(@) - Raf

Rafın soru adamı geri geldi. Şaka şaka. Bugün soru perilerim geldi sadece 😄: 1- Diyelim bir diziye başladınız, uzun soluklu. Hepten o diziye mi odaklanıyorsunuz yoksa araya başka diziler, filmler, animeler katıyor musunuz? Nasıl bir izleme şekliniz var diye sorayım...…devamı

wolverineh 1 year ago

Yaban Kazı

Ogai Mori

11 Gönderi

Japon Edebiyatı okunmaya ilk bu kitaptan başlanılırsa serüven daha verimli geçer diye düşünüyorum. Osamu Dazai'nin "İnsanlığımı Yitirirken" ini ile başlamak bence bir hayli hatalı olurdu. Çünkü Dazai, çok intihara meyilli ki bunu da gerçekleştirmiş; ülkesinin kötü gidişatı kendisinin de ruhuna…devamıJapon Edebiyatı okunmaya ilk bu kitaptan başlanılırsa serüven daha verimli geçer diye düşünüyorum. Osamu Dazai'nin "İnsanlığımı Yitirirken" ini ile başlamak bence bir hayli hatalı olurdu. Çünkü Dazai, çok intihara meyilli ki bunu da gerçekleştirmiş; ülkesinin kötü gidişatı kendisinin de ruhuna yansımış, çökmüş birisi. Dolayısıyla her okurun haletiruhiyesi bunu kaldıramayabilir. Keza ben de Dazai Bey'in özellikle yukarıda bahsini geçtiğim kitabını okurken yorulmuştum. (İnsanlığımı Yitirirken İncelememi de okuyabilirsiniz.) Ogai Mori, Modern Japon edebiyatının temellerini atan yazarlardan birisi. Yaban Kazı, oldukça sıradan bir öyküyü anlatmış olmasına rağmen, akıcı işlenişi ve barındırdığı Japon kültürü ile benim ilgimi çekmeyi başardı. Eserde geçen bazı kültür ögelerini, kelimeleri öğrenip not ettim. Zorunda hissederek Metresliği kabullenen(!) O-tama ile prestijli bir üniversitede okuyan Okada'nın sessiz, gösterişsiz ve temassız aşklarını okuyoruz. Kapak arkasında bu ilişki dokunaklı diye nitelendiriliyor. Acziyet içerdiğini kabul ediyorum fakat yüreklere işleyen veya unutulmaz bir şey de okumadım doğrusu. Ama işte yazar olabildiğince sade bir üslup kullanarak bizleri yormadan anlatım sergilemiş. Birer birer karakterleri (Okada, O-tama, O-tama'nın babası, Ume, Seuzo ve eşi O-tusune ve yazıyı aktaran kişi.) tanımak, aralarındaki bağa ve yaptıklarının birbirlerini nasıl etkilediğine küçük detaylar ile tanık olmak bir zevkti. Bu okuma keyfi, son ana dek sürüyor ama Ogai Mori'nin yazmış olduğu son, yarıda bırakılmış hissi uyandırıyor maalesef. Ansızın bir veda ile hadi hoşçakalın diye el sallıyor kitap. Seuzo'nın hinliklerini, O-tama'nın hislerinin sarsılışını ve babasının durumuna açıklık getirilmesini isterdim şahsen. Ne olacak diye merak ettirmese de sürükleyici bir kitap olduğu su götürmez. Yaban Kazı isminin neden verildiğini bitimine yakın sayfalarda öğreniyorsunuz ve ben bu alâkayı çok tatlı buldum. Edo döneminin sona erip Japon toplumu için başta sarsıcı gelecek Meici restorasyonunun izlerini de kitapta görmekten hoşnut oldum. Japonların fazlasıyla kendine özgü bir kültürü var. Bir gün bu ülkeyi gezme fırsatına nail olmayı çok isterdim. Bu arada eserin sinemaya da uyarlanmış olduğunu öğrendim ama bir türlü filmin ismine erişemedim. İthaki yayınlarının bu serisini seviyorum; kitapların boyutu, kapağı ve çevirileri de güzel geliyor bana. Yaban Kazı, Japon edebiyatı serisinin ilki aslında yani ilk bu kitap basılmış. Yorum kısmına kitaptan öğrendiklerimi aktaracağım. Dileyen okuyabilir. Kitaba puanım: 7/10

