(@) - Raf

zelda_ 5 months ago

Ayna

Erden Kıral

2 Gönderi

●İlginç bir filmdi benim için ve ürkütücü biraz.

zelda_ 5 months ago

Muhsin Bey

Yavuz Turgul

31 Gönderi

Ali Nazik: Senin altına güzel bir araba çekerik. Şahin mesela. Muhsin Bey: Yok istemem. Çok paramız olursa Üsküdar’da biz ev alırım, Kız Kulesi’ni gören. Yeter Beyoğlu’nun kahrını çektiğim. Ali Nazik: Ben bir kebapçı dükkanı kapatırım. Sırf bana kebap yapsınlar. Muhsin…devamı

zelda_ 5 months ago

Acı Hayat

Metin Erksan

2 Gönderi

●Çocukken dizisi çekilmişti ve çok severdim. Tabii ki film ile arasında farklılıklar var ve sanırım ben diziden yanayım.

zelda_ 5 months ago

Tiksinti

Roman Polanski

8 Gönderi

●Bir ara bu filmi izlemiştim. Garipti ama tam hatırlamıyorum neydi, nasıldı?..

zelda_ 5 months ago

Söyleme Bilmesinler

Şermin Yaşar

57 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Şermin Yaşar'ın okuduğum bu ikinci kitabı, ilki Deli Tarla kitabıydı. Bu kitabın en güzel yanlarından biri, bildiğin şeyin aslında çok daha farklı olduğunu gösteriyor sana her defasında ve okuduklarını gözlerinin önünde o kadar net canlandırabiliyorsun ki, bir film, bir dizi…devamı●Şermin Yaşar'ın okuduğum bu ikinci kitabı, ilki Deli Tarla kitabıydı. Bu kitabın en güzel yanlarından biri, bildiğin şeyin aslında çok daha farklı olduğunu gösteriyor sana her defasında ve okuduklarını gözlerinin önünde o kadar net canlandırabiliyorsun ki, bir film, bir dizi izlemiş gibi hissediyorsun. Çok akıcı, heyecanlı bir kitap ve herkese kendince hak veriyorsun okurken ama az ama çok... Kimseyi tam olarak suçlamak, yanlış bulmak mümkün değil. Bir tek Emin'in (en büyük çocuk) gençlik aşkı Çiğdem bana kötü gerçekten kötü geldi, içinde hiçbir güzellik ve iyi niyet olmayan biri. Bu kitapta anne Mürüvet üzerinden görüyoruz ki hayatta çoğu zaman bir ilişkideki ihanet bir insanı, bir kadını, bir anneyi günden güne yok ediyor, üstelik sadece o kadını, anneyi tek değil, o ilişkideki çocukları da hayattan, güzelliklerden koparıyor. Bir kişinin hatasının birçok kişiyi ziyan ettiği kuruma aile denir, bu gerçeği bu kitapla bir kez daha görmüş oldum. Şermin Yaşar'ın kitabı Ethem'e ithaf etmesi belki de Ethem'in içinde açtığı boşluğu doldurma isteğidir, belki bu kitap Ethem'e sırtını dayayacağı bir yer olsun istedi. Kitap bittikten sonra Samime Sanay'dan "Söyleme Bilmesinler" şarkısını da dinledim. Şarkı güzel, kitaba da çok uymuş ismi. Kitaptan birkaç kişinin birkaç cümlesini buraya bırakmak istiyorum: "Ethem'e... Ethem, bir hayali karakter. Ancak onu yazarken sıkıntısını, yalnızlığını, el yordamını o kadar derinden hissettim ki, bu kitabıEthem'e ithaf ediyorum. Kitap bu şekilde başlıyor. Ethem kitabın ilk karakteri. "Ethem (Ortanca çocuk): Babam cumartesi sabahı üç kutu ilaç