(@) - Raf

baran 4 months ago

Baran’ın Zihni - [ ] Devrin en devrimci eylemleri: gülmek, durmak, sevmektir. - [ ] Yırtık peçete ( sinir bozucu) - [ ] Kederin anlamsızlığı - [ ] Bütün yollar çıkmaz yollarda son bulur - [ ] Kıştan gelen yaza…devamı

baran 4 months ago

Interstellarda “yapma” sahnesi var ya. Hah işte fenerli olduğum günle öyle bakışıyoruz yıllardır. Olacak gibi olup da olmamasından yorulduk.

baran 4 months ago

Bu Adamın Ülkesinde Bir çocuk düşünmenizi istiyorum, Selanikli yetim bir çocuk. Cebinde çok da parası olmayan ama olan tüm parasını kitaplara harcayan bir çocuk. En büyük hayali asker olup, ülkesini ve milletini yüzyıllardır süregelen zor zamanlardan kurtarmak isteyen bir çocuk.…devamıBu Adamın Ülkesinde Bir çocuk düşünmenizi istiyorum, Selanikli yetim bir çocuk. Cebinde çok da parası olmayan ama olan tüm parasını kitaplara harcayan bir çocuk. En büyük hayali asker olup, ülkesini ve milletini yüzyıllardır süregelen zor zamanlardan kurtarmak isteyen bir çocuk. Bu hayaliyle yanıp tutuşurken sayısız kitap okuyan, matematik ve edebiyata büyük bir ilgi duyan, başka başka diller öğrenerek yabancı literatürü takip edebilen bir çocuk. Öğrencilik yıllarında Türkçe’nin başka bir alfabeye geçmesini, Arapça ve Farsça matematik kitaplarını okurken bu terimlerin Türkçeleşmesini isteyen bir çocuk düşünmenizi istiyorum. Şimdi o çocuğu büyütüp genç bir delikanlı yapalım. Öyle bir genç olsun ki, gözlerinden ateş çıksın bu gencin. Görev geldiğinde Şam’a, Trablusgarp’a, Sofya’ya, Çanakkale’ye gitsin. Şam’da Cumhuriyetçi yönetim anlayışının temellerini atsın, Vatan ve Hürriyet Cemiyeti’nde temel felsefenin, adaletin ve hürriyetin olmadığı yerde devletin çökeceğine dair konuşmalar yapsın. Trablus’ta halkı örgütlendirirken bir yandan da onları bilinçlendirmenin askeri zaferden daha kalıcı olduğunu anlatsın ve "Biz cahil dediğimiz vakit mutlaka mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir." diyerek eğitimin sadece okuldan ibaret olmadığını söyleyen bir genç olsun. Sofya'da izlediği bir opera sonrası arkadaşlarına: "Bizim ülkemizde de sanatın ve eğitimin bu düzeye gelmesi şarttır. Balkan Savaşı’nı neden kaybettiğimizi şimdi anlıyorum; onlar eğitimle, bizden daha modern bir toplum inşa etmişler," diyerek eğitim devriminin temellerini ülke savaş üstüne savaş kaybederken atabilsin. Öyle bir genç olsun ki Çanakkale’de 7 düvele karşı savaşıp, muvaffak olurken bir yandan da "Toplumu gerçek mutluluğuna ulaştırmak için iki orduya gerek vardır: Biri vatanı kurtaran asker ordusu, diğeri ulusun geleceğini yoğuran bilim ordusu. Bilim ordusu, birinci orduya niçin ölüp niçin öldürdüğünü öğreten ordudur." Diyebilsin. Bu genç adamı 1. dünya harbinden çıkmış, ordusu dağılmış, galip devletlerin kuklası olmuş ve başkenti işgal edilmiş bir ülkenin tek kurtuluş umudu olduğunu hayal etmenizi istiyorum şimdi. Böyle bir düşe yatmış bir gencin aklında savaştan başka bir şey olmamalı normal şartlarda, ilk ve biricik amacı vatan topraklarından düşmanı atmak olmalı ama biz öyle bir adam hayal ediyoruz ki o adam halkın yönetime geçmesini birinci öncelik olarak alıp İstanbul hükümetine karşı bir örgütlenme gerçekleştirsin, hakkında idam emri çıkartılsın, kongreler düzenleyip halkı bilinçlendirsin, Ankara’da yepyeni bir meclis kursun, cephanesi olmayan, cahil ve düzensiz bir milletten bir ordu çıkarsın. Düşman Kütahya-Eskişehir’de orduyu darmaduman ettikten, ordu 40 bin şehit verdikten ve büyük bir askerden kaçma olduktan, top sesleri Ankara semalarında duyulmaya başladıktan sonra Maarif kongresini ertelemek yerine "Hayır, ertelemeyin. Cahillikle savaş, düşmanla savaştan daha az önemli değildir" diyerek öğretmenleri toplasın. Kongrede "Silahıyla olduğu gibi beyniyle de mücadele etmek zorunda olan milletimizin, birincisinde gösterdiği kudreti ikincisinde de göstereceğine asla şüphem