?” diyen basın mensuplarına; “Eğitim…devamı

sufle55 1 year ago

The Last Night at Tremore Beach

Oriol Paulo

14 Gönderi

Netflix platformunda yayınlanan 8 bölümlük bir İspanyol dizisi "Tremor'da Son Gece". İMDB puanı 6,1 olsa da ben hak etmediğini düşünüyorum. Gerilimi, gizemi çok iyi yansıtan bir yapısı var dizinin. Bölüm üstüne bölüm izleme isteği uyandırıyor insanda. Sadece ilk iki bölüm…devamı

sufle55 1 year ago

Duvara Karşı

Fatih Akın

89 Gönderi

Im Juli (Temmuz’da / 2000) filmiyle tanıyıp sevdiğim Fatih Akın’ın bence hala en iyi filmi olan Duvara Karşı’yı sinemada izlediğimde beni öylesine etkilemişti ki haftalarca filmden sahneleri, replikleri düşünüp durmuş, olmadık zaman ve yerlerde film aklıma gelmiş, geldikçe de gözlerimin…devamıIm Juli (Temmuz’da / 2000) filmiyle tanıyıp sevdiğim Fatih Akın’ın bence hala en iyi filmi olan Duvara Karşı’yı sinemada izlediğimde beni öylesine etkilemişti ki haftalarca filmden sahneleri, replikleri düşünüp durmuş, olmadık zaman ve yerlerde film aklıma gelmiş, geldikçe de gözlerimin yaşarmasına engel olamamıştım. Yirmi yıl sonra ikinci kez seyrettiğimde de çarpıldım filme. Acısı ince ince derinlere sızıp can yakan, huzursuz eden, yer yer nefessiz bırakan ama yine de içine çektikçe çeken bir film. İkinci kez, sonunu bilerek, sahneleri hatırlayarak filmin içinde yaşamak daha da keskin bir tat bırakıyor. Cahit’in kesik bileklerinden kanlar akarken dans ettiği veya Sibel’in masada duran şişeyi kırıp ışık hızıyla bileklerini kestiği sahne gibi duygu çeşitliliğine ve yoğunluğuna sahip çok fazla film sahnesi yok aklımda. Kavruldukça için için yanmaya devam ettiğin acıyı hiç kimsenin görmemesi, görse de umursamaması kadar büyük bir yalnızlık var mı dünyada? Duvara karşı yaşamanın bedeli çoğu kez yere yapıştırır insanı; sonra bir gün biri gelir elini uzatır, tam da kırıldığın noktadan yeniden yeşerir, ayağa kalkarsın. Bazen de o kadar anlamsızdır ki hayatın, sevmeyi o kadar bilmiyorsundur ki, sevgiyle tanışınca kalbinin üstünde tepinilmemiş milimetresi, toslamadığın duvar kalmaz, elini uzattığın noktadan kırılırsın ve bir başkası düştüğün yerden kaldırır seni. Bilirsin ki gönlündekini değil, sana el uzatanı tercih edeceksin, kendin kavrulmayı tercih edip onu aynı acıyla tanıştırmayacaksın... Filmin müzikleri de duyguları katmerledikçe katmerliyor. O kadar damardan ve yerinde ki başka yer ve zamanda katlanamayacağın şarkılar içine akıveriyor gözyaşlarıyla. Covid’in kurban aldığı canım Kim Ki-Duk’un bayıldığım filmi Bin-Jip’te (Boş Ev/2005) Natacha Atlas’ın söylediği Gafsa, Duvara Karşı filmine ne çok yakışırmış.