içmiş, intihar etmiş. Oysa akşam yemeğinde sakallarından akıta akıta çorba içiyordu. Biz üç kardeş akşam yemeğinden birkaç saat önce birbirimizden kurtulmayı hayal ederek oturmuş çay, kahve içiyorduk. Bazen yirmi dört saate gereğinden fazla şey sığıyor." (Bütün olaylar, herkesin kendini anlatması 24 saat içinde oluyor. Cuma sabah başlayıp cumartesi sabah bitiyor. Ethemle başlıyor, Ethemle bitiyor. Ama başlarken yalnız Ethem, bittiğinde ise yanında Nurten var artık.) "Emin (Abi): İnsan kendinin de hakkını verecek bu dünyada. 'Ey Allah'ım' dedim, 'sana da pek yüzüm yok ama gelmişken azıcık da anlatayım derdimi.' dedim, 'Rabbim, hikmetinden sual olunmaz ama ben bu dünyaya niye geldim, sen bana bi onu de? Beni bu dünyaya gönderirken muradın neydi? Beni annemle babamın ilk evladı yapmaktaki maksadın neydi senin? Niye hep Emin, Emin, Emin diye koşturdu annem benim peşimde? Niye salmadı beni Ethem'le, Ekrem'i saldığı gibi? ... Sokaklar başıbo köpek dolu. İnsanın üstüne üstüne yürüyorlar. Artık köpek sana havlayınca yerden taş alıp fırlatamıyorsun. Öyle hayvana baıırmak, 'Git şurdan!' falan demek, korkutur gibi yapmak bile ayıp. Köpek insandan kıymetli. Videoya çekip de internete koyuveriyorlar insanı. Adın hayvan düşmanı oluyor. Köpek sana havlıyorsa karşılık vermeyeceksin, saygı duyacaksın. Isırırsa da köpek haklı. Senin canının bir kıymeti yok. Baktım köpekler kol geziyor her yerde, ben de mahalledeki öbür camiye gittim. 'Kusura bakma Allah'ım, imam ters bakınca çıkmak zorunda kaldım. Kaldığım yerden devam edeyim. Ben küçücük bir çocuktum hatırlar mısın? Beni bir köpek ısırmıştı. Eve geldim, kimseye söyleyemedim. Bacağımı atletimle sardım, kimse görmesin diye yıkayamadım bile, kan üstünde kurudu, bir hafta ha bugün kuduracaıım, ha yarın kuduracağım diye bekledim ben. Kimsenin haberi yoktu. Sen beni niye o kadar korkuttun be Allah'ım? Aklıma geldikçe hâlâ ağlayasım geliyor. Bir hafta sonra kanlı atleti götürüp dereye attım, sudan korkmadım diye oturdum sevincimden ağladım. Ne gerek vardı Allah'ım bu korkuya? Çocuktum ben daha. "Ethem: Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da. Şu an yaşadığım her şey o günlerin aynısı. Evde olmak istemiyorum ama her akşam eve dönüyorum. Her gün işe gidiyorum. Bir şey beni hep dışarıya çekiyor. Hiçbir yere ait hissedemiyorum kendimi. Hiçbir eve, hiçbir aileye, hiçbir topluluğa. Hiç arkadaş grubum olmadı benim mesela. Bir futbol takımı tutmadım. Bir siyasi partiyi desteklemedim. Bir derneğin, bir hayır kurumunun üyesi değilim. Bir memleketim yok, oralı hissetmiyorum. Apartman toplantılarına bile gitmedim, o apartman beni ilgilendirmiyor, oraya ait değilim. Sadece orda oturuyorum. Ve ben bu hali armut ağacının tepesinden beri üstümde taşıyorum. Ekrem Sevgi'yi aldatıyormuş. Bunu bugün