Aenas (@aenas)

1️⃣Kehanet ve Oidipus’un Dijital Prangası Minority Report, kaçınılmaz olanın trajedisidir. Bu film, özgür iradenin öldüğü ve determinizmin mutlak zaferini ilan ettiği bir yapıttır. Antik Yunan’da Oidipus, babasını öldüreceği kehanetinden kaçtığı için o cinayeti işledi. John Anderton da tam olarak bu…devamı1️⃣Kehanet ve Oidipus’un Dijital Prangası Minority Report, kaçınılmaz olanın trajedisidir. Bu film, özgür iradenin öldüğü ve determinizmin mutlak zaferini ilan ettiği bir yapıttır. Antik Yunan’da Oidipus, babasını öldüreceği kehanetinden kaçtığı için o cinayeti işledi. John Anderton da tam olarak bu deterministik döngünün kurbanıdır. Sistem ona katil olacaksın dediği an kaçış bir kurtuluş değil cinayetin hazırlık aşamasına dönüşür. Burada sorulması gereken asıl soru şudur: Kehanet mi eylemi doğurur, yoksa eylem zaten orada durduğu için mi kehanet var olur? Spielberg, Precog’ların vizyonlarını birer gerçeklik olarak değil, birer olasılık olarak sunar ancak sistem bu olasılığı mutlaklık olarak paketlediğinde, insanın seçme hakkı elinden alınır. Anderton’ın kaçış esnasında attığı her adım aslında onu kendi kurbanıyla buluşturmak için sistem tarafından tasarlanmış bir dehlizdir. 2️⃣Algoritmik Tanrı ve İstatistiki Kurban Suç önleme sistemi, modern dünyanın kusursuz düzen arayışının bir sonucudur. Kâhinler, bu yeni dinin hatasız peygamberleri, polisler ise onların sahadaki yansımasıdır. Üçüncü kâhinin (Agatha) farklı bir gelecek görmesi aslında sistemin tanrısal kusursuzluğunun ve kendi hatalarını örten bir illüzyon olduğunun kanıtıdır. Buradaki trajedi toplumun güvenliği adına olasılıkların kurban edilmesidir. Bir insanın henüz işlemediği bir suç yüzünden hapsedilmesi, hukukun değil istatistiğin zaferidir. Lamar’ın kendini vurması ise determinizmin bir "yasa" değil, kırılabilecek bir "zincir" olduğunu gösterir. Yani sistem ne kadar mutlak görünürse görünsün, insan faktörü denklemi her an bozabilir. 3️⃣Yas ve Geçmiş Anderton, kayıp oğlunun yasını tutabilmek için suçsuz bir dünya illüzyonuna tutunur. Onun için her engellenen cinayet, geçmişteki o büyük başarısızlığına yaptığı bir pansumandır. Anderton’ın suç önleme birimindeki her başarısı aslında kaybıyla yüzleşmemek için kurduğu devasa bir savunma mekanizmasıdır. O, suçluları yakalamaz; kendi geçmişindeki o çaresiz anı her gün yeniden yaşar. Sistem çöktüğünde Anderton’ın elinde kalan tek şey iyileşmemiş bir yaradır. Çünkü teknoloji, geleceği öngörebilse de geçmişin ağırlığını hafifletecek hiçbir algoritma üretememiştir. Anderton finalde yaşadığı uyanışla pansumanı değil yarayı iyileştirecek yola yönelmiştir. 4️⃣Bakmak ve Görmek Göz, bu filmde bir organdan ziyade elektronik bir kimliktir. Anderton’ın kendi gözlerini bir buz sandığında taşıdığı o an filmin asıl kırılma noktasıdır; çünkü o ana kadar sadece "bakan" Anderton, o andan sonra "görmeye" başlar. Gözlerini değiştirdiğinde sadece sistemin takibinden kaçmaz, aynı zamanda gerçeği algılama biçimi de değişir. Artık dünyayı başkasının gözüyle gören bir yabancıdır ve bu yabancılaşma ona sistemin kör noktasını fısıldar: Her şeyin izlendiği yerde, hakikat sadece onu kontrol edenin tasarladığı bir kurgudur.

