bi (@velaris)

İnsanlara cebindeki paraya göre muamele etmeyi bıraktığınızda, başarıyı yalnızca eğitim ya da çok para kazandıran meslek gruplarına göre sınıflandırmadığınızda, tüm insanları sadece insan olarak görmeye başladığınızda gerçek huzura ve mutluluğa ulaşacaksınız. Kıskançlıkla kıyaslamayı, sürekli doyumsuz ve açgözlü bir şekilde yaşamayı…devamı

velaris 2 days ago

Euphoria

Sam Levinson

102 Gönderi

Evet, kabul edelim; ışıklar pırıl pırıl, çekimler jilet gibi ama bu parlak cila, içerideki lağım kokusunu örtmeye yetmiyor. Karşımızda sevilmek, onaylanmak ve iki gram ilgi görmek için ruhunu pazara çıkarmış, paraya tapan bir gençlik enkazı var. Aidiyet arayışını bedenini ve…devamı

velaris 2 days ago

Kiralık Aile

Hikari

10 Gönderi

Filmi nasıl zamanında gözden kaçırdım enteresan doğrusu..parayla satın alınan bir aidiyetin aslında ne kadar büyük bir kimliksizlik doğurduğunu, steril bir yalnızlık estetiğiyle yüzümüze çarpıyor. Film; kusursuz görünen ama ruhu çekilmiş o parlak çerçeveleri, karakterlerin maskeleri düştükçe kararan bir ışıkla yıkarak…devamı

velaris 3 days ago

Sizi aşağı çeken tüm yüklerinizden özgürleşin. Zira kurtulmadığınız her ağırlık, başlangıçta hafif görünse de zamanla sessizce derinleşir. Ruhunuzu daraltan, nefesinizi kesen ne varsa ondan uzak durun; bazen hafiflemek, sadece bırakmayı bilmektir.

velaris 2 weeks ago

In Your Radiant Season

Sang-Hee Jung

3 Gönderi

Ebeveynlerini trajik bir kazada kaybeden üç kız kardeş ve anneannelerinin hikâyesi, izleyiciyi hem hüzünlendiren hem de umutlandıran bir dram sunuyor. Ancak dizide başrol çiftine o kadar çok yer verilmiş ki, bir noktadan sonra sahneleri hızla geçme isteği uyandırabiliyor. Asıl cevher…devamı

velaris 2 weeks ago

Big World

Lina Yang

16 Gönderi

Sadece bir engellilik hikayesi değil; modern dünyanın kusursuzluk takıntısına, nezaket maskesi ardındaki gizli cehalete ve bir insanın onurunu koruma mücadelesine tutulmuş dürüst bir aynadır. Serebral palsi (beyin felci) ile yaşayan Liu Chunhe’nin hikayesi, izleyiciye "asıl engelin hangi zihinlerde olduğunu" sert…devamıSadece bir engellilik hikayesi değil; modern dünyanın kusursuzluk takıntısına, nezaket maskesi ardındaki gizli cehalete ve bir insanın onurunu koruma mücadelesine tutulmuş dürüst bir aynadır. Serebral palsi (beyin felci) ile yaşayan Liu Chunhe’nin hikayesi, izleyiciye "asıl engelin hangi zihinlerde olduğunu" sert bir dille hatırlatıyor. Başrol oyuncusu Jackson Yee’nin (Yi Yangqianxi) performansı, bir oyunculuk dersi niteliğindedir. Yee, bu role hazırlanırken aylarca serebral palsili bireylerle vakit geçirmiş, sadece onların hareketlerini değil, o bedenin içinde hapsolmuş ruhun dünyaya haykırışını da içselleştirmiştir. Bu performans, izleyiciye bir "rol" değil, kemiklerin, kasların ve bakışların birleştiği çıplak bir gerçeklik sunar.Film, günümüzün "modern" dünyasının, geçmişin sözde cahil toplumlarından çok daha acımasız olabileceğini kanıtlıyor.Sınıf Sahnesi ve Yosun Şiiri: Chunhe’nin sınıfta okuduğu o şiir, aslında bir varoluş manifestosudur. Çocukların onunla alay etmesi, sadece çocukça bir saflık değil; ailelerinden ve modern toplumdan miras aldıkları "farklı olana tahammülsüzlük" hastalığıdır.Fiziksel olarak "sağlam" görünen insanların, Chunhe’nin öğretmen edasıyla seslendirdiği şiire gülmeleri, tiksinerek bakmaları alaya almaları, asıl iğrenç engelin empati yoksunluğu olduğunu gösterir.Anneanne karakteri, filmde "eski toprak" bilgeliğinin ve sadakatin temsilcisidir. Modernizmin insan ilişkilerini metalaştırdığı bir çağda, anneannenin Chunhe’ye sahip çıkması; bir çınarın, fırtınada eğilen bir fidana gövdesini siper etmesi gibidir. Onun için Chunhe, "bakılması gereken bir yük" değil, "yeşertilmesi gereken bir can"dır. Bu bağ, filmin en saf ve en onurlu damarıdır.Çin'de yaşayan milyonlarca serebral palsili birey için bu film, sadece bir sinema eseri değil, toplumsal bir tanınma aracıdır. Film, bu insanları yardıma muhtaç öznelerden, akademik ve mesleki başarı hedefleyen (öğretmenlik hayali gibi) güçlü bireylere dönüştürür.Chunhe, eksikliğini bir zayıflık olarak değil, bir kimlik olarak kabul eder. Onun dürüstlüğü ve içindeki bitmek bilmeyen sevgi, modernizmin ruhsuzlaştırdığı insanlık için bir panzehirdir. O, "Büyük Dünya"da kendine "küçük ama onurlu" bir yer açarken, aslında hepimize emeğin ve direnmenin ne demek olduğunu öğretir.

