(@) - Raf

Spoiler içeriyor Yu Hua’nın Yaşamak kitabını okurken hissettiğim en baskın şey, romanın bana sürekli acı yüklemeye çalıştığı ama o acının içini dolduramadığı oldu. İlk başta sıradan bir adamın hikâyesi üzerinden Çin’in büyük dönüşümlerine tanıklık edeceğimizi düşünüyorsun, ama kısa sürede fark ediyorsun ki…devamıYu Hua’nın Yaşamak kitabını okurken hissettiğim en baskın şey, romanın bana sürekli acı yüklemeye çalıştığı ama o acının içini dolduramadığı oldu. İlk başta sıradan bir adamın hikâyesi üzerinden Çin’in büyük dönüşümlerine tanıklık edeceğimizi düşünüyorsun, ama kısa sürede fark ediyorsun ki roman aslında tek bir şeye yaslanıyor: felaketlerin art arda sıralanmasına. Evet, savaş var, açlık var, devrim var… ama bütün bunların ötesinde sürekli “ölüm” var. Öyle ki bir noktadan sonra ölümler duygu yaratmıyor, sadece “sıradaki trajedi ne olacak” diye bekler hâle geliyorsun. Dramatik yoğunluğun bu kadar hesaplı kurulması, romanı edebi bir deneyim olmaktan çıkarıp tam anlamıyla bir melodram hâline getiriyor. Beni en çok rahatsız eden kısımlardan biri oğul Youqing’in ölümüydü. Doktorun çocuğun bedenini sömürür gibi kan alması ve kan bitene kadar devam edip onu öldürmesi, bana göre düpedüz bir cinayet. Burada yaşanması gereken sahne, bir babanın en derin çöküşünü, en büyük isyanını görmemizdi. Ama Fugui neredeyse tepkisiz, kabullenmiş bir hâlde duruyor. Böyle bir kaybı böylesine soğuk karşılamak inandırıcılığı yerle bir ediyor. Hatta oğlunun ölümünü öğrendikten kısa bir süre sonra karşısına biri çıkıyor ve normal bir sohbet ediyormuş gibi konuşuyorlar; sanki evladını kaybetmemiş gibi “günlük” bir muhabbet dönüyor. Ardından birden “benim oğlum öldü” diyor. Yani bu nasıl bir duygu aktarımıdır? Okur için sahne bir anda komikleşiyor, acının ağırlığı ise tamamen kayboluyor. Bu kadar yüzeysel bir tepkisizlik, romanın tüm duygusal iddiasını boşa düşürüyor. Bir de işin baba karakterinin tavırları var. Fugui, başından beri bencil, sorumsuz, savurgan bir adam. Ama beni en çok iten, kadınlara karşı olan bakışı ve tavırları oldu. Karısına, kızına, etrafındaki kadınlara yaklaşımı; onları küçümseyen, değersizleştiren, sahiplenme ile hor görme arasında gidip gelen bir zihniyet. Yazar, bu bakışı sorgulamak yerine adeta normalleştirmiş gibi. Bu yüzden ben şahsen Fugui’yi hiçbir zaman sevemedim. Bana göre romanın asıl ölmesi gereken kişisi çocuk ya da kadınlar