(@) - Raf

Salam🕊 Uzun müddət bu seriala baxmaqdan qaçınırdım, çünki hər halda ağlamaqdan içim çölümə çıxacaq deyə düşünürdüm. "Bu ilin son göz yaşları olsun" dedim və başladım. Tony-nin vlogu (elə hiss yaradırdı) məni bəzən güldürdü, bəzən də ağlatdı, hətta bəzən gülərkən ağlatdı,…devamıSalam🕊 Uzun müddət bu seriala baxmaqdan qaçınırdım, çünki hər halda ağlamaqdan içim çölümə çıxacaq deyə düşünürdüm. "Bu ilin son göz yaşları olsun" dedim və başladım. Tony-nin vlogu (elə hiss yaradırdı) məni bəzən güldürdü, bəzən də ağlatdı, hətta bəzən gülərkən ağlatdı, çoxca incitdi. Tony-nin gözü hər dolanda mən şəlalə... İlk sezonda fikirləşdim ki, bilmirəm, bəlkə də yas bu cür tutulmalıdır. Öldü, torpağa tapşırdıq, külə çevirdik – artıq hər nə isə – halvasını yedik və ölənlə ölünməz, həyat davam edir, bla bla bla... Bəlkə də etməməlidir. Bəlkə də bir müddət Tony kimi, həyat səndən ən dəyərlini aldığı üçün üsyan etməyə, yaşayan hər şeydən nifrət etməyə haqqımız olmalıdır. Ruhumuz yaralı qalmalıdır – ən azından bir müddət. Sağalmaq zamanı gələndə isə qaçmadan, kədərə təslim olmadan davam etmək lazımdır. Yaşanan illərin, gözəl anların xatirinə həyat axmalı, biz də axına qapılmalıyıq. Axı dünya bizim ətrafımızda dönmür... Bir insan ancaq bu cür duyğulu göz yaşları ilə ana bilərdi sevdiyini. Hər an yaddaşında o qədər canlı idi ki, sanki hələ təzəcə yaşanıbmış kimi. Tony-nin dayanmadan Lisa haqqında danışmaq, onunla keçirdiyi zamanları birinə anlatmaq ehtiyacı o qədər anlamlı idi ki... Onun sevgisi ağlıma bu cümləni gətirirdi: "The price of loving someone very much is never loving anyone again." Tez-tez sorğulaması məni yerdən-yerə vurarkən bəzi şeylərin də fərqinə vardım. Yetərincə qucaqladım onu? Qulaq asdım dediklərinə? Yetərincə güldükmü birlikdə? Yetərincə sevgimi göstərdimmi görəsən? Deyəsən, Tony-nin bu həyatda ən böyük şansı sadəcə yuxu qədər gözəl evlilik yaşaması deyil, eyni zamanda hər zaman onun yanında olan, dinləyən, anlamağa çalışan, səbrləri sınanda belə ondan əl çəkməyən insanlarla əhatələnməsi idi. Real həyatda görə bilməyəcəyimiz personajlar... Bəziləri Tony-nin xarakter inkişafının yansıdıldığını deyir. Mənə görə isə bu dəyişiklik deyil, sadəcə əvvəlki özünə dönmək idi. Bir bölümdə Tony deyir: "I'm not well, but I remember what it was like to be normal, so I do an impression of that. But this is what I really am, and I wanna be normal again." Bu vəziyyət bir zaman sonra onu gerçəyə döndürdü. Fake it till you make it. Və anladıq ki, ruhən sağalmaq hər zaman sadəcə xoşbəxt olmaqla əlaqəli deyil. Bəzən başqalarının yaxşılaşmasına, bir gülüşünə səbəb olmaq, Anne-nin dediyi kimi birilərinin "mələyi" olmaq da insanı sağaldır. Çünki insan özü xoşbəxt olmayanda, başqalarının bədbəxtliyini daha dərindən hiss edir. Hələlik...

