U f u k . (@ufukyesil)

Seriden oldukça kopmuştum. İlk filmi de ancak ufak ufak hatırlıyordum. Üç arkadaş “Sinemaya gidelim, en yakın seansta ne var?” diye konuşurken kendimizi bu filmin içinde bulduk. Ben de tamamen sıfır beklentiyle izledim. Ve açıkçası, gayet severek izledim. Gerilim neredeyse hiç…devamı

ufukyesil 1 week ago

Denizler

Samantha Hunt

2 Gönderi

Denizler, beni en çok atmosferiyle yakalayan kitaplardan biri oldu. Küçük bir sahil kasabasında başlayan hikâye, zamanla gerçeklikle masalın birbirine karıştığı, nerede olduğumuzu ve yaşananların ne kadarının gerçek olduğunu sorguladığımız bir yere dönüşüyor. Kitabın merkezindeki genç kadının isimsiz oluşunu da ayrıca…devamı

ufukyesil 1 week ago

Ebola Sendromu

Herman Yau

1 Gönderi

Çok etkileyici bir film. Bir yandan virüs salgını filmlerinin gerilimini kullanırken, diğer yandan ürkütücü derecede kötü bir karakterin vahşetini bununla iç içe geçirmesi filmi oldukça özgün bir yere taşıyor. Anthony Wong Chau-Sang ise filmi neredeyse tek başına sırtlıyor; çevrenizde olmasını…devamı

ufukyesil 2 weeks ago

Ah Virginia

Michael Kumpfmüller

1 Gönderi

Michael Kumpfmüller’in “Ah, Virginia” kitabını Bir Kutu Kitap gönderimiyle amaç edinip bitirdim. Feminist dalganın öncülerinden Virginia Woolf’u böyle okumak benim için oldukça ilginç bir deneyimdi. Kumpfmüller, Woolf’un hayatının son dönemine odaklanırken özellikle Leonard’la ilişkisini, aralarındaki yakınlığı ve mesafeyi sürekli anlatının…devamıMichael Kumpfmüller’in “Ah, Virginia” kitabını Bir Kutu Kitap gönderimiyle amaç edinip bitirdim. Feminist dalganın öncülerinden Virginia Woolf’u böyle okumak benim için oldukça ilginç bir deneyimdi. Kumpfmüller, Woolf’un hayatının son dönemine odaklanırken özellikle Leonard’la ilişkisini, aralarındaki yakınlığı ve mesafeyi sürekli anlatının radarında tutuyor. Birbirlerini seviyorlar mı, birbirlerinden uzaklaşıyorlar mı, birbirlerine ne kadar ulaşabiliyorlar? Bu sorular kitap boyunca hep bir şekilde hissediliyor. Bunun yanında kadın bedeni, yaşlanma, arzu, hastalık, yalnızlık ve ölüm isteği kitabın temel damarlarını oluşturuyor. Virginia’nın zihnindeki gelgitleri takip ederken ölüm düşüncesinin yalnızca bir son değil, zaman zaman bir kaçış, hatta üzerinde düşünülen bir ihtimal olarak nasıl yer ettiğini görmek oldukça çarpıcı. Kitabın dili ise Woolf’un dünyasına yakışır biçimde içe dönük ve sezgisel. Büyük olaylardan çok küçük anlara, bakışlara, bedenin hislerine ve zihnin kendi içinde dolaşmasına yaslanıyor. Bu yüzden klasik bir biyografiden ziyade Virginia Woolf’un son dönemine içeriden bakmaya çalışan edebi bir kurgu olarak okumak daha doğru geliyor bana. Ve final… Anlatının son bölümünde Leonard’ın perspektifine geçilmesi beni gerçekten tuhaf hissettirdi. Çünkü kitap boyunca Virginia’nın zihnine bu kadar yaklaştıktan sonra onun sesi bir anda kesiliyor ve geride kalan Leonard’ın dünyasına geçiyoruz. Virginia’nın ölümü o ana kadar içeriden, zihinsel ve neredeyse soyut bir deneyimken; Leonard’ın gözünden bir anda somutlaşıyor. Virginia sustuğunda, geride kalanların hikâyesi başlıyor. Belki de kitabın bende bıraktığı en güçlü his tam olarak buydu. Virginia’yı yalnızca ölümüne yaklaşan bir yazar olarak değil; kendi bedeniyle, arzularıyla, ilişkileriyle ve zihniyle mücadele eden bir kadın olarak okumak… Ve sonunda onun ardından kalan bir adamın sessizliğine bırakılmak. Benim için buruk, mahrem ve yer yer oldukça rahatsız edici bir Virginia Woolf portresi oldu.