değil, tam da bu baba karakteriydi. Çünkü bütün yıkımın kaynağı aslında onun sorumsuzluğu, onun seçimleri, onun erkekliğe yaslanan hoyratlığı. Buna rağmen o hep hayatta kalıyor, herkes gidiyor ama o kalıyor. İşte romanın en büyük ironisi de burada: yaşamayı en az hak eden kişi yaşamaya devam ediyor. Kitapta en saçma bulduğum örneklerden biri de kızının hikâyesi oldu. Kızı evleniyor, hamile kalıyor, doğum yaparken ölüyor; çocuğu yaşıyor. Derken kızının eşi de ölüyor. Bu kez torun dedesiyle kalıyor. Bir noktada o çocuk da fasulye yerken boğazına takılıp ölüyor. Yani gerçekten Yeşilçam dizilerinden fırlamış gibi: her bölümde bir ölüm, her sahnede yeni bir trajedi. Bu noktada artık romanın amacı dram yaratmak değil, dramı dram için yığmak gibi görünüyor. Bu da kitabı sahici olmaktan çıkarıyor. Kitabın adı Yaşamak ama bana göre ortaya çıkan şey “yaşamak” değil, “katlanmak”. Evet, acıya katlanmak, hayatta kalmaya çalışmak, en sonunda da inatla nefes almaya devam etmek. Ama bu inat, okura bir direnç ya da umut duygusu vermiyor. Tam tersine, bıktırıcı bir tekrar hâline geliyor. Fugui’nin her kayıptan sonra aynı şekilde yoluna devam etmesi, hiçbir şekilde derinleşmemesi, bir insanın ruhsal dünyasından çok bir kuklanın hareketlerini andırıyor. Bu kadar trajedi yaşayıp hâlâ aynı sıradanlıkla nefes alan bir karakter, bana göre ne inandırıcı ne de sarsıcı. Özetle Yaşamak, bana edebi bir yoğunluk değil, fazlaca şişirilmiş bir dram paketini hissettirdi. Arka planda Çin’in tarihi var evet, ama karakterler bu tarihin içinde etten kemikten insan olmaktan çok, sürekli ölümlerle beslenen birer araç gibi. Fugui’nin kadınlara bakışı, oğlunun ölümündeki tepkisizliği, her şeyin üst üste yığılması… bunların hepsi kitabı bana sahici değil, yapay kıldı. Gelecek olursam kitap beni sıktı, içine hiç sokmadı. “Daha ne olabilir ki, hadi sen de öl bitsin” dedirten bir hikâye hâline geldi. Çünkü Yeşilçam dram filmleri gibiydi: ağla, üzül, biraz daha dram ekle, bir ölüm daha koy… ama hiç derinlik verme. O kadar saçmaydı ki bana kalırsa para vermeye değmezdi, verdiğime pişmanım. Baktım herkes övgüler dizmiş ama ben açıkçası bu kadar abartılan bir kitabı hiç hak ettiği yerde görmüyorum. Gerçek dünyada bazen kötüler yaşar, iyiler ölür; evet, ama bunu bu kadar basit, yüzeysel ve tekrar eden bir şekilde vermek edebiyat değil. Benim için mantıksız, yapay ve sahici olmayan bir romandı.