aenas 1 month ago

Jurassic Park

Steven Spielberg

29 Gönderi

1️⃣Dijital Rönesans: Jurassic Park Sinema tarihinde bazı filmler sadece iyi birer hikaye anlatıcısıdır, bazıları ise sinemanın kendisini yeniden tanımlar. Jurassic Park (1993), Citizen Kane’in derin odak çekimleriyle veya Matrix’in aksiyon estetiğiyle yaptığı devrimin bir benzerini "dijital gerçeklik" üzerinden gerçekleştirmiştir. Modern…devamı1️⃣Dijital Rönesans: Jurassic Park Sinema tarihinde bazı filmler sadece iyi birer hikaye anlatıcısıdır, bazıları ise sinemanın kendisini yeniden tanımlar. Jurassic Park (1993), Citizen Kane’in derin odak çekimleriyle veya Matrix’in aksiyon estetiğiyle yaptığı devrimin bir benzerini "dijital gerçeklik" üzerinden gerçekleştirmiştir. Modern CGI çağının resmen başlangıcıdır. 2️⃣İmkansızın Ölümü: Cameron ve Lucas Etkisi Birçok eleştirmenin bu filmi efsane kategorisine koymasının temel sebebi; başlattığı dijital devrim ve sektörün devleri üzerinde yarattığı etkidir.. James Cameron ve George Lucas gibi yönetmenler, yağmurlu T-Rex sahnesini izlediklerinde "Artık sinemada imkansız diye bir şey kalmadığını" bizzat itiraf etmişlerdir. Hatta Lucas, bu sahnelerden aldığı cesaretle yıllardır rafa kaldırdığı Star Wars prequel serisini çekmeye karar vermiştir. Spielberg, dijital teknolojiyi bir oyuncak olmaktan çıkarıp sinemanın yeni dili haline getirmiştir. 3️⃣Lan Malcolm’ın Kehaneti ve Kaos Teorisi Filmin felsefi omurgası, Dr. Malcolm’un o meşhur yemek masasındaki tiradıyla şekillenir. Malcolm, insanın teknolojiyle kurduğu o kontrolsüz ve kibirli ilişkiyi yerden yere vurur. "Bilim insanlarınız bir şeyi yapıp yapamayacaklarına o kadar odaklandılar ki, yapmalı mıyız diye sormayı unuttular" repliği, filmi bir korku gerilimi olmaktan çıkarıp etik trajediye dönüştürür. T-Rex’in gelişini haber veren su bardağındaki o ritmik titreşimler aslında Malcolm’un kaos teorisinin görsel bir kanıtıdır. 4️⃣Av Spielberg, canavarı doğrudan göstermek yerine yokluğuyla korkutma tekniğini (Jaws'tan miras kalan o usta sinematografi) burada zirveye çıkarır. Mutfaktaki raptor sahnesinde kamera karakterlerin göz hizasına inerken, The Silence of the Lambs'teki Hannibal Lecter’ın o göz kırpmayan, doğrudan bize yönelen avcı bakışları gibi, raptorlar da bizi pasif bir gözlemci olmaktan çıkarıp doğrudan bir "av" pozisyonuna hapseder. Filmin temelinde bu saf sinematik dilin dönemin en ileri teknolojisiyle harmanlanması vardır. Jurassic Park, John Hammond’un dediği gibi "hiçbir masraftan kaçınmayan" bir vizyonla kurularak teknik bir devrimin felsefi bir uyarıyla birleştiği bir macera filminden çok daha fazlasıdır. 5️⃣Asıl Soru Malcolm’ın dediği gibi hayat gerçekten bir yolunu mu bulur, yoksa biz her şeyin kontrol altında olduğu illüzyonuna mı aşığız? Bugün kapılarını ardına kadar açtığımız o parklarda su titremeye başladığında; bunu yeni bir çağın 'ilerleme sesi' mi sanacağız, yoksa kaçınılmaz bir felaketin ayak sesleri mi? Belki de en iyisi Gülben Ergen'in dediği gibi ''Unutmayın ki bana hiçbir şey olmaz.' diyip geçmektir. :)