yoktur." Diyebilsin. Düşünsenize, öyle bir adam hayal etmeye çalışıyoruz ki, savaşı hobi olarak görüp, birinci önceliği milletini eğitmek olan bir adam. Hayalimizin absürtlüğünün farkındayım ama biraz daha ileri gideceğiz şimdi. Bu adam o vahim durumdan ülkeyi çekip çıkartsın, hayali olan Cumhuriyeti ülkeye armağan etsin. Meclis’in açılış gününü çocuklara bayram olarak hediye etsin ve cahil, köylü, elinde avucunda ne varsa savaşa vermiş olan bu ülkeden modern bir devlet kurmak için temeller atsın. Saltanatı yasaklayıp yerini cumhuriyete bıraksın, halifeliği kaldırıp yerine Diyanet İşleri Başkanlığı’nı kursun. Kendi cebinden Elmalılı Hamdi Yazır’a Kur’an meali yazdırıp cahil ve dinini bilmeyen bir topluma dinini öğrenme şansı tanısın. Bunların yanında zor olan Osmanlıcayı kaldırıp yerine savaş yıllarında üzerinde çalıştığı Latin Alfabesini getirip, ülkenin dört bir yanına eğitim seferberliği getirsin. Tek bir ağaca zarar verecek diye köşkünü yerinden oynatsın, tek bir askerine zarar geldi diye köyü yok etsin, ülkenin kadınları yönetimde ve toplumda söz sahibi olsun diye medeni kanunu ve seçme ve seçilme hakkını sağlasın. Öyle bir adam düşünün ki son nefesine kadar, milleti ve ülkesi yükselsin diye insanüstü bir çalışma ve disiplin göstersin. Kadınlara, çocuklara, hayvanlara, bitkilere tüm benliğiyle sahip çıksın, hepsini koruyup kollasın ve öyle bir adam düşünün ki tüm devletlere karşı galip geldikten ve tüm dünya ona büyük bir hayranlık ve korku duyarken “Yurtta sulh, cihanda sulh.” diyerek barışı savunsun. Ve bu kadar büyük bir komutan ve devlet adamı olduktan sonra bile "Cumhurbaşkanı olmasaydım, Milli Eğitim Bakanı olmak isterdim." diyecek kadar da eğitim aşığı olsun. Bu adam bizim hayalimizde bile garip duran bu işlerin hepsini yapıp bize çok sağlam temeller üstüne dayalı bir ülke bıraktı arkadaşlar. Bugün, bu adamın ülkesinde öğrenciler ve öğretmenler okullarında silahlı çatışmalara maruz kalıp, ölebiliyor. Bugün, bu adamın ülkesinde ormanlar, birkaç şirket fazla para kazanacak diye yok edilebiliyor. Bugün, bu adamın ülkesinde eğitimde evrim teorisi çıkartılabiliyor. Bugün, bu adamın ülkesinde öğrenciler eylem haklarını kullanıp hapse düşebiliyor, Türk bayrağı salladı diye gözaltına alınabiliyor. Bugün, bu adamın ülkesinde hiçbir kuruma güven duyulmuyor. Biz biliyoruz ki, bu ülke bu adam sayesinde öyle sağlam temeller üzerine kuruldu ki bunu bozmaya çalışan herkesin karşısına 90 yıl önce ölmüş bile olsa bu adam çıkacak. “Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere, memleketin dâhilinde iktidara sahip olanlar, gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri, şahsi menfaatlerini müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakruzaruret içinde harap ve bitap düşmüş olabilir. Ey Türk istikbalinin evladı! İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen, Türk istiklal ve cumhuriyetini kurtarmaktır. Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” Atam, emanet ettiğin bu cumhuriyete kastedecek, düzenini ve gayesini bozacak her türlü duruma karşı biz seninle ayakta duracağız. Bugün, bu ülke senin yokluğunda yaşamış olduğu tüm sorunlara karşı hala dimdik ayakta durabiliyorsa, biz biliyoruz ki senin sayende. Bu ülkeyi, senin yolundan, aydınlanmanın izinden almaya çalışsalar da biz biliyoruz ki sen burada olmasan bile o savaşı kazanacaksın. Bu ülkede, çocuklar okullarına güvenle gidip, yüksek kalite eğitim alacaklar. Bu ülkede, bir ağaca göz dikenin, gözü yerinde tutulmayacak. Bu ülkede, kadınlara, çocuklara değer vermeyenin sokaklarda gezinmesine izin verilmeyecek. Bu ülke, ilelebet payidar kalacak ve hayal ettiğin muasır medeniyetler seviyesine senin yolunu takip edip ulaşacak. Bunu biliyorum çünkü bunu yapmamız için yine sen güç verdin bize. "Umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır. Ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim."

