Tüm Gönderiler
🧥🥃 "En çok korktuğu şey hayaldi. Bu ikiyüzlü yol arkadaşı, bir bakıma dost, bir bakıma düşman; inanmadığın zaman dost, tatlı akışına kapılıp gittiğin zaman düşman." Oblomov ilk başlarda beni gerçekten çok sıktı, hatta hiç akmıyor gibi geldi. Ama kitabı bitirdiğim an gözlerim doldu, kapağını kapatıp öylece kalakaldım. Hani dünya klasiği olmasının etkisini hissettiriyor diyelim. Peki Oblomov sadece tembel bir adam mı? Bence onu bu kadar basit bir etiketle kestirip atmak büyük haksızlık. Adamın asıl problemi en baştan beri yaşadığı varoluşsal sıkıntılar. Kafasındaki o sorulara, hayallere bir türlü cevap bulamayınca, zamanla dışarıdan tembellik gibi görünen o süregelen eylemsizlik başlıyor. Bir de aşk konusu var. Romandaki ilişkilere bakınca aşk dediğimiz şeyin herkese göre ne kadar değiştiği çok net görülüyor. Oblomov Olga’nın kendisini Agafya gibi sevmesini bekledi, Olga ise Oblomov'un kendisini Ştolts gibi sevmesini; Ştolts Olga'nın aşkından oldukça memnundu ama yine de aşk hakkında sorgulamalarına şahit olduk, Agafya içinse Oblomov'un uğraşsız ilgisi bile yeterliydi, zaten ona hayrandı. Bu farklı ilişkiler aslında "aşk" dediğimiz tek bir kelimenin arkasında her insanın kendi içsel ihtiyacına, korkularına ve tutkularına göre bambaşka dünyalar kurduğunu gösteriyor. En can alıcı nokta da Oblomov’un pes ediş anı. Bana göre en büyük kırılma anı Olga’dan ayrılması ama asıl vazgeçişi kendisine göre, Ştolts onu kurtarmaya çalıştığında verdiği cevaptaydı: "Belki bundan önceki gelişinde olurdu.Şimdi çok geç..." İşte orada, kendi isteğiyle hayatın yarışından çekilip yenilgiyi kabul ediyor. Kendi yaşadığı döneme göre Oblomov, potansiyelini harcamış bir insandı ama bugünün bakış açısıyla "insan nerede mutluysa doğru yer orasıdır" deyip belki ona hak verebiliriz. Gerçi işin acı tarafı, Oblomov kendisi bile bu halinden tam anlamıyla memnun değildi. İçinde bir yerlerde ulaşamadığı hayallerin ve pişmanlığın üzüntüsünü taşıyordu. Sonlara doğru Olga ve Ştolts arasındaki o uzun, felsefi diyaloglar belirgin şekilde tempoyu düşürüyor. Evet karakterleri daha iyi tanıyalım ama hikayenin doğal akışı bozulmadan olsa daha güzel olurdu. Yine de Oblomov’u okurken onun o kaçışlarında kendimizden bir şeyler bulmamak, hayatın sorumlulukları karşısında tökezlediğimiz anları hatırlamamak imkansız. Son olarak Oblomov ve Ştolts arasındaki dostluk roman boyunca benim en sevdiğim şeydi, şimdi bile aklıma gelince bir garip hissediyorum. Ştolts'un arkadaşının hayatını düzene sokmak için verdiği çaba ve Oblomov'un onu gördüğü her an çocuk gibi sevinmesi, aynı coşkuyla karşılaması, bazı insanlara karşı kendini bile savunmazken Ştolts'u savunması çok güzeldi. Ahh ah 19.yy da bile gerçek dostluk ne güzel şeysin sen :') 🧥🥃 "Kim için yaşayabilirim, hangi gaye için? Neyi arayacağım? Ne için savaşacağım? Neyin rüyasını göreceğim? Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı." Not: Mihey ve İvan geberin 🔪🐷👋🏼
Ulan Zahar ulan Zahar! • Jihati olup eline eldiven geçirip şöyle çamaşır suyuyla (markası farketmez) dipli bucaklı bir temizlik yapmadın ya gariban efendinin evine, ne pis adamsın. Gerçi çok afedersiniz "taharet bile bilmeyen Batı"nın yanında Rusya çamaşır suyuyla ne zaman tanışmıştır orası muamma. Haydi İlya İlyiç oblomovluğunu yapıp nasıl bir çevrede doğup büyümüşse onun gereklerini yerine getirdi, peki ya sana ne demeli. Hangi kavram senin bu tavırlarını karşılayacak Zahar? Uşaksan uşaklığını bil! Anisya gibi güler yüzlü, akıllı bir kadını da haketmiyorsun. Şu iki çift lafı Zahar'a demesem gönderi içime sinmezdi. Ama biliyorum ki sonra bu dediklerime de pişman olup empati kurmaya vesile bir şey