öğrendim. Beni ilgilendirmiyor tabi ama bu, Ekrem'in yaşadığına işaret. Yani hayatından memnun olmadığının farkına varmış, kendine bir yol aramış, bir heyecan, bir mutluluk, bir üzüntü, bir dert aramış hiç değilse. Bak nasıl korkmuş da gelmiş abime. Korkmuş yahu, korkmuş adam. Bak abim de korkmuş, o da ölümden korkmuş. Ayrıca onun da varmış bak senelerdir devam ettirdiği bir gönül meselesi. Görüşmedik diye yemin billah ediyor. Görüş, görüşme. Varmış başını koyduğunda yastığına düşüneceği biri Var. Bitti. Oturup birine mektup yazmışsın. Biri seni düşünmüş, senin için mektup yazmış. Yaşamışsınız işte. Hayattasınız. Ben de hayattayım ama yaşıyor muyum bilmiyorum. Ağız dolusu gülmedim bir kere bile. Bir kere öpmedim Nurten'i kendime çekip. Çocuk yapmak başka, sevişmek başka. Hiç 'seni seviyorum' demedim, o da bana demedi. Hiç 'canım' demedim, o da bana demedi. Nurten'i bana 'efendi' demekten zor vazgeçirdim ben, canım da neyin beklentisi? Nurten'in yazısı nasıldır bilmiyorum, hiç mektubunu yahut bir notunu okumadım. Nurten de benimkini gördüyse masanın üstüne bıraktığım bulmacalardan görmüştür. Nurten'i seviyor muyum ben? Evet ama bunu kendime bile söyleyemiyorum. Severek evlenmedik, evet. Annem bulup getirdi Nurten'i. Beklemediğim bir anda, evleneceksiniz, bu da karın dedi. Yüzünü gördüm göz ucuyla, öyle bakamıyorsun ki ama çok beğendim. Güzel bir kız, su gibi. Annemin bana neden bu kadar güzel bir kızı beğendiğini anlayamadım. Beklemiyordum. Evlenmemi istiyor olması, bana güzel bir eş seçmiş olması şaşırttı beni. Sonra annem, gel sen benimle dedi, yanına çağırdı Nurten'i. Yürüdü, arkasından bakakaldım. Topallıyordu. Ne kadar üzüldüğümü bugün bile çok iyi hatırlıyorum. Nurten'in topal olması değildi beni üzen. Annemin hayatımda belki de ilk kez beni düşündüğünü , bana iyiyi, güzeli layık görmüş olmasından duyduğum sevinç Nurten'in aksayan bacağına takılıp gitmişti. Annemle iyi bir ilişkimiz olsaydı eğer, bana değil aksayan, iki bacağı olmayan bir kız bulup getirse de severdim, biliyorum. Sorun Nurten'le değildi, annemle olan ilişkimizdeydi bizim. Nurten'i bana kesilmiş bir ceza gibi gördüm uzunca bir süre. Yıllar geçtikçe, hafifledi hayal kırıklığım, Nurten'le birbirimize alıştık ama sevdik mi, bilmiyorum. Şimdi soruyorum bunu. Kardeşlerimin özel hayatını öğrendikten sonra soruyorum kendime. Sevdim ama gösteremedim. Bununla birlikte, göremedim de. Aldatmayı aklımın ucundan bile geçirmedim. Hiç olmadı öyle bir durum. Ama Nurten'e de tutunamadım. Yaş aldıkça, doıumlarla da çirkinleşmedi. Hep güzeldi. Topal olmasının bir zararı yok güzelliğine. Hâlâ da yok. Ama o aşırı tutuculuğu, her şeyi günah bilmesi, saflığı rahatsız ediyor insanı. Belki başkası için bu da cezbedici gelirdi, bu halini severdi. Ama ben kendimi Allah