berk (@berkugur)

Spoiler içeriyor Bazı filmler biter. Bazıları ise insanın içinde devam eder. Paris, Texas bittiğinde bende ikincisi oldu. Televizyonu kapattım ama Travis bir yerlerde hâlâ yürüyordu. Muhtemelen o meşhur çölün içinde. Nereye gittiğini bilmeden, ama gitmesi gerektiğini bilerek. Zaten bazı insanlar nereye gittiğini…devamıBazı filmler biter. Bazıları ise insanın içinde devam eder. Paris, Texas bittiğinde bende ikincisi oldu. Televizyonu kapattım ama Travis bir yerlerde hâlâ yürüyordu. Muhtemelen o meşhur çölün içinde. Nereye gittiğini bilmeden, ama gitmesi gerektiğini bilerek. Zaten bazı insanlar nereye gittiğini bilmeden yürür; bazıları da hayatı boyunca yanlış yere gidip doğru insanı bulmaya çalışır. Travis ikisini birden yapmayı başarmış gibi. Travis’in aşkını kaybettikten sonra kendisini de kaybetmesi beni en çok buradan vurdu. Çünkü bazen insan birini kaybetmiyor sadece. O insanla birlikte kendisinin bir versiyonunu da kaybediyor. Sonra aynaya bakıyorsun ve karşındaki kişi teknik olarak sensin ama nedense nüfus müdürlüğü bile seni tanımazmış gibi geliyor. Üstelik Travis sadece Jane’i kaybetmiyor. Hunter’ı da kaybediyor. Bir baba olarak var olması gereken yerde yok. Sonra yıllar sonra çocuğunu yeniden kazanmaya çalışıyor. Burada filmin en acı tarafı başlıyor bence: İnsan bazen sevdiklerine ulaşmak için önce onların hayatında ne kadar büyük bir boşluk bıraktığını kabul etmek zorunda kalıyor. Ve Jane… Jane’e gelince işler daha da can sıkıcı. Çünkü onun hikâyesinde aşk, özgürlükle kavga ediyor. Birini çok sevmekle onunla özgürce yaşayabilmek aynı şey değilmiş meğer. Aşk bazen insanı özgürleştiriyor, bazen de etrafına görünmez duvarlar örüyor. Jane’in evliliğin, anneliğin, Travis’in ve kendi korkularının arasında sıkışmasını izlerken insan ister istemez şunu düşünüyor: “İki insan birbirini bu kadar severken nasıl oluyor da birbirlerine iyi gelmeyi başaramıyorlar?” Galiba filmin en ağır sorusu bu. Çünkü ortada kötü insanlar yok. En azından masal kitaplarındaki gibi yok. Kimse sabah kalkıp “Bugün birinin hayatını mahvedeyim” diye kahvaltı etmiyor. İnsanlar sadece korkuyor, seviyor, kıskanıyor, kaçıyor, geri dönüyor, tekrar korkuyor. Ve bütün bu son derece insani hareketlerin sonunda bazen ortada enkaz kalıyor. Son sahne bu yüzden bana çok acı geliyor. Jane ve Travis’in yüzleşmesi aslında iki insanın birbirine kavuşması değil. Daha tuhaf bir şey. Birbirlerini hâlâ sevdiklerini kabul edip yine de birbirlerine sahip olamayacaklarını anlamaları. Bu, romantik filmlerin bize pek öğretmediği bir şey. Çünkü normalde film burada müziği yükseltir, insanlar sarılır, kamera gökyüzüne doğru çıkar ve biz de “oh be, sonunda” deriz. Paris, Texas ise sanki bütün bunlara bakıp: “Yok kardeşim. Hayat o kadar kolay değil.” diyor. Ve haklı. Travis’in Jane’i geri kazanmak yerine Hunter’ı Jane’e geri vermesi, benim için filmin en büyük aşk hareketlerinden biri. Çünkü bazen sevdiğin insanı kazanmak, onunla kalmak değildir. Bazen onu özgür bırakacak kadar sevmektir. Ne kadar sinir bozucu bir fikir. İnsan sevdiğini yanında tutmak istiyor. Hele ki yıllarca kaybetmişse. Ama Travis’in yapabileceği en doğru şey, sonunda kendi istediğini değil Jane’in ve Hunter’ın ihtiyacını düşünmek oluyor. Belki de kendisini de tam burada yeniden buluyor. Çünkü insan bazen kendisini birini geri alarak değil, bir şeyi geri vererek buluyor. Ve film boyunca beni en çok yaralayan şey de bu oldu sanırım: Kimse gerçekten kazanmadı. Ama herkes bir şeyleri anlamaya başladı. Travis kendisini. Jane kendi yalnızlığını. Hunter ise babasının yokluğunu. Belki aşk da tam olarak böyle bir şeydir. Bazen hayatına girer, her şeyi dağıtır, sonra da sana el sallayıp gider. Sen de ortada, elinde birkaç anı ve gereğinden fazla düşünceyle kalırsın. Sonra bir gün bir çölün ortasında yürürken kendine şunu sorarsın: “Ben ne yaptım?” Cevap gelmez. Çünkü hayatın müşteri hizmetleri yoktur. Paris, Texas da zaten cevap vermiyor. Sadece iki insanın birbirini çok sevip yine de birbirine yetemeyebileceğini gösteriyor. Ve belki de bu yüzden bu kadar can yakıyor. Çünkü bazı aşklar mutlu sonla bitmediği için başarısız değildir. Bazıları sadece, birbirini sevmekten başka hiçbir şeyi doğru yapamadığı için trajiktir.