wolverineh 1 year ago

Ağ

Ki-duk Kim

1 Gönderi

İnsan bazen balık tutar ya, hani o balıklar ağa takılır, bir daha suya dönmemek üzere... Bir ağ vardı, bir sandal ve bir de insan bu hikâyede; balık kurtulmuştu... İnsansa kendi ağına kurban gitmişti; Kuzey Kore'den Güney'e götürecekti bu ağ onu.…devamıİnsan bazen balık tutar ya, hani o balıklar ağa takılır, bir daha suya dönmemek üzere... Bir ağ vardı, bir sandal ve bir de insan bu hikâyede; balık kurtulmuştu... İnsansa kendi ağına kurban gitmişti; Kuzey Kore'den Güney'e götürecekti bu ağ onu. Güneyde Gördükleri karşısında çok büyük afalladı insan, sımsıkı kapattı gözlerini. Şartlar o gözlerin açılmasını sağladı; büyülenmişlikle baktı tüketici toplumun ülkesine Kuzeyli, sonra burnunu kıvırdı; para karşılığında kendilerini satanları, yere bırakılan lezzetli yemekleri gördü çünkü. Sordu Güneyli'ye nedir bu hâl? Güneyli "Özgürlük mutluluk getirmiyor ki" diye yanıt verdi... Kuzey Kore'den tesadüfi bir kaza sonucu Güney Kore'ye gelmişti bir insan; casus sanmışlardı onu. Soruşturup durdular, bir güzel rahatsız ettiler adamcağızı... Adamın zihnindeyse ailesi... Katlandı bütün zorluklara... Bir gün olup da Kuzey'e tekrar dönünce bu keşmekeşin biteceğini sanmıştı; yine soruşturdular, yine kızıp bağırdılar... Vatan haini misin diye bu sefer. Müthiş bir ortada kalmışlık, çaresizlik... İnsan değişiyor mu ki Kuzeyde veya Güneyde? Hepimiz Adem'den gelmedik mi? Kabil'in Habil'i şeytana uyarak öldürdüğü dünya içerisinde insan değil miydik biz? Düşünsenize: Kuzeylisin, bir kaza sonucu Güney kıyısına varıyorsun. Orada casus musun diye sorguya çekiliyorsun; geliyorsun Kuzeye, yine sorgular yine siyaset... Çünkü değişmeyen bir şey var: İnsan. Kimisi canavarlaşmış, kimisi temiz kalmış. Kim Ki Duk, hem Güney Kore'den hem Kuzey Kore'den bize eleştiriler sunmuş. Üstelik bunu olabildiğince objektif yapabilmiş, gerçekten inanılmazdı. Dakikalar ilerledikçe geriliyor ve yerinizde rahat duramıyorsunuz. Nice siyaset ve polemikler ardında özünde kardeş olan insanların birbirine nasıl da düşman kesildiğini görüyorsunuz. Kim diyebilir ki Kuzey Kore'deki bir anne canavar? Ve kim diyebilir ki Güney Kore'de bir anne tertemiz... Hepimiz Adem'den geldik... Kabil, Habil'i öldürdü... Seneler, asırlar geçti bir insan teki Kabil'in diğeri de Habil'in yerine geçti, Kuzey Güney fark etmeksizin... Eklemeliyim... Bir sahne vardı ki beni derinden etkiledi. Zorla gülümsemek ne zor şey olmalı. Zoraki bir neşe? İçinden kan ağlıyorsun, nefret püskürüyorsun belki; fakat senden gülmeni bekliyorlar... Çok özel bir sahneydi. Filmin başta basit bir hikâyesi var gibi dursa da dümenin Kim Ki Duk'ta olduğunu unutmamak gerek; sizi düşündürecek ve yoracaktır...

wolverineh 1 year ago

Oyunbaz

Wulf Dorn

10 Gönderi

🖋️ Wulf Dorn, kaliteli bir korku gerilim yazarı olduğunu ustaca resmetmiş; Belki basit kaçacak bir ifade olabilir ancak yazdığı cümleleri okurken kendinizi bir gece yarısı koltuğunuza uzanmış yer yer sizi geren ve sürekli katilin kim olduğunu merak ettiğiniz bir filmi…devamı