yasamsiz 11 months ago

Sıfır Noktasındaki Kadın

Nevâl es-Saadavi

70 Gönderi

Spoiler içeriyor Kahramanımız Firdevs, başından geçenleri birinci ağızdan anlatıyor. Kitap, onun hapishanede geçirdiği son günlerinde yaşadığı çöküş ve geriye dönüp hayatını anlatmasıyla başlıyor. Daha ilk sayfalardan anlıyorsun: Bu bir kurmaca değil, bu bir “neden buradayım” sorusunun cevabı. Firdevs’in hayatı çocukluktan başlıyor. Yoksulluk,…devamıKahramanımız Firdevs, başından geçenleri birinci ağızdan anlatıyor. Kitap, onun hapishanede geçirdiği son günlerinde yaşadığı çöküş ve geriye dönüp hayatını anlatmasıyla başlıyor. Daha ilk sayfalardan anlıyorsun: Bu bir kurmaca değil, bu bir “neden buradayım” sorusunun cevabı. Firdevs’in hayatı çocukluktan başlıyor. Yoksulluk, baskı, şiddet… Daha küçük yaşta en yakını tarafından istismar ediliyor ama kimse bunu görmüyor, duymak istemiyor. Çünkü toplumun düzeni, susmayı öğretiyor. Erkekler için “normal” sayılan şey, kadının bedenini sahiplenmek, onun ruhunu yok saymak. İşte Firdevs tam da bu düzenin içine doğuyor. Okul, eğitim gibi ışık veren bir kapı aralansa da, o kapının ardında da başka bir çıkmaz var. Çünkü toplumun gözünde kadın, ne kadar okursa okusun, eninde sonunda “bir erkeğin eşi” ya da “bir erkeğin malı” olacak. Firdevs de defalarca evliliğe, ilişkilere, erkeklerin hükmüne sürükleniyor. Yazar burada özellikle erkeklerin dünyasını net bir şekilde eleştiriyor: Erkeklerin çoğu sadece cinselliği, güç gösterisini ve kadını ezmeyi biliyor. Sevgiyi, eşitliği, dostluğu bilmiyorlar. Kitap boyunca en acıtan şeylerden biri şu: Kadının kendi ailesi bile çoğu zaman onun yanında değil. Anne baba, çoğu yerde kızının ne yaşadığını göremiyor, görmek istemiyor. Tacizi fark edemiyor, şiddeti olağan kabul ediyor. Hatta “sus” diyerek, “ayıp” diyerek, “yaşı geldi” diyerek kızlarını daha büyük adamlara teslim ediyorlar. Yani kadının düşmanı sadece dışarıdaki erkek değil; susturulmasına göz yuman bütün bir çevre. Firdevs’in hikâyesi aynı zamanda “sıfır noktası” kavramını da açıklıyor. Yani bir kadının, yaşadığı baskıların, şiddetin, sömürünün ardından varabileceği en uç nokta. Orada artık kaybedecek bir şey kalmıyor. O noktada insan ya tamamen teslim oluyor ya da başkaldırıyor. Firdevs’in seçimi ise kitabın en güçlü yanı. Bu eser, okura sadece bir kadının dramını değil; toplumların kadınlara kurduğu görünmez zincirleri de gösteriyor. Ve şunu fark ediyorsun: Bu zincirler hâlâ kırılmadı. Bugün bile hâlâ kız çocukları, aileleri tarafından susturuluyor. Hâlâ evlilik adı altında köleleştirilen, hâlâ en yakını tarafından istismar edilen, hâlâ sesi duyulmayan milyonlarca kadın var. Yazarın dili yalın ama çok güçlü. Cümleler öyle bir tokat gibi geliyor ki, süsleme yok, masal yok; sadece gerçeğin ta kendisi var. O yüzden kitap bittiğinde, bir roman okumuş gibi değil de, bir kadının gözlerinin içine bakıp onun acısını dinlemiş gibi hissediyorsun.

