(@) - Raf

1904'te patlak veren siyasi gelişmeler sonucu, şimdi unutulmaya yüz tutmuş bir savaş gerçekleşmişti; Japonlar Ruslara ağır bir yenilgi yaşatmıştı. Bu savaşın dünya tarihinde önemi büyüktü çünkü bir Asya devleti, o dönem için büyük mü büyük bir Avrupa devletini mağlup etmişti.…devamı1904'te patlak veren siyasi gelişmeler sonucu, şimdi unutulmaya yüz tutmuş bir savaş gerçekleşmişti; Japonlar Ruslara ağır bir yenilgi yaşatmıştı. Bu savaşın dünya tarihinde önemi büyüktü çünkü bir Asya devleti, o dönem için büyük mü büyük bir Avrupa devletini mağlup etmişti. Bu yenilgi, Rusya'da çarlık rejiminin yıkılacağının habercisi olmuştu. Nitekim tarih için çok sayılmayacak yıl sonra Bolşeviklerin isyanı sonucu Ekim Devrimi diye bildiğimiz olay meydana gelmişti... Leonid Andreyev, tarihin bu önemli savaşı sırasında Rus askerlerinin ve halkının psikolojik çöküşünü anlatıyor. Bu öyle bir anlatış ki dehşetengiz bir sahne canlanıyor zihnimizde; askerler düşman nedir kavramını unutmuşlar ve üniformalı, silahlı bir topluluğu görür görmez kendinden geçercesine saldırıyor, apansız bir mücadele içerisine giriyorlar. Öyle ki Rus Rus'u indiriyor... Japonlar adeta bu hengâmenin içinde hayalet gibiler. İşte bu noktada siyaseti, politikayı ve devletinin çıkarlarını unutmuş bir topluluk geliyor gözümüzün önüne. Cinnet geçirmiş bir grup... Üstelik nedensiz bir delirme, kendinden geçme değil bu: Askerler, sağduyulu veya mantıklı olup kan gölüne dönmüş çevre karşısında dumura uğramış hissetmek yerine delirmeyi tercih ediyorlar. Böylelikle duygusallık bastırılıyor ve canilik onlar için kaçınılmaz hale geliyor... Çok çarpıcı, insan üzerinde yoğun etki bırakan betimlemeler sunuyor Andreyev bizlere. İki bölüme ayrılmış bir mektubat gibiydi aslında roman. İlkinde cephede birebir gördüklerine karşın çıldırmanın eşiğindeki bir subayı okuyoruz. O bu korkunç manzarayı "Kızıl Kahkaha" diye adlandırıyor; kan gövdeyi götürürken, gökyüzü kızıllığa bürünmüşken insan durmadan kahkahalar salıyor... Ne dehşet değil mi? Bu tuhaflıkların bahsi geçtiğinde subay cevap veriyor: "Kızıl Kahkaha". Bir virüs gibi yayılıyor bu kızıllık ve ardından gelen kahkaha... Nitekim çok geçmeden deliren bir subayın cümlelerini okuyoruz; biraz buruk biraz heyecanlı... İkinci bölümse metni subayın kardeşi ele geçiriyor. Onun delirmesine tanık oluyoruz... Bu kardeş daha cephede savaşmadan deliriyor. Çünkü bir virüstü kızıllık ve ardından gelen kahkaha... Rus halkına hepten sirayet edecektir bu savaş çöküntüsü. Çözüm nedir? Birkaç insanın elinde evirip çevirilen politika... Fakat Andreyev, işin bu kısmına girmiyor. Sadece yürekte başlayıp, zihne kadar işleyen bir yangın sonucu kora dönüşen ruhları anlatıyor o... Kitabı Ruslar için bir ajitasyon metni gibi algılamamak gerek. Edebi bir eser bu. Evrensele ulaşabilir. Öyle değilse bile okuyucu kendi çıkarımlarını yapabilir, şöyle bir göz atabilir tarihe ve günümüze. Afganistan halkına, Vietnam'a, Doğu Türkistan'a, Filistin'e, Hitler dönemi Yahudilerine, Bosna'ya, Japonya'ya, Cengiz'in katliamına uğramış topraklara... Daha sayılmayan binlerce katliama... Evet savaş var, bir de savaş var... Hepinize selamlar ve iyi günler 🌟