velaris 3 weeks ago

Son yaşanan okul olayları yüzünden herkes korku endişe panik içinde hareket ediyo herkesin elinde klavye var yazıyor ahkam kesiyor duyar kasıyor. İşe ilk başta kendinizle sonra yakın çevrenizle başlamanız laizm soğukkanlı olacaksin galyana gelmiyceksiniz insan olmayi öğrenip bunun için çalışacaksınız…devamıSon yaşanan okul olayları yüzünden herkes korku endişe panik içinde hareket ediyo herkesin elinde klavye var yazıyor ahkam kesiyor duyar kasıyor. İşe ilk başta kendinizle sonra yakın çevrenizle başlamanız laizm soğukkanlı olacaksin galyana gelmiyceksiniz insan olmayi öğrenip bunun için çalışacaksınız millete terbiye ahlak dersini evinizde yapıp sonra düzen değiştirme çabasına giriceksiniz bugün yaşanan mevzular hep vardı mesele vicdan merhamet sahibi insan yetiştirmekde sonra Bilgi asilayacaksiniz. Aşağilamayack hor görmeyeceksiniz bunun net bir çözümü yıllarca hapis yatırmak idam etmek hadım etmek değil bunlarla milleti sadece korkutur yasal olmayanı yasal hale getirirsiniz babalariniz dedeleriniz bilir 60li yılarda devrim yapmaya çalışan hukuk tıp öğrencisi çocuklar bunun için idam sehbasina götürüldü bugün aynı şeyi konuşup duruyorsunuz önce kini nefrete boğan bu gençlerin kaynağı olan şeyleri şiddetle kınayip yasaklatacaksiniz Sosyal mecralarda ayila bayıla naralar atanları kurşunların konuşuldugu videoları dizileri filmlerin alkışını tutmayacaksiniz sokaklarda yorumlarda adam da andımızi bilmiyor başkenti bilmiyor Türkiye nasıl kurulmuş bilmiyor egitimlisi daha beter bunlar ölmeli yok olmalı diye slogan atiyo...adam öldürmüş verin cezasıni demekle olmaz bu iş okullara silahlı güvenlik koymakla da çözülmez yapar işbirliğini yine basar yine can alır vurur kapıdaki güvenliği yine fark etmez bunlara insan olmayı öğrenin insanlığın ne olduğunu uygulayın gerisi gelir zaten yüzyillik sorunu 2 yasayla da duzeltemezsin yok öyle bir utopia gerçi kitabı vardı gidin okuyun bakalım yanlış varsa düzeltmelisiniz susmakla da olmaz herşeyi bileceksiniz sonuçlarını da ona göre vaziyet alacaksınız bugünün çocuğu yarın ana baba olacak çocuk yetiştirmeyeceksinjz insan yetistiriceksiniz insan hakkın yanında olacaksınız gücünüz yeri gelecek zekaniz olacak sahibi olduğunuz şeyleri doğru vicdan doğru ahlak için kullanacaksınız tek doğru vardır insan insana ne bilerek ne bilmeyerek duygularına yenilip zarar veremez bunu öğrenecek uygulayacak uygulatacaksiniz kontrol etmesini bileceksiniz hep gördünüz şahit oldunuz duydunuz herşeyin fazlası zarar yine yaşanacak bunlar ülke iyice PKK yerine döndü içler acısı gerçekten çürümüş toplumuda kurtarmak ne yazikki mümkün değil

velaris 4 weeks ago

İbrahim abi ortalarda gözükmüyor merak ettim haberi olan var mı raf ahalisi . . .