sufle55 1 year ago

Bitmeyen Sınav

Vidhu Vinod Chopra

29 Gönderi

...Veya “dürüst, azimli ve çalışkan ol yeter; tüm kapılar açılır” filmi. Gerek şarkılı danslı Bollywood filmleri gerekse bir meselesi olan ama bu meseleyi çok uzun saatlere yayarak (kelimenin tam anlamıyla yayarak), aşırı didaktik ve basit bir sinema dili kullanarak (sanki…devamı...Veya “dürüst, azimli ve çalışkan ol yeter; tüm kapılar açılır” filmi. Gerek şarkılı danslı Bollywood filmleri gerekse bir meselesi olan ama bu meseleyi çok uzun saatlere yayarak (kelimenin tam anlamıyla yayarak), aşırı didaktik ve basit bir sinema dili kullanarak (sanki tek derdi topluma ayar vermek olan) veren Hint filmlerine uzağım. Pek sevilen Aamir Khan’ın filmleri de dahil buna. Yıllar içinde birer-ikişer seyrettim kendimce önemli bulduklarımı (biraz da çağdışı kalmama güdüsüyle).. Yukarıda anlattığım tarzı her açıdan koruyan bir film olarak beni şaşırtmadı. Anurag Pathak’ın, IPS (Indian Police Service) görevlisi Manoj Sharma ile Manoj’un IRS (Indian Revenue Service-Custom&Central Excise) görevlisi eşi Shraddha Joshi’nin yaşamından yola çıkarak yazdığı “Twelfth Fail” kitabından uyarlanan film, son derece basit bir anlatım diline sahip. Eğitim sistemiyle, ülkenin hem yerel hem de ulusal yönetimindeki çarpıklıkları merkezine alıyor ve gelişen olaylar bu ülkede yaşayan bizlere oldukça tanıdık geliyor. Çocuklarına sürekli dürüstlüğü öğütleyen bir muhasebecinin oğlu olan Manoj Sharma (Vikrant Massey), okumayı pek de ciddiye almayan bir gençtir. Babası dürüstlüğü yüzünden görevinden alınınca çalışmak zorunda kalan Manoj, babası gibi dürüst bir polis memuru ile karşılaşıp onun güçlü kişiliğinden etkilenince polis memuru olmaya karar verir. Ancak, milyonlarca insanın umudu olan ve üç aşamadan oluşan sınavları tüm fakirliğine ve ortalama eğitimine rağmen geçmek zorundadır. Filmden anladığımız kadarıyla, bizim ülkede ta ilkokulda başlayıp KPSS vb. atanma sınavlarına kadar uzanan sınavlar silsilesi nasıl işliyorsa, hemen hemen Hindistan’da da aynı şekilde işliyor. Eğitimde fırsat eşitliğinin olmadığı, kastlar arası ekonomik eşitsizliğin alıp başını gittiği, sömürünün, rüşvetin, adam kayırmanın at koşturduğu bir sistemde, fakir köyünden çıkıp gelen Manoj nasıl başarılı olacak? Dürüstlüğü, azmi, çalışkanlığı ve bu süreçte tanıştığı, kendisi gibi sınavları aşmaya çalışan Shraddha Joshi’nin (Medha Shankr), Gaurinandan’nın (Anshuman Pushkar), Pritam Pandey’in (Anant Joshi) maddi-manevi destekleriyle... Tabii böyle yazınca masal gibi geliyor kulağa değil mi? İyimser yanımız sorar: “Yok mu böyle zaferler?” Gerçekçi ve biraz da kötümser tarafımız yanıtlar: “Var, var ama milyarda bir günümüzde.” Film bizi dürüstlüğün gücüne ikna edemese de böyle bir yaşamın erdemiyle var olmanın pek çok şeye değebileceğini hissettiriyor. Bu his bu ülkede ne kadar kıymet görür orası meçhul... Ancak, bizim kuşak ve daha eskiler mutlu olur izlerken sanki... Yönetmenimiz Vidhu Vinod Chopra Hindistan’ın bilinen sinemacılarından. Ülkemizde ünlenen ve her ikisinde de Aamir Khan’ın başrolde olduğu “3 Idiots” (2009) ile “PK” (2014) filmlerinin yapımcısı. 12th Fail, yönetmenin en ilgi görmüş ve Hindistan film endüstrisi tarafından en çok ödüle boğulmuş filmi. Oyunculuk eğitimi almış Vikrant Massey (1987 doğumlu) bol ödüllü, sevilen bir oyuncu. Medha Shankr (1997 doğumlu) ise çok yönlü bir genç yetenek. Klasik Hindistan müziği eğitimi almış (bu müzik türünün en ünlü temsilcisi Ravi Shankar), ardından moda yönetimi üstüne master yapmış ve hop oyunculuk.