wolverineh 1 year ago

Mesaj

Robert Zemeckis

37 Gönderi

🧪Bilim ve din çatışmasını merkezine almış bir örnek daha. Carl Sagan'ın kitabından uyarlanmış ve romantizmin de dahil olduğu işlenen bu gerilimli çatışmada daha çok bilime ağırlık verilmiş. 🏃‍♀️Jodie Foster, yine tüm yüküyle sırtlamış rolünü; sert ve kendinden emin mizaçlı bir…devamı🧪Bilim ve din çatışmasını merkezine almış bir örnek daha. Carl Sagan'ın kitabından uyarlanmış ve romantizmin de dahil olduğu işlenen bu gerilimli çatışmada daha çok bilime ağırlık verilmiş. 🏃‍♀️Jodie Foster, yine tüm yüküyle sırtlamış rolünü; sert ve kendinden emin mizaçlı bir astronomu canlandırıyor. Foster'ın sıcacık ve yumuşak huylu göründüğü bir film pek hatırlamıyorum. Özgün bir oyuncu gerçekten. Wulf Dorn'un "Oyunbaz" romanında kendisine dair ilginç bir bilgiye rastladım: 1981'de Jodie Foster'ı etkilemek için bir adam çıkıyor ve dönemin ABD başkanı Ronald Reegan'a bir suikast düzenliyor... Bu bilgi yeterli 😄 📽️Filmin işlenişini çok sakin buldum. Bu sakinlik beni sıktı, insan 2 buçuk saatlik bir bilim kurgu filminde üstelik zamanında popüler de olmuşsa görkemli sahneleri daha sık görmek istiyor ki buna yaraşır şekilde heyecanlansın... Lakin bu duyguyu bana veremedi. Evet Jodie Foster ile birlikte ben de, bilinmezliğe doğru yol alacak olmanın merakını ve stresini yaşadım ancak filmin sadece 10 dakikasında bunu seyirciye göstermek sıkıldığım dakikalara olan duygularımı yumuşatmadı. Müziklerini Alan Silvestri yapmış zaten, koltuğunuzda size dinginlik vermesi için ayrıca yeterli o tınılar... 🌟 Materyalist ve salt ampirik bir akılla bakıldığında kâinat daracık geliyor bana; yapılan yolculuklar anlamsız oluveriyor. İnanç reddedilerek varılan nokta neresi olabilir ki? Rastlantıya inanmak? Sınırsızlığa ulaşmak isterken bile belli sınırların, ölçülerin içinde sürekli devr daim olmak? Ve bunun sonunun gelmemesi? İşte inancı reddeden bilim bana bu yüzden mantıklı gelmiyor. Din ve bilim çatışması diye bir şeyin çıkmasını da anlamsız kılıyor düşüncelerim. Ne de olsa İslâm dini bilimi reddetmiş değildir. Tanrı varlığını kabul etmeyen, insanı tanrılaştırıyor; yıldızları, göğü tanrılaştırıyor. Oysa din ve bilim ne güzel ki iç içe; bir tarafı seçenler gibi duvara toslattırmıyor insanı... Kendi yarattığı çark içinde dönüp durmuyor insan... Anlamlara, derinlere iniyor en azından.... 📌Filme puanım 10 üzerinden 6. Büyük bir etkilenme yaşamadım.

wolverineh 1 year ago

Rafın bence bozulma nedenleri: 1- Aşırı duygusallığa kapılıp burayı şiir kutusuna çeviren tayfa; şiirlerin aynısını Google'da bulabiliriz. Örnek veriyorum: Victor Hugo, ağlamak için gözden yaş mı akmalı... 2- Aptal aptal fake hesap açan değişik tipler; fazlasıyla edepsiz, küfür içerikli gönderilerin…devamı