yasamsiz 11 months ago

Doğmuş Olmanın Sakıncası Üzerine

Emil Michel Cioran

10 Gönderi

E.M. Cioran'ın Doğmuş Olmanın Sakıncası Üstüne kitabı benim için sadece okunup bitirilen bir eser olmadı; gerçekten içine girerek, üzerine düşünerek, sorgulayarak okuduğum bir kitap oldu. Kitap, kısa kısa aforizmalarla ilerliyor ama bu kısalık aslında çok yoğun bir düşünceyi barındırıyor. Varoluşun…devamıE.M. Cioran'ın Doğmuş Olmanın Sakıncası Üstüne kitabı benim için sadece okunup bitirilen bir eser olmadı; gerçekten içine girerek, üzerine düşünerek, sorgulayarak okuduğum bir kitap oldu. Kitap, kısa kısa aforizmalarla ilerliyor ama bu kısalık aslında çok yoğun bir düşünceyi barındırıyor. Varoluşun anlamsızlığı, hayatın ağırlığı, insanın kendiyle ve dünya ile olan çatışması Cioran bütün bunları karamsar ama bir o kadar da düşündürücü bir dille ele alıyor. Benim için en keyifli yanlarından biri, bazı cümlelerin altını çizmek, yanına notlar almak ve sonra o cümleleri çevremdekilere göstermek oldu. Bu söz hakkında sen ne düşünüyorsun? diye sorduğumda, kimi insanlar çok katıldı, kimileri ise katılmadı. O farklı bakış açılarını görmek, kitabı daha da zenginleştirdi. Yani sadece pasif bir okuma yapmadım; tam tersine, kitaba kendi yorumlarımı kattım, onunla bir diyalog kurdum. Bazı cümleleri öyle derin buldum ki, yanına not düşmeden geçemedim. Meselâ Cioran'ın şu sözü: Bizi hayata bağlayan tek şey, onu anlamak için duyduğumuz iştahdır. Bu cümle, kitabı okuma biçimime de çok uyuyor çünkü benim için okumak tam da bu: yazarın ne demek istediğini anlamaya çalışmak, gerektiğinde araştırmak, notlar almak ve sorgulamak. Bir başka yerde ise şöyle diyor: Hayata katlanmamızı sağlayan tek şey, ölüm düşüncesidir. Bu satır, aslında kitabın bütün atmosferini özetliyor. Cioran'ın karamsar bakışı belki herkese hitap etmeyebilir ama bana göre insana varoluşun en çıplak hâlini gösteriyor. Kitabın iç dizaynı da hoşuma gitti; sayfaların yalınlığı, kısa bölümlerin akışı hem okuma kolaylığı sağladı hem de kitabı farklı kıldı. Felsefi kitaplara zaten ilgim var, bu yüzden bu eserden ayrı bir zevk aldım. Hem düşündürdü hem de bana yeni bakış açıları kazandırdı. Genel olarak çok memnun kaldım, bana göre 9 puanı hak eden bir eser. Hem tasarımı hem içeriği hem de bana yaşattığı deneyimle, felsefe seven herkese gönül rahatlığıyla önerebileceğim bir kitap oldu.

yasamsiz 11 months ago

İntihar Dükkanı

Jean Teule

33 Gönderi

Spoiler içeriyor spoi var. Ölümün normalleştiği, umutsuzluğun hayatın parçası olduğu bir dünyada, Tuvache ailesi “intihar malzemeleri” satan bir dükkân işletiyor. İnsanlar yaşamak için değil, ölmek için alışveriş yapıyor. Baba Mishima, anne Lucrèce, çocuklar Vincent ve Marilyn. Hepsi depresif, hepsi karanlık. Ama sonra…devamı