sufle55 1 year ago

Alpler

Yorgos Lanthimos

1 Gönderi

Bugüne dek seyrettiğim Lanthimos filmlerinin ortak derdi hükmedenle hükmedilen arasındaki keskin ilişki ve güç bir hastalığa dönüştüğünde yaşanan facialar. İnsanlığın tanımlandığı noktalardan belki de en önemlisi bu; iktidarı elinde bulunduranın gücünü ne için, nasıl kullandığı ve güçsüz olanın güce karşı…devamıBugüne dek seyrettiğim Lanthimos filmlerinin ortak derdi hükmedenle hükmedilen arasındaki keskin ilişki ve güç bir hastalığa dönüştüğünde yaşanan facialar. İnsanlığın tanımlandığı noktalardan belki de en önemlisi bu; iktidarı elinde bulunduranın gücünü ne için, nasıl kullandığı ve güçsüz olanın güce karşı takındığı tavır. Alpeis filminde de bu temanın etrafına serpiştirilmiş birçok sembol ve alt metinlerle toplumların nasıl birer çöplüğe dönüştüğünü izliyoruz. Film, böyle bir güç ilişkisini göstererek başlıyor. Gösterisini pop müzik parçası eşliğinde yapmak isteyen genç ritmik jimnastikçi (Ariane Labed) ile klasik müzikte direten antrenörü (Johnny Vekris) arasındaki konuşma gerilimli bir şekilde tırmanıyor ve güçlünün güçsüzü ezmesiyle sona eriyor. Yaşamdaki kimliğinden hoşnut olmayan ve/veya başka kimliklere özenen bir grup insan, para kazanma kisvesi altında ortaklaşa kurdukları çete üzerinden bir tür güç oyununa girişiyorlar. Sevdiklerini ölüm ya da ayrılık sonucunda kaybetmiş ve bunun travmasını alt edememiş insanlara hizmet veren çete üyeleri, ‘kaybedilenin’ yerine geçip onların beden dili ve günlük alışkanlıklarını taklit ederek, müşterinin uygun gördüğü senaryolar çerçevesinde son derece yapay ve soğuk küçük yaşam oyunları sergiliyorlar. Tüm karakterler hem memnun hem de huzursuz. Bu oyunlarla kendilerini kandırdıklarının farkındalar ama oynamadan da duramıyorlar. Çünkü kimse gerçek kimliğine, yaşamına dayanamıyor ve herkes çareyi sahte de olsa başka kimliklerde, yaşamlarda arıyor. Adeta Instagram’ın içine hapsolmuş gibiler... Çetenin adını lider konumundaki ambulans sağlık görevlisi (Aris Servetalis), koyuyor: Alpeis, yani Alpler. Çete üyelerinden hemşire (Angeliki Papoulia) nedenini sorduğunda da şöyle açıklıyor: “Bunun iki nedeni var; birincisi yaptığımız işle hiçbir ilgisi yok, kimse anlamaz ne yaptığımızı, gizlenmek için ideal. İkincisi, başka hiçbir dağ Alpler’in yerine geçemez, onun yerini alamaz, ama o tüm dağların yerine geçebilir.” Ardından da lider olarak kendine Mont Blanc ismini aldığını açıklıyor. Alplerin Fransa-İtalya arasında yer alan en yüksek zirvesi yani. Hemşire, İtalya-İsviçre arasında uzanan ve İsviçre’nin en yüksek dağı olan Monte Rosa’yı; antrenör ise İsviçre’de olan ve dünyanın en ölümcül zirvelerinden biri olan (bugüne dek 500’den fazla dağcı ölmüş) Matterhorn’u seçiyor. Çete üyelerinin hepsi de kendi yaşamlarında yalçın bir zirve olma isteğiyle yanıp tutuştuğundan benimsemekte zorlanmıyorlar “Alpler”i... Kendi aralarındaki iktidar savaşlarına da güzel bir zemin hazırlıyor. Yorgos Lanthimos ile Efthimis Filippou’nun ellerinden çıkan senaryo pek çok noktada düşündürücü. Kimsenin kendisini ve diğerlerini sevmediği, sevmek için çabalamadığı bir dünyada herkesin sevilmek ve benimsenmek için yanıp tutuşması ne büyük çaresizlik ve kısır döngü. Görüntü yönetmeni Christos Voudouris, bu kısır döngüyü soğuk ve soluk renkler, ışıklar kullanarak vurguluyor. Donuk, mekanik ve yapay oyunculuklar ise meseleyi pekiştiriyor (Lobster’daki oyunculuklar ve görüntü yönetimi de böyle). Benim gibi Lanthimos külliyatını tamamlamamışlara öncelikle Alpeis’i, ardından da Lobster’ı izlemelerini öneririm. Lezzeti daha oturaklı olacak gibi geldi.