ayseel 1 year ago

Beyaz Zambaklar Ülkesinde

Grigory Petrov

41 Gönderi

Salam💫 Bataqlıqlar ölkəsindən bəyaz zanbaqlar ölkəsinə aparan keşməkeşli yol, bir xalqın tərəqqisi. Tam bir motivasiya mənbəyi və ilhamvericidir, eyni zamanda da utanc hissi yaradır insanda. Düşünməyə sövq edir: mən bir vətəndaş olaraq ölkəm adına nə etmişəm, nə edəcəyəm? Oxuduğum zaman…devamıSalam💫 Bataqlıqlar ölkəsindən bəyaz zanbaqlar ölkəsinə aparan keşməkeşli yol, bir xalqın tərəqqisi. Tam bir motivasiya mənbəyi və ilhamvericidir, eyni zamanda da utanc hissi yaradır insanda. Düşünməyə sövq edir: mən bir vətəndaş olaraq ölkəm adına nə etmişəm, nə edəcəyəm? Oxuduğum zaman paralel olaraq “Vətəndaş A” serialına baxırdım və bundan gözəl təsadüf ola bilməzdi. Baxıb öz ölkəmlə müqayisə edərkən Finlandiyanın timsalında bir əsr öncə yaşanmış yüksəlişi hələ də tam anlamıyla vətənimdə görə bilməmək yada bu sətirləri gətirir: 📌𝙳ö𝚟𝚕ə𝚝 𝚋𝚊şçı𝚕𝚊𝚛ı 𝚢𝚊𝚡şı 𝚟ə 𝚢𝚊 𝚙𝚒𝚜 𝚘𝚕𝚜𝚞𝚗𝚕𝚊𝚛, 𝚚ə𝚑𝚛ə𝚖𝚊𝚗 𝚟ə 𝚢𝚊 𝚣𝚊𝚕ı𝚖 𝚘𝚕𝚜𝚞𝚗𝚕𝚊𝚛, 𝚘𝚗𝚕𝚊𝚛 ö𝚣 𝚖𝚒𝚕𝚕ə𝚝𝚕ə𝚛𝚒𝚗𝚒𝚗 𝚢𝚊𝚗𝚜ı𝚖𝚊𝚜ı𝚍ı𝚛. 𝙾𝚗𝚕𝚊𝚛 𝚡𝚊𝚕𝚚 𝚔ü𝚝𝚕ə𝚜𝚒𝚗𝚒𝚗 𝚒ç𝚒𝚗𝚍ə 𝚍𝚘ğ𝚞𝚕𝚞𝚋𝚕𝚊𝚛 𝚟ə 𝚖𝚒𝚕𝚕ə𝚝 𝚗𝚎𝚌ə𝚍𝚒𝚛𝚜ə, 𝚍ö𝚟𝚕ə𝚝 𝚊𝚍𝚊𝚖𝚕𝚊𝚛ı 𝚍𝚊 𝚎𝚕ə𝚍𝚒𝚛. Yarı-real, yarı-utopik bir ölkədən söhbət gedirsə belə, verilən yüksəliş planı tam real “həyatın memarlarının” əsəridir. Hər mövzuya toxunulub: iqtisadi, mədəni, sosial, din, səhiyyə, təhsil və s. Ən çox diqqətimi çəkən orduya yanaşma oldu. Orduda sadəcə vətənə xidmət borcunu yerinə yetirən, hərbi biliyə malik bir əsgər yox, həm də faydalı bir vətəndaş yetişdirmək ideyası mükəmməl idi. Uşaqdan böyüyə hər kəs üçün təhsilin rolu xüsusilə vurğulanır. Vətənin çıxarları ilə öz maaşları, imtiyazları arasında seçim etmək lazım gələndə vicdanı susan kütlədən bəhs olunmur. Əksinə, vacib olan həm insanların özlərinin öyrənmə istəkləri, həm də təhsilli, özünü yetişdirmiş ziyalıların — ölkənin işıqlanmış beyinlərinin — xalqı üçün, xüsusilə də unudulmuş ucqar kəndlərdən tutmuş yüksək təbəqəyə qədər hər bir insan üçün öyrədici, yol göstərici olmasıdır. 