wolverineh 2 years ago

Biz

Yevgeni İvanoviç Zamyatin

14 Gönderi

"Ben bilimkurgu severim." diyenin elini kolunu sallayarak okuyabileceği bir roman değil "Biz". Distopik alanda edebiyatın ilklerinden olmakla birlikte yazıldığı dönemde 20. yüzyıla şaşılası bir bakış atıyor. Kullanılan imgeler, metaforlar öyle akıllıca ki türdeşlerinde böyle bir anlatıma rastladığımı hatırlamıyorum. Yani yazar,…devamı"Ben bilimkurgu severim." diyenin elini kolunu sallayarak okuyabileceği bir roman değil "Biz". Distopik alanda edebiyatın ilklerinden olmakla birlikte yazıldığı dönemde 20. yüzyıla şaşılası bir bakış atıyor. Kullanılan imgeler, metaforlar öyle akıllıca ki türdeşlerinde böyle bir anlatıma rastladığımı hatırlamıyorum. Yani yazar, bizi tamamen "Tek Devlet" düzeninin içine çekmek istiyor. Bunun için yüzeysel bir betimleme yerine derin ifadeleri, cümleleri tercih ediyor. Misal, Bay D-503 rahatsız edici düşünceleri, duvarın ötesinin (İlkel yaşamın) kendinde hissettirdiklerini irrasyonel olarak tanımlıyor. Kök -1 ile imgeleniyor. Böylesi bir matematikselliğin hüküm sürdüğü mutlak düzende çok zekice bir kullanımdır bu. Tek Devlette, eski antik yaşamın (20. Yüzyıl olarak düşünebilirsiniz.) her türlü faaliyeti "Entropi" diye adlandırlıyor. Yani düzensiz olarak görülüyor. Ve insanlar "Numaralar" ile yer değiştiriyor. Cinsellik, "Seks saati" ismini alıyor ve duygudan yoksun bir şekilde pembe bileti olan erkekler, kadınlara sahip oluyor. D-503 ve R-13, farklı zamanlarda aynı kadın ile beraber olabiliyorlar. Yani kadinlar son derece pasif ve edilgen konuma gelmişler. Ev, taş duvarla kaplanmış oldukça antik bir yapı olarak görülüyor ve bunun yerine etrafı cam ile döşeli binalar yapılıyor. Herkes birbirinin ne yaptığını fark edebilir, selam verebilir. Fakat saatleri belirlenmiş "Seks" eylemi yapıldığında storlar (Perde) indirilmelidir... Biz romanında duygular ve hazlar dahi matemaksel bir düzenin parçası haline gelmişler. Ölçülebilir olmuşlar. Fakat yazar yani D-503, kendinde bir başka beni fark ediyor. Bu ben tabii ki eski insanlarda var olan tutkuları temsil ediyor. Aşk, hüzün, kıskançlık, ağlama... Tek Devlet, Numaralardaki bu değişimi anlayınca bunun gereksiz bir fantezi, marazi bir durum olduğunu öne sürerek hastalandıkları fikrine kapılmalarını sağlıyor. Açıklık getirirsek, devlet bedenlerdeki ruhun canlanmasını istemiyor. Numaralar da güya çok sevdikleri devletlerinin kendilerini manipüle etmesine izin veriyorlar. Zamyatin'in insanları Numara yapması öyle yerinde ki... Sanayi devriminden bu yana gelen makineleşmenin bir kelime ile özetlenmesi anlamına gelebilir. Çok yakışık almış bir öngörü bu: Bugün Elon Musk, çocuğunun ismini X bilmem