sufle55 1 year ago

Cem Karaca'nın Gözyaşları

Mert Dikmen

39 Gönderi

Cem Karaca’nın Gözyaşları / 2024 ...ya da “Seyircinin Kahır Gözyaşları”. Cem Karaca’nın davudi sesi, kendine has duygusu yüksek yorumu, giyimi, mimik ve jestleriyle yaptığı müziğin ülkemiz müzik tarihindeki yerini yadsımak imkansız. 1970’lerin efsanesidir. Yaşamı da ilgi çekici. Azeri kökenli tiyatrocu-sinemacı…devamıCem Karaca’nın Gözyaşları / 2024 ...ya da “Seyircinin Kahır Gözyaşları”. Cem Karaca’nın davudi sesi, kendine has duygusu yüksek yorumu, giyimi, mimik ve jestleriyle yaptığı müziğin ülkemiz müzik tarihindeki yerini yadsımak imkansız. 1970’lerin efsanesidir. Yaşamı da ilgi çekici. Azeri kökenli tiyatrocu-sinemacı bir baba ile Ermeni kökenli operet-sinema oyuncusu bir annenin, kendi deyimiyle “yalıda uşaklar, özel şoförlerle büyümüş, kolejde okumuş” çocuğu, tiyatro ve müzikle erken yaşta tanışan, rock’n roll söyleyerek başladığı, rock ile halk müziğini harmanlayarak devam ettiği müzik yaşamında önemli yer edinmiş, sürgüne gitmiş, vatandaşlıktan çıkarılmış, yeniden vatandaşlığa alınmış, bol bol evlenmiş, gündemden hiç düşmemiş bir isim. Böyle bir ismin filmini yapmak bilgi, özen ve dikkat ister. Ancak, Yönetmen Yüksel Aksu filmin başına koyduğu “Cem Karaca’nın Yaşamından Esinlenilmiştir” cümlesiyle kendini sağlama almaya çalışsa da özensizlik, bilgisizlik ve dikkatsizlik dolu sahneler maalesef izleyiciye kahır gözyaşları döktürüyor. Başrol oyuncusunun 300 saat müzik dersi aldığını ve şarkıları bizzat seslendirerek “harika bir iş çıkardığını” vurgulamak filme inanmamız için yeterli olmuyor. Öncelikle İsmail Hacıoğlu, Cem Karaca rolüne hiç yakışmamış. Jest ve mimikler oturmamış, makyaj zayıf (hele ki genç Cem Karaca sahneleri korkunç), özellikle gözlük takmayı en başından beri benimsememiş görünüyor, kıyafetler iğreti kalmış. Oyunu abartılı, yer yer karikatürize. Kendisinin Yılmaz Güney’i de canlandıracağını okuduğumda üzerime ayrıca bir fenalık geldi. Başka oyuncu yok mu? Mesela Süleyman Demirel filmi çekilse onu da mı İsmail Hacıoğlu oynayacak? Oynamasın lütfen. Toto Karaca’yı canlandıran Yasemin Yalçın filmin tek inandırıcı karakteri. İyi seçim, başarılı oyunculuk. Fikret Kuşkan idare eder. Türkçeyi, Hindistan’da doğup büyüyen bir Türk kızı gibi ağzının içinde yuvarlayarak, kapalı kapalı konuşan Melisa Aslı Pamuk, Emel Sayın’ı sadece