ufukyesil 3 weeks ago

The Untold Story

Danny Lee

2 Gönderi

Beklediğimden çok daha başarılı ve düşündüğümden çok daha derinlikli bir film çıktı karşıma. Elbette fazlasıyla korkutucu, vahşi ve yer yer gerçekten izlemekte zorlandığım sahnelere sahip. Özellikle çocuklara yönelik şiddetin bu kadar açık biçimde gösterilmesi benim için filmin en rahatsız edici…devamıBeklediğimden çok daha başarılı ve düşündüğümden çok daha derinlikli bir film çıktı karşıma. Elbette fazlasıyla korkutucu, vahşi ve yer yer gerçekten izlemekte zorlandığım sahnelere sahip. Özellikle çocuklara yönelik şiddetin bu kadar açık biçimde gösterilmesi benim için filmin en rahatsız edici tarafı. 1993'te böyle bir filmin bu kadarını gösterebilmiş olması bile başlı başına tartışmalı; bugün çekilse aynı şekilde yapılabileceğini, hatta yapılması gerektiğini hiç düşünmüyorum. Anthony Wong ise filmi bambaşka bir yere taşıyor. Katil Wong Chi Hang rolüne o kadar oturmuş ki, karakterin sessizliği, bakışları ve kontrolsüzlüğü filmin en güçlü taraflarından birine dönüşüyor. Bu performansıyla Hong Kong Film Awards'ta En İyi Erkek Oyuncu ödülünü alması da hiç şaşırtıcı değil. Filmin ilginç taraflarından biri de vahşetin yanında polisiyeyi ve kara mizahı kullanması. Polislerin zaman zaman neredeyse karikatürleşen hâlleri, filmin korkusuyla tuhaf bir tezat oluşturuyor. Üstelik kadın polis Bo üzerinden de eril bir çalışma ortamında var olabilmek için nasıl daha sert, daha “erkek” bir kimliğe bürünmek gerektiğini görüyoruz. Taciz, şiddet ve küçümsenme biçimleri filmin arka planında ayrıca dikkat çekiyor. Bir yandan da güzellik ve beden algısına dair küçük ama önemli dokunuşlar var. Yani film sadece “bir katil insanları öldürüyor” hikâyesinde kalmıyor; dönemin toplumsal yapısına, polis kültürüne ve erkeklik biçimlerine de bakıyor. Teknik olarak yılı düşünüldüğünde oldukça güçlü. Kirli görüntüsü, sert ışığı ve özellikle şiddeti saklamayan kamera kullanımı filmin gerçeklik hissini artırıyor. Zaten film, 1990'ların Hong Kong Category III sinemasının en bilinen örneklerinden biri hâline gelmiş durumda. Beni en çok düşündüren ise şu oldu: Bir film bu kadar rahatsız edici olabilirken aynı zamanda bu kadar çok şey söyleyebilir mi? The Untold Story için cevabım galiba evet. Ama bazı şeyleri göstermekle eleştirmek arasındaki çizgiyi de sürekli sorgulatan bir film. Kolay izlenen bir iş değil. Hatta bazı sahneleri gereğinden fazla. Ama bitirdiğimde aklımda kalan yalnızca vahşet olmadı; filmin kendisiyle kurduğu o tuhaf, karanlık dünya oldu.

ufukyesil 4 weeks ago

Tokyo Vahşet Polisi

Yoshihiro Nishimura

3 Gönderi

Ne yorucu, ne sıkıcı bir filmmiş. Sanırım izlediğim en gore filmlerden biri. Zaten adının hakkını fazlasıyla veriyor. 😅 Kurulan fütüristik dünya aslında oldukça ilgi çekici. Beden mutasyonları, biyolojik silahlar, özel polis birimleri ve bedenin sürekli yeniden şekillendiği o dünya; Japon…devamı

ufukyesil 1 month ago

Hapishane

Cesare Pavese

1 Gönderi

Tutukevi (buradaki ismiyle Hapishane) buruk, ağır ve insanı kendi içine döndüren bir eser. Pavese, fiziksel bir hapsin ötesinde, insanın zihninde ve ruhunda kurduğu sınırları anlatıyor. Yalnızlık, özgürlük, hafıza ve geçmişle hesaplaşma roman boyunca birbirine karışıyor. Stefano’nun yaşadıkları üzerinden ilerleyen bu…devamı