affetsin, bu dine bile ait hissedemiyorum. Bazı şeyler anlamsız geliyor. Nurten'i görüyorum, abdest aldıktan sonra banyodan baş örtüsü hafif açık, kolları sıvalı, ayakları nemli çıkıp dua okuya okuya geçiyor oturma odasma. Namaz kılmak için, tespih çekmek için, Kuran okumak için abdest alıyor gün boyu. Oysa temiz zaten, her gün defalarca yıkıyorsun, temizsin zaten, abdest almana gerek var mı, diyorum. Acıyarak bakıyor bana. Çarpılmandan çok korkuyorum diyor. Zorla tövbe ettiriyor. Yani öyleydi. Artık ben de uğraşmıyorum onunla. Bunlar soğuttu, beni. Beraber olacaksak perşembe akşamlarını bekliyoruz. Buna yeni evlenirken, o işten önce iki rekât namaz kıl demiş kim dediyse, hâlâ önce namaz kılıyor. 'Yahu o bir kereye mahsustu, bitti, kocanım ben senin zaten, her seferinde bunun ne gereği var?' diyorum. Anlaşamıyoruz. O arada bende istek mistek kalmıyor zaten. Bir eksiği yok Nurten'in. Çok iyi bir ev kadını. Çok iyi bir anne. İyi bir evlat. Çok çok iyi bir insan. Ne bileyim, bu kadar dindar olmasa ya da ben de onun kadar dindar olsam belki bambaşka olurdu her şey. Belki bu ailedeki en mutlu çift biz olurduk. Bugün anladım ki kesin öyle olurmuş. Değiştirebilirdim Nurten'i. Biliyorum, uğraşsam değiştirebilirdim ama ben de uğraşmadım. Babası ve Rıfat Amcasıyla kıyasladı o beni hep. Ama benim onlarla yarışacak takatim hiç olmadı. Benim kendime hayrım yok, anlatabildim mi? "Ethem: Birimizin kasveti hepimize bulaşıyor böyle. Neşe bulaşıcıdır falan diyorlar. Yalan. Neşe kolonya gibi bir şey. Dökünüyorsun, o an ferahlıyorsun. Sonra uçup gidiyor burnundan, elinden, üzerinden. Kasvet öyle değil ama zamk gibi, bulaşıyor ve dokunan herkese yapışıyor." "Hülya: Ölecek kadar acı çekiyor, gene de çocuklarından korkuyor. Çocukluğunda anne babadan kork, gençliğinde karından kocandan kork, yaşlılığında çoluk çocuğundan kork. Korkusuz gün yüzü yok insana." ... Herkes kendini anlatır. Karşsındakini dinliyormuş gibi yapar ama aslmda kendi söyleyeceği için sırası bekler." "Ethem: insanın babasının ağlaması da bambaşka bir duygu. Annelerin ağlamasına alışığız ama baba ağlayınca dünya duruyor sanki." "Hülya: Kıyametin çok gürültülü olacağını sanıyoruz ya kim bilir belki de sessizdir. Sessizlik gürültüden çok daha ağır bir şey." "Ekrem: Bu acıyı bin farklı cümleyle anlatabilirim ben ama hepsi aynı kapıya çıkar." "Ethem: Zenginin zengin diye derdi olamaz. Fakirin fakir diye. Gencin genç diye. Yaşlının yaşlı diye. Kime hak lan bu dert dediğiniz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor? Sevgi ile Nurten'e yer veremedim ama ikisinin de acısını hissettim♡ Ekrem ve Emin'in bana pek iyi, güzel gelen yanları yoktu, evet ikisinin de acılarını, korkularını anladım, kendimce hak verdim de yer yer ama pek yakın hissetmedim hele Ekrem'i...