wolverineh 1 year ago

Canan

Peyami Safa

6 Gönderi

Farsça kökenli bir isim Canan; gönülden sevilen kişi, sevgili manasına geliyor. Erkekleri tahakkümü altına alıyor, cazibesi ile onların zihinlerinden, fikirlerinden çıkmak bilmiyor Peyami Safa'nın Canan'ı. Onun deyimiyle ifade edecek olursak; Lamiler, Orhanlar, Aliler ve Faikler Canan'ı görünce gaşyoluyor; kendinden geçiyor...…devamıFarsça kökenli bir isim Canan; gönülden sevilen kişi, sevgili manasına geliyor. Erkekleri tahakkümü altına alıyor, cazibesi ile onların zihinlerinden, fikirlerinden çıkmak bilmiyor Peyami Safa'nın Canan'ı. Onun deyimiyle ifade edecek olursak; Lamiler, Orhanlar, Aliler ve Faikler Canan'ı görünce gaşyoluyor; kendinden geçiyor... Aile hayatına saygısı olmayan, şeytan ruhlu bir kadın profili seriliyor önümüze.. Bu durum Canan ile münasabette bulunan, yatıp kalkan hatta karısı ile evliliğine son veren erkekleri masum yapmıyor; bilakis Canan Şeytan ise bu bataklığa düşmüş erkekler de ifrit bir yaratıktan farksızlar. Cemiyetin bozulmasına dengeli bir şekilde katkı sağlıyorlar: Kadınlar ve erkekler. Peyami Safa, okuru olaylar zincirinde sürükleyip bu yönde bir heyecan oluşturmuyor belki ama yine karakterleri derin mi derin tahlil ederek bizleri bir psikoloji şölenine maruz bırakıyor. Canan, bedenen ve ruhen öyle bir anlatıma sahip ki edebiyatımızda bunu başarabilen az yazar var şahsen. Lâmi'nin şehveti arzularına yenik düşüp özünü, değerini yitirmesi; Canan'ın kendinden ödün vermeden çirkefliklerine devam etmesi; Bedia'nın terk edilmesine karşın duyduğu hüznün bedenine teessür etmesi.. Toplumun içten içe kendi değerlerine uzaklaşıp Batı'nın ağına düşmesini Peyami Safa ustalıkla anlatmış. Bana göre kitabı noksan yapan noktalar da vardı. Kocasının ihanetine uğramış Bedia'nın hâl ve hareketlerini, kızgınlığını, incinmişliğini daha fazla okumalıydık. Aklımı karıştıran şeyse aldatılan bir kadın neden daha hâlâ "Vah ben ne yapacağım!" diyerek kapıdan kocasının gelmesini bekler gibi arayışlara girer ki... Böyle düşünüyorum fakat kitap henüz savaşların çıkmadığı, siyasi kapışmaların halka inmediği bir dönemde geçiyor zannımca; yani kadınlara henüz hak verilmemiş, boşama hakkı sadece erkekte, medenî kanun da Türkiye'ye yerleşmemiş. Böylece belki o dönem daha farklı bir ruh halinde olabilir kadınlar. Ama hemen bu düşünceme de bir karşılık veriyorum: Hangi dönem olursa olsun? Bir kadın, bir insan.. neden kendisini aldatan birisinin arkasından koşar ki? Belki ilk öğrenmenin etkisiyle yaşanır bir duygusallık ama... Ama aldatılmak da kolay bir mesele değildir elbet. Hem ben demedim mi Bedia'nın ruh hali kitapta daha fazla yer tutmalıydı diye? O zaman bu genç kadına biraz fazla eleştiri yapmış olabilirim. Nitekim Bedia içi dışı bir, kültürüne yabancılaşmamış bir kadın, (Her ne kadar Batılılaşma çukuruna o da tabii olsa da...) Canan bunun tersiydi. Metafordan bahsedecek olursak Canan, Türkiye'nin tuzağına kapıldığı Batı'yı; Bedia ise özümüzü temsil ediyor... 7/10

wolverineh 1 year ago

Ne demek, "Filistinliler çocuklarını bombaların atılacağı yerlere bilerek götürüyor!" demek yahu. En güvenilir alanların bile bombalandığı, ortalıkta insan minsan kalmadığı bir yerde, sen böyle rezil bir açıklamayı hangi hadle yapıyorsun. Azra Kohen! Kitaplarını hiçbir şekilde okumayıp gram ilgi duymuyordum. Filistin…devamı