yasamsiz 11 months ago

Günlükler

Sylvia Plath

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu günlükler, sadece bir kadının değil, bir insanın varoluş mücadelesinin kanıtı gibi. Plath’ın satırlarında en çok çarpan şeylerden biri, kadın olmanın bedeli. Toplumun, hatta en yakındaki erkeklerin bile dayattığı kalıplar. Hep bir rol biçiliyor: iyi eş, iyi anne, güzel kadın.…devamıBu günlükler, sadece bir kadının değil, bir insanın varoluş mücadelesinin kanıtı gibi. Plath’ın satırlarında en çok çarpan şeylerden biri, kadın olmanın bedeli. Toplumun, hatta en yakındaki erkeklerin bile dayattığı kalıplar. Hep bir rol biçiliyor: iyi eş, iyi anne, güzel kadın. Sylvia bu rollere sığmak istemiyor. Ama sığamadıkça kendini suçluyor. Günlüklerinde şöyle diyor: “Yazar mı olacağım, anne mi olacağım, eş mi olacağım? Hepsi olabilir mi?” Bu cümle, sadece bir kadının değil, bir insanın çığlığı. Ama özellikle kadınlar için bu soru hâlâ geçerli. Çünkü toplum, kadından hep bir seçim yapmasını istiyor. Yazmak istiyorsan “bencil”, anne olmak istiyorsan “kendini feda eden” olmalısın. Sylvia bu çelişkide boğuluyor. Ve bu boğulma, sayfalara ilmek ilmek işlenmiş. Ted Hughes ile olan ilişkisi bu baskının başka bir yüzü. Başlarda Ted, onun için bir kurtuluş gibi. Ama zamanla bir gölgeye dönüşüyor. Sylvia, onunla hem büyüleniyor hem de küçülüyor. Şöyle yazıyor: “Onu seviyorum. Ama bazen, ona olan sevgim beni küçültüyor.” Bu satır beni durdurdu. Çünkü burada sadece bir ilişkiden değil, erkeklerin çoğu zaman kadınların hayatındaki baskısından söz ediliyor. Erkek, kadının bütün varlığını kendine adamasını istiyor. Ama kadının kendi hayalleri, kendi sesi, arada boğuluyor. Sylvia, kendi sesini korumaya çalıştı ama en çok sevdiği adamın gölgesinde bile kayboldu. Günlüklerde hissettiğim en güçlü duygu şu: Sylvia, hep ikiye bölünmüş. Bir yanda özgürlük, edebiyat, üretme arzusu. Diğer yanda toplumun dayattığı “iyi kadın” kalıpları. Ve Sylvia, bu iki uç arasında paramparça oluyor. Bu kitap bana çok şey hissettirdi. Hatta diyebilirim ki bir başucu kitabı olabilir. Altını çizdiğim, not aldığım o kadar çok yer var ki. Bazı satırlarda durdum, düşündüm, sorguladım. Çünkü Sylvia’nın cesareti inanılmaz. Hiçbir şeyi saklamamış. En kırılgan hâlini bile yazmış. En çirkin düşüncesini bile cesurca ortaya koymuş. Ve ben okurken şunu düşündüm: “Ben asla bu kadar açık yazamazdım.” Günlükler bana şunu gösterdi: Kadınlara dayatılan rollerin ağırlığı, bazen bir insanı kendi hayatını söndürmeye kadar götürebiliyor. Plath’ın en büyük savaşı kendi zihniyleydi. Ve bu savaşı kaybetti. Ama satırları hâlâ kazıyor, hâlâ sorgulatıyor. Plath bana şunu öğretti: Kendi zihnin bazen en büyük düşmanın olabilir. Ve yazmak, bazen kurtuluş değil; daha derine çekilişin ta kendisi. Bu yüzden bu kitap bende bir yara gibi duruyor. Ama güzel bir yara. Hep hatırlamak isteyeceğim bir yara.

yasamsiz 11 months ago

1984

George Orwell

264 Gönderi

düşünün çünkü henüz yasaklanmadı.

yasamsiz 11 months ago

Martin Eden

Jack London

327 Gönderi

Spoiler içeriyor Jack London’ın Martin Eden romanı, bireyin içsel devrimini, sınıf atlamanın hayalini ve varoluşun hayal kırıklığını anlatırken; gerçekliğin dişlileri arasında un ufak olan bir adamın romanı. Bunu kabul ediyorum. Hikâye güçlüydü, karakter çizimi yerindeydi, sonu ise öylesine çarpıcıydı ki kitabın kapağını…devamı