📌𝚉𝚒𝚢𝚊𝚕ı𝚕ığı𝚗ı𝚣 𝚜𝚒𝚣𝚒𝚗 𝚖ə𝚜𝚞𝚕𝚒𝚢𝚢ə𝚝𝚒𝚗𝚒𝚣 𝚟ə 𝚡𝚒𝚍𝚖ə𝚝𝚒𝚗𝚒𝚣𝚍𝚒𝚛. 𝚂𝚒𝚣 𝚡𝚊𝚕𝚚 üçü𝚗 𝚢𝚊𝚗𝚊𝚗 𝚖əşə𝚕𝚕ə𝚛𝚜𝚒𝚗𝚒𝚣. 𝙼əşə𝚕𝚕ə𝚛i 𝚢𝚊𝚗𝚍ı𝚛𝚍ı𝚚𝚍𝚊𝚗 𝚜𝚘𝚗𝚛𝚊 𝚚𝚊𝚙𝚊𝚚 𝚊𝚕𝚝ı𝚗𝚍𝚊 𝚚𝚘𝚛𝚞𝚖𝚞𝚛𝚕𝚊𝚛, 𝚋𝚊𝚌𝚊𝚛𝚍ı𝚚𝚌𝚊 𝚢ü𝚔𝚜ə𝚢ə 𝚚𝚘𝚢𝚞𝚋 𝚍𝚊𝚑𝚊 𝚐𝚎𝚗𝚒ş ç𝚎𝚟𝚛ə𝚢ə 𝚒şı𝚚 𝚜𝚊𝚕𝚖𝚊𝚜ı𝚗𝚊 ç𝚊𝚕ışı𝚛𝚕𝚊𝚛. Hər bir xalqın özünəməxsus mədəni-mənəvi irsi, mentaliteti var. Ancaq ki, başqa millətlərdən nümunə götürəcəyiksə əgər: 📌İ𝚗𝚔𝚒ş𝚊𝚏 𝚎𝚝𝚖𝚒ş 𝚡𝚊𝚕𝚚𝚕𝚊𝚛ı𝚗 𝚑ə𝚢𝚊𝚝ı𝚗ı 𝚊𝚛𝚡𝚊 𝚋𝚊ğç𝚊𝚕𝚊𝚛ı𝚗𝚍𝚊𝚗, 𝚣𝚒𝚋𝚒𝚕 𝚚𝚊𝚋𝚕𝚊𝚛ı𝚗𝚍𝚊𝚗 ö𝚢𝚛ə𝚗𝚖ə𝚢ə 𝚋𝚊ş𝚕𝚊𝚢𝚊𝚗 𝚏ı𝚛ı𝚕𝚍𝚊𝚚çı𝚕𝚊𝚛𝚍𝚊𝚗, 𝚊𝚣 𝚒𝚗𝚔𝚒ş𝚊𝚏 𝚎𝚝𝚖𝚒ş 𝚡𝚊𝚕𝚚𝚕𝚊𝚛𝚍𝚊𝚗 𝚗ü𝚖𝚞𝚗ə 𝚐ö𝚝ü𝚛𝚖ə𝚢𝚒𝚗. 𝙾𝚗𝚕𝚊𝚛 𝙿𝚊𝚛𝚒𝚜𝚒 𝚝𝚊𝚗ı𝚖𝚊ğ𝚊 𝚔𝚊𝚏𝚎𝚕ə𝚛𝚒𝚗𝚍ə𝚗, 𝙰𝚕𝚖𝚊𝚗𝚒𝚢𝚊𝚗ı 𝚙𝚒𝚟ə𝚡𝚊𝚗𝚊𝚕𝚊𝚛ı𝚗𝚍𝚊𝚗 𝚋𝚊ş𝚕𝚊𝚢ı𝚛𝚕𝚊𝚛, İ𝚗𝚐𝚒𝚕𝚝ə𝚛ə𝚍ə𝚗 𝚏𝚞𝚝𝚋𝚘𝚕 𝚝𝚘𝚙𝚞 𝚚ə𝚋𝚞𝚕 𝚎𝚍𝚒𝚛𝚕ə𝚛. O sırada Yaprak Dökümü Leyladan Louvre muzeyi soruşulanda: “Önünden geçtik, bir kuyruk, bir kuyruk e ne beklicez mağaza gezmek varken?” :) Nə isə ki Snellman gənclərə belə səslənib: 📌𝚂𝚒𝚣 𝚍𝚊𝚑𝚊 𝚢ü𝚔𝚜ə𝚢ə 𝚋𝚊𝚡ı𝚗.𝙰𝚟𝚛𝚘𝚙𝚊𝚍𝚊 𝚜ə𝚗ə𝚝 𝚎𝚟𝚕ə𝚛𝚒𝚗𝚒, 𝚍üşü𝚗𝚌ə𝚗𝚒𝚗 𝚢𝚊𝚛𝚊𝚗ı𝚋 𝚒𝚗𝚔𝚒ş𝚊𝚏 𝚎𝚝𝚍𝚒𝚢𝚒 𝚖ə𝚔𝚊𝚗𝚕𝚊𝚛ı 𝚣𝚒𝚢𝚊𝚛ə𝚝 𝚎𝚍𝚒𝚗. Və gələk kitabın ən vacib hissələrindən biri olan son fəslinə. Petrovun köhnə rahib olmasını da nəzərə alsaq, məncə əsasən öz düşüncələrini L. Macdonald vasitəsilə bu hissədə əks etdirib. Burada mənə görə bəzi xoşagəlməz məqamlar vardı. Hər bir peşədə olduğu kimi din adamlarının da öz işini düzgün yerinə yetirmələrinə çağırış etməsini anlıyıram. Ancaq əvvəlcə rahiblərə səslənərkən insanlarda Tanrıya inanc, dindarlıq oyadın deyib, daha sonra dindən yox, sadəcə inancdan bəhs edirəm deməsi bir az özüylə əks düşmüş kimi gəldi. Eyni hissiyyat kitabda aydınlıq və qaranlıq ruhun söhbətində də yaranır. Nəzərə alsaq ki, kitabda belə bir cümlə var: “Mən romançı deyiləm və kitabım sizin asudə vaxtlarınızda oxuyub həzz almağınız üçün nəzərdə tutulmayıb.” Həmvətənlərimin böyük əksəriyyətinin təəssüf ki " Bir dəli quyuya daş atdı, yüz ağıllı yığılıb çıxara bilmədi " atasözünün real nümunəsi olduğunu düşünərək, əlimizi daşın altına qoymalıyıq. Filmdə deyildiyi kimi " Dünyanı aydınlatan günəş olmaya bilərəm, amma lampa olub küçəmi işıqlandıra bilərəm ". Hələlik...