wolverineh 1 year ago

Clarissa

Stefan Zweig

30 Gönderi

Clarissa pek çok açıdan bahtsız bir roman. Çünkü Zweig bilindiği gibi 1942'de eşi ile birlikte zehir içerek intihar ediyor. Yaşadığı zaman diliminde Clarissa bir kitap olarak var bulunmuyordu; 81 yılında taslağı ortaya çıkmış ve bir yayıncı tarafından tamamlanılarak basılmış. Bu…devamıClarissa pek çok açıdan bahtsız bir roman. Çünkü Zweig bilindiği gibi 1942'de eşi ile birlikte zehir içerek intihar ediyor. Yaşadığı zaman diliminde Clarissa bir kitap olarak var bulunmuyordu; 81 yılında taslağı ortaya çıkmış ve bir yayıncı tarafından tamamlanılarak basılmış. Bu işin ciddiyeti okurken kitabın son birkaç kısmına gelindiğinde fark ediliyor. Nasıl tabir edilir, Zweig gerçekten bir köprüden atlamış, yok olmuş da yerini başka bir adam doldurmaya çalışmış ama bunda başarılı olamamış veya olmak istememiş gibi... Hasılı sonunda o yarım kalmışlığı her zerresine kadar hissediyorsunuz. Bu kitap tamamlanmamış aslında arkadaş! Zweig okumak, havanın gittikce azaldığı bir ortamda bulunmayı andırıyor bana. Soluklaşan bir tablo, yitip giden bir cennet, hep bir şeyler eksiliyor, aşağı yöneliyor, düşüyor... Daima bir olumsuzluğa hapsoluş kol geziyor onun eserlerinde. Boğuluyor gibi oluyorsunuz, üstelik derin bir suda yüzerken değil kelimeler oluyor sizi boğan. Okudukça ayaklanıp canlanıyorlar sanki... Ve gözden kaçmıyor, nevrotik bir hastalığa sahip kimseden dökülmüş izlenimi veriyor bu kelimeler. İşte! Zweig okumak böyledir, odur bu hissiyatı veren. Şaşırmamak gerek ki savaş ortamında psikolojisi bozulmuş, kendi ülkesinden kovulmuş bir yazardan bahsediyoruz; yaşadıkları çok ağır olmalı ki eserleri bundan nasibini almış. Belki yazdıkça huzur bulmuştur Zweig. Ah, Zweig. İsminin geçmesi bile beni düşüncelere itiyor bazen. Öyle bir dönemde fazlasıyla eser yazabilmek takdire şayan gerçekten. Fakat biraz da bu esere döneyim. Clarissa, kanımın ısındığı bir şahıs olmadı. Çünkü seçimlerini çok doğru bulamadım. Bencil bir kadın canlandı gözümde; kendi acısını üstün gören, dünya sahnesinde tek o rol alıyormuşçaşına yaşayan bir kimlik... Savaş koşullarından herkes gibi o da etkileniyor tabii. Zweig, çok iyi betimleyici olmasına rağmen Clarissa'da daima bir eksiklik vardı bence. Manastır kısmı oldukça güzeldi sonra gittikçe bir buhran aldı kitabı, arttıkça arttı... Ardından denge bozuldu ve meseleler, düşünceler havada uçuştu sanki. Zaten yayıncının devam ettirdiği yerler içler acısı, kitapla yakından uzaktan alakası yok gibiydi. Bana göre 155'te bitiyor bu kitap sonrası boş geldi. Nitekim yalnızca çocuğu için birçok feragatta bulunan bir Clarissa vardı karşımızda. Ancak bu çocuk yok gibiydi yahu, eklentiydi, önemsizdi; yani anne karnındayken eserde daha bir yer tutuyordu, anlam katabiliyordu fakat dünyaya gelince evde bir köşeye atılmış bekleyen bir varlık oluverdi. Bunun sebebinin tamamen yayıncı ile ilgili olduğunu düşünüyorum çünkü Zweig dokunuşu olmayan cümlelerde gözlenebiliyor bu durum. İkinci paragrafta iç bunaltıcı olduğundan bahsetmiş olabilirim Zweig okumanın. Öyle gerçekten. Sabırsız Yürek kitabını okuduysanız bu hissi almakta zirveye ulaşmışsınızdır zaten. Ancak bu yazarda nefret uyandırmıyor tabii ki. Onun kalemi farklı Dickens'ınki farklı... Yine de Clarissa benim için çok etkileyici bir kitap olamadı maalesef, başlarında umudum vardı ama sonra yok oldu. Belki yazarın yaşadığı yıllarda basılsaydı çok daha farklı yerlerde olurdu Clarissa; kim bilir? İyi günler.