ne koymadı mı?.. Her türlü uyuşturucu maddenin yasaklandığı, ilkel insanlarla aralarına yeşil bir duvar ördükleri, cinselliğin "Seks saati" programına indirgendiği, adeta camdan fanuslarda yaşandığı, yiyeceklerin petrolden yapıldığı bir toplum; tuhaf hareketlerde (Sevmek, ağlamak, aşık olmak, düzene karşı koymak) bulunduğunuzda yanı başınızda "Koruyucular" adı verilen birinin belirdiğini düşünün. Düşünün ki sokak boyunca ilerlerken, ardınızda bir gölge sizi takip etsin... Zamyatin'in Biz'inde olup bitenler "Sonsuzluğu Sınırlamak" tır. Ve kitabın teması gereğince de anlıyoruz ki: Sayılar sonsuzdur. Bir başı ve sonu yoktur. O halde söyleyebilir miyiz ki gerçekleştirilmiş bir devrim, son devrimdir. Hayır. Devrimler de sayılar gibi sonsuzdur ve öylece devam eder. Kitabın sansür yemesi, uzun bir süre boyunca yayımının yasaklanması da sanıyorum içindeki bu kısımdan dolayıdır. Okurken yapılan mekân betimlemelerini pek anlamayabilirsiniz. Fakat başkarakter D-503, bizlere bir kitap yazıyor; hislerini aktarmakta inanılmaz başarılı. Onun korkusunu, kendisindeki değişimi, tutkulu aşkını çok iyi görebiliyoruz. Yaşadıkları daha derine inecek olursak bir kaçıştır aslında. Sürekli endişeli bir ruh halini okuyoruz. İnsanlığımı Yitirirken'deki Osamu Dazai kadar olmasa da Bay D-503'te de yorgun, bitap bir ruh hali mevcut. 1984, Cesur Yeni Dünya gibi önemli romanların öncüsü kabul edilen bir eser karşımızdaki. Bir ara anlatıdan kopar gibi oldum. Çünkü çok mecazi ve metaforlu, yoğun ifadeler vardı. Altında ezildim, büküldüm. George Orwell, Huxley benzer temayı biraz daha modernize etmişler ve okuyucunun daha az yorulmasını sağlamışlar diyebiliriz. Zamyatin, işin içine politika, felsefe ve din yorumlarını harmanlamış; Dostoyevski yahut bir başka klasik yazar, bilim kurgu yazmış da onu okuyoruz izlenimi veriyor kitap. İçinde bulunduğum dönemi düşününce bana şahsen ağır geldi. Fakat bu demek değil ki romanın tadını alamadım... Aksine daha çok hissettim, kalbime işledi. Derime iğne batar gibi rahatsız da oldum; yani Zamyatin de okuyucusunu biraz sarsmak istemiş olmalı. Size tavsiyem, bu romanı eğlenmek için okumamanız olur. Tabirim için affedin keyfinizin içine edebilir. Ciddi bir bakış, eğilme ve önemseme gerektiriyor "Biz". Edebiyata katkısı açısından Zamyatin'e teşekkür ediyorum. İncelememe son veriyorum. Bonus: Yazımı okuyanlara da teşekkür ederim. Sonuçta bu uzun bir yazı, dikkate değer görerek buralara kadar gelmiş olabilirsiniz. Hoş geldiniz. Bayağı bir detay vererek anlatmak istedim, yani içimden böyle geçiyordu. Bu yüzden kaç paragraf yazmışım, ne kadar uzamış pek de dikkat etmedim. Ve kitap içindeki olaylara da girmedim. Sevgilerle 🌟