ayseel 1 year ago

Sevme Sanatı

Erich Fromm

32 Gönderi

Salam♡ Bir süre önce kendi kendime "Ya acaba ben sevmeyi bilmiyor olabilir miyim?" diye düşünüp, ChatGPT’yle biraz muhabbet ettikten sonra bana bu kitabı önermişti. Kitap beni hissiyat olarak üniversite zamanına götürdü. Başlarda psikoloji değil de sanki sevmenin fizyolojisini okuyormuş gibi…devamıSalam♡ Bir süre önce kendi kendime "Ya acaba ben sevmeyi bilmiyor olabilir miyim?" diye düşünüp, ChatGPT’yle biraz muhabbet ettikten sonra bana bu kitabı önermişti. Kitap beni hissiyat olarak üniversite zamanına götürdü. Başlarda psikoloji değil de sanki sevmenin fizyolojisini okuyormuş gibi hissettim, çünkü çok açıklayıcı bir şekilde neden ve nasıl yaptığımızı anlatmış. Hasta sevgi türlerini okurken yalan yok, "3. sınıf hastalığım" kabardı. Neredeyse her örnekte kendimden şüphe ettim: "Galiba ben de böyle yapmışım, bende de bu durum var mı?" Sevmeyi her zaman aşktan ayrı tutmuşumdur; aşkı bir duygu, sevmenin ise bundan çok daha fazlası olduğunu düşünürdüm. Ama daha önce sevmenin öğrenilebilecek bir sanat olduğu fikrine hiç yaklaşmamıştım. Hep arkadaşıma birine yürümenin bir sanat olduğunu söylerdim: Ne o öyle "selam, naber?" falan. Bu değil, bunları herkes yapıyor :) Şimdi artık sevmenin bir sanat olduğuna kitap beni ikna etti diyebilirim. Aklımda yer etmesini istediğim, görünce üzerine tekrar düşünmemi gerektirecek kısımlara parça parça değinmek istiyorum. Aslında sevme eyleminin karşıdaki insanla değil, tamamen kendimizle ilgili olduğu fikrinden ilerliyoruz. Birine "Seni seviyorum" demek değil mesele; mesele sevebilme yeteneğine sahip olmak. 📍𝙾𝚕𝚐𝚞𝚗𝚕𝚊ş𝚖𝚊𝚖ış 𝚜𝚎𝚟𝚐𝚒, "𝚂𝚎𝚗𝚒 𝚜𝚎𝚟𝚒𝚢𝚘𝚛𝚞𝚖, çü𝚗𝚔ü 𝚜𝚊𝚗𝚊 𝚐𝚎𝚛𝚎𝚔𝚜𝚒𝚗𝚒𝚖𝚒𝚖 𝚟𝚊𝚛" 𝚍𝚎𝚛. 𝙾𝚕𝚐𝚞𝚗𝚕𝚊ş𝚖ış 𝚜𝚎𝚟𝚐𝚒𝚗𝚒𝚗 𝚜ö𝚢𝚕𝚎𝚍𝚒ğ𝚒 𝚒𝚜𝚎 "𝚂𝚊𝚗𝚊 𝚐𝚎𝚛𝚎𝚔𝚜𝚒𝚗𝚒𝚖𝚒𝚖 𝚟𝚊𝚛, çü𝚗𝚔ü 𝚜𝚎𝚗𝚒 𝚜𝚎𝚟𝚒𝚢𝚘𝚛𝚞𝚖."📍 Anne ve baba sevgisi hakkında söylenenleri çok düşündüm. Sevginin bile fazlasının zararlı olduğunu, yokluğunun da psikolojimizde nelere yol açtığını az çok biliyoruz. Ama burada altta yatan nedenin, anne sevgisinin kopyalanamaz ve üretilemez, baba sevgisinin ise koşullu sevgi olduğu fikrine daha önce hiç bu açıdan bakmamıştım. Çoğu zaman karıştırılan cinsel istek ve sevgi arasındaki farkı çok basit bir ayrımla açıklamış: 📍"𝚂𝚎𝚟𝚐𝚒, 𝚌𝚒𝚗𝚜𝚎𝚕 𝚋𝚒𝚛𝚕𝚎ş𝚖𝚎 𝚒𝚜𝚝𝚎ğ𝚒 𝚢𝚊𝚛𝚊𝚝𝚊𝚋𝚒𝚕𝚒𝚛. 𝙱𝚞 𝚍𝚞𝚛𝚞𝚖𝚍𝚊 𝚋𝚎𝚍𝚎𝚗𝚜𝚎𝚕 𝚋𝚒𝚛𝚕𝚎ş𝚖𝚎𝚍𝚎 𝚑ü𝚔𝚖𝚎𝚝𝚖𝚎 𝚢𝚊 𝚍𝚊 𝚑ı𝚛𝚜 𝚢𝚒𝚝𝚎𝚛, ş𝚎𝚏𝚔𝚊𝚝 𝚘𝚛𝚝𝚊𝚢𝚊 çı𝚔𝚊𝚛." 𝚈𝚊𝚕𝚗ı𝚣𝚌𝚊 𝚊𝚛𝚣𝚞 𝚟𝚎 ç𝚎𝚔𝚒𝚖 𝚎𝚜𝚊𝚜𝚕ı 𝚌𝚒𝚗𝚜𝚎𝚕 𝚜𝚎𝚟𝚐𝚒, 𝚜𝚊𝚍𝚎𝚌𝚎 𝚒𝚔𝚒 𝚔𝚒ş𝚒𝚕𝚒𝚔 𝚢𝚊𝚕𝚗ı𝚣𝚕ı𝚔𝚝ı𝚛. En çok etkilendiğim bölüm - kendini sevme kısmındaki anlatımdı. Hep başkalarını bu kadar severken, hatta tanımadığımız insanlara bile bu kadar şefkatliyken, neden bunun yarısını bile kendimiz için yapamıyoruz? Kitap şöyle diyor: 📍"𝙱𝚊ş𝚔𝚊𝚕𝚊𝚛ı𝚗ı 𝚜𝚎𝚟𝚎𝚋𝚒𝚕𝚖𝚎 𝚢𝚎𝚝𝚒𝚜𝚒𝚗𝚎 𝚜𝚊𝚑𝚒𝚙 𝚒𝚗𝚜𝚊𝚗𝚕𝚊𝚛𝚍𝚊 𝚔𝚎𝚗𝚍𝚒𝚗𝚎 𝚜𝚎𝚟𝚐𝚒 𝚍𝚎 𝚟𝚊𝚛𝚍ı𝚛. 𝚈𝚊𝚗𝚒 𝚔𝚎𝚗𝚍𝚒𝚗𝚒 𝚜𝚎𝚟𝚖𝚒𝚢𝚘𝚛𝚜𝚊𝚗, 𝚊𝚜𝚕ı𝚗𝚍𝚊 𝚋𝚊ş𝚔𝚊𝚕𝚊𝚛ı𝚗ı 𝚍𝚊 𝚐𝚎𝚛ç𝚎𝚔𝚝𝚎𝚗 𝚜𝚎𝚟𝚖𝚒𝚢𝚘𝚛𝚜𝚞𝚗𝚍𝚞𝚛. Çü𝚗𝚔ü 𝚋𝚞, 𝚝𝚎𝚖𝚎𝚕𝚍𝚎 𝚜𝚎𝚟𝚎𝚋𝚒𝚕𝚖𝚎 𝚢𝚎𝚝𝚎𝚗𝚎ğ𝚒𝚗𝚒𝚗 𝚎𝚔𝚜𝚒𝚔𝚕𝚒ğ𝚒𝚍𝚒𝚛." 📍 Bu bölümde bencillikle kendini sevmenin farkı da güzelce anlatılmış ve kendini sevmenin de temelinde ilgi, sorumluluk, saygı ve bilginin olduğundan söz ediyor. Aslında farklı sevgi türlerinin (anne-baba, kardeş, cinsel, tanrısal sevgi) ortak noktasının bir olma deneyimine dayandığından bahsediyor. Aynı zamanda sevme sanatında önemli özelliklerden olan yoğunlaşma sorununun da kendimizle yalnız kalamamaktan kaynaklandığını söylüyor. En son ne zaman sadece oturup salt düşüncelerimi dinlediğimi hatırlamıyorum bile, hep bir şeylerle meşgulüm. Çocukluk elementlerine bağlı hastalıklı sevgi türlerinde çok açıklayıcı örnekler vardı. Anne odaklı hastalıklı sevgide narsist erkeğin aldatmaya uzanan yolu, baba odaklı versiyonda kadınlarla anlaşamamanın nedeninin aslında küçük kızlara gösterilen baba sevgisine karşı gizli nefret olması ilginçti. Ama bana en garip gelen şuydu: Kavga ve geçimsizliklerini gizleyen sevgisiz anne-baba ilişkisiyle büyüyen kızlarda, ileride sakin bağlılığın şüpheciliğinden kurtulmak için zaman zaman kavga çıkarmak amacıyla eşlerini bilerek kışkırtmaları. Uygulama bölümünde, sevmeyi tam bir sanat şeklinde ele alarak gereken nitelik ve gereksinimlerden bahsediyor. Adeta "Ben sevmek için doğru kişiyi bekliyorum" klişesini yıkıyor. Kitabın sadece bu kısmını okusaydım, bana birazcık duygusuz gelebilirdi. Ancak, ilk kısımlarla ilişkilendirilince ne demek istediği anlaşılıyor ve arada verdiği kitap önerileriyle de bunu pekiştiriyor. En son kafamda ampul yaktıran cümle: 📍"𝙱𝚒𝚕𝚒𝚗ç𝚕𝚒 𝚘𝚕𝚊𝚛𝚊𝚔 𝚜𝚎𝚟𝚒𝚕𝚖𝚎𝚖𝚎𝚔𝚝𝚎𝚗 𝚔𝚘𝚛𝚔𝚊𝚗 𝚋𝚒𝚛𝚒, 𝚊𝚜𝚕ı𝚗𝚍𝚊 𝚋𝚒𝚕𝚒𝚗ç𝚊𝚕𝚝ı𝚗𝚍𝚊 𝚜𝚎𝚟𝚖𝚎𝚔𝚝𝚎𝚗 𝚔𝚘𝚛𝚔𝚝𝚞ğ𝚞𝚗𝚞 𝚏𝚊𝚛𝚔 𝚎𝚝𝚖𝚎𝚕𝚒𝚍𝚒𝚛."📍 Hələlik...

