U f u k . (@ufukyesil)

Beşikten Mezara, Türkçe adıyla hafızamda yer etmiş filmlerden biriydi. Netflix’te karşıma çıkınca hem izleme isteği uyandırdı hem de biraz nostalji yapmak istedim. Ama filmi izlerken hiçbir şey hatırlamadığımı fark ettim. Hatta belki de daha önce hiç izlememiştim, kim bilir. :P…devamı

ufukyesil 3 weeks ago

Vilhelm'in Odası

Tove Ditlevsen

1 Gönderi

Vilhelm’in Odası benim için okuması ve içine girmesi oldukça zor bir kitap oldu. Uzun süre hikâyeyi tam olarak yakalayamadım; karakterler, ilişkiler ve anlatının akışı arasında dolaşırken ciddi bir odaklanma problemi yaşadım. Ama benim bir kitabı yarım bırakmama gibi bir huyum…devamı

ufukyesil 1 month ago

Ruhlar Bölgesi

James Wan

50 Gönderi

Spoiler içeriyor Ruhlar Bölgesi, yani Insidious’u ilk izlediğimde filmi oldukça beğenmiştim. Aradan yıllar geçtikten sonra, serinin son filmini izleyince biraz nostalji olsun diye tekrar dönmek istedim. Bu kez aynı etkiyi yaratmadı tabii. Ama filmi yeniden izleyince, 2010’da benim için çalışan bazı şeylerin…devamıRuhlar Bölgesi, yani Insidious’u ilk izlediğimde filmi oldukça beğenmiştim. Aradan yıllar geçtikten sonra, serinin son filmini izleyince biraz nostalji olsun diye tekrar dönmek istedim. Bu kez aynı etkiyi yaratmadı tabii. Ama filmi yeniden izleyince, 2010’da benim için çalışan bazı şeylerin hâlâ ilginç olduğunu fark ettim. Özellikle filmin senaryosunun, klasik bir “perili ev” hikâyesinden biraz farklı bir yere gitmesini seviyorum. Başta her şey tanıdık geliyor: yeni bir eve taşınan aile, açıklanamayan olaylar, giderek artan bir huzursuzluk… Ama sonra filmin asıl meselesinin ev olmadığını anlıyoruz. Dalton’ın bilincinin “The Further” adı verilen başka bir boyutta sıkışıp kalması, hikâyeyi bir anda başka bir yere taşıyor. Filmin yaratıcıları James Wan ve Leigh Whannell, astral projeksiyon fikrini yıllar önce düşündüklerini ve sonunda Insidious’un çıkış noktasının da bu olduğunu anlatmışlar. “The Further” fikrini hâlâ oldukça merak uyandırıcı buluyorum. Gerçek dünya ile başka bir âlem arasında gidip gelme hâli, filmin özellikle ikinci yarısında klasik hayalet hikâyesinden çıkıp daha fantastik ve rüya benzeri bir yere geçmesini sağlıyor. Hatta yeniden izlerken Elm Sokağı'nda Kabus filmlerini çok daha fazla hatırladım. Özellikle The Further’ın o karanlık, labirentimsi dünyası, karakterlerin rüya ile gerçeklik arasındaki sınırda hareket etmesi ve bazı görsel tercihler bana Freddy Krueger’ın dünyasını düşündürdü. Bu bağlantı sadece benim kişisel çağrışımım da değil; Insidious üzerine yapılan akademik bir inceleme, The Further’ın Elm Sokağı filmlerindeki rüya dünyalarıyla benzerliğine ve bazı görsel göndermelere özellikle dikkat çekiyor. Bir yandan da filmin bugün bana daha tanıdık gelmesinin sebebi sanırım 2010’dan bu yana bu tür korku filmlerinin çoğalması. O dönemde The Further fikri ve astral projeksiyonun hikâyenin merkezine yerleştirilmesi bana çok daha özgün gelmiş olabilir. Bugün aynı filmi izlediğimde, sonradan gelen pek çok korku filminde bu tür fikirlerin izlerini görmek mümkün. Filmin özellikle ilk yarısında ise James Wan’ın gerilim kurma biçimini hâlâ seviyorum. Büyük efektlerden ziyade evin içindeki küçük hareketler, karanlıkta görünen bir şey, kadrajın arkasında olup bitenler ve “orada gerçekten bir şey var mı?” hissi üzerinden ilerliyor. Insidious’un 2010’da düşük bütçeli bir korku filmi olarak ortaya çıktığı ve haunted-house türünü astral projeksiyon fikriyle birleştirdiği de filmin bugün hâlâ hatırlanmasının önemli nedenlerinden biri. Tabii bugün tekrar izlediğimde bazı korku unsurlarının artık eskisi kadar etkili olmadığını da hissettim. Özellikle The Further’a geçildiğinde film, ilk bölümde kurduğu o tekinsiz atmosferden biraz daha fantastik ve gösterişli bir dünyaya kayıyor. Zaten film üzerine yapılan değerlendirmelerde de bu geçiş, Insidious’un en çok tartışılan taraflarından biri olmuş. Yine de yıllar sonra dönüp baktığımda, 2010’da beni yakalayan şeyin sadece korkmak olmadığını düşünüyorum. Filmin gerçek dünya ile başka bir dünya arasında kurduğu o geçiş, astral projeksiyon fikri, rüya mantığı ve özellikle The Further’ın kendine has atmosferi hâlâ ilgimi çekiyor. Bugün ilk izlediğim zamanki kadar etkilenmedim ama nostalji için dönüp izlediğim bir filmin hâlâ üzerine konuşabileceğim bir şeyler bırakması da güzel. Ve sanırım Insidious benim için tam olarak böyle bir film: Korkusundan çok, kurduğu dünyanın aklımda kaldığı filmlerden biri.

