(@) - Raf

"Düştüğün zaman kimin ittiğini bilmiyorsan ilk karşına çıkandan acısını çıkart ama kendinden asla." Ukraynalı Irena, İtalya’nın bir şehrinde yaşayan gizemli bir kadındır. Zaman zaman tuhaf davranışlar sergileyen Irena’nın geçmişinde sakladığı çok önemli sırları, bu yüzden kaçmak istediği bir geçmişi vardır.…devamı

sufle55 1 year ago

Sessiz Bir Yer: Birinci Gün

Michael Sarnoski

37 Gönderi

Sessiz Bir Yer, serisini sevmiş olanlar, görmeyen ama sese duyarlı uzaylı istilacıların dünyayı cehenneme çevirdikleri ilk günün hikayesini distopik bir New York fonunda ilgiyle izleyebilirler. New York’ta 90 desibel olarak ölçülen ortalama gürültü seviyesi sürekli duyulan bir çığlık ile eş…devamıSessiz Bir Yer, serisini sevmiş olanlar, görmeyen ama sese duyarlı uzaylı istilacıların dünyayı cehenneme çevirdikleri ilk günün hikayesini distopik bir New York fonunda ilgiyle izleyebilirler. New York’ta 90 desibel olarak ölçülen ortalama gürültü seviyesi sürekli duyulan bir çığlık ile eş değermiş. Sessiz Bir Yer, serisinin üçüncüsü Sessiz Bir Yer: Birinci Gün / A Quiet Day: Day One’ tam da bu veri doğrultusunda, görmeyen ama sese karşı duyarlı istilacı uzay yaratıklarının iştahla harekete geçeceği düşüncesinden yola çıkıyor. İlki pandemi öncesinde, ikincisi pandemi sonrasında dünya çapında sinema salonlarının açılması ile birlikte büyük ilgi gören serinin yaratıcısı, yazar, yönetmen, oyuncu ve yapımcı John Krasinski, gerçek hayattaki eşi Emily Blunt ve çocuk oyuncularla birlikte hayat verdiği Abbott ailesinin kırsaldaki yaşam savaşına şimdilik kaydıyla bir ara verip kıyametin ilk gününe geri dönmek istemiş. Başlangıç öyküsünün yönetmenliği ve ortak yazarlığı için de başrolünde Nicolas Cage’in yer aldığı 2021 yapımı bizde de gösterilen çok başarılı yas filmi Domuz / Pig adlı ilk uzun metrajı ile sinema dünyasına parlak bir giriş yapan Michael Sarnoski’de karar kılınmış. Film kanserli hastaların tedavi gördüğü New York banliyösünde bir bakım evinde başlıyor. Çektiği ağrılardan mutsuz, öfkesini yazdığı şiirlerle dışarı vurmak isteyen hastalardan yazar Samira (muhteşem Lupita Nyong’o) şehrin merkezinde bir kukla gösterimi için düzenlenen geziye gitmeyi önce reddediyor, ancak pizzacıya uğramak şartıyla yola çıkmayı kabûl ediyor. Daima yanında taşıdığı uysal kedisi Frodo ile gösteriyi izlerken sahnede patlayan balon onu huzursuz etmiştir. Biraz nefes almak için salonun dışına çıktığında ise şehirde beklenmedik bir telâşın yaşanmakta olduğunu fark eder, sonrasında gökyüzünden düşen ateş toplarının hayatı felç ettiğine tanıklık eder. Dahası tepeden inen korkunç yaratıklar çığlıklar atan insanları toplu halde imha etmektedir. Öksürmenin dahi canavarları harekete geçirdiği öğrenildiğinde alevler içinde yangın yerine dönmüş mega kent sessizliğe bürünür. Bundan sonrası hayatta kalanların ölüm, kalım mücadelesidir. Bağımsız sinemadan gelen genç Sarnoski filmin yapımcılarının yüzünü kara çıkarmamış. Tansiyonun her daim yüksek tutulduğu ilk bir saatlik bölüm, hele bir de IMAX formatında izlendiğinde, son derece başarılı. Serinin ilk iki filminde bir ailenin hayatta kalma mücadelesini izlemiştik. Bu defa kedisi ile birlikte kaçış yolu arayan yalnız bir kadının su basmış metro istasyonundan can havliyle kurtulmaya çalışan İngiltere’den hukuk okumaya gelmiş New York sevdalısı Eric (Joseph Quinn) ile önce zoraki de olsa dayanışması ve kendine özgü bir aile kurulması üzerine odaklanıyor hikâye. Genç adam hakkında fazla bir bilgi sahibi olamıyoruz ancak babasının piyano çaldığı Harlem kulübünde geçen çocukluk anılarını yaşayan Sam’in duygusal deneyimini paylaşıyoruz. Samira’nın bazen kedisini, bazen yiyecek ya da ilaçlarını taşıdığı heybesinin üzerinde ‘New York’u Seviyorum’ yazısı okunuyor. Yönetmen ve yapım ekibinin distopik bir dünyayı başarıyla kurdukları dünyanın bu güzelim kentinin sevilecek nesi kalmış diyebilirsiniz. Samira öyle düşünmüyor gerçi, kulaklığında Nina Simone’un güzelim şarkısı (Feeling Good) çalarken sessiz olduğunda şehrin şarkı söylediğini duymanın mutluluğunu deneyimliyor.