ayseel 1 year ago

Mary ve Max

Adam Elliot

119 Gönderi

✉️🍫🍺 Salamm Bazı insanlar vardır, başlarına gelen böyle en kötü olayları, en ağır travmalarını komik bir anekdot gibi anlatırlar. Ve sen onu dinlediğin zaman, biraz tedirgin olursun, aynı zamanda da derindeki üzüntüsünü hissedersin. İşte bu, tam o anda yaşanan hissin…devamı✉️🍫🍺 Salamm Bazı insanlar vardır, başlarına gelen böyle en kötü olayları, en ağır travmalarını komik bir anekdot gibi anlatırlar. Ve sen onu dinlediğin zaman, biraz tedirgin olursun, aynı zamanda da derindeki üzüntüsünü hissedersin. İşte bu, tam o anda yaşanan hissin filmi. Bütün vücuduma umutsuzluk aşılandı sanki. Oysa ki Mary ve Max, birbirlerine hayata tutunma, yaşama amacı veren yol arkadaşı olmuşlardı. Ama ben buna Mary'nin tarafından baktığım zaman sağlıklı bir arkadaşlık demezdim. İster dostlukta, ister sevgide, hatta ailede bile kimse kimseyi böyle sevmemeli, bu şekilde bağlanmamalı bence. Aslında kendimi daha doğru ifade etmek için filmden bağımsız şöyle söyleyebilirim ki, birine "sen yaşama sebebimsin, hayatımın anlamısın" demek ve bunu gerçekten hissetmek bana çok ütopik geliyor. Neyse ki kimse mükemmel değil. Mary'nin annesinin kopyasına dönüşmesi, son zamanlarda dile getirmekten çekindiğim korkularımı besledi. Belki de onun hayatının bir noktada, filmin sonlarında yaşadığı gibi, alkole genetik yatkınlığının ve travmalarının da etkisiyle böyle bir seviyeye gelme ihtimali vardı. Peki, Max'in bunda rolü neydi? Ama gördüm ki bir mektup, bazen bir küçük söz bile insanın hayatını değiştirebiliyor. Mary bence tam olarak şu cümlenin karşılığı: "Bazı insanlar başkası onlara inanmadan kendilerine inanmazlar." Max hakkında ise duygularımı ifade edebilecek kadar kendimi hazır hissetmiyorum. Ama Asperger sendromunun bu şekilde incelikle, detaylı ve olgun yaşta bir insan üzerinden işlenilmesi, empati yaptıracak kadar etkileyiciydi. "Faces" kitapçığı, filmdeki birçok anlamlı detaylardan sadece biri ama çok fazla duygu hissettiriyor insana. Ailelerimizi, kan bağımız olan insanları biz seçemeyiz ama onlarla nasıl bir ilişki kuracağımızı biz seçeriz. Sadece bu her zaman yeterli olmuyor. P.S. Ekmek arası çikolatanın tadına bakılsın :) Hələlik...

