İçeriğe geç
OblomovKitap · 2016

Tüm Gönderiler

Okuma kabızlığına girdim senin yüzünden, mümkünse ara verip bir süre görüşmeyelim... 🛌🏻

Bu kitaptan sonra içi dolu, yeni bir kelime ve yeni bir anlamla devam ediyorum hayatıma: “Oblomovluk”. Kitap boyunca ümit etmeyi bırakmadığım için, onun kendini kurtarmayı seçmediği için sinirlenip durdum. Ama işte, ben sinirlenince Oblomov, Oblomovluğunu bırakmıyor. Hayatımın tam da bu döneminde bu kitabı okumuş olmak bir işaret mi, bilmiyorum ama Oblomov’u hâlâ düşünüyorum. Oblomov’un oğlu nasıl biri olacak? Eğer Oblomov gibi olmazsa, Oblomov’un hayatının sorumluluğu ailesine yüklenebilir mi? Daha farklı bir hayat yaşasa mutlu olur muydu? Ya da yaşadığı hayatta mutlu muydu? Bunların cevabı yok. Olmasa da olur ama insan düşünmeden edemiyor. Bu kadar uzun bir kitabın böyle akıcı olmasına da ayrı bir parantez açmak istiyorum. Sanırım bir on yıl sonra tekrar okurum bu kitabı.

"...Sonra belki makul bir şekilde evlenecek, akıllı uslu bir kadın, bir anne olacak, geçmişini bir genç kız hülyası gibi defterden silecek, yaşamaktan zevk almaya değil, hayata katlanmaya çalışacaktı. Bütün kadınların yaptığı da buydu.

Oblomov ise tam bir başka dünya! 📚🤯 İlk bakışta 632 sayfa gözünüzü korkutabilir, ama İvan Gonçarov'un bu başyapıtı, tembelliğin ve ertelemenin ötesinde, hayatı sorgulatan derin bir felsefe sunuyor. İlya İlyiç Oblomov'un kanepesinden kalkmama direnişi, aslında modern dünyanın koşuşturmacasına karşı sessiz bir başkaldırı gibi. 😅 1.7 milyon kişi okumuş olması, bu "tembel" kahramanın ne kadar evrensel ve etkileyici olduğunu kanıtlıyor. Okurken bazen sinirlenip "Kalk artık!" derseniz de, bazen de kendi hayatınızdaki ertelemelerle yüzleşirsiniz. Kesinlikle sabır isteyen ama okumaya değer, ağır ama lezzetli bir klasik! 📖☕🛋️

İçimizdeki tembele OHAA! diyoruz... Oblomov eserinin tembellik olarak yorumlamamak gerektiğini ifade edenler var fakat bariz bir şekilde ertelemenin insan hayatı üzerindeki olumsuzluğunu okuyoruz. Başka hangi kelimeler ifade edebiliyor bu durumu; atalet, tükenmişlik sendromu, yaşamaktan vazgeçiş?... Başlarda ilerlemek çok zor geldi inatçı ve sabırlı kişiliğimin kerameti olsa gerek kitabı yarıda bırakma huyum yok ama bitirilmesini zamana yayarım bir nevi cezalandırmak gibi! Devam dedikçe devamı geldi ve artık bulduğum her fırsatta okumamın gerekli olduğu bir kitap haline geldi çünkü kitapta **ben** **vardım**... Zengin bir ailenin tembel ve uyuşuk tek çocuğunun ilişki ve hayattaki kimine göre başarı kimine göre belki başarısızlığının anlatıldığı roman. Okurken yeri geldiğinde koltuğa yapışan, günlerce böyle yatıp dünyayı ordan gören ataletli Oblomova dönüştüm, yeri geldiğinde çiçekli ağaçlar altındaki bankta sevgilisini heyecanla bekleyen baş kadın karaktere dönmüştüm. Türlü oyunlarla Oblomovdan para tırtıklayan çevresini, köşeye sıkıştırıp yumrukladığım da oldu! Ve o muazzam karakter şıtolss ;) Öyle duygu geçişleri var kii eserde... Benim de ne olursa olsun her şartta sırtıma geçirdiğim bir hırkam var; Oblomovu bitirdim bitireli o hırkamı daha giymiyorum artık, sanırım bir sembol haline geldi bende. Ara ara o ruh hali çökmüş halde yakalarsam kendimi "Hanife, oblomovluğu bırak ve kendine gel!" diye kendimi uyarırım. Eserin genel atmosferine bakıldığında Oblomovu oblomov yapan onun yetiştirilme tarzıydı bana göre, kendi ayakları üzerinde durabilen nesiller yetiştirmek gerekiyor. Miras herkese nasip olmayabiliyor. ;) Ivan Gonçarov bile kitabı yazarken oblomovluk yapmıştır artık siz düşünün! (yazıya dökmek yerine kitabı yıllarca kafasında taşımış. ツ) Kitabı tavsiye ederim, Okuyalım. Okutalım.. Vesselamm...

Bunu yazmasam olmazdı. Benim için vazgeçilmez bir kitap. Otogorda rastgele aldığım ve sonra kopamadığım bağ. Zaman zaman aynı duyguları yaşadığım karakter. Oblomovluk. Sadece düşünürsün düşünürsün ve düşünürsün o senin için bir hastalık haline gelir.

Oblomov ben de dahil tüm okuyucularına kendini sorgulatan, zaman zaman “ben de bazen böyleyim” empatisi yaptıran çok katmanlı bir kitap. Hem sosyolojik hem psikolojik. İlya İlyiç’in bitmek bilmeyen hareketsizliği sadece tembellik gibi durmuyor, bu "oblomovluk" daha çok hayata karşı bir kırılganlık, baş edememe hali gibi geliyor bana; çünkü ne zaman bir şey yapacak olsa içine bir ağırlık çöküyor ve geri çekiliyor. Bir yandan sinir bozucu çünkü insan “kalk artık” demek istiyor Diğer bir yandan da onu yargılayamıyorum çünkü o kaçış hali hepimize çok tanıdık. Özellikle Ştoltz ve Olga’yla olan karşılaştırmalar bana “potansiyel var ama kullanmamak da bir seçim” fikrini çokça hissettirdi. İnsanın bazen konfor alanında çürümeyi, belirsizliğe adım atmamayı tercih edebiliyor oluşu günümüzde çok tanıdık. Peki yarattığı iç sancısı?

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et