(@) - Raf

Eğer olaylara geniş bir açıyla bakmıyorsan, stratejide ustalaşman, zor olur. (s.62) Savaş Samurai'ın gündelik yaşamının ruhuydu, ve ölümle günlük bir sıradanlık gibi yüzleşmesini bilmeliydi.(s.17) Zen'de aydmlanma davranış değişikliği anlamına değil, gündelik yaşamın doğasının kavranması anlamına gelir. (s.17) Yalnızca bilgeliğin ve…devamıEğer olaylara geniş bir açıyla bakmıyorsan, stratejide ustalaşman, zor olur. (s.62) Savaş Samurai'ın gündelik yaşamının ruhuydu, ve ölümle günlük bir sıradanlık gibi yüzleşmesini bilmeliydi.(s.17) Zen'de aydmlanma davranış değişikliği anlamına değil, gündelik yaşamın doğasının kavranması anlamına gelir. (s.17) Yalnızca bilgeliğin ve teknolojinin pratik yararlarını düşünmek, bayağılıktır.(s.51) Dört Ant'ı gözönünde bulundurarak, düşüncen kendi refahının üzerine çıktığında, onu açtığında düşünceden bağımsız olan bilgelik ortaya çıkar. Şeyleri derinlemesine düşünen kişi, geleceğe dikkatle gözönünde bulundursa da, genellikle kendi refahını düşünecektir. Böylesi kötü düşünmenin sonucunda da yalnızca kötü eylemlerde bulunacaktır. Aptal insanların çogun kendi refahlarından ötesini düşünmeleri çok zordur.(s.51) Hem döğüşte hem de gündelik yaşamında kararlı ama sakin olmalısın. Durumları gerilimsiz karşıla, ama tedirginlik olmasın, ruhun dingin, ama önyargısız olsun. Ruhun dingin olduğu zamanlar dahi bedenini gevşetme; bedenin gevşediğindeyse ruhunu koyverme. Bedenin ruhunu etkilemesin, ruhun da bedenini. Ne cansız ol ne de aşırı canlı . . Coşkulara kapılmış bir ruh da güçsüzdür, bitkin bir ruh da. Düşmanın senin ruhunu okumasına fırsat verme.(s.65) Bu Yol'da iyi temrin görürsen, strateji yüreğinden gelecek ve kendi iradenle kazanmayı başaracaksın. Sebatla temrin etmelisin.(s.77) "Bundan sonradır ki şeyleri geniş anlamıyla düşünmeye başlayacak, Boşluğu Yol olarak kavrarken, Yol'un da Boşluk olduğunu göreceksin."(s.47) Savaşçının Yolu'nda yapılabilecek en önemli şeydir. Ruhunu sabahtan akşama doğru tutup ölüm fikrine ulışabllirsen, ölümde kararlı olabilirsen, ve kendini bir ceset olarak görebilirsen, ve böylelikle de Savaşçının Yolu'yla bütünleşebilirsin, yaşamdan yenilgi olasılılı olmadan geçebilir, görevini tam olarak yerine getirebilirsin.(s.51)