aenas 1 month ago

Kıyamet

Francis Ford Coppola

26 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣Nehir: Dışarıya Değil İçeriye Akan Yol Apocalypse Now’da nehir yolculuğunu ilk bakışta bir hedefe ilerleyiş gibi görünür; Willard, Albay Kurtz’u bulup öldürmek için yukarı çıkar ama film ilerledikçe bu yolun yönü değişir.Nehir dış dünyaya doğru değil, Willard’ın kendi içine doğru…devamı1️⃣Nehir: Dışarıya Değil İçeriye Akan Yol Apocalypse Now’da nehir yolculuğunu ilk bakışta bir hedefe ilerleyiş gibi görünür; Willard, Albay Kurtz’u bulup öldürmek için yukarı çıkar ama film ilerledikçe bu yolun yönü değişir.Nehir dış dünyaya doğru değil, Willard’ın kendi içine doğru akar. Her geçilen yerde gördükleri onun zihninde bir katmanı açar. Bu yüzden Kurtz aslında yolun sonunda bekleyen biri değildir, yolun içinde giderek beliren bir ihtimaldir. En kritik kırılma şudur; Willard Kurtz’e ulaşmaz — Kurtz, Willard’da açığa çıkar. 2️⃣Kurtz, Hedef Değil, Açığa Çıkan Hal Kurtz, filmin sonunda karşılaşılan bir hedef değil, Willard’ın yolculuk boyunca biriktirdiği tüm parçalanmanın somutlaşmış hâlidir. Kurtz’un söylediği şeyler, Willard’ın henüz söyleyemediği şeylerdir. Kurtz’un vardığı nokta, Willard’ın varacağı noktadır. Bu yüzden filmdeki öldürme eylemi bir “sonlandırma” değil, bir ‘’tanıma’’ anıdır. 3️⃣Kilgore, Kahramanlık İmgesinin Saniyelik Çöküşü Robert Duvall’ın canlandırdığı Kilgore sahnesi, savaşın “anlatı” ile “gerçek” arasındaki farkını en çıplak hâliyle gösterir. Ölmek üzere olan Vietnamlı bir asker vardır. Albay ona su verir. Burada film izleyiciye çok net bir duygu aktarır; düşman bile olsa, cesurca savaşmış bir asker saygıyı hak eder. Bir kahramanlık hissi oluşur. “Bak, savaşın içinde bile insanlık var” fikri izleyicinin zihnine yerleşir. Lakin bu duygu hemen yerle bir olur çünkü hemen ardından Kilgore’ye bir sörfçü askerle ilgili haber gelir ve o an Kilgore’un odağı değişir, sahne parçalanır ve insanlık anlatısı çöker. Burada film şunu yapar; İzleyiciye “kahramanlık” hissini kurdurur ve onu bilinçli olarak yerle bir eder ve savaşı tüm gerçekliğiyle gözler önüne serer ortada ne bir duygusallık kalır ne de bir etik merkez. 4️⃣Miras Finalde Willard’ın Kurtz’u öldürmesi yerliler için sadece bir ritüeldir. Willard, Kurtz’u palayla doğrarken dışarıda yerlilerin de bir sığırı kurban ettiği o çapraz kurgu sahnesi, olayın sıradan bir cinayet değil, kutsal bir feda olduğunu gösterir. Eski kral ölürken kanla beraber güç de el değiştirir. Willard o tanrılık teklifini ve yerlilerin biat edişini fiziksel olarak reddedip teknesine binse de elinde tuttuğu o notlar aslında onun yeni kutsal kitabı olmuştur. O notları yanına alması, Kurtz’un zihnini ve ulaştığı o karanlık hakikati de yanına alması demektir. Willard artık o nehrin içinden bedenen çıksa da zihnen Kurtz'un son sözleri olan ‘’korku’’nun bir parçasıdır.

aenas 1 month ago

Raf’ta farklı bir bakış açısı katacak sağlam inceleme(hikaye, metafor, film grameri) yazan hesap önerileriniz var mı?

aenas 1 month ago

Aşçı Fare

Brad Bird

136 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣"Herkes Yemek Yapabilir" Şef Gusteau’nun bu mottosu, başta herkesin usta bir şef olabileceği olarak algılanır. Ancak filmin sonunda Anton Ego’nun yazdığı eleştiriyle bu cümlenin derinliği ortaya çıkar: Herkes büyük bir sanatçı olamaz ama büyük bir sanatçı her yerden çıkabilir. Bu…devamı