ufukyesil 1 month ago

Terrifier 2

Damien Leone

27 Gönderi

İlk filmin ardından çıtayı yükseltmek kolay değildi ama Terrifier 2, bunu yalnızca şiddeti artırarak değil, evrenini genişleterek başarıyor. Art the Clown artık sadece bir seri katil değil; neredeyse doğaüstü, hayalüstü bir figüre dönüşüyor. Bu yönüyle film, klasik slasher kalıplarının dışına…devamı

ufukyesil 1 month ago

Otel 2

Eli Roth

11 Gönderi

İlk Hostel benim için her şeyiyle klasik bir Amerikan korku filmi. Yabancı bir ülkeye giden gençler, seks, eğlence, merak ve ardından gelen felaket… İkinci film ise aynı dünyanın biraz daha arkasına geçiyor. Bu insanlar neden öldürülüyor, onları öldürenler kim, sistem…devamıİlk Hostel benim için her şeyiyle klasik bir Amerikan korku filmi. Yabancı bir ülkeye giden gençler, seks, eğlence, merak ve ardından gelen felaket… İkinci film ise aynı dünyanın biraz daha arkasına geçiyor. Bu insanlar neden öldürülüyor, onları öldürenler kim, sistem nasıl işliyor, müşteriler nasıl seçiliyor, paranın ve gücün bu düzen içindeki yeri ne? İlk filmde yalnızca sonuçlarını gördüğümüz yapının mekanizmasını bu kez daha yakından izliyoruz. Bir diğer önemli değişiklik de kurbanların bu kez kadınlar olması. Bunun filmin şiddetini çok daha rahatsız edici bir yere taşıdığını düşünüyorum. Özellikle Lorna’nın ölümü hâlâ serinin en etkileyici ve akılda kalan sahnelerinden biri. Görsel olarak neredeyse törensel biçimde kurulmuş olması, sahneyi yalnızca vahşi değil, tuhaf biçimde estetik ve ürpertici de kılıyor. Filmin sevdiğim taraflarından biri de kurbanlarla onları satın alan insanlar arasında gidip gelmesi. Bir tarafta hiçbir şeyden haberi olmayan genç kadınlar, diğer tarafta bunu bir deneyim satın alır gibi yaşayan insanlar… Böyle olunca Hostel evreninin asıl korkusunun işkenceden ziyade, insan hayatının parası ödenebilen bir ürüne dönüşmesi olduğunu daha net görüyoruz. Ama yıllar sonra tekrar izleyince ilk seferki kadar etkilenmedim. Özellikle sonlara doğru film sanki bir an önce bitmek istiyor. Beth’in hikâyesinin vardığı nokta ilginç olsa da olayların çözülüşü bana fazla aceleye getirilmiş, hatta yer yer uyduruk geldi. Ve bütün bunların arasında benim için filmin en unutulmaz taraflarından biri hâlâ “Synečku, synečku.” Filmde kullanılan kayıt Varmužova Cimbálová Muzika’ya ait ve geleneksel Moravya müziğinin cimbalom ağırlıklı sesini taşıyor. Böylesine sakin, yerel ve eski hissettiren bir melodinin Hostel gibi vahşi bir filmin içinde kullanılması müthiş bir tezat yaratıyor. Yıllar sonra filmi unutacak olsam bile o melodiyi unutacağımı sanmıyorum. İlk filmi daha ikonik buluyorum ama Hostel: Part II, kurduğu dünyanın arkasındaki sistemi göstermesi açısından bence daha merak uyandırıcı bir devam filmi. Eli Roth aynı şeyi ikinci kez yapmak yerine, ilk filmde bıraktığı soruların bir kısmının peşine düşmüş.

ufukyesil 1 month ago

İnsan Kırkayak 3

Tom Six

19 Gönderi

İlk iki filmin yarattığı etkinin ardından üçüncü film benim için daha farklı bir yerde duruyor. Bu kez rahatsız ediciliğin merkezinde Human Centipede fikrinden çok, bir hapishane yöneticisinin akıl sağlığından tamamen uzak hâllerine maruz kalıyoruz. Dieter Laser'ın hakkını ayrıca vermek lazım.…devamı