wolverineh 2 years ago

İyi akşamlar. Raf Wolvi'nin sorularından mahrum kalmasın diyerek sizlere bir tartışma konusu bırakıyorum, yorumlarınızı merakla bekliyorum 🌟 1- Şiir okumayan, hikâye okumayan, herhangi bir türde kitap okumayan, bunları boş iş olarak gören insan için "Empatisiz, başkalarını anlamayan ve onların dertlerine…devamı

wolverineh 2 years ago

Echo

Marion Dayre

9 Gönderi

Artıları ve eksileri ile Echo şöyle: 1- Disney+, Marvel Spotlight adlı bir yetişkin bölümü oluşturmuş. +18 sayılabilecek, kanlı ve şiddet içerikli diziler burada yer alacak. Echo, bu oluşumun ilk dizisi. Yetişkinler içindir diye uyarı veriyor zaten başlarken. Böylece diğer 6…devamıArtıları ve eksileri ile Echo şöyle: 1- Disney+, Marvel Spotlight adlı bir yetişkin bölümü oluşturmuş. +18 sayılabilecek, kanlı ve şiddet içerikli diziler burada yer alacak. Echo, bu oluşumun ilk dizisi. Yetişkinler içindir diye uyarı veriyor zaten başlarken. Böylece diğer 6 bölümlük Marvel dizilerindeki çocuksu, pembemsi, ciciş hava olabildiğince en az seviyeye inmiş. 2- Marvel, abi senin Disney'e dizi verirken 30 dakika takıntın mı var? 5-6 bölüm yapmak yerine şu diziyi 45'er dakikadan 10 bölüm yapsan hem karakter daha çok anlaşılır hem de göz açıp kapayıncaya dek bitti hissi vermez... Diğer diziler, Avengers karakterlerini işlediği için hadi daha az izleyebiliriz diyelim ama Echo kesinlikle daha fazla bölümü hak ediyordu. 3- Fragmanda Daredevil görünce çok yükseldik, ama maalesef hevesimiz kursağımızda kaldı. Sadece ilk bölümde Maya ile bir dövüş sahnesi var. Başka da göremiyoruz. Fakat Wilson Fisk'i, o buz gibi bakışları ve ketum duruşu ile yeniden izleyebilmek, bizi doğrudan Netflix'in Daredevil'ına götürdü. Güzel de oldu. Şunu anlamış olduk ki Disney, Netflix'teki hikâyeye son vermiyor. Yani oradakiler MCU zaman çizelgesine dahiller. Öyle ki Fisk'in (Kingpin) geçmişi tıpkı Daredevil dizisinde olduğu gibiydi. (Bu yazdığım kısmı Netflix'teki Marvel dizilerini izleyenler çok iyi anlar.) 4- Harika bir İntro müziği var Echo'nun. Hakikaten güzel ama dizi hemen bittiği için ne hikâyeye etkili diyebiliyorsun ne de akılda kalabilecek bir sahne izlemiş oluyorsun... Final bölümü çok kötüydü. Aceleye getirilmiş ve ilk bölümün harikalığı zaten gittikçe azalırken finalde de ortaya oldukça berbat bir iş çıkmış. İnsan sorar "Ee ne olacak şimdi bu Echo'ya?" Ama şu da bir gerçek ki: Wilson Fisk, uzun süre bu evrende yer alacak. Daredevil: Born Again'de ana düşman kendisi. Punisher ve Daredevil'a yine Nettlix'teki oyuncular yani Jon Benthal ve Charlie Cox hayat verecek. Bu harika da olsa Marvel gerçekten bahsedildiği gibi Netflix'teki havayı koruyup önümüze karanlık DD Punisher dizisi çıkarabilecek mi bakalım... Ama şu bence oldukça açık duruyor: Disney asla Netflix'teki Daredevil gibisini çekemeyecek... Yanılırız umarım. İyi akşamlar.