baran 5 months ago

Baran’ın Zihni - [ ] Yolculukların en yollusu sürgündür. - [ ] İnsan her yaşa, bir damla yaş borçludur. - [ ] Yolları yamaladık saysınlar - [ ] Tütüncüler tütünde misiniz diye sorar köstebek - [ ] Mezura, antik mısır…devamı

baran 6 months ago

Asensio.

baran 6 months ago

Baran’ın Zihni - [ ] Altı kere patlamayabiliriz - [ ] Rengi belli renksizliğin - [ ] Zehri ve panzehiri aynı anda alıyoruz - [ ] İskeletlerimiz dünyayı ayakta tutuyor - [ ] Hangi kulvarda yarışıyoruz - [ ] Beynim…devamı

baran 6 months ago

İçimdeki Yangın

Denis Villeneuve

252 Gönderi

Spoiler içeriyor Orta Doğu, tarihin her kesiminde leşlerle gübrelenme konusunda dünyanın en verimli bölgesi olmuştur. Bu sebeptendir ki kavgası asla bitmez. Her ölen insan kavgasını meyvelerine bırakır, her doğan insan savaş tohumunu etrafa bırakıp göç eder. Ve eğer bu coğrafyada dünyaya geldiyseniz,…devamıOrta Doğu, tarihin her kesiminde leşlerle gübrelenme konusunda dünyanın en verimli bölgesi olmuştur. Bu sebeptendir ki kavgası asla bitmez. Her ölen insan kavgasını meyvelerine bırakır, her doğan insan savaş tohumunu etrafa bırakıp göç eder. Ve eğer bu coğrafyada dünyaya geldiyseniz, dininiz, ırkınız, teninizin rengi fark etmeksizin maalesef işkenceniz doğumunuzda başlamıştır. Nawal'ın hikayesi Lübnan'daki Hıristiyan bir köyde başlıyor. Çocukluğunu ve gençliğini bilmiyoruz hatta onun hakkında ilk gördüğümüz şey, aşkı. Güney Lübnan'da, bir zeytin ağacı altında Müslüman-Hıristiyan savaşının tam ortasında buluşan Müslüman ve Hıristiyan aşıklarımız, kaçmaya çalışırken yakalanır ve Nawal aşık olduğu kişiyi orada kaybeder. Kendisi de ölecektir aslında, hatta bundan hiç korkusu yoktur ama ninesinin seslenmesi sayesinde kurtulur. Ninesi ona eve aldıktan sonra, konuşma sırasında öğreniriz ki Nawal savaşın ortasında bir aşk meyvesine gebedir ve bu durum kabul edilemez. Dediğimiz gibi eğer Orta Doğu'daysanız, gebe- kökü sadece leşler için kullanılır, kadın gebeliği hep utançtır. Çocuk doğar ve Nawal yavrusunu sadece orada görebilecektir ama bir gün belki buluşurlar diye nine onu tanıması için çocuğun ayak bileğine 3 nokta dövmesi yapar. Bu dövmenin anlamı, bazı kesimlerce "Mi Vida Loca" yani "Benim Çılgın Hayatım" anlamına gelmektedir, zor şartlarda, kenar mahallelerde yetişmiş anlamıyla ilişkilendirilebilir. Bazı kesimlerce kötülüğe bulaşmamak, bazıları için zorlukları aşmak, bazıları için geçmiş-şimdi-gelecek ve Hıristiyan bir köyde doğduğuysanız baba-oğul-kutsal ruh olabilir. Bu dövmenin anlamını söylemezler ama anlamlarına bakınca anladığımız kadarıyla nine, çocuğun kaderini çoktan orada yazmıştır. Zor şartlarda yetişecek, kötülükten kaçmaya çalışacak, geçmişi,şimdisi ve geleceği muamma olan Hıristiyan bir bebek. Bu doğum, bir bebekten çok daha fazlasını getirmiştir dünyaya. Nawal, bebeğini bırakıp köyden ayrılır. Okumak için başka bir şehre gider. Sonra, üniversiteyi kapatırlar. İcat olunduğundan beri tanklar sanırım en fazla bu coğrafyada yürümüştür ve yine onlar kullanılır. Nawal, o şehirden de gidecektir ama Hıristiyan köylerine saldırılacağını duyunca, oğlunu bulmak ister. Yolda Hıristiyanlar otobüsü kurşunlar, şans eseri hayatta kalan Nawal ve bir anne-kız harici herkes ölmüştür. Otobüsü o şekilde yakacaklardır ve Nawal ben Hıristiyanım diyerek boynundaki haçını gösterir. Kız çocuğunu da, kızım diyerek otobüsten kurtarır ama otobüs yanarken kız gerçek annesine doğru koşunca ölmekten kaçamaz. Sonra Nawal oğlunu bulamaz ve kamplardaki katliamların öcünü almak için katliamların emrini veren Hıristiyan milliyetçi milislerin liderini, evinde çocuğuna özel ders verme bahanesiyle bir gün öldürür ve hapise atılır. "Şarkı Söyleyen Kadın" orada bu ismi alacaktır. 