muhlise (@uzlet)

uzlet 9 months ago

'her gecenin bir sabahı, her derdin bir sonu vardır. dipsiz gecelere aldanıp Allah'a nankörlük edecek değiliz.'

uzlet 4 days ago

Korku

Stefan Zweig

219 Gönderi

Spoiler içeriyor Kaybetmeden bilinmeyen kıymet. Hayatında şükredeceği ne çok şey olduğunun farkında olamayan, 'doyumsuzluğun' sınırına ulaşıp ancak ve ancak elinde olanları da kaybedeceği zaman kendine gelen bir kadın Irene. Yaşamını öyle bir alışagelmişlikle sürdürmüş ki, uyuşmuş sinirlerin bir anlık elektrik akımı ile…devamıKaybetmeden bilinmeyen kıymet. Hayatında şükredeceği ne çok şey olduğunun farkında olamayan, 'doyumsuzluğun' sınırına ulaşıp ancak ve ancak elinde olanları da kaybedeceği zaman kendine gelen bir kadın Irene. Yaşamını öyle bir alışagelmişlikle sürdürmüş ki, uyuşmuş sinirlerin bir anlık elektrik akımı ile hareket etmesini andıran 'garip bir hazzın peşinden koşuyor'. Mutlu bir evliliği ve çocukları mevcut ama aynı evin içerisinde o kadar yabancı olarak yaşamışlar ki, bunun ne büyük bir nimet olduğunu kaybetmenin sınırına gelmeden idrak edebilmiş değil. Boşa geçmiş sekiz sene, boşa geçmiş bir ömür. Hiçbir şey hissetmediği biriyle kocasını aldatması ve sadece buluşmaya giderken duyduğu korkudan aldığı garip haz... Uyuşmuş duygularının arasında böyle farklı bir hisse maruz kalmak, zannımca onu kendisine çeken şeydi. Aslında bunu yapmak istemiyor ama yapıyor; çünkü alışagelmişin dışında bir şeyler yaşıyor. Korkunun içerisinde var olan hazza ulaşmayı amaçlıyor. Bu korku onu öldürmüyor ama yaşatmıyor da. Arada kalmışlık hissi onu ayakta tutuyor. Kitabın üzerinde durduğu en belirgin konulardan biri, korkunun yanı sıra belirsizliktir benim nezdimde. Çünkü kitapta Fritz'in ifade ettiği gibi, belirsizlik insanı içten içe çürütür; garip bir korku ile yaşama eğilimine sevk eder. Her daim tetikte olmak sana hissettirir ama hissettirdiği kadar da yormasını bilir. Dikkatimi çeken farklı bir mevzu ise Fritz'in olayı bilmesine rağmen büyük bir yaygara koparmaması. Şahsi düşüncemdir ki böyle bir durumla karşı karşıya kalsam, yapacağım ilk şey boşanma evrakları için harekete geçmek olurdu. Fakat Fritz'in sevgisi buna engel oluyor gibi; pek çözemedim o noktayı. Bu nedenle ona, oynadığı oyunla kendisini açıklamasına müsaade ediyor. Fritz sayesinde Irene, içerisinde bir vicdan mahkemesi kuruyor: Yargılanan kendisi, yargılayan yine kendisi. Durum böyle olunca baştan sona korku, belirsizlik ve vicdan yükünün ağırlığı ile işlediği suçtan bir nevi arınıyor. Esasında metin çok netti ama işlenen duyguların yoğunluğu okuyucunun zihnini yoruyor ve bunun yanında bilinç karmaşasına sebebiyet veriyor. Sağlıcakla Kalın. “içinde hâlâ acıyan bir yer vardı, ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak, ama yumuşak bir acı.”

uzlet 2 weeks ago

Ah'lar Ağacı

Didem Madak

52 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ neden her aşk bir kadının cenazesini kaldırır mutlaka. ★ kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum onu orada beş parmaklı bir çınar yaprağı gibi unuttum. kalbim! şiirimin hacer'ül esved taşı ★ kağıttan gemiler yaptım kalbimden ki hicbiri karşıya ulaşmazdı. aşk…devamı

uzlet 2 weeks ago

''sızıyı gideren su, suyun sızladığını kimseler bilmez.'' • ismet özel | celladıma gülümserken

uzlet 1 month ago

Lavinia

Özdemir Asaf

62 Gönderi

Spoiler içeriyor Bugün ve Bugün şiirinde: ★ 'öyle çabuk geçiyor ki günler. hele sen de bir bak hayatına. yarın bitecek sanki her şey. yarın ölecek gibiyiz. daha doymamışız yaşamasına. günlerimiz dün bir, bugün iki. sakın bir şey bırakma yarına. yarın yok ki.'…devamı