ayseel 1 year ago

Cevher

Coralie Fargeat

158 Gönderi

Salam🩸💉 Biraz ürəyimi boşaltmaq istiyirəm. Əslində film bir neçə mövzuda tənqidi yanaşmaqla birbaşa və sanki gözümüzə soxurmuş kimi mesajlar verir. Ən əsası da cəmiyyətin qadınlara dayatdığı gözəllik normativləri, neqativ stereotiplərdir. Qadın bədəni film boyunca kadrajda olduğu üçün detaylı görə bilirik…devamıSalam🩸💉 Biraz ürəyimi boşaltmaq istiyirəm. Əslində film bir neçə mövzuda tənqidi yanaşmaqla birbaşa və sanki gözümüzə soxurmuş kimi mesajlar verir. Ən əsası da cəmiyyətin qadınlara dayatdığı gözəllik normativləri, neqativ stereotiplərdir. Qadın bədəni film boyunca kadrajda olduğu üçün detaylı görə bilirik və görmək olur ki, şouda iştirak edənlər hamısı gözəl bədən quruluşlu xanımlardır. Ancaq bu kifayət etmir ki, onlardan biri şounun siması olsun. Həmişə daha çoxunu, daha idealını axtarırlar. Cəmiyyət o qədər çox şey tələb edir ki, qadınlardan - gözəllik yetmir, bədən quruluşun da cəlbedici olmalıdı, normal kiloda olmaq yetməz fit də olmalısan, üstəlik həmișə baxımlı, gözəl geyimli, gülərüz, uğurlu , bacarıqlı olmalısan deyib siyahını o qədər uzada bilərəm ki. Deyə bilərsiniz ki, heç kim bunları etməyə məcbur olunmur, amma olunur. Beynimizə yeridilən gözəllik anlayışına uymağa çalışırıq istəmsizcə və daim bir müqayisə olunma içindəyik. Filmdə görüşə getməyə hazırlaşarkən Elisabeth'in yaşadığı sinir krizini mən dərindən hiss etdim. Əminəm ki, bir çox qadın keçirib o hissləri. Bəlkə bu cür obsessiya dərəcəsində olmasa da, makyaj edib aynaya baxanda özünü heç cür bəyənə bilməmək, ya da hər kəsin gözəllik anlayışına uyan həmcinslərinlə özünü müqayisə etmək, mütləq ki yaşanıb. Halbuki gözəllik görəcəlidir, hər yaşın və hər insanın özünəməxsus bir gözəlliyi var, üstəlik bunun sadəcə fiziki görüntüylə sərhədləndirilməsi fikri axmaqlıqdır. Yaş mövzusu da filmin önəmli hissəsidir təbii ki. "18-30 yaş arası xanımlar" günümüzdə demək olar ki, bütün iş elanlarında gördüyümüz şərt. Sanki bu yaşdan sonra qadınlar işə yaramazmış kimi davranılır, Elisabeth'ə hədiyyə olunan yemək kitabı.. Nə isə filmin özündən biraz danışsam, mütləq absurd səhnələrinin olduğunu deməliyəm. Mən əslində ilk başda iki xarakterin də bir-birlərinin həyatlarından xəbərdar olacağını təxmin edirdim, amma sadəcə biri yaşıyır, digəri isə istismar olunur. Əslində bu cür formada yeni və köhnə nəsil arasındakı fikir və həyat tərzi uyuşmazlıqlarına daha yaxşı diqqət çəkilib. Filmdə hər şey əla gedirdi, son final səhnələrinə qədər. O son səhnələrə ehtiyac varıydımı, nə qatdı filmə? Tam olaraq heç nə. Final filmdən gözlədiyim vuruculuqda əsla deyildi. Elisabeth'in özünə bir heç uğruna elədiklərini haqqlı saymıram əlbəttə, amma onu buna məcbur qoyan səbəbləri də yox saya bilmirəm. İnsan dayanmalı olduğu yeri bilməlidir sadəcə. Hələlik...