15 sene o hapiste, işkenceler içinde kalır. Ve sürekli olarak şarkı söyler. Şarkı söylemek, en güzel devrimci eylemlerden biridir çünkü. Konuşturmaya çalışırlar işkencelerle ama konuşmaz. Sonra geçer hücresine ve onların tüm nefretlerini şarkı ile bastırır. Orta Doğu'da bu bir gelenektir. Kadınlar, bastırılmışlıklarını sesleriyle kırar. Her şeyimi alabilirsiniz ama sesimize engel olamazsın diye bağırırlar. Var olduğunu, sesinin ona ait olduğunu gösterir Nawal. Ta ki ünlü işkenceci Abou Tarek gelene kadar. Nawal'a işkence odasında tecavüz ederek, hamile bırakır. Hamileliğini dört duvar arasında geçirir Nawal ve doğumu da orda yapar. İkiz çocukları doğar, hapishanede ve bir tecavüzcüden. Çocuklarını oradan çıktıktan sonra Kanada'da büyütür ve bu olayların hepsinden onları uzak tutar. Ölümüyle beraber onlara iki mektup bırakır. Biri babalarına, biri abilerine. Çocuklar abilerinin olmadığını ve babalarının da başına gelenleri söylerler ama vasiyet budur. Aksi halde mezar taşı olmadan ve dünyaya sırtını dönmüş bir şekilde gömülmek istemektedir Nawal. İkizlerden kız olanı annesinin isteğini yerine getirmek üzere yola çıkar. Bütün hikayeyi yavaş yavaş okumaya başlar, doğduğu topraklarda. Sonra erkek kardeşi de ona yardım için gelir. Annelerinin köyden kovuluşunu, hapishaneye girişini, işkence görüşünü, farklı farklı insanlardan dinlerler. En son abilerini tanıyan kişinin yanına giderler. Onun yakalandığını, küçük yaştan itibaren eğitim aldığını ve bölgenin en iyi keskin nişancılarından biri olduğunu anlatır adam. Ardından, işkenceci olarak görev aldığını ve bu süre boyunca Nihad olan adını Abou Tarek olarak değiştirdiğini de söyler. Hikaye ölümden sonra noktalanmıştır. Babaları ve abileri ortaya çıkmıştır. 1+1=1 etmiştir. Matematik düzgün işlememiştir, sayılar tutmamıştır, hesaplamalarda hata olmuştur ve en önemlisi bir ölüm olmuştur ama hikayenin sonu olmamıştır, izi kalmıştır. Abi ve babalarını Kanada'da bulurlar ve mektupları ona verirler. İlk mektup işkenceciyedir ve yazan kişi 72 numaralı tutsak olan orospudur. İkinci mektup evladınadır ve yazan kişi Nawal Narman'dır Orta Doğu'da yüzlerce yıldır, kayıp hikayeler ve kayıp insanlar hayatlarını devam ettiriyorlar ve aydınlanmayı bekliyorlar. Nawal'ın hikayesi ölümünden sonra kapanmış olabilir ama o coğrafyanın hikayedeki lekesi hala o topraklarda zehirli bir şekilde bekliyor. Acaba kaç kadın daha bunları yaşadı, acaba kaç çocuk annesini tanımadan büyüdü, acaba kaç aşk bu kavga yüzünden son buldu. Günün birinde o leke temizlenecek ve bu kavga bitecek, ışık tekrar bu topraklardan yükselecek ve o öfkeyi herkes unutacak Nawal. Canlarım hikayeniz nerde başlıyor? Doğduğunuzda mı? Öyle olsaydı aşk dolu olurdu. Bence hikayeniz öfkeyi unutmak üzere verilmiş bir sözle başlıyor. Sayenizde bugün o sözü tuttum öfkemi unuttum. Sizi seviyorum. Anneniz Nawal...