ufukyesil 1 month ago

Attenberg

Athina Rachel Tsangari

4 Gönderi

Yunanistan’da geçen Attenberg, uzun zamandır izlediğim en tuhaf ve beni en çok etkileyen filmlerden biri oldu. Filmi izlerken sürekli Dogtooth’un devam filmini izliyormuşum gibi hissettim. Aslında iki film arasında doğrudan bir devamlılık yok ama bu hissin bir nedeni var: Attenberg’in…devamıYunanistan’da geçen Attenberg, uzun zamandır izlediğim en tuhaf ve beni en çok etkileyen filmlerden biri oldu. Filmi izlerken sürekli Dogtooth’un devam filmini izliyormuşum gibi hissettim. Aslında iki film arasında doğrudan bir devamlılık yok ama bu hissin bir nedeni var: Attenberg’in yönetmeni Athina Rachel Tsangari, Dogtooth’un yapımcılarından biri. Yorgos Lanthimos da bu filmde rol alıyor. İki filmin görüntü yönetmenliğini ise Thimios Bakatakis üstleniyor. Dolayısıyla iki filmin dünyaları arasındaki o tuhaf akrabalığı hissetmek çok da tesadüf değil. Ama Attenberg kendi dünyasını kuruyor. Özellikle karakterleriyle… Filmdeki insanlar o kadar sıra dışı ve akılda kalıcı ki, bazen onları izlerken insan davranışlarına değil de hayvanların davranışlarına bakıyormuşum gibi hissettim. Zaten film de insan olmakla hayvan olmak arasındaki o garip sınırla sürekli oynuyor. Hayvanları taklit etmek, bedeni keşfetmek, cinsellik, yakınlık kurmak, sevmek… Bütün bunların bizi ne kadar “insan” yaptığı üzerine tuhaf ama bir o kadar da eğlenceli sorular soruyor. Filme eşlik eden şarkılar ise benim için filmin en özel taraflarından biri oldu. Bazı şarkılar tam olarak filmin beni en çok etkileyen sahnelerinde karşıma çıktı. Sanki sahnenin söyleyemediği şeyi müzik söylüyordu. Filmin o mesafeli, garip ve zaman zaman komik atmosferinin altında çok daha güçlü bir duygusal katman olduğunu müzik sayesinde daha fazla hissettim. Bir de bir babaya vedanın belki de izleyebileceğiniz en garip hâllerinden birine şahit oluyoruz. Film, ölümü alıştığımız gibi büyük bir dramla anlatmıyor. Çok daha tuhaf, mesafeli ve yer yer rahatsız edici bir yerden bakıyor. Ama tam da bu nedenle etkileyici geliyor. Çünkü karakterlerin yaşadığı şeyleri bizim alıştığımız duygusal kalıplara sokmaya çalışmıyor. Sanırım Attenberg’de beni en çok etkileyen şey de bu oldu. Çok garip bir film. Ama hiç duygusuz değil. Hatta tam tersine, bütün o tuhaflığın, mesafenin ve karakterlerin alışılmadık davranışlarının altında insan olmaya, hayata, ölüme ve vedaya dair oldukça güçlü bir şey var. Attenberg, herkesin seveceği bir film olmayabilir. Ama ben bittikten sonra uzun süre karakterlerini, sahnelerini ve özellikle müziklerini düşünmeye devam ettim. Ve sanırım bazı filmler için bundan daha iyi bir şey söylemek zor.

