En fazla nefret ederim senden dedim. İçimde solarsın sandım yavaş yavaş. Nefretinde üstünde hiç bilmediğim yarım yollar varmış. Boğuluyorum bu yollarda, varlığın beni boğuyo, ruhumu eziyo.
Nedense eskiyi özlemiyor olmama rağmen eski beni özlüyorum bu ara. Deyişmekten memnun olmam gerekirken kendimden uzaklaşıyorum gibi geliyo. Oysa bu deyişim en beklediğim şeydi hayatımda. Memnun mu deyilim olduğum kişiden, yetmiyomu bana , yoksa gerçekten eski saf halimimi özlüyorum bilmiyorum.…devamıNedense eskiyi özlemiyor olmama rağmen eski beni özlüyorum bu ara.
Deyişmekten memnun olmam gerekirken kendimden uzaklaşıyorum gibi geliyo.
Oysa bu deyişim en beklediğim şeydi hayatımda. Memnun mu deyilim olduğum kişiden, yetmiyomu bana , yoksa gerçekten eski saf halimimi özlüyorum bilmiyorum. Ne hissettiğimi ilk kez bilmiyorum. Hep bilirdim. Kendimle alakalı bu belirsizlik daha da karartıyo içimi.
Yazardım eskiden çizerdim okurdum bi başkaydım sanki bana mı öyle geliyo yoksa bilmiyorum. Eski ruh halimi özlüyorum sanki ama ondan kaçmıyomuydum zaten ondan uzaklaşmayı arzulamıyomuydum. Yoksa yanlışlıkla kendimden mi uzaklaştım. Hiç mi fark etmedim yoksa görmezdenmi geldim onuda bilmiyorum. Sadece biraz eskisi gibi hissetmek istiyorum.
Dünya soğur, akşam serinlerken, Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok. Kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim, Ve işte en geniş cümlem: İçimi açtım sana. İçini açmak için.