aenas 1 month ago

Yerçekimi

Alfonso Cuarón

62 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣Yeniden Doğuş Metaforu Film aslında teknik bir gövde gösterisinin yanında derin bir yas ve hayata dönme hikayesidir. Dr. Ryan Stone, kızını kaybetmiş ve hayata dair umudunu yitirmiş bir karakterdir. Uzaydaki o mutlak yalnızlık, onun iç dünyasının bazı dönüşümleri beraberinde getirmiştir.…devamı1️⃣Yeniden Doğuş Metaforu Film aslında teknik bir gövde gösterisinin yanında derin bir yas ve hayata dönme hikayesidir. Dr. Ryan Stone, kızını kaybetmiş ve hayata dair umudunu yitirmiş bir karakterdir. Uzaydaki o mutlak yalnızlık, onun iç dünyasının bazı dönüşümleri beraberinde getirmiştir. Dr.Ryan’ın hava kilidine girip cenin pozisyonunda durduğu sahne, güçlü bir metafor olarak karşımıza çıkmaktadır. O an karakterimizin uzayın ana rahminde yeniden doğuşunu simgelenir hatta sahnede bulunan kablonun yerleşimi de tıpkı göbek bağını andırmaktadır. Filmin sonunda Dr. Stone’un karaya çıkıp çamurun içinde ayağa kalkmaya çalışması, evrimin ve insanın hayata tutunma azminin bir özetidir. 2️⃣Uzayda Olmak Alışılmış uzay filmlerinin aksine Gravity genelde uzay gemisinde geçmiyor, seyirciyi bir astronot kaskının içine sokarak boşluk hissini, sessizliği ve klostrofobiyi iliklerine kadar hissettiriyor. Filmin ilk 17 dakikasının tek bir kesintisiz çekim olması, seyirciyi de o kaosun içine sürüklüyor. Hatta J.Cameron’a göre yapılmış en iyi uzay filmi olarak nitelendiriliyor. 3️⃣Light Box Alfonso Cuaron ışık ve yansımaları konusunda bu filmde son derece takıntılıydı çünkü uzayda yörüngede hareket halindeyken ışık saliseler içinde yer değiştiriyordu. (güneş, dünyanın maviliği, derin karanlık vs.) Astronot kaskındaki yansımaların yüzeydeki gölgelerin uzay ortamına uygun yansıma sağlaması için Light Box adında devasa bir led küpünün içerine öncesine ait uzay görüntüleri eklendi ve çekimlerde bu dev küp kullanıldı aynı zamanda kameraların hareketinin de bu uzay hızına ve yörüngesizliğe uyum sağlayabilmesi için otomobil fabrikalarında bulunan dev robot kollar kullanıldı, bu sayede son derece gerçekçi görüntüler ve yansımalar elde edildi. 4️⃣Hard Sci-fi Film her ne kadar hard science fiction iddiası taşıyor olsa da bu konuda kusurlar barındırmaktır. Örneğin; Hubble Teleskobu, Uluslararası Uzay İstasyonu ve Çin Uzay İstasyonu birbirine çok yakınmış gibi gösterilir. Gerçekte bu istasyonlar farklı irtifa ve yörüngelerdedir, birinden diğerine jet çantasıyla gitmek yakıt ve fizik açısından imkansızdır veya Matt’in savrularak gitmesi fiziksel olarak tartışmalıdır. İp gerildiği anda momentum durmuş olmalıydı lakin dramatik bir feda sahnesi yaratmak için Matt'in çekiliyormuş gibi yapılması fiziğe aykırı bulunmuştur. Bu örnekleri ve daha fazlasını astrofizikçi Neil deGrasse Tyson bir flood halinde sıralamıştı merak eden ve ilgilenenler erişebilir.