ayseel 1 year ago

" Vətən bağı al-əlvandır, Var içində xarıbülbül " 08.11. 2020 🇦🇿 XARIBÜLBÜL əfsanələri Bir zamanlar bir-birlərinə aşiq bülbül və gül varmış. Bütün təbiət onlara heyran imiş, təkcə küləkdən başqa. Bir gün bülbül gülün görüşünə getmək istərkən, külək çox bərk əsməyə…devamı

ayseel 1 year ago

Over the Garden Wall

Nate Cash

22 Gönderi

Spoiler içeriyor 🐦🍬🎃🫖🍁 Salaamm Halloween dönəmi izləyə biləcəyim ən yaxșı seriallardan birini bitirdiyim üçün özümü xoşbəxt sayıram. Açığı ilk başda izləyəndə dedim ki, yəqin hər bölüm belə fərqli hekayələri olan nağılvari bir animasiya serialıdır. Atmosferi, rəng palitrası və musiqisi könüloxşayandır, qaranlıq teması…devamı🐦🍬🎃🫖🍁 Salaamm Halloween dönəmi izləyə biləcəyim ən yaxșı seriallardan birini bitirdiyim üçün özümü xoşbəxt sayıram. Açığı ilk başda izləyəndə dedim ki, yəqin hər bölüm belə fərqli hekayələri olan nağılvari bir animasiya serialıdır. Atmosferi, rəng palitrası və musiqisi könüloxşayandır, qaranlıq teması və kiçik qorxu ünsürləri olmasına rəğmən ədyal altında uzanıb balaca uşaqtək cizgi filminə baxırmış kimi hiss etdirdi. Beatrice'ə də ayrı bir 💙 Wirt'lə atışmaları və Greg'in gülməli replikaları üçün də ürəyim gedirdi lap . Həə bura kimi hər şey normal, qəşəng. İndi gələk görmədiklərimə, daha doğrusu görüb də anlamadıqlarıma. Bu seriala heyranlıq yaradan o fərziyyə. Dante'nin "İlahi komediya" sı əsasında çəkilmişdir. Ahaaaa... (burda beynimdə Bach - Toccata and Fugue in D minor kimi bir arxa fon səslənirdi). Cəhənnəmin girişi və iç-içə keçmiş 9 halqası - hər qatın öz nümayəndələri, günahları və cəzasını çəkənləri var. Tək- tək hər nüansa toxuna bilməyəcəm təbii ki, lakin o qədər gözəl qurulub ki detallar. Bir qədər aydınlıq gətirəcək qədər incələmə videosuna baxsam da, tam işıqlanma üçün həm kitabı oxumalı, həm də mifologiyaya, İncil'ə dair aşinalıq gərəklidir. Ancaq üstü örtülü şəkildə hər bölüm cəhənnəmin fərqli günahlara uyğun qatlarını təmsil etdiyini və qəhrəmanlarımız bu yollardan keçərkən əslində bir növ imtahan olunduqlarını deyə bilirik. Və bu qatlardan keçərək ən dərin qata hansı ki, mənim də zənn etdiyim kimi olmuyan qata gəlirlər. Yəni çoxları kimi mənim də beynimdə canlanan cəhənnəmin ən dərin qatının alovun ta özüdür ki, var olacağını xəyal edərkən, məgər bu qat son bölümdə olduğu kimi hər tərəfi qarlı-buzlu, dondurucu qat imiş. Bəs bu yeddi böyük günah nədir? Mənə maraqlı gəldi deyə bura da qeyd edim : Bu günahların latınca adlarının ilk hərflərindən meydana gələn SALİGİA sözü Yeddi ölümcül günahın digər adıdır.Yeddi ölümcül günaha aşağıdakılar daxildir: Superbia ( pride ): qürur, kibir, özündən razı olmaq. Avaritia ( greed ): acgözlük. Luxuria ( lust ): şəhvət düşkünlüyü. İnvidia ( envy ): qısqanclıq, həsəd aparmaq. Gula ( gluttony ): köklük (acgözlüklə yemək) İra ( wrath ): qəzəb, dağıdıcılıq. Acedia ( sloth ): tənbəllik, miskinlik. Bax beləcə ağzım açıq qaldı bunları oxuyandan sonra. Çünki mən şirin-şirin izlərkən bu detalların fərqinə varmamışdım təbii ki. Hələlik...

ayseel 1 year ago

Harry Sally İle Tanışınca

Rob Reiner

64 Gönderi

- What's the matter with me? - Nothing. - I'm difficult. - You're challenging. - I'm too structured, I'm completely closed off. - But in a good way. Hərkəs o məşhur səhnəni sevərkən mən buna düşdüm♡ Universitet vaxtı bir müəllimimiz…devamı

ayseel 1 year ago

Yaşamak

Akira Kurosawa

27 Gönderi

Salamm⌛️ Yaşamaq... amma buna yaşamaq demək olarsa. Sevmədən, sevilmədən, qorxmadan, acı çəkmədən, gülmədən, ağlamadan sadəcə nəfəs alıb vermək. Bir andaca peşmanlıqlarla dolan illər, boşa keçən ömür... Həyatın hər anından zövq alaraq, doya-doya yaşamaq mümkün deyil bəlkə, heç buna ehtiyac da…devamı