theglitchh 8 months ago

Üç Köşeli Dünya

Natsume Soseki

5 Gönderi

Kitabı okumaya başlayınca japonya esintisi hiss ediliyor. Yazar gördüklerini öyle aktarmış ki o yerleri geziyor gibi hissediyorsunuz tam bahar vakti de okunucak kitap. Alıntılarını farklı yerden yapmamım sebebi en çok hoşuma gidenleri, öne koydum eğer zaman ayırıp 2 cümle bile…devamıKitabı okumaya başlayınca japonya esintisi hiss ediliyor. Yazar gördüklerini öyle aktarmış ki o yerleri geziyor gibi hissediyorsunuz tam bahar vakti de okunucak kitap. Alıntılarını farklı yerden yapmamım sebebi en çok hoşuma gidenleri, öne koydum eğer zaman ayırıp 2 cümle bile okumak isteyen olsa diye.(⁠.⁠ ⁠❛⁠ ⁠ᴗ⁠ ⁠❛⁠.⁠) Dağ patikasını tırmanırken şöyle düşündüm: Sadece aklın istikametinde hareket edersen insanlardan uzaklaşırsın. Duygularınla hareket edersen sürüklenirsin. Ruhunu açar san ve dilediğin gibi yaşamazsan sıkışırsın. Nasıl bakarsan bak, insanlarla yaşamak zordur.(s.5) Yaşayabileceğin en iyi yer burasıysa ve burada sunulan larla yaşamak zorsa, zorluklara olabildiğince hoşgörü göstermen ve sürdürdüğümüz kısacık yaşamı güzelleştirmen gerekir.(s.5) Bu sükunet dolu dünyada bir başıma sessizce oturunca, Kalbimin derinliklerindeki cılız umudu hissedi yorum. Düşününce ne karmaşık insan hayatı . . . Yine de unutabilir elindeki rahatı. Bir günün huzuru kucağıma düşüyor beklemezken, Ve öğreniyorum insan hayatının asıl karmaşıklığını . . . Şimdi nereye kaldırayım bu huzuru? Oysa ait olduğu yer sonsuz gökyüzü . .(s.83) Yüreğim neden böyle derinlerde? Uzak ve enginlerde olunca, İyi mi kötü mü kararını unutuveriyorum.(s.154) Bu hayatta yirmi yıl yaşadıktan sonra dünyanın yaşama ya değer bir yer olduğunu anladım. Yirmi beş yıl yaşadıktan sonra aydınlıkla karanlığın bozuk para gibi iki taraflı oldu ğunu, ışığın vurduğu yerde mutlaka gölgenin de olacağını anladım. Otuzuncu yılımı yaşadığım şu anda ise şöyle dü şünüyorum: Mutluluk arttıkça hüzün de iyiden iyiye artar. Keyif his settikçe çekilen acı büyür. Bunları ayırmaya çalışırsan hayatın akışı bozulur. Bir araya getirmeye uğraşırsan başarısız olursun. Para önemlidir. Ancak senin için önemli şeyler çoğaldıkça, kaygılar uyku sırasında dahi peşinden gelmez mi? Aşk mutluluktur ancak bu mutlu aşk ağırlaştıkça ve taşınması zorlaştıkça insan aşksız geçen zamanlarını daha. bir sever hale gelmez mi?(s.6) Bundan sonra karşılaşacağım insanları soğukkanlılıkla tepeden izleye cek, hislerimin anlamsızca alevlenmemesi için çalışacağım. Öyle yaparsam karşımdaki ne kadar uğraşırsa uğraşsın kolayca etkilenmeyeceğim için, bu tıpkı resmin önünde durup içindeki insanların oraya buraya koşuşturmasını izlemekle aynı şey olacak.(s.16) İnsanların dedikodusunu yapma seviyesine gelindiğinde mutsuzluğun kokusu gözeneklerden dışarı taşıyor, kirden beden ağırlaşıyordu.(s.30) Bende öyle bir kararlılık olmaması utanılacak bir şey.(s.39) Düşünceler durur muydu? Bitmek bilmeyen gecede . . . Baharın büyüleyici atmosferinin içinde, Sarmalandığım düşüncelerimle Bir başımaydım.(s.41) Tataminin arasından çıkan bitkiler gibi iki hafta hareket etmeden yaşamak istiyordum.(s.51) "Huzur, huzursuzluk, hatta bu dünya, kafanın içindeki şeylerden sadece biri olduğu için fark etmiyor ki. Pirelerin dünyasını istemediğin için sivrisineklerin dünyasına taşınmanın bir anlamı olmaması gibi."(s.58) "Bir yengeç gibi düşünmesen de yengeç gibi yaşayabilir sin, değil mi?"