aenas 1 month ago

Akıl Defteri

Christopher Nolan

189 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣“Sinemaya özgü tek zanaat kurgudur.” Film ile ilgili konuşulacak çok sayıda nokta var lakin başlangıç noktası olarak devrimsel kurgu planlamasını seçmek çok da yanlış olmaz. Film, ana karakter Leonard'ın kısa süreli hafıza kaybını izleyiciye bizzat yaşatmak için tasarlanmıştır. Renkli sahneler…devamı1️⃣“Sinemaya özgü tek zanaat kurgudur.” Film ile ilgili konuşulacak çok sayıda nokta var lakin başlangıç noktası olarak devrimsel kurgu planlamasını seçmek çok da yanlış olmaz. Film, ana karakter Leonard'ın kısa süreli hafıza kaybını izleyiciye bizzat yaşatmak için tasarlanmıştır. Renkli sahneler sondan başa doğru (geriye) giderken, siyah-beyaz sahneler kronolojik olarak (ileriye) akar; bu iki çizgi filmin sonunda tek bir noktada birleşir. Bu kurgu şeması aynı zamanda izleyiciyi de Shelby gibi kafa karışıklığı ve güvensizlik içerisine sokuyor çünkü zaman kronolojik(ileriye) akmadığı için sahnenin öncesini bilmiyoruz ve merak duygusunu tetiklediği için filme olan dikkat daha da artıyor ve içine çekiyor. Nolan Tenet ile yapmak istediği kurguyu yıllar önce çıraklık eseriyle başarmıştı kim bilir belki de zaman kavramıyla kafayı bozmuş Nolan’ın zihninde Tenet Montento’dan çok daha önce çekilmiş bir filmdir. :) 2️⃣İntikam mı İllüzyon mu? Filmin temel meselesine geldiğimizde, Memento başlangıçta bir intikam hikâyesi gibi görünse de, finalde Shelby’nin hayatta kalabilmek için bilinçli olarak sürdürdüğü bir döngünün içinde olduğunu anlarız. Bu döngüyü kırmak, onun için hayatın anlamını da yok etmek demektir. Bu yüzden Shelby, geçmişinden tanıdığı ve kendisiyle yalnızca hafıza problemi üzerinden benzeşen Sammy Jankis’e, aslında kendi gerçekleştirdiği eylemleri atfeder. Bu durum, gerçekle yüzleşmekten kaçınmak için geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır. Christopher Nolan, film boyunca Sammy’nin aslında Shelby olabileceğine dair ince ipuçları yerleştirir. Örneğin, Shelby’nin karısının bacağını çimdiklediği sahne, diyabet hastalarının sinir hassasiyetine yapılan kritik bir göndermedir. Bunun gibi pek çok detay olsa da, en dikkat çekici olanlardan biri zaman algısıyla ilgilidir: Sammy’nin hafızası iki dakikada bir sıfırlanırken, eşine insülin yaparken saati sürekli geriye alması; buna karşılık Shelby’nin hafızasının yaklaşık on dakikalık döngülerle silinmesi, iki karakterin aslında aynı kişi olabileceği fikrini güçlendirir. Yine Nolan, yine zaman. 3️⃣Ayna metaforu Shelby’nin göğsündeki "John G. Raped and Murdered My Wife" dövmesi terstir. Çünkü sadece aynada okuyabilir. Shelby dünyayı ancak bir yansıma (ayna) üzerinden algılayabilir, gerçeklikle doğrudan bir bağı yoktur. Bu metafor ile Nolan izleyiciye Siz de şu an bir yansımaya bakıyorsunuz ve Shelby’nin 'düz' (doğru) dediği her şey aslında 'ters' (yanlış) diyor. Shelby’nin aynaya bakıp "İşte gerçeğim bu" dediği an, aslında en büyük illüzyondur. 4️⃣Bilinçli Yalan Shelby aslında bir amaç bağımlısı. Araştırma, ipuçlarını birleştirme süreciyle oluşan adrenalin onu hayata bağlıyor. Hedefe ulaşarak katili öldürdüğü an boşluğa düşüyor. Bu yüzden her final aslında yeni bir başlangıç oluyor. Teddy'yi öldürmesi aslında kendi suç ortağını ve gerçeği bilen tek kişiyi yok ederek yalanını yüzüne vuracak kimseyi bırakmaması çünkü Mark Twain’ın da dediği gibi insanları kandırmak onları kandırıldığına inandırmaktan daha kolaydır. :) Asıl soru; peki biz hayatımıza devam edebilmek için her sabah kendinize hangi yalanları söylüyoruz? Geçmişe hangi rötuşları yapıp hangi hatalarımızı başkalarına yüklüyoruz?