bulacağım, yani inşallah:) • Şimdi konuya gelelim: Oblomovka'da büyüyen, köy yaşamı denen mefhumun bizdeki karşılığının yanından yöresinden bile geçmeyen bir tembellik ve uyuşukluk merkezinin yaşama tarzını üzerine giyinen tembel bir adam. Bu tembel adamın, çocuklukları aynı yerde geçmesine rağmen aileleri ve maddi durumları farklı olması sebebiyle ondan çok farklı bir kişiliğe ve yaşam tarzına sahip arkadaşı, benim de kendime en yakın bulduğum karakter Ştoltz. Gencecik, taze ve temiz yürekli bir kadın Olga Sergeyevna. Kafa yapısı olarak Olga'yı, yaşayış biçimi olarak ise Stolz'u kendime yakın hissettim fakat bir de hepimizin içinde yatan bir oblomov var, bunu inkar etmek olmaz. Hepimiz yaşamımızın bir döneminde ara ara kısa ya da uzun vadeliğine oblomovluğa kapılıyoruz, bu insan olmanın olağan bir hali bence. Önemli olan bu hal üzereyken bile bunun geçiciliğinin ve doğallığının farkında olmak, bu halin geçmesini beklemek bence. Çünkü yaşamda sürekli üretken-verimli-kârlı, keyif aldığın günlerin olmaz. Bazen de durulduğun, eylemlerine değil de düşüncelerine zemin hazırladığın, bir çeşit özbilinç edindiğin zamanların olur. Bu zamanı kısa tutmak çok önemli diye düşünüyorum. Çünkü İlya gibi üzerinden o ölü toprağı bir türlü atamazsan bu defa etrafındaki insanlara karşı umursamaz, senin dışında akıp giden yaşama karşı duyarsız hale gelirsin. Bu hal yamacında meydana gelen hareketliliklere, yanındaki insanlara ve belki de en sonunda kendine karşı bir nefrete götürür insanı. Bir itikadın, tutunacak bir dalın yoksa bu hal sana yaşamı boş ve anlamsız gösterir. Bu en tehlikeli raddedir. Nitekim bu hali kendi için bir dünya görüşü haline getiren ve çabalarına rağmen bu halden kurtulamayan İlya'nın da sonu kötü oldu. (O kadar tereyağını, baharatlı ve karbonhidratlı yemeği miden çöplükmüşçesine yiyip sonra da üzerine uyursan, uyanınca da yemeğe tekrar devam edersen. Hareketi, itidalli olmayı hayatından çıkarırsan bundan başka bir son mümkün değildi zaten. Vücud kayıt tutar, kendisine yapılanı asla unutmaz.) • Bir de Olga ile aralarında geçen maceraya değinmek istiyorum çünkü o süreç cidden çok güzel anlatılmıştı. Bazen duygularımız mantığımızı gölgeler, bir kişiyi veya durumu olduğundan daha değerli bir konuma oturtur kendimizi buna gereğinden fazla kaptırırız. Aslında kendimizi kaptırdığımız şey o kişi veya durum değil de bizim hayalimizdeki durum veya kişidir. Yani aslında hayal ettiğimiz şeyi değerli hale getiririz. Bu zihnin bir oyunu gibidir. Sonra art arda yüzümüze vuran gerçekler işin pek de bizim düşündüğümüz gibi yüzeysel olmadığını kanıtlar. İşte burada Olga ile, genç bir kızın karşı cinsle ilk münasebetiyle gelişen duyguları ciddiye alması ve sonunda aşk sandığı şeyin sadece kendini kaptırma durumu olduğu gösterilir. Oblomov bunu farkeder çünkü Olga'yı kendisine layık görmeyip onun içine düştüğü şeyin gerçek aşk olmadığını, kendisi gibi bir hayat arkadaşının ona uygun olmadığını anlar. Delikanlıdır İlya, bunu Olga'ya açar. Olga başta kabullenmek istemese de bu durum ilerleyen kısımlarda ona aşikar olur. Sonra da Ştoltz ile evlenir ve mutlu bir evlilikleri olur. İlya oblomovluktan kurtulamaz ama saf yüreği Olga ve Ştoltz'un ona verdiği değeri düşürmesine izin vermez. • Şimdi de şunu düşünüyorum: Oblomov olup temiz, hasetsiz bir kalbe sahip olmak mı daha iyi yoksa irade terbiyesinin doruklarında olup haset dolu, riyakâr bir kalp taşımak mı? Anlayacağınız konu kendine söz geçirmek değil. Kalbimizi iki parmağı arasında tuttuğuna iman ettiğim Rabbi'm, hasetten ve riyadan arındırılmış bir gönül nasip etsin bizlere inşallah🤍 Ve yazarın üslubu, Okuyorum okuyorum, akıp gidiyor. Karakter çözümlemeleri enfes, diyaloglar tutarlı ve kaliteli. Uzun uzun betimlemelerde bile sıkılmadım, o kadar yerinde ve güzel akıp gitti ki nasıl bitti anlamadım. Şu kitabı okuyun. 9/10