yasamsiz 11 months ago

20 Yaşıma Mektup

Kolektif

13 Gönderi

Spoiler içeriyor 20 Yaşıma Mektup ismiyle karşılaştığımda, daha kapağını görür görmez içimde büyük bir beklenti oluşmuştu. Çünkü böyle bir başlık insana umut veriyor; hem samimi bir iç döküş hem de geleceğe ya da geçmişe bırakılmış güçlü öğütler hayal ettiriyor. Düşünsenize, farklı kalemlerin…devamı20 Yaşıma Mektup ismiyle karşılaştığımda, daha kapağını görür görmez içimde büyük bir beklenti oluşmuştu. Çünkü böyle bir başlık insana umut veriyor; hem samimi bir iç döküş hem de geleceğe ya da geçmişe bırakılmış güçlü öğütler hayal ettiriyor. Düşünsenize, farklı kalemlerin kendi 20 yaşlarına döndüklerinde yazacakları mektuplar… Her birinde hayat tecrübesinden süzülen bir ders, bir iz, bir dokunuş olmalıydı. Ben de bu düşünceyle büyük bir heyecanla kitaba başladım. Ama ne yazık ki kitap beklentimi karşılamadı. Evet, bazı yazarların yazıları gerçekten çok güzeldi. İçinde samimiyet vardı, okurken insanı düşündüren, kendi hayatına dönüp bakmaya zorlayan cümleler vardı. Özellikle o satırları okuduğumda gerçekten kitabın hakkını verdiğini hissettim. Öğütleri, uyarıları, içten gelen tavsiyeleri çok kıymetliydi. Bu bölümler olmasa belki kitabı tamamen yarım bırakabilirdim. Fakat işin olumsuz tarafı daha ağır basıyor. Birçok yazar sanki sadece ben de varım demek için yazmış gibi. Yazılar öylesine, sırf sayfa doldurmak için kaleme alınmış hissi veriyor. İki sayfalık boş cümleler, hiçbir detay barındırmayan, okura hiçbir şey katmayan metinler… Bazıları o kadar sıkıcıydı ki gerçekten yarım bırakmak zorunda kaldım. Çünkü okudukça bir şey öğrenemiyor, bir duyguyla baş başa kalamıyor, sadece vakit kaybettiğimi hissediyordum. Dahası, kimi yazılar neredeyse tamamen yazarın kendini tanıtmasına dönüşmüş. Hani bir özgeçmiş yazar gibi; doğdum, büyüdüm, şurada okudum, şunu yaptım… Ama ben bir yazarı tanımak istesem zaten internetten açar bakardım. Burada aradığım şey bu değildi. Aradığım şey, onların kendi 20 yaşlarına dönüp bana da yol gösterecek sözleriydi. Yani kitap, başlığında vaat ettiği amacından sapmış, hatta bir noktada tamamen başka bir şeye dönüşmüş. Sonuç olarak, 20 Yaşıma Mektup çok güzel bir fikirden doğmuş ama uygulanışta harcanmış bir kitap olmuş. İçinde çok değerli, çok dokunan satırlar yok değil, ama bütününe bakıldığında dağınık, amacından uzaklaşmış ve çoğu yerde sıkıcı bir eser çıkmış ortaya. Benim için kitabın belki üçte biri güzeldi, geri kalanı ise ya boştu ya da sıkıcıydı. Büyük bir hevesle başladığım bu kitabın bana kattıkları çok sınırlı kaldı. O yüzden puanım 10 üzerinden 4. Çok daha güzel bir eser olabilirdi, ama maalesef ki harcanmış bir konuya dönüştü.