uzlet 1 month ago

Kör Baykuş

Sadık Hidayet

70 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ “yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.” Sanırım bu zamana kadar okuduğum ve anlam vermek için epey zaman harcadığım kitaplar arasında ilk sıralarda yerini alır. Eserde bir olay örgüsünü geçtim, hangi duygunun üzerinde…devamı★ “yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.” Sanırım bu zamana kadar okuduğum ve anlam vermek için epey zaman harcadığım kitaplar arasında ilk sıralarda yerini alır. Eserde bir olay örgüsünü geçtim, hangi duygunun üzerinde yoğunlaştığını anlamak bile çok zordu benim için. Çünkü birden fazla duygu var ve yaşanan olaylar o kadar kopuk ama bir o kadar da bir ki bağlam kurmak oldukça zahmet istiyor. Anlatıcı sürekli olarak farklı mekanlarda bulunuyor lakin biraz dikkat ettiğimiz zaman tasviri yapılan mekanların bir olduğunu görüyoruz. Yani yaşananlar hep bir yerde geçiyor ama anlatıcı öyle bir bilinç kaybı yaşıyor ki bunun farkına bile varamıyor. İmgeler sürekli olarak tekrar ediyor; kişiler, kurulan cümleler, var olan duygular ve mekanlar. Buradan anlıyoruz ki anlatıcı zaman ve mekan kavramlarını yitirmiş. Sürekli olarak anlattığı kişilerdeki kusurları öne sürüyor lakin bunları anlatırken iğrenmenin yanında garip bir haz ile onların yaptıklarını yapma eğilimi gösteriyor. Bu da bende, bahsettiği tüm kişiliklerin aslında kendisi olduğu izlenimini oluşturdu. Bahsettiği kişiliklerde sürekli olarak "kambur bir duruş" olduğunu vurguluyor; ben burada kamburluğun sebebini fizikselden ziyade ruhsal bir olayla bağdaştırdım. Hikayenin başında bir kadından bahsediyor ve sürekli olarak o kadının gözlerine odaklanıyor. Kadının bedeninin yaşıyor olmasına rağmen kurtlanıyor olması, çürüme belirtileri gösteriyor oluşu onun garibine gitmiyor; çünkü buradaki aslında bir kadın değil, hikayenin sonunda öldürdüğünü öğrendiğimiz karısının kendi üzerinde oluşturduğu "vicdan". Yani buradaki kadın metaforu aslında vicdan kavramı ile ilişkilendirilmiş. Ve dikkat ederseniz sürekli olarak kadının gözlerine odaklanıyor, onu unutmak istemiyor. Gözlerine bakarken rahatsızlığın yanında garip bir haz duyuyor. Nedenini anlamadığım bir şekilde —belki de insanlığının henüz ölmediğini kendisine kanıtlamak içindir— o gözlerde bulunan bakışı unutmak istemiyor. Kitaptaki zaman kavramına geri dönersek Sadık Hidayet, zamanın neden bu kadar bölük pörçük yahut bir olarak görüldüğünü açıklıyor: "Canlılar dünyasıyla aramdaki bağlar koptu kopalı, önümde biriken şeyler geçmişin anıları herhalde. Geçmiş, gelecek, saat, gün, ay ve yıl hepsi aynı şey." Hâsılı şudur ki, kitap bize vicdan yükünün nasıl sonuçlar doğurduğundan bahseder. Zaman içerisinde insan, vicdan yüküne alışır ama bu; vicdanını rahatsız eden şeyin geçmişine sirayet etmeye başlamasına engel olamaz. Ve böylece başında "küçük bir vicdan azabı" olarak adlandırılan şeyler koca bir külfete dönüşür. Ve itiraf etmeliyim ki değerlendirmesini yazdığım kitaplar arasında beni en çok zorlayan bu oldu. Sağlıcakla Kalın.

uzlet 1 month ago

'hayat, talimlere benzemiyor albayım. gerçek mermiler, insanı yaralıyor. bütün cephelerde yenilgiye uğrasaydım kolaydı albayım.'

uzlet 1 month ago

Zaten bizim payımıza düşen hep edebiyat. Yazmaktan başka ne bir yolumuz, ne de bir çıkışımız var. Yok saydığımız tüm yaraların direnişinin sembolüdür edebiyat. 'Herkes anlamasın bizi, anlayan da daha derine inmesin' diyen insanlığın sesidir. Okuduğumuz, yazdığımız nice şey; benden, senden…devamı

uzlet 1 month ago

Ba

Birhan Keskin

10 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ “dürtme içimdeki narı üstümde beyaz gömlek var.” ★ “eksildim ben, azaldı içimdeki su yeşermiyor cümlem. oysa ben senin bir kimsenim, sensin esin. buna inandım uyudum, uyandım bununla durdum. narın içinde canım niye kanıyor?” • ben bu geçitte, susan bu…devamı

uzlet 1 month ago

insanlarin sorumluluk almamasindan nefret ediyorum. eğer yaptığın şeyler sonucu mesafe olusturduysam kalkipta neden böylesin diyemezsin. gelipte sitem edemezsin çünkü böyle oluşumun temel sebebi sensin. ya yaptığın seyin arkasında dur ya da hiç yapma. en iyi ihtimalle çık git hayatımdan gelipte…devamı