aenas 1 month ago

Past Lives

Celine Song

78 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣Bir Şeyi Geride Bıraktığın Zaman Başka Bir Şey Kazanırsın. Filmde Nora’nın annesi göç etmeye karar verdiklerinde Hae Sung’un annesine parkta bu cümleyi kurmuştu. Küçük Nora için bu cümle bir umuttu. Yeni bir dil, yeni bir ülke, yazar olma hayalleri hatta…devamı1️⃣Bir Şeyi Geride Bıraktığın Zaman Başka Bir Şey Kazanırsın. Filmde Nora’nın annesi göç etmeye karar verdiklerinde Hae Sung’un annesine parkta bu cümleyi kurmuştu. Küçük Nora için bu cümle bir umuttu. Yeni bir dil, yeni bir ülke, yazar olma hayalleri hatta Nobel kazanma şansı ve modern bir dünya kazanacaktı. Nora bu felsefeyi aslında annesinden devralıyor. Hayatı boyunca "kazanmaya" odaklı, hırslı ve ileriye bakan yapısının oluşmasında bu cümleyle adeta bir delil görevi görüyor. Peki kazanç buysa kayıp neydi? Filmin sonunda Nora'nın hıçkırarak ağlaması, annesinin o rasyonel kazan-kaybet matematiğinin, insan kalbinin derinliğinde her zaman çalışmadığını gösteriyor. Bazen kazandığın şey, bıraktığın boşluğu doldurmaya yetmiyor. 2️⃣Ayrılan Dünyalar ve Anıtların Metaforu 12 yaşındaki Nora ve Hae Sung’un vedalaştığı an, sadece iki çocuğun ayrılığını değil hayatlarının geri kalanındaki sınıfsal ve ruhsal rotalarını da çizer. Merdivenler (Nora): Nora’nın yolu yukarı doğru çıkan merdivenlerdir. Bu, onun hırsını, göç ederek "yukarı" batıya, başarıya tırmanma isteğini temsil eder. Merdiven çıkmak efor gerektirir, Nora hayatı boyunca bu eforu sergileyen taraf olur. Düz Yol (Hae Sung): Hae Sung ise dümdüz ilerleyen bir yolu takip eder. Bu, onun Kore’de kalışını, geleneksel yapıyı, ailesiyle olan bağını ve statükoyu temsil eder. Onun yolu daha "öngörülebilir" ve sıradandır. Karakterlerimizin çocukken oynadıkları ve vedalaştıkları Seul Ulusal Modern ve Çağdaş Sanat Müzesi’nin bahçesidir. Buradaki dev metal heykelin ağzı sürekli hareket eder ve bir ses çıkarır. Bu, bitmek bilmeyen bir arayışı ve dile getirilemeyen duyguları simgeler. Çocukların bu devasa "konuşan" ama aslında bir şey söylemeyen figürün gölgesinde vedalaşması, ileride 24 yıl sürecek sessizliğin bir habercisidir. Sonrasında oynadıkları üzerlerinde göz, kulak ve ağız gibi uzuvların aralarında boşluklarla olduğu modernist yapı ise, insanlar arasındaki görünmez boşlukları ve farklı bakış açılarını temsil eder. Çocukların bu delikli yapının içinden birbirlerine bakması, aralarına girecek olan o devasa zaman ve mesafe uçurumunun görsel bir ön izlemesidir. Gelelim 24 yıl sonra buluştukları Madison Square Park’a Hae Sung ve Nora yıllar sonra buluştukları bu parkta Farragut Anıtı’nın önünde dururlar. Bu anıtın arka kısmında taşa oyulmuş iki kadın figürü bulunur; biri cesaret, diğeri sadakat figürüdür. Heykeldeki bu iki figür, o anki duygusal çatışmayı yansıtır. Nora, cesaret edip çocukluğunu ve Kore'deki Na Young'u geride bırakarak yeni bir hayat kurmuştur, aynı zamanda şu anki hayatına ve eşine karşı bir sadakat yükümlülüğü altındadır. Hae Sung ile bu anıtın önünde durmaları, "geçmişe sadakat" ile "geleceğe cesaret" arasındaki o ince çizgiyi vurgular. 3️⃣Saf Bir Heyecan Değinmek istediğim bir nokta ise Nora ve Hae Sung 12 yıl sonra internet üzerinde ilk yazışmalarının devamında Nora, Hae Sung ile görüntülü görüşmek için heyecan içerisinde ve hızlıca evine gitmektedir. Bu anı izlerken hangimiz çocukluk yıllarımıza gidip o saf duygularla ilk sevdiğimiz kadını, erkeği hatırlamadık ki? 4️⃣İyi Antagonist Arthur Filmin en dikkat çekici tercihlerinden biri Arthur karakteridir. Yönetmen tercihini klasik Hollywood filmlerindeki antagonist karakter tasarımı olan kıskanç ve kaba bir karakterden ziyade anlayışlı bir kocadan yana kullanmıştır. Arthur, kendi yetersizliklerini (Korece bilmemesi, Nora'nın rüyalarına girememesi) itiraf edecek kadar dürüsttür. Hatta Hae Sung bir sahnede Nora’ya ‘’Kocanı sevmiş olmamın canımı bu kadar yakacağını bilmiyordum.’’ Demiştir. Soru şu ki gerçek aşk, partnerinin geçmişindeki aşamadığı hayaletten kanlı canlı karaktere dönüşen birine bile saygı duymak mıdır? Bu günümüzde özellikle sosyal medya vasıtasıyla meşhur olmuş ‘’erillik-alfa’’ kavramına ne kadar yakışmaktadır? Ya da bu hikaye gerçek bir şekilde yaşanmış toplumun konuştuğu bir olaya dönmüş olsa duygusal zekanın bir kenara bırakılarak Arthur’a takılacak ‘’zayıflık’’ yaftasını ve yazılacak konuşulacak şeyleri insan düşünmeden geçemiyor. 5️⃣Paralel Evren Aşkı İnsanoğlunun en büyük özelliklerinden biri şüphesiz yaptığı seçimden sonra seçmediğini aklının bir köşesinde düşünüyor olmasıdır. O yolu, o kişiyi, o işi, o seçeneği seçseydim nasıl olurdu diye. Filmde de bu ikilimler sürekli devam ediyor. Yönetmenimiz hikâyeye başka seçimlerle çekmiş olsa(Nora Seul’a gitse, Hae Sung New York’a gitse) ikilimiz bir araya gelse kariyerleri, aileleri, hayatları kim bilir nasıl şekillenecekti hangi olumsuzluklar meydana gelecek hangileri için birbirlerini suçlayacaklarda belki izleyici de onlarla beraber ‘’aptal, bir erkek-kadın için hayatını mahvettin’’ söylemine girecekti belki de bunların hiçbiri olmayacaktı. Sonuçta paralel evren olduğu için bilemeyeceğiz yaşamın güzelliği de belki de biraz buradan geliyor. O yüzden belki de mümkün mertebe geçmiş ihtimallerde çok boğulmadan ileri bakmamız gerekiyordur. Beynimizde idealize ettiğimiz ile realite arasındaki fark ne kadar artarsa trajedi de o kadar sert olur.