wolverineh 2 years ago

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak

Ahmet Uluçay

34 Gönderi

İhtiyacım olan Türk filmini buldum. Sinemaseverlerin bünyesine ilaç etkisi yapacak bir sanat işi olduğunu düşünüyorum. Bu sektöre meraklı olmaya da gerek yok, oturup ailecek izlenebilir. Ahmet Uluçay, kendi sınırlarını bilmiş, tanımış ve bu sınırları içinde hayallerine ket vurmayarak çok sevdiği…devamıİhtiyacım olan Türk filmini buldum. Sinemaseverlerin bünyesine ilaç etkisi yapacak bir sanat işi olduğunu düşünüyorum. Bu sektöre meraklı olmaya da gerek yok, oturup ailecek izlenebilir. Ahmet Uluçay, kendi sınırlarını bilmiş, tanımış ve bu sınırları içinde hayallerine ket vurmayarak çok sevdiği sinema ile içli dışlı olmayı başarmış bir yönetmenimiz. Fakirlik ile de geçse hayatı sinemadan bıkmak bilmemiş. Çocukluğundan beridir filmlere, kameralara bir aşk duymuş. Onca sıkıntılı sürece rağmen bir kenara iteklememiş sinemayı Uluçay. Bu yoksulluğu arasında eşinden, çocuklarından çekinmiş... Ne güzel ya.. Sinema için bunca acıya değer mi? Bu soru cümlesi Uluçay'ın yazdığı kitabının ismidir aslında. Bundan anlıyoruz ki gerçekten sinema onun hem meyvesi hem de zehri olmuş... Acı ile tatlı onun için aynı manaya gelmiş adeta... Karpuz Kabuğundan Gemiler yapabilmiş bir yönetmenimiz Ahmet Uluçay.. Ne güzel ya demiştim; çünkü bilirsiniz bizde "Oblomovluk" vardır. Yerimizde oturur dururuz, ruhumuza işlemiştir bu. Ama Kütahya'nın taşrasından ibaret bu adam onca sıkıntıya rağmen hayallerine devam edebilmiş... Ve ortaya bu eser çıkmış. Kendi yaşamından esintilerle doldurmuş izlediğimiz filmi. Recep karakterinin arkasına sığınarak Sinemaya olan aşkını ilan etmiş Uluçay. Bunun yanı sıra toplumsal mesajlar vermiş; kasaba ve köy arasında gidip gelen statü farkını ortaya koymuş, kadın- erkek psikolojisini sunmuş, metafor kullanmaktan geride kalmamış, halkımızın mitlerini aralara serpiştirmiş Uluçay... Sonuç olarak ortaya hayran kalınası bir çalışma çıkmış. Tebrik ediyorum, hatta yeni izlediğim için ben utanıyorum. Yönetmenimiz 2009 yılında vefat etmiş... Keşke yaşadığı dönemler onu bilseydim. Bu filmle aldığı ödülleri ekran karşısında görebilseydim... Uzak da değil bize: Kütahya'nın Tavşanlı ilçesinden bir abimiz. İyi ki senin gibi bir yönetmene sahip olmuşuz. Bugün bilinmiyorsan bu bizim ayıbımız. Özür dileriz Ahmet Uluçay. Bomboş yapımlarla dakikalarımızı çürütüyoruz; Netflix Türk filmlerinden bir kez daha iğreniyorum. Beyaz Giyme Toz olur türküsü de filmde geniş bir yer tutuyor. Sahnelere ne kadar yakışmış, ergen çocuklar bu ağırlığı kaldirabilmiş, oyuncuları da tebrik etmek gerekiyor. Çünkü deneyimi olmayan amatör performanslar... Ama ne performanslar.. Bu eseri izleyip izletip şuurlara kazımak gerekiyor.

wolverineh 2 years ago

Söz

Carl Theodor Dreyer

5 Gönderi

Kabul etmek gerek filmi izlemek biraz güç iş. Işıklandırma çok canlı ve karakterler dışında dış öğelere pek yönelmeyen sabit bir kamera ile çekilmiş. Bu biraz tiyatral bir hava veriyor Ordet filmine. Konu itibariyle de Hristiyanlığı eleştiriyor; doğum, ölüm, inanç sınırları…devamı