zelda_ 5 months ago

İncir Reçeli

Aytaç Ağırlar

126 Gönderi

●Yıllar önce izlediğimde beğenmiştim, muhtemelen şimdi yine izlesem yine beğenirim

zelda_ 5 months ago

İşe Yarar Bir Şey

Pelin Esmer

75 Gönderi

"-Hayat devam etsin diye uğraşıyor insanlar, hatta ölümsüz olmak için bile neler yapıyorlar." "-Kitap yazıyorlar, şiir yazıyorlar, film yapıyorlar." "-Çocuk yapıyorlar, çalışıyorlar , yaşıyorlar işte."

zelda_ 5 months ago

Ekmek ve Çiçek

Mohsen Makhmalbaf

16 Gönderi

"-Ben onu bıçaklamak istemiyorum. İnsanlığı kurtarmak için başka bir yol yok mu?'' "-Evet var ekmek ve çiçekle, adalet ve sevgiyle. Merhamet ve aşkla..."

zelda_ 5 months ago

Adem ile Havva’nın Güncesi

Mark Twain

4 Gönderi

●Hatırlamıyorum bazı kısımları ama bilindik hikaye

zelda_ 5 months ago

Gizli Yüz

Ömer Kavur

13 Gönderi

Spoiler içeriyor "Harita diye birbirimizin yüzüne bakıyor, hikaye diye ruhlarımızı masaya koyuyoruz." ● ChatGBT'nin Yorumu: Gizli Yüz, Ömer Kavur’un sinemasının en yoğun, en kapalı ve en “hissedilerek anlaşılması” gereken filmlerinden biri. Senaryosunun Orhan Pamuk tarafından yazılmış olması da filmi klasik bir hikâye…devamı"Harita diye birbirimizin yüzüne bakıyor, hikaye diye ruhlarımızı masaya koyuyoruz." ● ChatGBT'nin Yorumu: Gizli Yüz, Ömer Kavur’un sinemasının en yoğun, en kapalı ve en “hissedilerek anlaşılması” gereken filmlerinden biri. Senaryosunun Orhan Pamuk tarafından yazılmış olması da filmi klasik bir hikâye anlatımından çıkarıp daha edebi, daha soyut bir yapıya taşıyor. 1. Hikâye (Ama sadece görünen yüzü) Film yüzeyde oldukça basit görünür: Bir fotoğrafçı, çektiği fotoğrafları gizemli bir kadına getirir. Kadın, bu fotoğraflarda “aradığı yüzü” bulmaya çalışır. Sonunda o yüzü bir saat tamircisinde bulur Ama adam ortadan kaybolur Fotoğrafçı da bu arayışın içine sürüklenir Bu noktadan sonra film klasik bir “bulma hikâyesi” olmaktan çıkar. Asıl soru şudur: Gerçekten bir insan mı aranıyor, yoksa bir anlam mı? 2. Temel Tema: “Arayış” (Ama dışsal değil, içsel) Ömer Kavur sinemasının en belirgin teması arayıştır. Ama bu arayış: Fiziksel değil Psikolojik ve varoluşsaldır Filmdeki üç karakter: Kadın Fotoğrafçı Saatçi aslında aynı şeyin farklı yüzleri gibidir. Aranan “yüz”, bir insan değil: kimlik, anlam, tamamlanma duygusu Kavur’un sinemasında sık görülen şey burada da var: dış yolculuk → iç yolculuğa dönüşür 3. “Yüz” Metaforu: Kimlik ve Arzu Filmde “yüz” çok kritik bir sembol. Yüz şunları temsil eder: Kimlik (ben kimim?) Başkasında kendini arama İdeal / hayal edilen kişi Kadının aradığı yüz: Gerçek bir kişi değil Zihninde yarattığı bir ideal Bu yüzden: Bulduğunda bile kayboluyor Çünkü o yüz gerçek dünyaya ait değil 4. Saat Tamircisi: Zaman ve Kader Saat tamircisi karakteri çok önemli: Zamanla ilgilidir. Ama kendisi zamandan “kaçmış” gibidir. Bu da şunu düşündürür: Aranan şey zamanın dışında Belki geçmişte Belki hiç var olmamış Saat = düzen Saatçi = o düzeni anlamaya çalışan kişi Ama filmde düzen yok, sadece belirsizlik var 5. Gerçek mi, Hayal mi? Film bilinçli olarak bu sorunun cevabını vermez: Kadın gerçek mi? Saatçi gerçekten var mı? Yoksa hepsi fotoğrafçının zihni mi? Film burada şunu yapar: Gerçekliği kırar. İzleyiciyi belirsizlikte bırakır. Bu yüzden film: anlatılmaz, hissedilir 6. Mekânlar: İç Dünya = Dış Dünya Filmde sürekli şu atmosfer var: Oteller, loş odalar, yağmurlu sokaklar, camlar, aynalar Bunlar rastgele değil: Hepsi karakterin iç dünyasının dışa yansıması Kapalı mekân = sıkışmışlık Cam = gerçek ile hayal arasındaki sınır Yol = arayış 7. Karakterler neden “soğuk” ve uzak? Çünkü: Onlar gerçek insanlar gibi değil Birer “durum”u temsil ediyorlar Kadın = arzu