Alıntı 🌸 “Udunu kucağına alıp sarılarak: Beni hiçbir zaman terk etmeyen, kucağımdan kaçmayan vefakar yarim! Can dostum! Dertlerimi dinleyen, kalbimi anlayan...“
Meryem ve Leyla’nın hikâyesinde beni en çok etkileyen şey, zamanla aralarında filizlenen o güçlü dostluk ve dayanışmaydı. Birbirlerine yabancı iki kadının, hayatın bütün zorluklarına rağmen birbirlerinin ailesi, sığınağı ve umudu hâline gelmesi çok etkileyiciydi. Bazen kan bağı olmadan da insanın…devamıMeryem ve Leyla’nın hikâyesinde beni en çok etkileyen şey, zamanla aralarında filizlenen o güçlü dostluk ve dayanışmaydı. Birbirlerine yabancı iki kadının, hayatın bütün zorluklarına rağmen birbirlerinin ailesi, sığınağı ve umudu hâline gelmesi çok etkileyiciydi. Bazen kan bağı olmadan da insanın en gerçek ailesini bulabileceğini gösteriyor.
Raşit’in temsil ettiği baskı, zulüm, bencillik ve kadına yönelik şiddet insanı derinden öfkelendirirken Tarık’ın sevgi, sadakat, anlayış ve güven üzerine kurulu karakteri bu karanlığın içinde bambaşka bir ışık yakıyor. Tarık, erkekliğin güç ve hükmetmekten değil, sevgi ve saygıdan geçtiğini gösteren bir karakter.
Kitapta aşk da var, ancak benim için asıl unutulmaz olan şey sevginin farklı biçimleri: Bir kadının başka bir kadına duyduğu derin bağlılık, bir annenin çocuklarına sevgisi, sadakat ve insanın bir başkasının hayatında umut olabilmesi…
“Hepsi, gelecekte bir sığınağımız olmadığı için... Gelecek sahiden yok mu? Her şey bitti mi? Bir vakitler mutluydum. En azından, mutsuz değildim ve mutsuz olmamayı mutluluk sanıyordum. Gün geldi tam tersini öğrendim. Bana hiç beklemediğim, hiç hayal etmediğim bir mutluluğu yaşatan…devamı“Hepsi, gelecekte bir sığınağımız olmadığı için... Gelecek sahiden yok mu? Her şey bitti mi? Bir vakitler mutluydum. En azından, mutsuz değildim ve mutsuz olmamayı mutluluk sanıyordum. Gün geldi tam tersini öğrendim. Bana hiç beklemediğim, hiç hayal etmediğim bir mutluluğu yaşatan kadın, ilk kez gerçek mutsuzluğu tattırdı bana. Tattırdı, evet. Mutsuzluğun da bir tadı var. Vardı galiba. Çok da iyi hatırlamıyorum. Gökyüzüne baktım. Buranın gökyüzü ne kadar kalabalık! Yıldızlar, yıldızlar, yıldızlar. Binlerce... Samanyolu, Büyük Kepçe, Küçük Kepçe, hepsi parıl parıl orada. Onlar orada, ben buradayım. Ben buradayım. Ve gecenin geri kalanıyla ne yapacağımı bilemiyorum.”
Efsuncu Baba büyüyle, simyayla, tılsımla uğraşan; define aramak, madeni altına çevirmek, yıldıznamelerden âlemin sırrını çözmek gibi heveslere kapılmış muhterem bir zattır. Onun dünyasını batıl inançlar şekillendirir, her adımını bu hurafelere göre atar. Eline yeni bir kitap geçer; İstanbul'un bütün defineleri…devamıEfsuncu Baba büyüyle, simyayla, tılsımla uğraşan; define aramak, madeni altına çevirmek, yıldıznamelerden âlemin sırrını çözmek gibi heveslere kapılmış muhterem bir zattır. Onun dünyasını batıl inançlar şekillendirir, her adımını bu hurafelere göre atar. Eline yeni bir kitap geçer; İstanbul'un bütün defineleri şifreli hâlde bildirilmiştir bu kitapta. Defineye ulaşmak için tılsımı kaldırması gerekir, bu da Binbirdirek'teki anahtarı ve kendisine yardımcı olacak insan suretinde iki meleği bulmasına bağlıdır. Böylece Kirkor ve Agop'la tanışırız. Karnı tokluğuna çalışan, ortaoyunundan fırlama bu iki komik tip, Efsuncu Baba'nın karısı ve kızıyla yaşadığı konağa taşınır. Entrika giderek tüm aileyi sarar.
Alıntı 🌸💫
“Henüz çoğumuz hayatın özünü anlayamayarak havada saadet, kuyu dibinde cennet arayan, birbirimizden keramet bekleyen, boş şeylere kapılan, vaatlere aldanan saf kimseleriz.
Bu dünya henüz büyük komik Molière çağından üç adım ileri gitmedi. Daima üstadın ebedî komedyaları tekrarlanıp duruyor. Yalnız sahnenin dekorları değişti. Tarzlar başkalaştı. İnsanın mayası hep o maya... Kötüler daha kurnazlaştı. Birbirine zarar verme ilerledi. Fenalık büyüdü.”
“Okul bizi çalınmaz, kaybolmaz bir servet olan ilimle süsleyecek ve fazilet yolunu gösterecek bir edep evidir. Okulun terbiye edemediğini dünya ve zaman terbiye eder. Zamanın terbiyesine kalmaksa pek büyük bir felaket ve talihsizliktir.”
Belki de sandığımız kadar geride bırakmamıştık bir çok şeyi. İçimizde bir şey, bir parçamız olduğu gibi kalmıştı; etrafımızdaki dünyadan korkuyorduk ve – bundan dolayı ne kadar kızarsak kızalım – birbirimizi bırakamıyorduk.