sufle55 1 year ago

Dünyanın Sonundan Çok Da Bir Şey Beklemeyin

Radu Jude

3 Gönderi

Eğer bu filmi, yönetmenini bilmeden izlemeye başlasaydım ilk 10 dakikasında kesin Radu Jude filmi derdim. Tekniği ve fark yaratan kurgusuyla, sıra dışı filmlerin yönetmeni olarak görüyorum kendisini. İlk olarak Onur Ataoğlu’nun o kendine has üslubuyla tanıttığı, Altın Ayı ödüllü “Kaçık…devamıEğer bu filmi, yönetmenini bilmeden izlemeye başlasaydım ilk 10 dakikasında kesin Radu Jude filmi derdim. Tekniği ve fark yaratan kurgusuyla, sıra dışı filmlerin yönetmeni olarak görüyorum kendisini. İlk olarak Onur Ataoğlu’nun o kendine has üslubuyla tanıttığı, Altın Ayı ödüllü “Kaçık Porno” filmiyle tanımıştım. Bu filmini ise daha sevdim ve sinemaseverlere tanıtayım istedim. Rumen yönetmenimizin filmleri sert, hem de bayağı bir sert, eleştiri dozu yüksek. Gözünüze soka soka dünyanın çürümüşlüğünü, derdini anlatmaya çalışıyor. Ama bunu oldukça farklı bir teknikle yapıyor. Bir tarafta iç bunaltısıyla izlerken, kara komediyle güldürüp, sarsıyor. Dolayısıyla, filmi hiç sevmeme ihtimaliniz de var. Provokatif film yapıcılarının enlerinden bana göre (çok mu abarttım). “Kaçık Porno” filminde olduğu gibi, bu filmin de kahramanı kadın. Her iki filmin de feminist bir dili var ve çürümüşlük kadınlar üzerinden bize aktarılıyor. Filmi izlerken ülkemizden, yaşadığımız çevreden çokça benzer şeyler bulmak mümkün, çünkü kapitalizminin acımasızlığı ve bildik insanlık halleri her yerde aynı. Ne yazık ki bunu artık normalimiz olarak görüyoruz. Film iki farklı zaman dilimini içeriyor ve her iki zaman dilimindeki benzer olaylar paralel geçişlerle bize sunuluyor. Angela isimli kadın kahramanlarımız, her iki zaman diliminde de mevcut, hatta üçüncü bir Angela’yı ilerleyen zamanda yaşlanmış ve şişmanlamış olarak göreceğiz. Yönetmen, şimdiki zamanı siyah beyaz puslu ve kasvetli olarak bize sunuyor. Bir firmada prodüksiyon asistanı olarak çalışan kadın kahramanımız Angela’yı iki saate yakın bir süre yakın cepheden araba kullanırken izliyoruz, ama bu bildik bir yol filmi hiç değil. Angela’nın yeni görevinde, çok uluslu bir şirketin, iş yeri güvenliği videosu için pek çok aile ile görüşmesi ve çekimler yapması gerekiyor. Kısa sürede tamamlaması gereken bu görev sürecinde, aşırı yorgunluğuna tanık oluyoruz. Uykusuz halde sürekli direksiyon başında, 16 saate varan çalışma saatleriyle, zamanında alamadığı maaşıyla, koşulların ağırlığıyla, çevresel faktörlerin getirdiği olumsuzluklarla da çok öfkeli. Angela ağzından düşürmediği sakızı ve küfürleriyle, yaşadığı hayata meydan okumaya çalışıyor. Ayrıca, yaşadığı hayata ve düzene olan öfkesini, sosyal medyada, Bobita ismiyle kurduğu hesaptan kusuyor. Ama ne kusmak, yenilir, yutulur gibi değil. Bu durum, Angela’nın alter-ego diye tanımlayacağımız, ikincil karakteriyle, bir nevi düzenle başa çıkma biçimi diye açıklanabilir belki. Yönetmenimiz sosyal medya çılgınlığına da parmak basıyor kanımca. Hiçbir iş güvenliği olmayan Angela’nın iş güvenliği üzerine video çekmesi ise tam bir ironi. Angela’nın, sürekli uykusuz geçen saatlerini, üst çalışanına bildirmesi, ölüm tehlikesiyle burun buruna kalacağını söylemesi karşı tarafı etkilemiyor. Hemen sonrasında, dakikalarca ve sessizce, otoyolda kaza sonucu ölenlerin anısına, yakınlarının kaza yerine diktikleri haçları, temsili objeler ve ölenlerin fotoğraflarının olduğu sahneleri izliyoruz. Paralel giden diğer zaman dilimi 1970’leri sonu, 80’lerin başı, Çavuşesku’nun yönetimde olduğu yıllar. Bu dönemi renkli izliyoruz. Geçimini taksicilik yaparak sağlayan kadın kahramanımızın da adı Angela. O da Bükreş, cadde ve sokaklarında direksiyon sallarken, diğer Angela’mız gibi pek çok kez erkek terörüne maruz kalıyor. Bükreş’in benzer geri kalmışlığını, insanların yoksulluğunun ve emek sömürüsünün değişmediğini görüyoruz. Ancak, insanlar kızgın olsa da küfretmiyor, daha kibar, daha sabırlı. Hayat daha sakin, daha dingin akıyor, giyim kuşamlar, yeme içmeler daha özenli, aşklar, sevmeler-sevilmeler daha duygusal. Gel de geçmişe özenme. Bu sahneleri izlerken kendimi eski Yeşilçam filmlerinden birini izliyor gibi hissettim. Şimdiki zamanın Angela’sı bizi o kadar yoruyor ki, bu sahnelerde bir oh! diyoruz. Filmin yaklaşık iki saati geride kalırken, son 40 dakikasında izlediklerim ise, bana “çaresizliğin en dibe vurmuş hali bu olsa gerek” dedirtti. Tekniğiyle, kurgusuyla, açık ara önde bulduğum Radu Jude’un bu uzun filmini, eğer sonuna kadar izleyebilirseniz, sizlere de farklı bir sinema deneyimi yaşatacağını düşünüyorum. Bu farkı yakalamak isteyenlere tavsiyemdir.