Bu kitaptan sonra içi dolu, yeni bir kelime ve yeni bir anlamla devam ediyorum hayatıma: “Oblomovluk”. Kitap boyunca ümit etmeyi bırakmadığım için, onun kendini kurtarmayı seçmediği için sinirlenip durdum. Ama işte, ben sinirlenince Oblomov, Oblomovluğunu bırakmıyor. Hayatımın tam da bu döneminde bu kitabı okumuş olmak bir işaret mi, bilmiyorum ama Oblomov’u hâlâ düşünüyorum. Oblomov’un oğlu nasıl biri olacak? Eğer Oblomov gibi olmazsa, Oblomov’un hayatının sorumluluğu ailesine yüklenebilir mi? Daha farklı bir hayat yaşasa mutlu olur muydu? Ya da yaşadığı hayatta mutlu muydu? Bunların cevabı yok. Olmasa da olur ama insan düşünmeden edemiyor. Bu kadar uzun bir kitabın böyle akıcı olmasına da ayrı bir parantez açmak istiyorum. Sanırım bir on yıl sonra tekrar okurum bu kitabı.
"...Sonra belki makul bir şekilde evlenecek, akıllı uslu bir kadın, bir anne olacak, geçmişini bir genç kız hülyası gibi defterden silecek, yaşamaktan zevk almaya değil, hayata katlanmaya çalışacaktı. Bütün kadınların yaptığı da buydu.
Oblomov ise tam bir başka dünya! 📚🤯 İlk bakışta 632 sayfa gözünüzü korkutabilir, ama İvan Gonçarov'un bu başyapıtı, tembelliğin ve ertelemenin ötesinde, hayatı sorgulatan derin bir felsefe sunuyor. İlya İlyiç Oblomov'un kanepesinden kalkmama direnişi, aslında modern dünyanın koşuşturmacasına karşı sessiz bir başkaldırı gibi. 😅 1.7 milyon kişi okumuş olması, bu "tembel" kahramanın ne kadar evrensel ve etkileyici olduğunu kanıtlıyor. Okurken bazen sinirlenip "Kalk artık!" derseniz de, bazen de kendi hayatınızdaki ertelemelerle yüzleşirsiniz. Kesinlikle sabır isteyen ama okumaya değer, ağır ama lezzetli bir klasik! 📖☕🛋️
İçimizdeki tembele OHAA! diyoruz... Oblomov eserinin tembellik olarak yorumlamamak gerektiğini ifade edenler var fakat bariz bir şekilde ertelemenin insan hayatı üzerindeki olumsuzluğunu okuyoruz. Başka hangi kelimeler ifade edebiliyor bu durumu; atalet, tükenmişlik sendromu, yaşamaktan vazgeçiş?... Başlarda ilerlemek çok zor geldi inatçı ve sabırlı kişiliğimin kerameti olsa gerek kitabı yarıda bırakma huyum yok ama bitirilmesini zamana yayarım bir nevi cezalandırmak gibi! Devam dedikçe devamı geldi ve artık bulduğum her fırsatta okumamın gerekli olduğu bir kitap haline geldi çünkü kitapta **ben** **vardım**... Zengin bir ailenin tembel ve uyuşuk tek çocuğunun ilişki ve hayattaki kimine göre başarı kimine göre belki başarısızlığının anlatıldığı roman. Okurken yeri geldiğinde koltuğa yapışan, günlerce böyle yatıp dünyayı ordan gören ataletli Oblomova dönüştüm, yeri geldiğinde çiçekli ağaçlar altındaki bankta sevgilisini heyecanla bekleyen baş kadın karaktere dönmüştüm. Türlü oyunlarla Oblomovdan para tırtıklayan çevresini, köşeye sıkıştırıp yumrukladığım da oldu! Ve o muazzam karakter şıtolss ;) Öyle duygu geçişleri var kii eserde... Benim de ne olursa olsun her şartta sırtıma geçirdiğim bir hırkam var; Oblomovu bitirdim bitireli o hırkamı daha giymiyorum artık, sanırım bir sembol haline geldi bende. Ara ara o ruh hali çökmüş halde yakalarsam kendimi "Hanife, oblomovluğu bırak ve kendine gel!" diye kendimi uyarırım. Eserin genel atmosferine bakıldığında Oblomovu oblomov yapan onun yetiştirilme tarzıydı bana göre, kendi ayakları üzerinde durabilen nesiller yetiştirmek gerekiyor. Miras herkese nasip olmayabiliyor. ;) Ivan Gonçarov bile kitabı yazarken oblomovluk yapmıştır artık siz düşünün! (yazıya dökmek yerine kitabı yıllarca kafasında taşımış. ツ) Kitabı tavsiye ederim, Okuyalım. Okutalım.. Vesselamm...