yasamsiz 11 months ago

Ariel ve Seçme Şiirler

Sylvia Plath

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Ariel ve Seçme Şiirler’i okuduğumda sanki kitap değil de bir insanın kendi ölümüyle hesaplaşmasını izledim. Sylvia Plath kelimeleri öyle yazmış ki, şiir değil, ruh parçaları gibi. Her dizeyi okurken, onun nefesini son kez verirken duyuyormuşum gibi geldi. Bazı şiirler çok…devamıAriel ve Seçme Şiirler’i okuduğumda sanki kitap değil de bir insanın kendi ölümüyle hesaplaşmasını izledim. Sylvia Plath kelimeleri öyle yazmış ki, şiir değil, ruh parçaları gibi. Her dizeyi okurken, onun nefesini son kez verirken duyuyormuşum gibi geldi. Bazı şiirler çok sertti; özellikle babasına yazdığı satırlarda bir kız çocuğunun öfkesiyle bir kadının yıkımı birbirine karışıyordu. “Lady Lazarus” mesela, ölümü alaya alırken bile içindeki intiharı saklamıyordu. “Ariel”de atın koşusu özgürlük gibi görünse de aslında hızla yok oluşa giden bir nefesti. Onun ölümü beni en çok bu yüzden çarptı. Çünkü bu şiirleri sadece bir şairin hayal gücüyle değil, kendi hayatının en karanlık anlarından süzerek yazdığı belli. Plath için ölüm bir ihtimal değil, sürekli yanı başında duran bir hakikat. Ve biz onun satırlarını okurken, aslında kendi vedasını fısıldadığını fark ediyoruz. Bu kitabı bitirdiğimde içimde tuhaf bir boşluk kaldı. Ne tamamen hüzün, ne de sadece hayranlık… İkisinin arasında, ağır bir yankı gibi bir şey. Sanki kendi içimdeki karanlıkla yüzleşmek zorunda bırakıldım. Plath bana şunu öğretti: bazen edebiyat bir güzellik değil, insanın kendi acısını başkasına bulaştırma biçimi. Ve ben o acıya yakalandım. O yüzden bu kitabı unutabileceğimi sanmıyorum. Bitirdiğimde elimde bir kitap değil, bir kadının ölmeden önceki son nefesleri kaldı. Bazı satırları okurken içimden sadece “işte tam burada Sylvia kendini ifşa etmiş” dedim. Mesela “Lady Lazarus” şiirinde şu dize beni yerle bir etti: “Ölmek bir sanattır, ben bunda çok iyiyim.” Ölümü bu kadar sıradanlaştırması, hatta sanki sahneye çıkar gibi anlatması beni hem ürküttü hem de büyüledi. O an anladım ki onun için intihar bir ihtimal değil, neredeyse bir yaşam biçimiydi. Bir başka yerde, “Daddy” şiirinde babasına hitap edişi içimi ezdi. O şiir boyunca bir kız çocuğunun öfkesini, kırgınlığını, korkusunu ve nefretini aynı anda duydum. “Seni öldürdüm sonunda, kara ayakkabılı baba” dediği satır, bana sadece bir babaya duyulan öfkeyi değil, kendi içindeki karanlığı öldürme çabasını da düşündürdü. Bu şiiri okurken onun yaralı çocukluğunu hissettim; ölümü belki de sadece babasının gölgesinden kaçmanın başka bir yoluydu. Ariel şiirinde ise özgürlüğün ve ölümün nasıl aynı şeye dönüştüğünü fark ettim. Atın koşusunu anlatırken bir yandan da hızla yok oluşa giden bir bedeni hissettirdi. O dizelerdeki hız, aslında hayattan kopuşun temposuydu. Beni en çok etkileyen şey buydu: Plath ölümü bir sona değil, bir tür özgürlük kapısına benzetiyordu. Bütün bu şiirleri onun ölümüyle birlikte okuyunca, her şey daha da ağır geliyor. Satırların altında gizli bir vasiyet, kelimelerin arasında duyulmaz bir vedâ var. O yüzden bu kitabı elimden bıraktığımda sadece bir şairi değil, bir kadının içsel çöküşünü taşıyor gibi hissettim. Belki de bu yüzden çok etkiledi beni; çünkü Plath acısını sadece yaşamamış, bize de bulaştırmış. Ve ben o acının içinde hem kayboldum hem de kendimi buldum.

yasamsiz 11 months ago

Emanet Çocuk

Claire Keegan

21 Gönderi

Kitap kısa ama anlattıkları, vermek istedikleri mesajlar çok güzel. Aile, aidiyet, yalnızlık… Hepsi öyle sade ama etkili bir şekilde işlenmiş ki insanı içine çekiyor. Yani okurken dokunuyor, düşündürüyor. Ama itiraf etmeliyim ki, hikaye biraz daha uzun olsaydı, karakterleri ve olayları…devamı