sufle55 1 year ago

Challengers

Luca Guadagnino

29 Gönderi

Zendaya (Tashi), Josh O'Connor (Patrick) ve Mike Feist (Art), hem spor hem de oyunculuk açısından başarılı performanslar sergilemişler. Zendaya, rolüne daha iyi hazırlanmak için eski tenisçi Brad Gilbert ile üç ay boyunca antrenman yapmış. Bir haberde, sadece Zendaya'nın değil ;…devamı

sufle55 1 year ago

Leyla'nın Kardeşleri

Saeed Roustayi

100 Gönderi

Kahramanları arasında “etik çatışmalar” yaratan ve bu çatışmalar üzerinden sosyolojik ve psikolojik tespitler yapan insan hikâyeleri ile dünya sinemasında güçlü bir yer edinen son dönem İran sinemasından Cannes referanslı başarılı bir örnek Baradaran-e Leila. Çevresinden görmediği saygıyı sülalenin reisi olarak…devamı

sufle55 1 year ago

Kızıl Gökyüzü

Christian Petzold

3 Gönderi

Barbara, Transit, Undine ve Toter Mann gibi özgün filmlerin yönetmeni, son dönem Alman sinemasının parlayan yıldızı Christian Petzold’un geçen yıl Berlin’den Jüri Büyük Ödülüyle döndüğü son filmi. Filmlerinde hayatın içinden karakterleri farklı ve çarpıcı bir dille ele alan Petzold yine…devamı

sufle55 1 year ago

İstanbul'da Irak asıllı yabancı bir öğrenci, liseden atılmasından sorumlu tuttuğu okul müdürü İbrahim Oktugan'ı silahla *ldürdü. Okul müdürü İbrahim Oktugan'ın canına kıyan Iraklı öğrencinin pek çok suç kaydı ortaya çıktı. Iraklı öğrenci yıllık yüzbinlerce lira civarında bir para ödediği, özel…devamı

sufle55 1 year ago

Kahraman Çocuk

Jean-Pierre Jeunet

8 Gönderi

"Su tanecikleri her zaman olağanüstü bir şekilde en az direnç gösteren yolu takip ederler. İnsanlar için durum bunun tam tersidir." "The Selected Works of T. S. Spivet" adlı eserden, Amelie'nin yönetmeni de olan Jean-Pierre Jeunet tarafından uyarlanmış tam bir görsel…devamı