saçıyla canlandırabilen Melisa Döngel, Cahit Berkay’ın uzağından bile geçemeyen Alper Saldıran... Mekanlar sınırlı (dönemin ruhunu vermeye kıyafetler yetmiyor ne yazık ki), teknik hatalar var. Örneğin, Cem Karaca’nın üçüncü eşi Feride Balkan sarı saçlı bir kadın ama filmde hep siyah saçlı; aynı şekilde Toto Karaca’nın saçları, Emrah Karaca doğduğunda beyazlamış olduğu halde filmde son anlara kadar siyah. Gelelim senaryoya... Müzik insanlarını anlatan filmlerin kulis-konser sahnesiyle başlaması ve bu sahnenin o kişinin yaşamında önemli bir dönüm noktasına işaret etmesi (ilk aklıma gelenler Bohemian Rhapsody, Bergen) geleneğiyle başlayan film, onun müziğini besleyen kaynakları, çalışmalarını yeterince anlatmadan, orta karar Yeşilçam filmi tadında dümdüz devam ediyor ve 1987 sonrasındaki Cem Karaca’yı es geçmeyi tercih ederek bitiyor. Tehlikeli sulara girmiyor, sürekli duygulara oynuyor (Genç bir izleyici yorumunda “Cem Karaca’nın yaşamının bu kadar acıklı olduğunu bilmiyordum, neler çekmiş rahmetli, çok üzüldüm” diye yazmış.) Beni rahatsız eden bölümlerden biri Almanya’daki Cem Karaca tiplemesi oldu. Oradayken konser turlarına çıkan, albümler yapan (ki biri Almanya’daki Türklerin yaşadığı zorlukları anlatan Die Kanaken albümü), tiyatro oyununda yer alan, üretkenliği bırakmamış biri olmasına rağmen, filmde bunalım içinde yaşayan, duvarlarda şişeler patlatan trajik bir karakter var. Genel olarak karakter anlatımları zayıf. Türkiye’de yapılmış benzer filmler içinde karakter çalışması en iyi olan “Müslüm (2018) bence. Bu tür filmlerin ortak yazgılarından biri de bir şekilde mahkemelik olmayı başarmaları. Cem Karaca’nın Gözyaşları filmi de son eş İlkim Karaca ile oğul Emrah Karaca arasındaki çekişmeden nasibini alıp gösterimden kalkmıştı. Birkaç gün önce filme dijital platform izni çıktı ve izledik böylece (İki Gözüm Ahmet: Sürgün’de Gülten Kaya; Garip Bülbül Neşet Ertaş’ta aile; Müslüm’de Muhterem Nur yapımcıyı dava etmişlerdi.) Merak ediyorsanız izleyin, yoksa vakit kaybı.

sufle55 1 year ago

Suç ve Ceza

Lev Kulidzhanov

3 Gönderi

"Geceleri gökkuşağına boyamak mıdır suçum ? Herkes bağırırken şiirler okumak mı? Susmak mı sözün bittiği yerde? Kusmak mı sindirebildiklerinizi ? Apansız uykum kaçıyor kaç gece, Bu da mı aleyhime kanıt? Sondan saymaya başladım adları-böyle Hoşuma gidiyor Beğenmeseler de seviyorum ellerimi,…devamı