berkugur 1 year ago

All of Us Strangers

Andrew Haigh

23 Gönderi

Su sesi damla damla. Suyun sesi, onu duyabiliyorsun sadece. Su akar zaman akar duygular düşünceler akar. Yalnızlık veya yalınlık. Sen neden akmıyorsun? Durup dinlenmeye vaktin yok mu? Vakit akar, su akar zaman akar. Ya yalnızlık? O da akıp gider mi?…devamı

berkugur 1 year ago

Yolculuktan ibaret bir evde yaşıyorum, Ne bir varış var ne bir kalış, Dönüş yok önümde, sadece gitmek var, Her adımda bir sonsuzluk, Her köşe başı yeni bir başlangıç, Ve rüzgarın fısıldadığı yollar, Benim tek sığınağım.

berkugur 2 years ago

Aşk

Gaspar Noe

54 Gönderi

-Aşkın bizi kurtarabileceğini düşündüm. -Aşk sadece bir başlangıç Murphy, her şey değil.

berkugur 2 years ago

Güneş Sonrası

Charlotte Wells

109 Gönderi

Aftersun, derin bir melankolinin gölgesinde şekillenen bir babanın ve onunla son bir yaz tatilini paylaşan kızının hikayesini anlatıyor. Adam, hayatın yüklerini omuzlarında taşırken, kızına dünyayı sunmak için çabalıyor. Ancak ruhunun derinliklerinde, iyileşmeyen bir yara taşıyor. Her ne kadar yüzünde bir…devamı

berkugur 2 years ago

Ölüm Pornosu

Chuck Palahniuk

6 Gönderi

"Ölüm Pornosu" temel olarak bir porno yıldızı olan Cassie Wright'ın kariyerinin son filmi olacak olan bir projeyi anlatır. Bu proje, Cassie'nin tek bir günde 600 adamla cinsel ilişkiye girerek dünya rekoru kırmasını konu alır. Film çekimi sırasında yaşanan olaylar, karakterlerin…devamı

berkugur 2 years ago

Bir oyun oynuyorum sanki. Tek kişilik bir oyun.. Kendimi daha ne kadar kandırabilirim onu test ediyorum. Saklambaç oynuyorum sanırım. Saklanan da benim arayan da. Kendimi bulursam bitecek bu oyun. Daha ne kadar saklanmaya devam edebilirim bilmiyorum ama nerede saklandığımı bulamıyorum.…devamı

berkugur 2 years ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

177 Gönderi

“Mutsuzluk. Bu dünyada birçok mutsuz insan… hayır, bu dünya mutsuz insanlarla dolu desem abartmış olmam herhalde. Yine de utanç duymadan “topluma” gösterebilecekleri sefaletlere sahiplerdi. “Toplum” ise onların bu gösterisini hemen anlar ve onlara sempati duyardı. Öte yandan benim mutsuzluğum tamamen…devamı

berkugur 2 years ago

Epilya

Diljin Kovexi

3 Gönderi

Her geçen gün daha çok azalıyoruz Azımsanmayacak kadar. Tüm kasabalar düşmek üzere, Benim kitap okuma saatim de geçti Ve sen hala uyuyorsun, Sıradaki şarkı sana gelsin Epilya…

berkugur 3 years ago

Değişen Kafalar

Thomas Mann

1 Gönderi

Değişen Kafalar- Hint Bir Efsanesi, Thomas Mann'ın 1940 yılında yazdığı bir novelladır. Bu öykü, Mann'ın "Büyükkumar" adlı romanının bir parçası olarak yayımlanmıştır. Bu kısa hikaye, iki erkeğin başlarının değiştirilmesi ve sonrasında ortaya çıkan olayları konu alır. Hint bir efsanesine dayanan…devamı