wolverineh 2 years ago

Claymore

Christopher Bevins

8 Gönderi

Animelerin final bölümlerini izlemek normal bir diziye göre daha heyecanlı mı oluyor ne? İliklerime kadar veda hissi yaşadığım bir son izlettirdiler yine bana. Yine dediğime bakmayın bu duyguyu birkaç animede yaşadım yalnızca: Berserk (Hâlâ o nasıl bir veda diye sorguladığım…devamıAnimelerin final bölümlerini izlemek normal bir diziye göre daha heyecanlı mı oluyor ne? İliklerime kadar veda hissi yaşadığım bir son izlettirdiler yine bana. Yine dediğime bakmayın bu duyguyu birkaç animede yaşadım yalnızca: Berserk (Hâlâ o nasıl bir veda diye sorguladığım doğrudur.), Samurai Champloo (Mugen'e burdan selamlar çakıyorum.) ve haliyle Claymore'u da bunlara ekliyorum... Bu animeyi izlemiş bir insan Clare'ı nasıl unutabilir ki? Mümkün değil. Çünkü o çizimlerin ardına öyle derin duygular işlenmiş ki etkilenmek şöyle dursun insanı adeta manipüle ediyor. Sıradan bir hikâye izletmiyor bize Claymore. Cesur kadın savaşçıların, insanlığı yiyip bitiren Yomalarla olan savaşını konu edinirken bir anda Claymoreların kendi aralarındaki mücadelesine davet ediyor bizleri. Claymore, bizlere tüm vahşetin ortasında bir kucak dolu sevgi bırakıyor. Teresa ve Raki üzerinden, sarılmalarla geçen sıcak anları izlerken bir animeden beklenmeyecek duygusallık çöküyor üzerimize... Nasıl başarıyorlar? Tabii ki muhteşem müzikler bunda büyük bir pay alıyor. Kulağıma gelen ezgileri unutmayacak gibiyim bu yüzden. Raki gibi biz de her halimizle birer insanız. Gücümüzün yetmediği o kadar şey var ki liste tutsak dolar taşar. Ama hepimizin içinde durmadan yeşeren bir sevgi var. İnancımız tüm olumsuzlukları silip atıyor üzerimizden. Biri uğruna savaşıyoruz, kaybettiklerimizi anıyoruz; ve biz insan olarak kalıyoruz. Yomalar şeytanımsı, korkunç yaratıklar olarak sunuldu bizlere, evet. Ama sanmayalım dünyamızda yoktur... Bizzat insanoğlunun ta kendisidir Yoma. Tüm mesele benliğimizi yitirmeden, ne uğruna yaşıyorsak tüm zorluklara göğüs gererek yaşam mücadelemize devam etmemizde... İşte Claymoreun özündeki felsefe de tam olarak bu... Sizleri çok sevdim Clare, Teresa, Raki ve diğer Claymorelar. Animenun bir duygu seli olduğu doğrudur ancak bu onu daha gerçekçi ve felsefik yapıyor. Bayılıyorum böyle kasvetli havasında insanlık dersi veren yapımlara. Vur patlasın çal oynasın, karakterler sürekli gülüp haşerelik etsin. Yok efendim öyle bir dünya; izlediğimiz şeylerin bir değeri olmalı, tıpkı Claymore gibi...

wolverineh 2 years ago

Arkadaşımın Evi Nerede?

