ebrar ₍˄·͈༝·͈˄₎ฅ˒˒ (@tragedia)

Spoiler içeriyor "Hayatta kalıplar var... Ritimler. Bir hayatta kendimizi köşeye kısılmış hissettiğimizde, hüznün, trajedinin, başarısızlığın ya da korkunun, tek bir varoluşun ürünü olduğunu düşünmek çok kolay. Yalnızca yaşamanın değil, belli bir şekilde yaşamanın sonucu olduğunu düşünmek. Demek istediğim, acıya karşı bağışıklık kazanmamızı…devamı"Hayatta kalıplar var... Ritimler. Bir hayatta kendimizi köşeye kısılmış hissettiğimizde, hüznün, trajedinin, başarısızlığın ya da korkunun, tek bir varoluşun ürünü olduğunu düşünmek çok kolay. Yalnızca yaşamanın değil, belli bir şekilde yaşamanın sonucu olduğunu düşünmek. Demek istediğim, acıya karşı bağışıklık kazanmamızı sağlayacak bir yaşam tarzı olmadığını anlasak, her şey çok daha kolay olurdu. Mutluluğun doğasında acının da olduğunu. Biri olmadan diğerinin de olamayacağını." Bu kitabın herkesin çok sevdiğini duyduğum için merak ediyordum, geç kalmış da olsam okumak istedim. Hiç kötü bir ön yargım yoktu ama belki de zihnimde çıtayı yükseltmiştim ve maalesef kitabı beğenemedim. Kitap vermek istediği mesajı çok açık bir şekilde veriyor. Bu yüzden didaktik hisettiriyor ki hiç hoşuma gitmedi. Belki bu benim tercihlerimle ilgilidir ama bir mesaj verilmek isteniyorsa bence bu hissettirilmeli, direkt söylenmemeli. Matt Haig’in daha önce “İnsanlar” kitabını okumuştum (bence bu kitabı daha güzel ve Gece Yarısı Kütüphanesi’nden daha ünlü olmalı) ve o kitabındaki mesajını beğensem de onda da açıkça belirtmesinden hoşlanmamıştım. Aynı zamanda ana karakter kadının ve yazarın yaptığı tespitler, ilham verici konuşmalar 10 yaşında ulaştığımız fikirleri o ilk kez bulmuşçasına havalı bir şekilde ifade etmeye çalışıyormuş gibi geliyor kulağa. Onun haricinde kadın muhtemelen bir sürü çoklu evren yaratabilmek için çok yönlü yazılmış. “Yüzmeyi, müzik grubunda olmayı, buzul bilimci olmayı başaramadım.” gibi pişmanlıkları var. Garip olan hepsinde inanılmaz yetenekli ve bu şeyleri yaptığı evrenlere girdiğindeyse her seferinde bunun en iyisi oluyor. Olimpiyatlara katılıyor, çok ünlü bir müzik grubunda yer alıyor, buzul bilimci olup kuzey kutbuna gidiyor. Bunun gibi durumlar herhangi bir insanın empati kurabilmesinden çok uzak. O yüzden daha hayatın içinden, daha düz pişmanlıkları olmalıydı bence. Bu pişmanlıkları aynı zamanda başkalarının onun üzerinde talep ettikleriyle ilgili, bunu fark etmesi güzeldi yalnızca. Yaşadıklarından beni etkileyen tek evren ise kedisinin ölmediği yaşama gitmek isterken orada yine de kedisinin öldüğü evrendi. Ana karakter asıl hayatında kedisine göz kulak olamadığı için trafik kazasında öldüğünü düşünüyordu ve kendisini suçluyordu. Meğer kedi zaten hastaymış, sahibi için evden uzaklaşmış ve bu suçlamalar beyhudeymiş. Bazen keşke farklı davransaydım dediğimiz bir yaşam hiç de tahmin ettiğimiz gibi olmayabiliyormuş. Sonu ise ayrı klişe ve aşırı beklendikti maalesef. Daha farklı nasıl yapılabilirdi bilmiyorum ama kitabın didaktik doğası başka türlüsüne izin vermiyor diye düşünüyorum. Kitabın yazımına gelirsek ben Matt Haig’in yazım tarzını sevmiyorum zaten. Sade yazmak sanırım ustalık işi. Acemi gibi de görünebilirsiniz, kelimelerle ustalıkla oynayan biri de. Bu çeviriyle ilgili bir durum da olabilir elbette. Çünkü bazı yerlerde kelimesi kelimesine çeviri yapılmış. “Bilmemne tam bir aydınlanmaydı.” diye bir cümle kimse kurmaz Türkçede. Kulağımı öyle tırmaladı ki anlatamam. Vermek istediği mesaj güzeldi. Başka ihtimalleri düşünerek pişmanlık içinde ah çeksek bile kendi yaşadığımız evrenin güzelliklerini görebileceğimizi ve sevebileceğimizi gösteren bir kitaptı. Geçmiş seçimlerimiz için pişmanlık duymaktansa kendi evrenimizde en iyisi olmamız için umut aşılamaya çalışan bir kitaptı. Kitap bu mesajı benim bu cümlelerimden daha iyi aktarıyor tabii. Ben bu kitabı okumak için geç kalmış olabilirim, eminim daha küçükler için ilham verici olmuştur. O kadar eleştirsem de kitabın alıcısı ben olmadığım için beğenmedim belki de. O yüzden daha fazla bir şey demeyeceğim.

