(@) - Raf

Şükrü Erbaş... Kederin, bekleyişin, özlemin şairi. Şiirlerini okurken bazen “Ne var bunda, ben de söylerim.” hissine kapılıyorsunuz. Lakin büyük bir yanılgıya ilk adımı attığınızin henüz farkında olmuyorsunuz. Kurduğu her cümlede, yazdığı her mısrada tek bir anlamdan ziyade birçok şeyi bir…devamı

uzlet 2 weeks ago

Godot'yu Beklerken

Samuel Beckett

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Beklemek. Koca bir ömür, neyi beklediğini bilmeden sürdürdüğün arayış. Ve hiç gelmeyeni beklemek de çoğumuzun yazgısı. Okurken “Ne okuyorum ben?” diye sorguluyorsunuz; çünkü bir şeyler sürekli olarak tekrar ediyor ve bir anlam bütünlüğü kurmanız mümkün olmuyor. Ama karakterlerin hareketlerini biraz…devamıBeklemek. Koca bir ömür, neyi beklediğini bilmeden sürdürdüğün arayış. Ve hiç gelmeyeni beklemek de çoğumuzun yazgısı. Okurken “Ne okuyorum ben?” diye sorguluyorsunuz; çünkü bir şeyler sürekli olarak tekrar ediyor ve bir anlam bütünlüğü kurmanız mümkün olmuyor. Ama karakterlerin hareketlerini biraz incelediğiniz zaman Vladimir’in geçmişte yaşayan, Estragon’un ise geçmişini silip bugününe odaklanan karakterler olduğunu görüyorsunuz. İkisi de bu davranışları dolayısıyla bir bütünü oluşturan temel iki öğeyi temsil ediyor. Bu trajikomik tiyatroda Pozzo benim nezdimde insanlığın temsiliyken, Lucky bir anda her şeyi yüklenen ve zaman içerisinde yaşamı bir alışkanlığa dönüştüren insanların temsilidir. Pozzo tam anlamıyla diğer karakterlere göre keskin bir davranış yapısına sahip değil; bir öyle, bir böyle davranıyor. Sürekli bir tutarsızlık mevcut. Bu hâliyle, hayatımız boyunca bir süreliğine bize eşlik eden insanların genel profili izlenimini oluşturdu bende. Ayrıca sürekli olarak Lucky’yi ezmesi, ona hakaret etmesi ve bunu “Zamanında bana çok acı çektirdi.” diyerek aklamaya çalışması, günümüz manipülatif kişiliklerinin birebir örneği olduğunu düşündürmedi değil. Vladimir ve Estragon arasındaki ilişki de çok çarpıcıydı. Sürekli olarak ayrılmaktan bahsedip bir türlü birbirlerinden kopamıyorlar. Sanki artık bir şeyler onları birbirine bağlamış gibi. Alenen bulundukları ilişki kendilerine iyi gelmiyor ama ne olursa olsun yine bir olmayı seçiyorlar. Sevgileri bir duygudan ziyade artık bir alışkanlığa dönüşmüş durumda. Bir diğer nokta ise Vladimir ve Estragon arasındaki ilişkiyi, felsefedeki diyalektik materyalizme benzetmem. Birbirinin zıttı olan iki şeyin, günün sonunda bir bütünü oluşturması gibi. Gün kavramını metafor olarak ele alırsak Vladimir burada geceyi, Estragon ise gündüzü sembolize ediyor gibiydi. Çünkü biri geçmişe tutunup karanlığa yönelmeyi seçerken, diğeri tamamen aydınlığa yönelip karanlığı reddediyor. Ama işin sonunda ikisi de birbirinden ayrılmaz bir bütün hâline geliyor. Hayat içerisinde sürekli olarak bir şeyleri bekliyoruz ve komik kısmı da şu ki neyi beklediğimizden bihaber yaşıyoruz. Kitapta tam olarak bundan bahsediyor aslında; ademoğlu her daim bir bekleyiş içerisinde. Ve bu bekleyiş süresince o “beklenenin” size ulaşmasındaki en büyük etken yine sizlersiniz. O süreç boyunca yaptığınız şeyler; kendinize yönelik ya da çevrenize yönelik fark etmeksizin, sizi o beklenene götüren küçük adımlardır. Bunu kitapla bağdaştırırsak eğer, Vladimir’in yanına çocuk geldiği zaman Godot’ya kendisi gitmeyi seçmeyip onun gelmesini beklediğini görüyoruz. Hâlbuki bir şansı vardı. Bir hiç uğruna beklemektense, beklediğine gitmek varken bu şansı tamamen elinin tersiyle itti. Her kaderde beklenene gidecek bir yol yoktur, lakin yolu oluşturmak yine sizlerin elindedir. Ve sanırım Godot biraz da umudun kendisiydi. Çünkü her bekleyiş, içerisinde mutlaka küçük de olsa bir umut barındırır. Günü gelince “Çok geçti.” diye düşünmektense bugün, yanlış da olsa bir şeyler deneyip neyi bekleyip beklemediğinizi öğrenmek daha evladır. Pek tabii bu durum kişiden kişiye farklılık gösterir. Sağlıcakla kalın @spleendevivre önerisi ile okumuştum, kesinkes sizlerinde okumasını öneriyorum. ★Seni hiç terk ettim mi ben? Gitmeme izin verdin.