aenas 1 month ago

Yeşil Rehber

Peter Farrelly

256 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣İki Tarafa da Ait Olamamak ‘’Evet, bir şatoda yaşıyorum tony! tek başıma. Zengin beyaz insanlar bana piyano çalmam için para ödüyorlar çünkü bu onlara kültürlenmiş hissettiriyor ama o sahneyi bıraktıktan hemen sonra, onlar için sıradan bir zenci olmaya başlıyorum çünkü…devamı1️⃣İki Tarafa da Ait Olamamak ‘’Evet, bir şatoda yaşıyorum tony! tek başıma. Zengin beyaz insanlar bana piyano çalmam için para ödüyorlar çünkü bu onlara kültürlenmiş hissettiriyor ama o sahneyi bıraktıktan hemen sonra, onlar için sıradan bir zenci olmaya başlıyorum çünkü bu onların gerçek kültürü. Ve o kadar çok acı çekiyorum ki çünkü kendi insanlarım tarafından da kabul edilmiyorum, ben de onlardan hoşlanmıyorum. Çünkü onlar gibi de değilim. Eğer yeterince siyah değilsem ve yeterince beyaz değilsem ve yeterince erkek değilsem, söyler misin kimim ben?’’ diyor bir sahnede Dr. Don Shirley film tam burada asıl meseleyi seyircinin gözler önüne seriyor; kimlik arayışı... 2️⃣"Deha yeterli değildir. İnsanların kalbini değiştirmek cesaret ister." Bu replik, Shirley'nin neden New York'taki güvenli ve konforlu bir şekilde ve en az üç katı daha fazla kazanacakken hayatını bırakıp bile bile ırkçılığın merkezi olan güney eyaletlerine gittiğini açıklar. Shirley sadece müzik yapmaya değil direnmeye ve kalplere dokunmaya gitmiştir. 3️⃣Dönüşüm Üst başlıktaki bu söz, yolculuk boyunca yaşananların üstüne gelince aslında Tony içinde değişimi tamamlayan bir kırılma noktasıdır, bir sonraki sekansta mekan görevlisinin, Dr. Shirley’nin sahneye çıkmasını sağlamak için Tony’ye rüşvet teklif ettiği o an, aslında Tony’nin kendi geçmişiyle burun buruna geldiği bir aynadır. Filmin başından beri sorunları rüşvetle, sistemin boşluklarını kullanarak çözmeye alışkın olan; hatta polislere rüşvet verirken sergilediği o iş bitirici üslubu bir yaşam biçimi haline getiren Tony, bu kez kendisine uzatılan parayı reddeder. Karşısındaki görevli, Tony'nin eski benliğinin bir yansımasıdır; ancak Tony artık o yansımanın içindeki adam değildir. 4️⃣Fildişi Tahttan Halkın Arasına Tony'nin yaşadığı dönüşümün hemen ardından, ikilinin bir siyahi barına gitmesiyle bu kez Dr. Shirley’nin kendi içsel barajlarını yıkışına şahit oluruz. Doktor kendi toplumundan kopuk ve izole bir şekilde yaşamaktadır. Siyahilerin bulunduğu o salaş barda(Orange Bird) piyanonun başına geçtiği an o duvarlar yıkılmaya başlar. Başta klasik bir eser çalarak o mekandaki varlığını yadırgatır gibi olsa da, hemen ardından oradaki grubun ritmine ayak uydurarak caz yapmaya başlaması, onun kökenleriyle barışma anıdır. O ana kadar sadece beyaz aristokrasiyi memnun etmek için bir 'performans' sergileyen Shirley, ilk kez sadece kendisi olduğu için ve kendi insanlarıyla birlikte eğlenmek için çalar.