baran 7 months ago

Two Distant Strangers

Travon Free

26 Gönderi

Biat Etmemiz Gereken Tek Şey: İnsanlık Gezegenimiz bizden önce onlarca farklı türe ev sahipliği yapmış, yaşam açısından gözlemlediğimiz tüm gezegenlerden daha elverişli durumda olan fevkalade bir yuva. Her ne kadar, bu türlerin %99’u çeşitli sebeplerden yok olmuş olsa bile hala…devamıBiat Etmemiz Gereken Tek Şey: İnsanlık Gezegenimiz bizden önce onlarca farklı türe ev sahipliği yapmış, yaşam açısından gözlemlediğimiz tüm gezegenlerden daha elverişli durumda olan fevkalade bir yuva. Her ne kadar, bu türlerin %99’u çeşitli sebeplerden yok olmuş olsa bile hala binlerce türün evi konumunda. Bugün çoğu hayvanın, bitkinin, böceğin bir sürü türü olduğunu biliyoruz. Ama insan dediğimiz homo-sapiens türümüz şu an dünyada biricik. Diğer akrabalarımızı, çok uzun yıllar önce tahtalı köye yollamış durumdayız. Onlarla beraber diğer canlılar için de bir seri katilden farkımız yok aslında. Peki bunu niye yaptık, niye böyle gaddar bir türe evrildik. Geçmişe bakılırsa, ilk insan türleri besin zincirinin ortalarında bulunan, yırtıcılar için bir yemek, diğer hayvanlar içinse bir avcıydı. Bu sebepten kabileler şeklinde yaşar, yemek yenecekse beraber yer, doğan çocuk beraber büyütülürdü. Yani, aslında ölmemek için toplumu keşfetmiştik. Gelişen beynimiz ve bununla beraber gelişen kurgu ve el becerilerimiz, bizi birlik olarak ve çeşitli aletler kullanarak dünya üzerindeki her şeyi öldürebilecek bir türe çevirdi. Besin zincirindeki bu ani sıçrayışımıza yetişemeyen doğa, bizden kaçamayacak hale geldi. Evet, gücü keşfetmiştik. Artık gezegenin tek hâkimi bizdik. Bizden başka kimse yoktu ve istediğimizi yapabilirdik. Uzun yıllar bunu yaptık ama sonra bize o güç yetmedi, birbirimize de güç geçirmeliydik. Farklı yerlerde yaşadıkça ve çoğaldıkça, farklı şekilde geliştik, farklı şekilde dünyayı tanımaya ve ona hükmetmeye çalıştık. Sonra, bizle aynı fikirde olmayanla savaşmayı ve onu yenip yok etmeyi marifet bildik. Sadece fikir yapısı ve yaşadığımız toplumda da değildi mesele. Doğduğun anda seçemediğin kimlik de seni belirliyordu. Damarlarında akan kandan dolayı seni sınıflara ayıranlar, göz renginden dolayı seni uğursuz görenler, ten renginden dolayı başka bir türdenmişsin gibi bakanlar vardı. Halbuki hepimiz en başında bir değil miydik? Beraber yükselmemiş miydik? Beraber yaşayıp, beraber keşfetmiyor muyduk? Yetmiyordu, sınıflara ayırıp, sınıfımızdan olmayanları yok etmeliydik. Beyaz tenli ırkların yükselişinden sonra, artık insanlarda ikinci bir tür