velaris 1 month ago

Karanlık Gece

Özcan Alper

25 Gönderi

maalesef gerilimi ve mesajı itibarıyla oldukça geri kalmış bir yapım olarak beni hiç içine çekemedi. Adeta Zeki Demirkubuz ve Nuri Bilge Ceylan sinemasının kötü bir karışımı gibi duran film, özgün bir bakış açısından yoksundu. Türk sinemasının gerilim türünde ortaya koyabileceği…devamı

velaris 1 month ago

Bir Ömür Nasıl Yaşanır

İlber Ortaylı

98 Gönderi

İlber Ortaylı gibi bir dimağın, geniş kitleler tarafından adeta bir "kanaat önderi" mertebesine yükseltilerek kutsallaştırılması, aslında bir aydını anlamaktan ziyade onu bir vitrin objesine dönüştürmenin sığlığıdır. Bunu hedeflenen her kişi için yapmak çaresizlik, cesaretsizliktir. Günümüzde özellikle gençler arasında gözlemlemek canımı…devamıİlber Ortaylı gibi bir dimağın, geniş kitleler tarafından adeta bir "kanaat önderi" mertebesine yükseltilerek kutsallaştırılması, aslında bir aydını anlamaktan ziyade onu bir vitrin objesine dönüştürmenin sığlığıdır. Bunu hedeflenen her kişi için yapmak çaresizlik, cesaretsizliktir. Günümüzde özellikle gençler arasında gözlemlemek canımı sıktı. Bu yanlış bir şeydir. Mutlak doğru olmadığı gibi mutlak düşünce fikir de yoktur. İnsanın beşeriyetini, hata yapabilme payını ve öznelliğini göz ardı edip onu hatasız bir evliya portresiyle ambalajlamak, hakikate yapılabilecek en büyük ihanettir. Bunu en çok da "Atatürkçü, Kemalist.." gibi kavramlarla kendilerini pazarlamaya çalışanlarin ters konuşanlar kadar sevenlerinin de bölücü tarafta olduğunu görmemek budalaliktan başka bir şey değil. Zira bir fikri analiz etmek yerine bir ismin gölgesine sığınmak, objektif tartışma zeminini kurutan bir "tarafgirlik" hastalığıdır. Oysa hakiki bir entelektüel duruş, kişileri romantize etmekten değil; onları artılarıyla, eksileriyle ve insani zaaflarıyla bir bütün olarak masaya yatırabilmekten geçer. Geçmişin tozlu raflarında kalmış ideolojik çatışmaları bugün hala körü körüne birer bayrak yarışı gibi sürdüren, tarihsel figürleri soğukkanlı bir tartıya çıkarmak yerine onları kutsal birer tabu haline getiren o "ot yaşam" biçimi, sadece bir yerinde sayma halidir. İnsanların yüzyıllardır kendi tarihlerinden ve hatalarından bir nebze olsun feyz almadan aynı kör dövüşüne girmeleri, değişmeyen o sığ silüetlerin birer tezahürüdür. Estetikten yoksun, sadece manipülatif bir romantizmle bezenmiş bu tartışmaların uzağında durmak; okumayı sadece metinleri hatmetmek değil, insanı ve dünyayı bir kod gibi çözmek olarak görmek gerekir. Tam da bu noktada, Ortaylı’nın "Bir Ömür Nasıl Yaşanır?" adlı eseri, bir kişisel gelişim kitabından öte, zihni sapyoseksüel bir zarafetle inşa etmenin manifestosu olarak karşımıza çıkar. Tilda gibi muazzam ruhları hayranlıkla tasvir eden o dille kurulan bağ, aslında enerjiyi sömüren sığ dedikodulardan ve niteliksiz kurgulardan kaçıp klasikler ile dünya tarihinin engin sularına yelken açma çağrısıdır. 25 yaşına kadar olan o kıymetli sürede; gezerek, öğrenerek ve nitelikli bir çevre inşa ederek biriktirilen her bir tecrübe, 70 yaşında karşımıza çıkacak olan o asıl hazinenin temelidir. Şikayet etmenin kısırlığına kapılmadan, kendini ve yaşadığın yeri sevmeyi bir başlangıç noktası kabul ederek, her şeye hak ettiğinden fazla değer vermeden yoluna devam etmek; bu sığ döngüden çıkışın tek anahtarıdır. Şikayet etmenin kısırlığına kapılmak yerine, hayatın estetik bir süzgeçten geçirilmesi; insanın sadece kitapları değil, karşısındaki kişinin ruhunu, niyetini ve derinliğini de bir metin gibi okumayı öğrenmesi gerekir. Buradaki en zarif detay ise "amaçsızlığın" bir insanı nasıl çürütebileceğidir. Tilda örneğinde vücut bulan o "ideal insan" figürü, sadece bir hayranlık nesnesi değil; senin için çıtayı en yukarıya koyan bir hedef, bir pusuladır. Hayatına giren insanların "ot gibi" olmamasına gösterdiğin o sapyoseksüel özen, aslında kendi ruhunu kimlerle beslediğinin bir göstergesidir. Çünkü neye zaman ayırırsan, neyi biriktirirsen; 70 yaşına geldiğinde aynada göreceğin o silüet, bugün seçtiğin o küçük detayların toplamından ibaret olacaktır. Gerektiğinde "boş boş oturmayı" bile bir hak ediş, bir dinginlik sanatı olarak görmek ama asla onun müptelası olmamak; yani hayattaki hiçbir şeye, haddinden daha fazla değer vermemek bu yolun en büyük sırrıdır.