sufle55 1 year ago

Şölen

Thomas Vinterberg

8 Gönderi

Ana akım sinemaya tepki olarak doğmuş Dogma95 kurallarıyla çekilen ilk film özelliğini taşıyan "Festen" gerek konusu gerek tekniği gerekse karakter skalası ve gelişimi açısından tam bir kült sinema örneğidir. Dogma95 manifestosuna, iki kural ihlali dışında tam anlamıyla uyulmuştur filmde. Sağlam…devamıAna akım sinemaya tepki olarak doğmuş Dogma95 kurallarıyla çekilen ilk film özelliğini taşıyan "Festen" gerek konusu gerek tekniği gerekse karakter skalası ve gelişimi açısından tam bir kült sinema örneğidir. Dogma95 manifestosuna, iki kural ihlali dışında tam anlamıyla uyulmuştur filmde. Sağlam ve tabusal bir senaryo üzerine, amatör denilebilecek stilde, yapaylıktan uzak ve korkunç derecede gerçekçi bir yapıda seyreder film. İzleyici için izlemesi son derece zordur. Yönetmen bu doğal seyrin içine son derece çarpıcı bir konuyu zerk ederek başyapıt apoletini filme takmayı bilmiştir. Filmin bu çarpıcı konusu nedir peki? Helge, 60. yaş gününü kutlamak amacıyla büyük bir şölen tertipler. Kutlama için çocuklarını, torunlarını ve dostlarını sahibi olduğu malikaneye davet eder. Görünüşte her şey harikadır. Güzel bir mekan, güzel kıyafetler, güzel yemekler, içkiler ve konukların etrafında dört dönen hizmetçiler... Konuklar malikaneye gelir gelmez dinlenmek için kendileri için ayrılan odalara çekilirler. (Bu noktada karaktelerin en gizli kalmış noktalarına, mahrem odalarına konuk oluruz. Psikanalizin dehlizlerinde karakter çözümlemeleriyle kayboluruz.) Bir süre sonra bütün konuklar büyükçe, gösterişli bir yemek masasında buluşurlar. Herkes oradadır. Yemekler yenir, içkiler içilir ve doğum günü kutlaması başlar. Her şey görünürde muazzam şekilde ilerler. Ta ki Christian, bu özel günde babası için hazırladığı konuşmayı okuyana kadar. Christian, babası Helge için iki tane konuşma hazırlamıştır. Bunların biri yeşil diğeri sarı zarftadır. Babasından birini seçmesini ister. Helge, yeşil olan zarfı seçer. Bu seçim film için de bir dönüm noktası olur. O andan itibaren görünenin arkasındaki öz ortaya çıkmaya başlar. İzleyici en saklı ve çarpıcı gerçeklerle yüzleşmeye başlar. Film yeniden başlamıştır. Yönetmen; burjuva ahlakını, ırkçılığı eleştirirken alt metinde oklarını iktidarlara da yöneltmiş aslında. Faşizmin temelde en basit olarak insan ilişkilerinden ortaya çıktığını bir aile dramı üzerinden gözler önüne sermiş. Psikolojik bir şiddetin artan dozuna çarpıcı diyaloglarla güç katmış. Bunu yaparken çok hassas bir konu olan ensest ve çocuk istismarı ile filmi çarpıcı hale getirmiş. Yönetmenin en klas işlerinden Hunt'a da bir nevi kapı aralayıcılığı özelliğindedir Festen. Aile yaşamında ve toplumda otorite ile çıkar ilişkisinde olan kişi ya da grupların en çıplak gerçeklere bile nasıl vurdumduymaz kalabildiğini cesaretle vurgulamış. Dogma95'in en nitelikli yapımı diyebileceğimiz Festen'de Thomas Vinterberg, burjuvanın o sayısız ve süslü odalarının içinde neleri gizli tuttuklarını ve onların iki yüzlülüğünü göstermeye çalışmış. Bunuel sinemasına da sürekli göz kırpan, selam duran Vinterberg; bu yapıtıyla "Burjuvazinin Gizemli Çekiciliği"ne gerçekçi ve trajik bir dokunuş bırakmıştır. Yönetmenin Hitchcock ile ruh bulan "cameo" geleneğini sürdürmesine de ayrı bir parantez açalım. Eve daha sonra gelen ve ırkçılığın en aşağılayıcı dozuna maruz kalan siyahi karakteri, taksisi ile malikaneye getiren şoför Vinterberg'in ta kendisidir. Bu da özel bir enstantanedir film adına. İyi seyirler dilerim. 🎬🍿

sufle55 1 year ago

Şeytanla Bir Gece

Cameron Cairnes

34 Gönderi

Jack Delroy, bir gece yarısı talk showu olan Night Owls with Jack Delroy'un yıldızı ve sunucusudur. 1977 Cadılar Bayramı gecesi, Delroy parapsikolog June Ross-Mitchell ve satanist bir tarikatta toplu intihardan kurtulan Lily ile röportaj yaparken TV stüdyosunda garip olaylar meydana…devamı