oluşmuştu. Siyahiler. Beyazlara karşı gelemeyecek durumdalardı ve diğerleri gibi yaşamalarına gerek yoktu. Alınıp satılmalı, zor işlerde kullanılmalı, keyfi bir şekilde öldürmelilerdi. Önemi yoktu, çünkü gücün tarafı belliydi ve istediklerini yapabilirlerdi. Uzun yıllar böyle devam etti. Ten rengi dışında fark bulunmayan o insanlar, hep lanetli görüldü, hep ezildi. Aslında bu durumu Stanford hapishane deneyinden anlayabiliyoruz. Rastgele gruplara ayrılan insanlardan bir kısmı gardiyan, bir kısmı mahkûm oluyor. Ve gücünü keşfeden gardiyanlar, mahkumlara ağır işkenceler etmeye başlayınca deney daha başında sayılabilecek bir noktada durduruluyor. Güç, bizi er ya da geç yozlaştırmaya başlıyor. Two Distint Strangers filminde de bu sınıf farkı ve gücün yozlaştırmasını çok net bir şekilde görüyoruz. Ana karakterimiz, kız arkadaşının evinden çıkıp, kendi evine gidip köpeğini beslemek isterken beyaz bir polis memuru tarafından sürekli olarak öldürülüyor ve sonra tekrar aynı noktada uyanıyor ve farklı şekilde ama suçsuz biri olarak tekrar ölüyor. Ana karakterimizin köpeğini ve evini gördüğümüz sahnede evin duvarında onun ve köpeğinin soylu bir şekilde resmedildiği bir tablo var. Ezilmiş olmasından dolayı, imrenerek baktığı o kişilerden biri gibi olmak istediğini burada görüyoruz. Sürekli olarak öldüğünü fark edip, kız arkadaşına bu durumu anlattığında da kız arkadaşı silahını vermeyi teklif ediyor, şaşırıp senin silahın mı var diye sorulunca da “Amerika’da siyahi bir kadın olarak, tabii ki” cevabını alıyor. Kendi korumak için yasalara güvenmiyor, çünkü o da yasaların onun için işlemediğinin farkında. Ve son olarak ana karakterimizin polisle arabadaki sohbetindeki, biz de beyazlarla aynı şeyleri yapıyoruz ama onlar ceza almazken biz müebbet yiyoruz sahnesi. Polis bu söze yasaların herkes için aynı işlediğini ama siyahların suç işlediğini söylüyor. Burada da görüyoruz ki aslında konu yasalar ya da suç değil, kimin işlediği. Bu durumlara ve filme baktığımızda güç denen kavramın tehlikesini çok net bir şekilde görüyoruz ama bizim olayımızın bu olmaması gerekiyor. Biz insanız, insanlığın parçalarıyız, birbirimize baktığımızda boyamızdan, rütbemizden, soyumuzdan daha öte şeyler görmeliyiz. Biz seven, acı çeken, acıkan, üşüyen korkan insanlarız. Ve hepimiz aynıyız. George Floyd’un ‘I can’t breathe’ diyerek can vermesi, sadece o andaki durumunu anlatmamalı bize. Dünyadaki her ayrıştırılan, ırkçılığa maruz kalanın nefes almakta zorluk çektiğini anlatmalı. Biz insanız ve biat etmemiz gereken şey güç değil, insanlığımız.