ayseel 1 year ago

İlk ve Son

Hakan Bonomo

138 Gönderi

Spoiler içeriyor Salamm🌓 Daha önce hiç bir diziyi izledikten sonra düşüncelerimi mutlaka bir yerlere uzun uzun yazmalıyım isteği bu kadar olmamıştı. Ama şimdi oldu ve nedensizce Türkçe kendimi daha iyi ifade edebilecekmişim gibi geldi. Ah be... demekle başlayayım. Açıkçası ben de zorlandım…devamıSalamm🌓 Daha önce hiç bir diziyi izledikten sonra düşüncelerimi mutlaka bir yerlere uzun uzun yazmalıyım isteği bu kadar olmamıştı. Ama şimdi oldu ve nedensizce Türkçe kendimi daha iyi ifade edebilecekmişim gibi geldi. Ah be... demekle başlayayım. Açıkçası ben de zorlandım izlerken. Daha ilk bölümünde son hallerini görünce, biri yüzünüze hayatı alıp da tokat gibi çarpıyor sanki. Bu kadar gerçekçiliği, güzel bir şeylerin adım adım mahvolmasını kaldırmak zor. Aslında düşününce en başından beri güzel değildi bence. Ta ilk tanıştıkları zamanlardan Deniz'in tahammül edilmesi çok zor, hatta imkansız biri olduğu ve bunun asla değişmeyeceği belliydi. Aşırı dominant bir karakter olarak kendine, hep üstün olmaya çalışmasına takılmayacak, her şeyi sırf onun canı öyle istiyor diye kendi kafasına göre yapacak ve buna asla itiraz etme hakkı bile olmayacak, ona itaat edecek bir çocuk – Barış – arıyordu. Buldu. Bence Barış ilk zamanlarda onu kabul ettiği gibi, ilişkilerinin sonraki dönemlerinde de etseydi bu kadar yıkıma uğramazlardı. Ama yine de biterdi bu evlilik. Barış'ı o kadar hor görüyor, ezikliyordu ki, artık bir süre sonra o da dominant olmaya çalışıyordu, kabullenemiyordu. Evet, Barış tembel, sorumsuz ,nerede ne yapılacağını bilmeyen, zaman zaman ezik biriydi. Ama bu başından beri böyleydi ve birbirlerine ilerde değişeceklerinin sözünü vermediler ki... Gel gör ki buna rağmen zamanla ikisi de birbirine batmaya başladı. Bana en çok koyan sahnelerden biri şuydu: Deniz, Barış'a sesini incelterek çocuk gibi "Sen beni mi kıskandırmaya çalışıyorsun ya?" dediği sahne... O kadar üzüldüm ki. Canından çok sevdiğin insanın karşılığında seninle ilgili bir gram bile kaybetme korkusunun olmadığını anlamak... Hatta sırf bu yüzden Deniz'in bazen gerçekten sevdiğine inanamıyordum. Ama Barış'ın da aşkı biraz hastalıklı, takıntılı bir durummuş gibi geldi bana. Sonraki ilişkisindeki tavırlarından yola çıkarak öyle düşünüyorum. Bir yorumda gördüm, biri demiş ki: "Barış belki büyük hatalar yapmadı, ama çok fazla küçük hatalar yaptı." O kadar haklı ki. Yani adam, sen bu kadının neye ne kadar hassas olduğunu, sinirlendiğini biliyorsun ve üstelik kendi ağzıyla da söylüyor sana birçok şeyi. Niye yapıyorsun ya? Mesela yalan söyleme işte ya, söyleme. Deniz'i tamamen haksız da bulmuyorum. En dokunaklı sahnelerdendi tuvaletteki konuşmaları. Herkesin o güçlü, o halleder, o umursamaz diyerek sessiz yardım çığlıklarını duymaması, canlıyken üstüne durmadan toprak atılması gibi bir his. Travmalar... Evet, Allah kahretsin ki anne-babalarımızın ilişkileri, bizi kendi ilişkilerimizde tahmin edemeyeceğimiz kadar fazla etkiliyor bazen. Ama her şeyi, her yanlışımızı buna bağlayamayız ki. Bu, Deniz'le Barış'ı ayıran en büyük faktördü bence. Barış az da olsa çabalıyordu kurtulmak, çözümlemek için; travmalarını kalkan olarak kullanmıyordu en azından bilinçli şekilde yani. Ama Deniz, babasının da dediği gibi, ona olan nefretini motivasyon olarak kullanıyordu. Asla durması gereken nokta, sınırı yoktu. Elinde bıçakla geldiği sahne bunun kanıtı. Bütün bunlara rağmen bir de çocuk yapmaları yok mu... Delirdim izlerken. Siz kim, biz çocuğa ebeveynlik yapmak kim? O kadar iletişimsizler ki... Her kavgaları insanı boğuyor. Seni en iyi tanıyan kişiyle canını en iyi nasıl yakacağını bilen kişinin aynı olması müthiş bir acı. Sırf bu yüzden bazen birine tamamen samimi ve açık olmaktan çok korkarım. Ama her zaman, bütün gayretlerinize rağmen kaybetme ihtimalini bilerek yola çıkılmalı değil mi. Tabii, bir sürü güzel anıları da oldu. Hayali düğün sahneleri çok güzeldi. Ama kötü anılar, iyileri de alıp götürmüyor mu? Sanmam. O kadar detay, olay var ki üzerine düşünülecek. Sonuç olarak bence böyle insanlar, birbirlerini darmaduman edeceklerini kabullenerek ya hiç ayrılmasınlar ki başkalarının da hayatlarını mahvetmesinler, ya da en başından seviyorum diye diye ilişkiye devam etmesinler. Sevgi her şeyi aşamıyor çünkü. Hələlik...