Abbas Kiarostami

42 Gönderi

Yönetmen Martin Scorsese, Abbas Kiyarüstemi'den "Sinema sanatının en doruk noktası" diye bahseder. En yüksek mi bilemiyorum fakat bu sanattaki emeğine, gerçekçiliğine büyük saygı duyuyorum. Yine acının, hüznün, kederin kamera karşısında en doğal hallerini görüyoruz. En azından yönetmen bunu istiyor. Ahmed,…devamıYönetmen Martin Scorsese, Abbas Kiyarüstemi'den "Sinema sanatının en doruk noktası" diye bahseder. En yüksek mi bilemiyorum fakat bu sanattaki emeğine, gerçekçiliğine büyük saygı duyuyorum. Yine acının, hüznün, kederin kamera karşısında en doğal hallerini görüyoruz. En azından yönetmen bunu istiyor. Ahmed, arkadaşının defteririnin kendisinde kaldığını öğrendiğinde bir endişeye kapılır. Çünkü otoriter figürü temsil eden öğretmenleri defter konusunda katı bir tutum sergiler; derste arkadaşı bu öğretmen tarafından azar işitmiștir ve Ahmed bunun yinelenmesini istemez. 8 yaşında bu çocuğun yüzündeki saf korkuyu ve heyecanı dakikalarca izlemek bize iyi gelmez nitekim acının, hüznün ve kederin en doğal hallerini çekiyordu Kiyarüstemi. Annesine defalarca "Defteri vermem gerek" diye seslendiği halde bu masum çocuk dinlenilmez. "Ödevini yap, sonra oynarsın" denilir. Maruz kaldığımız bu sahnede Ahmed'in annesi tarafından sevilmesini, öpülmesini ister yüreklerimiz. Fakat "Gerçekçilik" sinemada yüzümüze sert bir tokat çarpıyor. Kiyarüstemi ise sanatını daha yüksek seviyelere çıkarmaya devam ediyor. Bu defter sahibine verilmek üzere yola çıkacaktır. Bir çocuk ve defterin yol macerası gittikçe coșkulanan bir müzik, tepedeki ağaç ve șakıyan kușlar ile selamlar bizleri. Ahmed, ne yapıp edip arkadaşına ulaşmak ve defteri vermek istese de yoluna engeller çıkar; arkadaşının evini bilmediği için çevresindekilere sorular yöneltir ancak kimisi geçiştirir kimisi de kulak vermez. Dinlenilmeyen bir çocuk haline gelir Ahmed. Otoriter figürlerin kurbanı olmuştur; çocuklar anne ve babaları tarafından kul edilmiștir kendilerince. Buradan birçok sahnesi ile rahatsiz edici "Dogtooth" filmi gelebilir akıllara. Ne de olsa Kiyarüstemi de gösteriyor ki İran'daki o dönem çocukları şüphesiz disiplinle yetişiyordu. Hatta eğitimlerine önem veriliyordu. Ama dede ile arkadaşının sohbetinde de rast geldiğimiz şekilde: Bağırılıp çağrılarak, döverek, adam ederek!.. Dikkat edildiğinde çok içimize işleyecek, düşündüğümüzde hüzne yelken açacak bir hikâye bu. Ahmed'in denk geldiği orta yaşlı bir kapıcı defteri elinden alır ve bir yaprağı koparır. Her ne kadar çocuk bunu istemese de... Ne de olsa defter kendisine ait değildir. Ama sonlara doğru filmi metaforlara boğacak yaşlı bir adam ile yollarımız kesișir. Bu adam Ahmed'e küçük bir çiçek verir... Görünürde sade ama düşünüp duracağımız bir sahnedir bu... Küçük bir çocuğun kalbini seyreder gibiyiz aslında. Sinemanın sunduğu harikalardan biridir belki de. Defteri bir türlü veremediği için ağlamaklı olan Ahmed'e ne kadar kıyamayız, üzülürüz. Bu sırada "Baba" nın duygularımıza tezat bakışlarına tanık oluruz. Hiç de sevgi dolu değildir bunlar. Günümüzü düşünelim... Birçok aile böyledir ve belki bizler de böyle bir ailenin çocuklarından birisiyizdir, kim bilir?.. Kapanıșını defter arasındaki o çiçek yapar filmin. Görmek tebessüm oluşturur yüzlerde. Tüm o katı tutumların, otoritelerin izlerini sildirir akıllardan. Bir çiçekle nice mesajlar verir seyircisine. Teşekkürler Kiyarüstemi, teşekkürler...

wolverineh 2 years ago

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı'mız kutlu olsun. 100. Yılımızda ülkemiz ve dünya adına çok güzel şeyler olur umarım. Cumhuriyetin kurulması demek yalnızca bir rejim değişikliği anlamına gelmiyor. Tüm zorlukların üstesinden gelerek hep birlikte; halkımızla, nice komutanlarla, yazarlarla kurtardığımız bir Vatan var.…devamı