baran 9 months ago

Baran’ın zihni (sonuncu falan sanırım) - [ ] Merzifonlu olmak vardı, yıllar evvel - [ ] Eyvallah lan gökyüzü - [ ] Ben intihar etmiyorsam, zihnimi taşıyacak halat bulamadığımdandır - [ ] Bedenime doğalgaz döşenmesini kabul edebilirim - [ ]…devamı

baran 9 months ago

Acelesi Olanlar İçin Kitaplar “70 yaşına geldiğinde, okumayan kişi yalnızca bir hayat yaşamış olacaktır. Okuyan ise 5000 yıl yaşamış olacaktır. Okumak, ölümsüzlüğü geriye doğru yaşamaktır.” — Umberto Eco İnsan ömrü her geçen gün teknolojik gelişmelerle, modern tıbbın ilerlemesiyle süresini arttırsa…devamıAcelesi Olanlar İçin Kitaplar “70 yaşına geldiğinde, okumayan kişi yalnızca bir hayat yaşamış olacaktır. Okuyan ise 5000 yıl yaşamış olacaktır. Okumak, ölümsüzlüğü geriye doğru yaşamaktır.” — Umberto Eco İnsan ömrü her geçen gün teknolojik gelişmelerle, modern tıbbın ilerlemesiyle süresini arttırsa da, "ölümsüzlük" dediğimiz kavram hâlâ bizden çok çok uzakta. Biyolojik saatimiz ne kadar yavaşlarsa yavaşlasın, bize bahşedilmiş sınırlı bir süre var sonuçta. Tarih çizgisinin alelade bir noktasında, bize sorulmadan içine atıldığımız ve içinde bulunduğumuz süree boyunca da yaşamak dışında başka bir şey öğrenemediğimiz o kısacık süre. Bu süre boyunca birçok şey deneyimleyebiliriz elbette. Savaşlara tanıklık edebiliriz, hastalıklar yaşayabiliriz, batabiliriz ya da çıkabiliriz. Ancak bu yaşadıklarımızın hepsi tek ve biricik hayatımızın sınırları içinde kalacak. Yaşadıklarımızın fazlalığının yanında, yaşayamadığımız milyarlarca hayat insanlığın raflarında durmakta. Hepsini yaşamaya, diğer insanlardan miras alıp geleceğe bırakacak kadar geniş bir süremiz yok ve olmayacak da. Ama işte tam bu noktada "acelesi olanlar" için kitaplar devreye giriyor. Bir yere varmak, yetişmek için değil bu acele. Bir tane sayılan bu süreye, onlarca ömür sığdırabilmek için. Yirmi birinci yüzyılda sıradan bir hayat süren insanlar olarak hiçbirimiz 2. dünya savaşında bulunan barut kokusuyla korkudan titreyen bir askerin ya da insan kaçakçısı bir babanın çocuğununun yaşadıklarını yaşamayacağız. Ya da Hiçbirimiz bir Raskolnikov gibi psikolojik savaş vermeyeceğiz, onun gözlerinden dünyaya bakmayacağız. Bu deneyimlerin hiçbiri bizim deneyimlerimiz değiller ama kitaplarla birlikte hepsi bizim gerçeklerimizden biri olur. Kazandığımız bu deneyimler, saman alevi gibi olan bu sürenin içine sığdırdığımız, oyuna ekstra süreler sokmamıza yarayan birkaç tozlu sayfalar sayesinde. Okumak bu yüzden aslında bu yüzden bir nevi başkaldırıdır. Hayat bir pencereyse, ben diğer pencerelerdeki manzaraları da merak ediyorum ve onlara da bakacağım demektir. Bedenim bu süreye ve coğrayfaya hapsedilmiş de olsa ben zaman gezgini olmak istiyorum demektir. Sonuçta, acelemiz var. Çünkü biliyoruz ki tek bir ömür bize yetmeyecek, bürünecek çok karakter ama harcayacak çok kısıtlı vaktimiz var. Ve yine biliyoruz ki; bitirdiğimiz her kitap sonrası, süreye inat biz ekstra hayatlar yaşayarak çoğalmaya devam edeceğiz. Nobahari lazım olan başka bir ömür zamanımız tükenmişken şimdikinde, elimizdekinde ümit içinde, ümit içinde