ufukyesil 1 month ago

Emilia Pérez

Jacques Audiard

12 Gönderi

Uzun zamandır bu kadar özgün bir iş izlememiştim. İspanyolcayı seven ve bu dilin müzikal estetiğini oldukça etkileyici bulan biri olarak, Emilia Pérez’in müzikal türünde bir film olması beni ayrıca mutlu etti. Üstelik filmi izlemeden önce fragmanına bile bakmadım; bu yüzden…devamı

ufukyesil 1 month ago

Gece On İki Sancıları

Ayşegül Bayar Kaya

1 Gönderi

Ayşegül Bayar’ın ilk öykü kitabı Gece On İki Sancıları, etkileyici bir kalemle karşılaştığım kitaplardan biri oldu. Dili çok anlaşılır ve duru; ama bu sadeliğin altında oldukça yoğun duygular var. Bayar, büyük cümleler kurmadan da insanın içine dokunabilen bir anlatı kuruyor.…devamı

ufukyesil 1 month ago

Günah Tohumu

Brian De Palma

11 Gönderi

Carrie’yi izlerken aklımdan en çok “ne kadar deneysel bir film” düşüncesi geçti. Brian De Palma’nın seyirciyi yönlendirme biçimi, kamera kullanımı, yavaş çekimler, paralel kurgu ve özellikle balo sahnesindeki split-screen kullanımı bugün bile çok etkileyici. Filmin baloda yaşanan saldırı ve sonrasındaki…devamı

ufukyesil 1 month ago

Ruhlar Bölgesi: Aramızdalar

Jacob Chase

14 Gönderi

Seriden oldukça kopmuştum. İlk filmi de ancak ufak ufak hatırlıyordum. Üç arkadaş “Sinemaya gidelim, en yakın seansta ne var?” diye konuşurken kendimizi bu filmin içinde bulduk. Ben de tamamen sıfır beklentiyle izledim. Ve açıkçası, gayet severek izledim. Gerilim neredeyse hiç…devamı

ufukyesil 1 month ago

Denizler

Samantha Hunt

2 Gönderi

Denizler, beni en çok atmosferiyle yakalayan kitaplardan biri oldu. Küçük bir sahil kasabasında başlayan hikâye, zamanla gerçeklikle masalın birbirine karıştığı, nerede olduğumuzu ve yaşananların ne kadarının gerçek olduğunu sorguladığımız bir yere dönüşüyor. Kitabın merkezindeki genç kadının isimsiz oluşunu da ayrıca…devamı

ufukyesil 2 months ago

Ebola Sendromu

Herman Yau

1 Gönderi

Çok etkileyici bir film. Bir yandan virüs salgını filmlerinin gerilimini kullanırken, diğer yandan ürkütücü derecede kötü bir karakterin vahşetini bununla iç içe geçirmesi filmi oldukça özgün bir yere taşıyor. Anthony Wong Chau-Sang ise filmi neredeyse tek başına sırtlıyor; çevrenizde olmasını…devamı