(s.60) Fani dünya insanların savaşmasını, aksi takdirde yükselişe geçemeyeceklerini söylüyordu. O yüzden bu dünyanın ıstırabından kaçılmıyordu. Doğusu ve batısı olan bir evrende yaşayıp, menfaatlerden yapılmış bir ipin üzerinden geçmek zorunda kalan bizler için, gerçek aşk bir düşmandı. Gözle görülen asıl servet ise topraktı. Sıkı sıkıya tutunduğumuz ismimizle elimizden alınan şöhretimiz, sevimli hareketlerle çiçeğin üstünde uçuşuyor gibi duran ancak iğnesini çiçeğin nektarına batırmaktan geri kalmayan kurnaz bir arıya benziyordu. Deyim yerindeyse haz bize gelen değil bizde oluşan bir şeydi ve her haz, içinde acıyı da barındırıyordu.(s.75) Nice ilkbaharla sonbaharı sayarak geçen yıllarıma ve kafama düşen aklara sızlansam da hayatımı baştan sona anımsayıp tecrübelerimi sırasıyla yokladığım zaman, eskilerimin sönmüş ışığını kirlenmiş cesedimden çıkarabilir, kendimi unutabilir ve şakşakların verdiği hazza seslenebilirim. Yapamazsam amaçsız bir erkeğim demektir.(s.75) Sadece şimdilik o kadar enerjim yoktu ama aksine mutluydum. Büyük bir enerjinin tezahürü, enerjinin bir gün bitebileceği korkusunda yatıyordu.(s.77) Güzel olan bir şeyi haddinden fazla güzelleştirmeye uğraştığınız zaman güzelliği azalıyordu. İnsanlar için kullanılan "tatmin, yoksunluğu getirir" deyimi de tam olarak bu durum içindi.(s.93) Tıpkı resimde olduğu gibi, eğer konuşursan cümleler değerini kaybediyor."(s.112) Nami ise evin içinde dahi bir oyunun içindeydi. Dahası bunun farkında değildi.(s.147) Hal böyleyken, aynı cesarete sahip olmayanlar o gence gülerler. Onlar yüksek cesaret sahibi olmanın verdiği sanatsal tesiri hissedemedikleri gibi, eşit şartlarda da olsalar, öyle bir cesarete katiyen sahip olmayacakları bir kafesin içindeler. Pek tabii o gençten karakter olarak aşağıda ve ona gülmeye hakları olmayan canlılardır. Bu iddiamı her zaman savunurum.(s.150) İnsanların dünyasında güzel hal ve davranışlar hakikat, adalet ve servet demek. Bu üçünü yaşamlarına yansıtanlar dünyanın timsalidir.(s.150) Buharlı tren kadar yirminci yüzyıl uygarlığını temsil eden başka bir şey yoktur. Bilmem kaç insanı aynı kutuya sokuyor ve gümbürdeyerek gidiyor. Kayırması yok. İçine tıkıştırdığı herkes aynı hızda gitmek, aynı istasyonda durmak ve aynı anda buharın tadına bakmak zorunda. İnsanlar buna trene binmek diyor, bense paketlenmek ve bir kutuya yüklenmek diyorum. Onlar trenle gidiyorum diyor, bense nakledilmek diyorum. Tren kadar bireyselliği aşağılayan bir şey yok. Uygarlık önce sınırları ortadan kaldırarak bireyselliği geliştirdi, şimdi de sınırlar getirerek onu ayağının altında eziyor. Günümüz uygarlığı yetişkinlere dünya üzerinde belli bir alan verip bu alanda istediğin gibi uyuyabilir ve uyanabilirsin diyor. Aynı zamanda, bu alanın çevresine demir çitler örüp bunun öte sine bir adım dahi atmak yok diyerek gözdağı veriyor. Kendi alanında dilediği gibi davranan canlıların, çitlerin ötesinde de diledikleri gibi davranmak istemeleri doğanın kanunu dur. Acınacak halde olan uygarlık toplumuysa bütün gün ve gece bu demir çiti ısırıyor, çığlıklar atıyor. Uygarlık bireye özgürlük verip bir kaplan gibi onu vahşileştirdikten sonra, bu vahşiliği kafese tıkıyor ve dünyanın huzurunu koruyor. Oysa gerçek huzur bu değil. Bu sadece hayvanat bahçesindeki bir kaplanın ziyaretçilerine bakarken boylu boyunca yatmasına benzer bir huzur. Demir parmaklıkların biri bile kopsa dünya karmakarışık bir yer olur.(s.167) ilişkimize bu şiirin içinden bakmak ilginçti ya da anlatı lanı kendi geleceğimize çekerek yorumlamak hoştu.(s.55)