Bunu yazmasam olmazdı. Benim için vazgeçilmez bir kitap. Otogorda rastgele aldığım ve sonra kopamadığım bağ. Zaman zaman aynı duyguları yaşadığım karakter. Oblomovluk. Sadece düşünürsün düşünürsün ve düşünürsün o senin için bir hastalık haline gelir.
Oblomov ben de dahil tüm okuyucularına kendini sorgulatan, zaman zaman “ben de bazen böyleyim” empatisi yaptıran çok katmanlı bir kitap. Hem sosyolojik hem psikolojik. İlya İlyiç’in bitmek bilmeyen hareketsizliği sadece tembellik gibi durmuyor, bu "oblomovluk" daha çok hayata karşı bir kırılganlık, baş edememe hali gibi geliyor bana; çünkü ne zaman bir şey yapacak olsa içine bir ağırlık çöküyor ve geri çekiliyor. Bir yandan sinir bozucu çünkü insan “kalk artık” demek istiyor Diğer bir yandan da onu yargılayamıyorum çünkü o kaçış hali hepimize çok tanıdık. Özellikle Ştoltz ve Olga’yla olan karşılaştırmalar bana “potansiyel var ama kullanmamak da bir seçim” fikrini çokça hissettirdi. İnsanın bazen konfor alanında çürümeyi, belirsizliğe adım atmamayı tercih edebiliyor oluşu günümüzde çok tanıdık. Peki yarattığı iç sancısı?
Bir Ruhun Ataleti: Oblamov Üzerine Kişisel Bir İnceleme İvan Gonçarov’un ölümsüz eseri Oblamov, sadece bir karakterin hikayesi değil; aslında hepimizin içindeki o erteleme ve tembellik dürtüsünün vücut bulmuş hali. Kitabı okurken başlarda Oblamov’u kendime çok yakın hissettim. Bende de olan o malum erteleme huyu ile bazen tam tersi şekilde olayları anında çözme isteği arasındaki o gelgitli ruh hali, karakterle aramda güçlü bir bağ kurdu. İdealizm ve Gerçeklik Arasında Olga Kitabın kalbi, Oblamov’un uyuşuk hayatına bir güneş gibi doğan Olga ile atıyor. Olga’nın Oblamov’u o derin uykusundan uyandırma çabası, onu hayata yeniden döndürme arzusu aslında bir "kurtarma operasyonu" gibiydi. Okurken yalan yok; Olga’nın bu dönüşümü tamamlamasını ve her şeye rağmen Oblamov ile evlenmesini çok istiyordum. Stolz fazla "doğru" ve fazla "planlı" bir karakter olarak karşımızda dururken, benim gönlüm hep o yarım kalmış, naif ruhun (Oblamov) yanındaydı. Hayallerin Yıkılışı ve Stolz Faktörü Ancak olaylar beklediğim gibi gelişmedi. Olga’nın Stolz’a ilgi duymaya başladığı o an, resmen hayallerim yıkıldı ve kendimi gerçekten kötü hissettim. Evet, Olga ve Stolz’un mutlu bir evliliği oldu; mantık kazandı, rasyonalizm galip geldi. Fakat Oblamov’un o saf, masum ama harekete geçemeyen dünyasının bu pragmatik gerçeklik karşısında yenilmesi, içimde buruk bir tortu bıraktı. Son Söz: "Oblamovluk" Nedir? Kitap bize gösteriyor ki; Stolz olmak hayatı idame ettirmektir, ama Oblamov olmak hayatın o hüzünlü ve duraksayan tarafında kalmaktır. Benim için bu hikaye, sadece bir tembellik güzellemesi değil; insanın değişime olan direncinin ve bazen sevginin bile bir ruhu ayağa kaldırmaya yetmeyişinin trajik bir kanıtı. Mantık kazansa da, benim duygusal tarafım hala o tozlu kanepede, gerçekleşememiş hayalleriyle yatan Oblamov’un yanında bir yerlerde duruyor.