uzlet 3 weeks ago

Bazen farkına varıyorum bir şeyler bekliyorum ve bunu kendimden bile saklıyorum. Neyi beklediğim hakkında bir bilgim yok belki bir kişi belki bir mesaj ya da daha farklı bir şey bilmiyorum. Ama bekliyorum ve bu bekleyiş içten içe büyük bir yük.…devamı

uzlet 1 month ago

'çünkü oğuz atay'ı da okudum. seni de tanıdım. diyebilirsin ki: "bir insanı fotoğraflarından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin?" haklısın, belki de çok az... o zaman şöyle demeliyim: seni az tanıyorum. az. sen de fark ettin mi? "az" dediğin küçük…devamı

uzlet 1 month ago

Bazen bir şeyler için heyecanlandir dururdum, artık o heyecanın bile bana ugramadigini fark ediyorum. İnsan öyle bir noktaya geliyor ki ihtimallerin heyecanı bile kendisin için bir şeyler ifade etmiyor. İşin garip tarafı, olan her şeye bir süre sonra alışıyoruz.

uzlet 1 month ago

'göğsümde bir yanardağ kıvranıyor rüveyda, yaralar kapandıkça kanıyor rüveyda' • nurullah genç | rüveyda

uzlet 1 month ago

'fakat ben bütün gayretime rağmen, içinde bulunduğum hayata ısınamadım. bu hayatı anlayamadım.' • içimizdeki şeytan | sabahattin ali

uzlet 1 month ago

Dönüşüm

Franz Kafka

260 Gönderi

Spoiler içeriyor Dönüşüm ya da daha doğru bir söylemle başkalaşım? Siz nasıl adlandırırsanız artık. Toplumda her birey kendisine bir amaç edinir ve geleceğini bu doğrultuda şekillendirmek için yeni adımlar atar. Bazılarımızın bu adımları kendinden ziyade her zaman "başkalarının" daha iyi oluşu içindir.…devamıDönüşüm ya da daha doğru bir söylemle başkalaşım? Siz nasıl adlandırırsanız artık. Toplumda her birey kendisine bir amaç edinir ve geleceğini bu doğrultuda şekillendirmek için yeni adımlar atar. Bazılarımızın bu adımları kendinden ziyade her zaman "başkalarının" daha iyi oluşu içindir. Çünkü kendisinin iyi oluşu o "başkalarının" iyi oluşuna bağlıdır. Bu yol içerisinde insan kendisini unutabiliyor, gün geçtikçe kendisi olmaktan uzaklaşıyor. Esasında yapmaktan hoşlanmadığı işler yapıyor, bulunmaktan memnun olmadığı ortamlara giriyor ve bunun gibi birçok olumsuz örnek... Bu koşullara katlanmak, "başkalarının" iyi olması için olması gereken şeyler mi? Bu koşulların sonucunda insan, elde ettikleriyle o başkalarının mutluluğu ile yetinebilecek mi? Burada yol ikiye ayrılıyor: Kişinin yaptığı fedakârlığa değecek başkaları ve de değmeyecek. Değenlere sözümüz yok pek tabii; lakin değmeyen kesime göz attığımız zaman nasıl bir hayatın bize sunulacağının en somut örneğidir bu kitap. Gün sonunda insan, kendisinden fazlasıyla uzak bir noktaya varıyor. Gregor Samsa ise kendisinden o kadar uzaklaştı ki esasında bir böceğe dönüşmedi; attığı adımlar ve idealleri doğrultusunda kendisini bir böcek olarak nitelendirmeye başladı ve hayatını böyle idame ettirdi. Bu noktaya gelmesine sebebiyet veren şeylerden ziyade suçu her daim kendisinde buldu, çünkü düzen tarafından fazlasıyla manipülatif davranışa maruz kalmıştı. Franz Kafka, kitaplarına fazlasıyla kendinden bir şeyler katan bir yazar. Okuduğunuz müddetçe diğer kitaplarında işlediği karakterler ile bağ kurmanız muhtemeldir. Baba figürünü incelediğimiz zaman pek bir şeyden hoşnut olmayan birini görüyoruz; annede ise her halükarda sessiz kalma eğilimi mevcut. Bu kitaptaki aile bireylerinin kişiliklerini incelediğimiz zaman, yazarın Babaya Mektup kitabında anlattığı aile ile birebir örtüşme yaşanması ise ayrı bir konudur. Geleceğinizde attığınız her adımın kendiniz için en iyi olması dileğiyle. Sağlıcakla kalın.

uzlet 1 month ago

'beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna.' • tutunamayanlar

uzlet 1 month ago

"nereden anlatmaya başlayayım jülide? kelimelerin kifayet etmeyeceğini bile bile söze girmek kadar elem verici ne olabilir? insan, sonu kötü biten bir hikâyeyi anlatmaya nereden başlayacağını bilemiyor, sen söylemiştin. şimdi ben de aynı durumdayım. içimdeki hararetli sıkıntıyı giderecek serin sözler peşindeyim.…devamı