(@) - Raf

Spoiler içeriyor Oğuz Atay kitaplarına en başından beri uzak duruyordum sonunda ismini çok sık duymaya başladığım bir dönemde Tutunamayanlar adlı kitabını okumaya başladım. İyi mi ettim kötü mü ettim hâlâ emin değilim. Kitabı birinin beyninin içinden okuyorsunuz ve yakalamazsanız bütün çabanız yarıda…devamıOğuz Atay kitaplarına en başından beri uzak duruyordum sonunda ismini çok sık duymaya başladığım bir dönemde Tutunamayanlar adlı kitabını okumaya başladım. İyi mi ettim kötü mü ettim hâlâ emin değilim. Kitabı birinin beyninin içinden okuyorsunuz ve yakalamazsanız bütün çabanız yarıda kalıyor tabii kitap da öyle. Hikayesinin çok karışık olduğunu düşünmüyorum psikolojisi bozuk bir arkadaşının bir sabah ölüm haberiyle uyanıp sonraki hayatını onu yeniden tanımak için feda eden biriyle karşılaşıyorsunuz. Üstelik bu kişi evli ve iki kızı var. Kendini beğenmiş bencil ve kesinlikle psikolojik bunalımları olan bir arkadaşa sahipsiniz ve bu arkadaşın kendini kanıtlamak için o kadar çok çabalıyor ki sonunda bütün bu abartı onun sonu oluyor ve intihar ediyor. Bu sona çok şaşırmıyorum çünkü kitabın bu kısmı otobiyografi tarzında ve klinik psikolojiyle çok alakalı bana kalırsa. Beni sinir eden bundan sonrası çünkü arkadaşı Selim Işık'ın ölümünü kabullenemeyen Turgut Özben yavaş yavaş kendini bu yüzden suçluyor ve kendine bile yabancılaşacak duruma geliyor. Üstelik Selim için o kadar da önemli biri değildi. Bunun yanında tek arkadaşı da Turgut değildi. Öyleyse neden sadece Turgut kendi hayatından vazgeçti Selim Işık için? Bana kalırsa Turgut Selim için delirmemisti ama Selim'den sonra bir şeyi fark etmişti. Ölümü. Bu durum değiştirmişti Turgut'u. Sonunda Olric çıktı ortaya. Efendisine itaatkar bir köleydi Olric. Aslında Turgut'un şeytanı sayılır Olric diğer türlü olsaydı onu kandırıp delirmesine yardımcı olmazdı. Ama Turgut ona çok güvenmiş olmalıydı bir sabah bütün hazırlıklarını yapıp karısı ve çocuklarını son kez görüp işe giderken ailesini terk etmişti. Bütün bu karakterleri bu kadar aciz oluşturan Oğuz Atay, benim için o kitapla birlikte bitti. Hiç sevmedim onun hayal dünyasını ve karakterlerinin seslerini. Kimse bu kadar bencil olmak zorunda değil hayal ettiğimiz dünyada.