theglitchh 8 months ago

Buruk Ayrılık

Osamu Dazai

2 Gönderi

Kitap hakkında düşüncem: Sanat siyaset ve bilimin edebiyat yorumu mu desem ve de bunlar etrafında dönen birazda dram , garip bir harmandı ... Şimdi düşününce, o an öyle rahat davranabilmiş olmam bana tuhaf geliyor, ama böyle durumlarda doğru kişi, bir…devamıKitap hakkında düşüncem: Sanat siyaset ve bilimin edebiyat yorumu mu desem ve de bunlar etrafında dönen birazda dram , garip bir harmandı ... Şimdi düşününce, o an öyle rahat davranabilmiş olmam bana tuhaf geliyor, ama böyle durumlarda doğru kişi, bir şekilde insanın kendini rahat hissetmesini sağlar.(s.36) Mutlaka, kurumuş dalda tek başına duran bir kargayı olduğundan farklı görüyorlar.(s.64) Ben Edison adlı mucidin dünyanın tehlikeli insanlarından biri olduğu düşüncesindeyim. Eğlence, ilkel haliyle yeter de artar bile. Alkolden sonra afyon ortaya çıkınca, bak Çin ne hale geldi? Edison 'un eğlencelerde kullanılmak üzere icat ettiği şeylerin de, benzeri sonuçlara yol açmasından endişeliyim. Bundan sonra, kırk, elli yıla kalmaz, Edison 'un ardılları çıkar ortaya ve dünya eğlenceye gömülüverir. Bir bakarsın ortaya akla hayale sığmayacak bir cehennem manzarası çıkıvermiş. Eğer bu benim kuruntum olarak kalacaksa ne iyi." (s.94) Medeniyet, yaşam tarzını renklendirmekten ibaret değildir. Sürekli uyanık olmak, medeniyetin gerçek özüdür. Sahteliği ve gerçekliği ayırt etmek gerekir. Bu ayrımı yapabilen in sanlar gerçek anlamda eğitimli insanlardır. (s.116) o yüzden mi sadece bana karşı üstünlük hissi ne kapılıyorlardı? Hayır, gerçekte bu sadece benim aşağılık kompleksi. (s.138) Adab-ı muhaşeret düşüncesi tuhaf bir şeydir. Felsefi bir ifadeyle söyleyecek olursam, sevgiyi idealize etmeye dayanır. İnsan yaşamındaki sıkıntıların sevginin ifade edilmesi güçlüğünden kaynaklandığını söyleyebilirim. Bu ifade güçlüğü insan mutsuzluğunun kaynağı değil midir? Bu çözümlendikten sonra, 'hükümdar hükümdardır, kullar kul; baba babadır, evlatlar evlat' düzeni doğal olarak, güle oynaya ortaya çıkar, insan tüm sıkıntılarından, zincirlerinden kurtulur. Oysa, o Konfüçyusçu alimler bunu nihayi görgü kuralı olarak öğrettiler ve böylece, ak sine hükümdar halkını aşağılamış, baba oğlunu mengene arasına sıkıştırmış oldu. (s.141) Bilim. Acaba neden bilimi o kadar yüce bir şeymiş gibi görüyordum? Çocukların kibritle oy narken yaşadığı sevince benzer bir şey olsa gerek. İnsanın bağ lanmasını sağlıyor. Fakat eğer çocuklar o halleriyle bilimi silah haline getirirlerse, sonuç ne olur acaba? Daha da tra jik sonuçlar çıkabilir ortaya. Çünkü çocuklar eğlenmekten başka bir şey dü şünmez. Hastalığı yeni düzelmiştir ama bir bakarsın ırmakta suy la oynamıştır, hastalığı daha da fecileşmiş bir halde döner gelir. Bilimin gücüyle halkı uyuşturup, yeniden doğuş için çaba harcamalarını sağlayıp, sonra da bu enerjiyi, reformu bir inanç haline getirmek için çalışmak. Bu haliyle üç aşamalı bir sav olduğunu söylemek çok güç.(s.146) sana neler düşündüğümü anlatmıştım ama düşünce dediğimiz şey, misafir odalarında iltifatlarla sınırlı hale gelince, artık hiçbir işe yaramaz.(s.143) Bir insanın yüreğindeki dönü şümleri, başkaları elbette anlayamaz. Hatta, o kişinin kendisinin bile o dönüşümü kavraması mümkün olmayabilir. Çoğu durumda, insanlar bir an gelir damarlarında kendi düşündüğünden farklı bir kanın dolaştığının farkına varıp, hayal kırıklığı yaşayabilirler. (s.151)

theglitchh 8 months ago

Şüphe

Chang-dong Lee

44 Gönderi

Haemi: Bir düşünce belirdi zihnimde. Görünüşe göre dünyanın sonuna ulaştım.O gün batımı gibi yok olmak istedim ben de. Ölmek dehşet verici. Bu yüzden hiç var olmamış gibi yok olabilmeyi dedim Haemi: İşin aslı portakalın burada olduğunu hayal etmek de değil...…devamı

theglitchh 9 months ago

The Devil Judge

Yoo-Seok Moon

20 Gönderi

Jo Han: Dünyanın gerçek yüzünü görünce hayal kırıklığına mı uğradın? Ga On: Zenginlerin gerçek yüzüdür o Jo Han: Fakirler farklı mı sanıyorsun? İnsanlar eşittir...Tamamen önünde Hakim Oh: Güçlü olanlar pişmanlık duymaz. Pişmanlık güçlüğü olanların yaptığı bir şey. Jo Han: Üzücü…devamı

theglitchh 9 months ago

Kang Yo Han: Çok dağılmış gibisin. Kendine bak sadece, aptalca bir şeye değil. Dizi: The Devil judge (8.bölüm)

theglitchh 1 year ago

Texhnolyze

N/A

2 Gönderi

Gerçek özgürlük hiçbir şeye dayanmaz. Fani, yalnız ve meşakkatlidir.

theglitchh 1 year ago

~Acı duyuları gereğinden fazla büyütüyor.~ Kamelyalı kadın

theglitchh 1 year ago

Kamelyalı Kadın

Alexandre Dumas (oğul)

33 Gönderi

hem sonra, insan ölüme bu kadar yakın olduktan sonra ne diye öldürmeli kendini?