tragedia 5 months ago

Bir Gün Kediler Dünyadan Yok Olsaydı

Genki Kawamura

9 Gönderi

son sayfalarında kendimi tutamadım, yastığı ıslatana dek ağladım. kendimi, hayatımı, en çok da verdiğim -aslında veremediğim- değerleri sorgulamama sebep olan bir kitap oldu. ana karakteri içimizden biriydi, hepimizdi. bizim kadar sıradandı ve içtendi. belki bu yüzden daha da çok içselleştirdim.…devamı

tragedia 10 months ago

İnsanlar

Matt Haig

36 Gönderi

”umut o tüylü şeydir ruha tüneyen şakıyıp durur sözsüz ezgisini hiç ara vermeden” ana karakterimiz uzaylı bey, bir görev için dünya'ya indiriliyor. matematiğin hakim olduğu rasyonel bir gezegenden duyguların saltanat gösterdiği bir gezegene geliyor ve bu süreçte kendimizi dışarıdan gözlemliyoruz…devamı

tragedia 10 months ago

I Fell in Love Like a Flower Bouquet

Nobuhiro Doi

6 Gönderi

Spoiler içeriyor “iki kişinin yalnızlığı, tek kişinin yalnızlığından daha yalnız hissettirir.” içimi hem ısıtıp hem burkan bir film oldu. iki insanın ruh eşleriymişçesine tanışıp en güzel anıları paylaştıktan sonra, yetişkinliğe adım attıkça aralarında sorunların başlaması çok sahici hissettirdi gerçekten. bu sorunların bazen…devamı

tragedia 11 months ago

Sonun Başlangıcı

Joel Schumacher

11 Gönderi

film boyunca kızının doğum gününe gitmeye çalışan sıradan bir adamın, yolculuğu sırasında karşılaştığı sistem ve toplumdaki çürümüşlüklere giderek artan bir şiddetle tepki vermesini izliyoruz. en sonunda aslında film bizi şu soruyla karşı karşıya bırakıyor: gerçekten sorunlu olan ana karakter miydi…devamı

tragedia 2 years ago

Omniscient Reader's Viewpoint

Sing Shong

4 Gönderi

hiçbir manhwa/manga, kurgusu bakımından beni bu kadar etkilememişti. bölümleri çoğu zaman heyecan ve şaşkınlıkla bitirdim. çünkü ana karakter (kim dokja) sürekli beklenmedik tepkiler veriyor ve hikâye de aynı yönde alışılmadık devam ediyordu. bilmem abartıyor muyum ama ben öyle düşünüyorum. hikâyeye…devamıhiçbir manhwa/manga, kurgusu bakımından beni bu kadar etkilememişti. bölümleri çoğu zaman heyecan ve şaşkınlıkla bitirdim. çünkü ana karakter (kim dokja) sürekli beklenmedik tepkiler veriyor ve hikâye de aynı yönde alışılmadık devam ediyordu. bilmem abartıyor muyum ama ben öyle düşünüyorum. hikâyeye serpiştirilmiş yunan mitolojisi, kore halk hikâyeleri, tarih... bunlar zenginlik katmış ve bu çok hoşuma gitti. (tarih sevmiyorum diyecekler için söyleyeyim, yalnızca karakter olarak tezahür ediyor.) öyle klişeden uzak, farklı bir kurguya ve işlenişe sahip. tabii şu bakımdan tanıdık bir kısmı var: ana karakterimiz okuduğu bir romanın içine giriyor. üstelik bunu sonuna kadar okumuş tek kişi de o. bu roman yanlış hatırlamıyorsam kendisinin ta lise çağlarından beri okuduğu, onu ayakta tutan ve hayatta kılan, devam etmesini sağlayan bir roman olmuş. dolayısıyla hem romanın kendisiyle hem de romanın ana karakteri olan yoo joonghyuk ile arasında bir bağ olduğunu söyleyebiliriz. bunu okudukça da hissedecek ve göreceksinizdir zaten. sevdiğim bir başka unsur dokja'nın kişiliği oldu. normalde "iyilik meleği" timsali tipleri severim. yani herkesin iyiliği, kurtuluşu için uğraşan ve bu uğurda kendini feda eden tipleri ve aslında dokja çok da o türde biri değil (sevdiklerine olan davranışlarını hariç tutabilirim). daha çok hedefi -yani romanın sonuna ulaşmak- için birilerini feda etmek ve kullanmaktan pek çekinmeyen birisi. kulağa kötü gelse de açıkçası bunu daha gerçekçi ve "bizden" buluyorum. çünkü gerçek hayatta insanlar bunu çokça yapıyorlar, hiç kimse sahici bir melek değil. e peki bizim, "bizden" ana karakterimizin farklılığı olmasın mı o zaman? elbette var. öncesinde bahsettiğim beklenmedik davranışlarda bulunması, zekice kararları onu daha çok sevmenize sebep oluyor (tabii ki bu kararlarda romanı bilmesinin de etkisi var) onun haricinde karakter çeşitliliği var seride, sevebileceğiniz pek çok karakter var ve aralarındaki ilişkiyi de seviyorum. yazar komedi unsurlarını eklemeyi de unutmamış bunları işlerken. daha fazla uzatmayalım, kısacası benim favorim oldu. aslında daha eleştirivari yazsam güzel olurdu ama aklıma kötü yanı gelmedi. işlenişi muhteşem olmuş bir manhwa. seriye şimdi novelından devam ediyorum. ingilizce okuduğum için epey yavaş ilerliyor, görünüşe göre birlikte yaşlanacağız.