wolverineh 2 years ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

25 Gönderi

Üzerine bombalar yağan ve Amerikan askerleri tarafından kuşatılmıș bir ülkenin insanları... Genciyle, yașlısıyla bireyler tüberküloz ve çeşitli hastalıklara tutulmanın yanı sıra yollarını şaşıp kendilerini kaybetmișlerdir. Dojo Hastanesi'nde topluma yabancılașmıș, içsel sanrılar çeken Tarlakușu'dur Osamu Dazai; okucusuna bu ismin yazdığı mektuplarla…devamıÜzerine bombalar yağan ve Amerikan askerleri tarafından kuşatılmıș bir ülkenin insanları... Genciyle, yașlısıyla bireyler tüberküloz ve çeşitli hastalıklara tutulmanın yanı sıra yollarını şaşıp kendilerini kaybetmișlerdir. Dojo Hastanesi'nde topluma yabancılașmıș, içsel sanrılar çeken Tarlakușu'dur Osamu Dazai; okucusuna bu ismin yazdığı mektuplarla seslenir bu sefer. Birey ile toplum arasındaki ilişkiler bozulmuş, insanlar yok olup giden özgüvenlerini aramaya çıkmışlardır. "Pandora'nın Kutusu" nda Tarlakușu bu arayışı "Bir Gemi Yolculuğu" diyerek somutlaștırır. Kitabın geçtiği mekân Sağlık Dojosudur; umuda açılan yelken buradadır nitekim Tarlakușu ve arkadaşları için dönüm noktasının merkezi olmuştur. Bugün en gelişmiş ülkeler arasında yerini alan Japonya, 1945 sonrasını kolay atlatamamıș, yetişen yazarlarıyla, politikacılarıyla ve bugünün Tarih dersleri ile daima bu yıkımı, vahşeti ülke gençlerine aktarmıșlardır. Öyle ki o günden bu yana Japonya küllerinden doğup yürüyen bir Teknoloji haline gelmiştir. Tarlakușu ilerleyen mektuplarda oda arkadaşları ile savaş hakkında konuşur. Kitap için önemli bir yer tutan bu kısımda Eçigo Aslanı lakaplı adam Amerika'nın özgür bir ülke olduğunu belirtip şöyle haykırmak ister: "İmparator çok yaşa!". Bu sözlerden sonra kendisine pek de sıcak duygular beslenilmeyen Bayat Ekmek ağlar. Ve Tarlakușu bu andan etkilenmiș olacak ki ona karşın olumsuz düşünceleri kalmamıştır artık. Bir film sahnesine yaraşır bu konuşmalar, Japonya'nın evlatlarına, vatanseverlerine sesleniș gibi gözüküyor. İlk bakışta fantastik izlenimi veren "Pandora'nın Kutusu" ismi esere hiç de yabancı değildir. Yunan mitolojisinde gerçekleșmiș olayı bilirsiniz: O ünlü kutu açılır, gökyüzüne doğru kötülükler saçılır ancak bir kırıntı kalır orada, küçücük: Umut. Tarlakușu, buhran dolu bir genç olarak hastaneye yatırılsa da sonradan bu umudu adeta sırtında tașıyacaktır. Sağlık Dojosu onun yaşama bakışının değişeceği ve en basit anlamda iyileşeceği yer olacaktır. Gittikçe yeşeren bu umut yazarın - Tarlakușunun- şu sözlerinde saklıdır: "Yangın kalıntılarının bir köşesindeki ufacık yeşil otlar üzerinde güzel şiirler okuyan ozanlar yok mudur?" Bir gemi yolculuğuna çıkmıştı Dojo sakinleri... Arınma günü yakındır onlara; Tarlakușu, annesi ve Ma-bo'nun yürüyüşü aslında oldukça parlak bir geleceğin mesajıdır bizlere. Yazar, o sonbahar gününde ışıl ışıl parlayan güneşi biraz olsun hissettirmiștir. Ölümle burun buruna bir hayat geçirdiği bilinir Dazai'nin. Pandora'nın Kutusu, Dojo hastanesi'nin en önemli ilkesine sırt çevirmeyerek bu karamsarlığı, yazarın intihar girişimlerini okuyucuya unutturur. "Insanlığımı yitirirken" den zerre esintiler vermez. Öyle ki Tarlakușu şu sözleri ile bitirir mektubunu: "Bu yol nereye gider? Bunu büyüyen bir asmaya sormalısın. Asma sana cevap verecektir: Hiç bilmiyorum, ama güneşe doğru büyüyorum." Elinizde eski bir fotoğraf olduğunu düşünün: Bir koltuğa oturmuș, sizlere sıcak bir gülümseyișle bakıyor Osamu Dazai....