aenas 1 month ago

Kayıp Kız

David Fincher

256 Gönderi

Spoiler içeriyor 1️⃣Muhteşem Amy ve Gerçek Amy Amy’nin hayatı, ailesinin yazdığı çocuk kitaplarındaki o "kusursuz" karakterin gölgesinde geçiyor. Gerçek Amy ne yaparsa yapsın kitaptaki Amy’nin gerisinde kalıyor ve Amy’nin kimlik krizine girmesine sebebiyet veriyor. Film boyunca izlediğimiz aslında bir kadının intikamından çok…devamı1️⃣Muhteşem Amy ve Gerçek Amy Amy’nin hayatı, ailesinin yazdığı çocuk kitaplarındaki o "kusursuz" karakterin gölgesinde geçiyor. Gerçek Amy ne yaparsa yapsın kitaptaki Amy’nin gerisinde kalıyor ve Amy’nin kimlik krizine girmesine sebebiyet veriyor. Film boyunca izlediğimiz aslında bir kadının intikamından çok Amy’nin çocukluğunda yaşadığı gibi kendisi de Nick’i ve diğerlerini kontrol etme ve yönlendirme çabası. 2️⃣Amy’nin Aldatılma Reaksiyonu Çiftimizin arası bir süredir bozuktur aradan geçen zamanla iki tarafında maskeleri düşmüş ve gerçek karakterlerinin ortaya çıkmasıyla uzaklaşma başlamıştır, bu nokta Amy Nick’in kedisini aldattığını görmüştür bu an kırılma noktası olur ve Amy’nin intikam süreci başlar. Amy’nin içindeki psikopatı ortaya çıkaracak kadar sinirlenmesinin asıl sebebi aldatılması değil Nick üzerindeki kontrolü tamamen yitirdiğini fark etmesidir. 3️⃣Amy-Desi-Nick Açmazı Amy, Desi’nin yanındayken planı da çok iyi ilerlerken neden Desi’nin yanında kalmayı değil de Nick’e geri dönmeyi tercih ediyor? Sonuçta Desi zengin, kültürlü istemesi halinde Amy’nin ayaklarının altına dünyaya serecek kadar değer veriyor. Cevap yine aynı kelime ‘’kontrol’’ Çünkü Desi de aynı Amy gibi kontrol hastası tek farkı onun kadar manipülatör ve zeki olamayışı. Desi Amy’i kontrol altında tutmaya çalışıyor ve bu Amy’nin en nefret ettiği şey Desi ona ailesini hatırlatıyor. Diğer bir husus ise Amy Nick’in röportajını izlerken Nick’in yaptığı açıklamalarda; özür dilerken aslında yalan söylediğini ve tıpkı kendisi gibi rol yaptığın anladığı an durum değişiyor çünkü Nick, ilk defa Amy’nin zeka seviyesine çıkıp onunla aynı dili (manipülasyon dilini) konuşmaya başlıyor. Amy, kendi dengini bulduğunu hissediyor. Aynı zamanda tekrar onu kontrol altında tutabileceğini fark ediyor yani kaybettiği savaşı yeniden kazanabileceğinin farkına varıyor. 4️⃣Gerçeğin ne olduğu değil, hikâyenin nasıl anlatıldığı önemlidir Nick, medyada gülümsediği için(gülümsemesini isteyen de medya linç eden de medya) bir anda katil ilan edilmesi, kız kardeşiyle ensest ilişki yaşadığının ima edilmesi vb. David Fincher bir cinayet davasının nasıl bir reality show'a dönüştüğünü gözler önüne seriyor ve toplumsal linç kültürüyle alakalı önemli noktalara parmak basıyor. Fincher’ın filminde, film gramerinden kopmadan medyayı ele alış biçimi bir başka ustalık. Sahneleri izlerken aklıma gelen bir karikatürü sizlerle paylaşmak istiyorum; https://tr.pinterest.com/pin/627759635545036284/