Fotoğrafçı = gözlem / tanıklık Saatçi = zaman / kader Bu yüzden filmde: Duygudan çok “hâl” vardır 8. Orhan Pamuk etkisi Film, Kara Kitap’tan esinlenmiştir. Pamuk’un edebiyatındaki temalar burada da var: Kimlik kaybı Başkasının yerine geçme Gerçeklik ile kurgu arasındaki bulanıklık Bu yüzden film: Bir roman gibi ilerler Net cevaplar vermez 9. Filmin asıl sorusu Film boyunca gizli olan soru şu: İnsan gerçekten neyi arar? Birini mi? Kendini mi? Yoksa hiç var olmayan bir şeyi mi? Ve daha sert olanı: Bulduğumuz şey gerçekten aradığımız şey mi? 10. Neden zor bir film? Çünkü: Hikâye anlatmaz → durum yaratır Açıklamaz → ima eder Sonuç vermez → açık bırakır Bu yüzden çoğu izleyici şunu hisseder: “Bir şeyler oldu ama tam ne oldu bilmiyorum” Ve aslında film tam olarak bunu ister. Kısa ama vurucu yorum Gizli Yüz, bir insanın başka birini arıyormuş gibi yaparak aslında kendi içindeki eksikliği aramasının hikâyesidir. son ve kadının kimliği meselesi. Bu filmde tek bir doğru yorum yok — ama güçlü teoriler var. 1. Filmin Sonu: Ne oluyor aslında? Filmin sonunda: Kadın ortadan kaybolur Saat tamircisi kaybolur Fotoğrafçı yalnız kalır Ve arayış ona geçer Yani hikâye kapanmaz, devredilir Bu çok önemli bir detay: Arayan kişi değişir ama arayış bitmez. 2. Teori 1: Kadın gerçek değil (zihinsel bir figür) Bu yoruma göre: Kadın aslında fotoğrafçının zihninin bir parçası. Bunun işaretleri: Kadın çok “gerçek dışı” davranır Duygusal olarak ulaşılmazdır Sanki sadece “yönlendirmek” için vardır Bu durumda: Kadın = fotoğrafçının bilinçdışı Saatçi = onun bastırdığı bir gerçek Arayış = kendi kimliğini bulma çabası Yani film aslında bir iç monolog olabilir 3. Teori 2: Kadın = Arzu / Takıntı Bu daha psikolojik bir yorum: Kadın şunu temsil eder: Ulaşılamayan ideal. Takıntı “Bulursam tamamlanırım” duygusu Ama sorun şu: Bu tür arzular gerçekleşince yok olur Bu yüzden: Kadın birini bulur → adam kaybolur Fotoğrafçı kadını arar → kadın kaybolur Çünkü aranan şey gerçek değil, bir boşluk 4. Teori 3: Kadın ve saatçi aynı şeyin iki yüzü Bu biraz daha sembolik bir yorum: Kadın → arayan taraf Saatçi → aranan taraf Ama aslında: İkisi de aynı varoluşun parçaları Bu yüzden: Biri ortaya çıkınca diğeri kaybolur Asla aynı anda var olamazlar Bu çok güçlü bir fikir: İnsan hem arayan hem aranan olabilir ama aynı anda değil 5. Teori 4: Hiçbiri gerçek değil (tamamen varoluşsal yorum) En sert yorum bu: Kadın yok Saatçi yok Aranan yüz yok Çünkü “anlam” diye bir şey yok Film burada şunu söylüyor olabilir: İnsan hayatı boyunca bir şey arar ama o şey aslında hiç var olmamıştır Bu, varoluşçu bir boşluk hissi yaratır. 6. Döngü Meselesi (çok kritik) Filmin en önemli yapısı: Döngü Kadın arar Fotoğrafçı ona yardım eder Kadın kaybolur Fotoğrafçı arayan olur Bu şu anlama gelir: Arayış bulaşıcıdır Birinden diğerine geçer Ve asla bitmez. 7. Saatçi neden kayboluyor? Saatçi bulununca neden yok oluyor? Çünkü: Aranan şey bulunduğu anda “arayış” sona erer Ama bu filmde arayış bitmemeli. Bu yüzden: Saatçi → kaybolur Kadın → kaybolur Hikâye devam etmek zorundadır 8. En güçlü birleşik yorum Tüm teorileri birleştirirsek: Kadın = arzu Saatçi = anlam Fotoğrafçı = insan Ve sonuç: İnsan (fotoğrafçı), arzu (kadın) aracılığıyla anlamı (saatçi) arar Ama: Anlam bulunduğu anda yok olur 9. Filmin sana hissettirmek istediği şey Bu film anlaşılmaktan çok: hissettirilmek için yapılmış O his şu: Eksiklik Tamamlanamama Sürekli arama hali Ve belki de en önemlisi: “Bulursam ne olacak?” korkusu Son cümle (filmin özü) Gizli Yüz, bir şeyi bulma hikâyesi değil, arayışın kendisine bağımlı olma ☆Çok garip ve belirsiz bir filmdi benim için. Buna rağmen güzeldi. Belki bir ara tekrar izlerim