wolverineh 1 year ago

Dorian Gray’in Portresi

Oscar Wilde

150 Gönderi

Güzellik, belki Aşık Veysel'in dile getirdiği gibi on para etmiyor. Ancak biz insanlar, önce güzelce bir mabete yerleştiriyoruz onu, sonra da ziyaretlerde bulunup gözlerimizi alamıyoruz. Her ne kadar dış görünüş önemsizliğinden dem vurulsa da dünya aynını söylemiyor(!). Beğenimizi kazanan her…devamıGüzellik, belki Aşık Veysel'in dile getirdiği gibi on para etmiyor. Ancak biz insanlar, önce güzelce bir mabete yerleştiriyoruz onu, sonra da ziyaretlerde bulunup gözlerimizi alamıyoruz. Her ne kadar dış görünüş önemsizliğinden dem vurulsa da dünya aynını söylemiyor(!). Beğenimizi kazanan her bir nesne, kalbimizde yer edinmiş onca insan gözümüzde puta dönüşüyor; inatla tapmaya devam ediyoruz. Bazen de kendi yarattığımız bu tehlikeli ok bize doğru dönüyor... Her gün ayna karşısına geçiyor, etraftan aldığımız iltifatlarla besleniyor, narsist bir yaşam sürüyoruz. Tabiri caizse, Oblomov oluşumuz yetmiyormuş gibi bir de Dorian Gray peşinden sürükleniyoruz. Okuduklarımız asla yabancı gelmemeli bu sebeple; kendimizi hatırlatmıyor mu bize ne de olsa? Belki portrelerimiz kitaplarda saklıdır; kalbimizde gizlediğimiz, lafını etmediklerimiz sayfalarda açığa çıkıyordur kim bilir? Öyle ya, Dorian Gray gibi kendimizden kaçarken bir köşede kıskıvrak yakalanıyoruz belki de, kendi ellerimiz tarafından... Kitap ilerledikçe kendimi mutsuz bir gezide hissettim. Sevmediğim insanlar, alışık olmadığım kimseler istemediğim halde bana eşlik ediyorlardı sanki. Lord Henry, her konuştuğunda onun sözcüklerini işitmek zorunda kalışım bir süre sonra ağır gelmeye başladı. Düşünceleri korkunç zıtlıklarla dolu bu adamın zevk ve sefaya bulanmış bir yaşamı vardı. Dorian Gray'in henüz olgunlaşmamış zihniyetine kötülük saçıp dünyayı boş vermesine neden oluyordu. Ressam Basil Hallward'sa kendime daha yakın bulduğum, dünyaya kötümser bakmaktan uzak, sanatına sarılan bir ressamdı. Ancak o da bir yanlışa sürüklendi ki kendisi için pahalıya mal oldu: güzelliğe taptı. İçini bilmeden, özünü anlamadan Doarian Gray'i gözünde büyüttü. Bu adamlar bir arada olduklarında, o kadar ayrıksı fikirlerle konuşuyorlar ki o anda esen bir rüzgar üçünü de bambaşka yerlere sürükleyebilirdi. Kitap, bence Dorian Gray'den ibaretti. Ressam ve Lord Henry bir süre sonra silikleşip düşüncelerle kalıyorlar. Bu açıdan burun kıvırdım esere. Gittikçe yüreğinin soluşuna tanık olduğumuz Bay Gray, tabloyu kaplamıştı kısacası, öyle bir kibri var ki eserde bile kimseye yer bırakmamış... Diğer karakterleri daha canlı bulmak ve onları merakla okumak isterdim. Ama biz Bay Gray'in hikâyesine konuk olmuştuk ve Wilde'nin evindeydik; Dostoyevski ya da Tolstoy'un değil, öyle ya :) ... Oscar Wilde'nin estetizmini her sayfada görebildiğimiz bir romandı. Antik Yunan'a, Helenistik döneme çok fazla gönderme vardı ki zaten eser büyüsünü bu heykellerden almış gibiydi. Oscar Wilde, Dorian Gray ile birlikte güzellik eleştirisini yapıyordu yapmasına ancak onun estetizminde bununla ters düşen bir sanata aşırı ilgi duyma var sanki... Şimdi düşününce Wilde de sanat, sanat içindir diyerek bir tapınma ortamına girmiş olabilir. Hayatı, sanata yaklaştırmış; politik veya toplumsal konulardan daha önemli bir noktada görmüş sanatı. Böyle olunca Wilde'de insani değerlerin kaybını görüyorum. Yani tıpkı kendi karakteri Dorian Gray gibi o da belki güzelliğin mahvını görmüştür yaşamında, nereden bilelim?.. Tabii, ben okuduklarımdan kendi nasibimi alabilmeyi dilerim. Düşünce evrenime ve hayatıma katkılar yapabilsin isterim. Oscar Wilde de insanlığa, edebiyata güzel bir eser bırakmış, teşekkürler!