(@) - Raf

Spoiler içeriyor "Adam sende, bunlar hep hülya, dedi; onun yerinde ben olsam ilk hafta bunalırım... Zira ben, hiçbir şeyden memnun olmamak nasibi ile doğmuş değil miyim?" "Namus... Herkesin söylediği , fakat kimsenin rast gelmediği bir nevi kuş olmalı..." ■□■□ Böğürtlen kitabından sonra…devamı"Adam sende, bunlar hep hülya, dedi; onun yerinde ben olsam ilk hafta bunalırım... Zira ben, hiçbir şeyden memnun olmamak nasibi ile doğmuş değil miyim?" "Namus... Herkesin söylediği , fakat kimsenin rast gelmediği bir nevi kuş olmalı..." ■□■□ Böğürtlen kitabından sonra Mehmet Rauf'tan okuduğum ikinci kitap. Ayrıca Türk edebiyatının ilk psikolojik romandır. Dili, Böğürtlen kitabında olduğu gibi çok akıcı. O kadar eski kelime bile kitabın akıcılığını bozamamış. Sürükleyiciliğini bozan yegane şeyse romana hakim olan romantizm. Üç yüz altmış beş sayfayı ancak beş günde okuyabildim. Karikatürize edilmiş bir aşk okuyup duruyoruz. Abartı bir aşk draması izlemeye gelmişiz gibiydi. Konular da oldukça kötüydü. Madam Bovary'den sonra bir aldatma vakası daha okumak fazla geldi sanırım. Konu, evli bir çift olan Suad ile Süreyya ve uzaktan akrabası demenin doğru olacağı Necib arasında geçiyor. Evli kadınlarla ilişki kuran utanmaz Necib, kadınları aldatan birisidir. Evli kadınları ayartan, İstanbul'un eğlence hayatından sonuna kadar yararlanan birisi. Bunlara ek olarak temiz, iffetli ve sakin bir kadın istiyor evlenmek için. Etrafında böyle olduğunu düşündüğü yengesi Suad'a bir takım hisler beslemeye başlıyor. Aynı zamada Necib bir şekilde kadınlardan nefret de ediyor. Aldatmak kadınlar için bir ihtiyaç, deyip şeytan gibi lanse ediyor. Bir sayfa öncesinde kendisinin, aşağılayarak kadınları aldattığını itiraf edişini unutmayın. Bu durum için de, 'kadınların gayri mantıki oluşu.' Diyor. Sanırım erkeğin aldatmasını kadının aldatmasından mantıklı buluyor. "Insanın hayatını, temizliği, saffeti, ismeti için feda edebileceği bir kadın bulmak ne kadar güçlü olduğunu düşündükçe kalbi ağlayacak kadar derin bir acı ile sızlıyordu." Kitaba girebilseydim Necib'e sorardım, iffetsiz olarak gördüğü kadınlardan farkı nedir? En azından o kadınlar iki yüzlü değil. Ne amaçları olduğunu anlıyorsunuz. Necib ise sürekli mide bulandıracak şekilde masumluktan bahsediyor. Masum birisi senin gibi kirli birisini neden istesin ki Necib. Iki yüzlülüğü ve kendini "iffetli olmayan" kadınlardan üstün tutuşu ilk sayfalarda karakterden uzaklaşmamı sağladı. Necib Bey ayrıca 250. Sayfada bir de Suad'ı suçlu buluyor. Suçu ortak paylaştıklarını düşünmüyor. Kendisi erkek olduğu için kadının baştan çıkardığını söylüyor. Oysa kadını ayartan kendisi. Suad evli olduğundan dolayı onu daha kötü buluyorum ama Necib kabullenmese de kendisi de pek farklı değil. Necib karakteri sıklıkla, "Sen de tüm kadınlar gibiymişsin." Diyerek sitem ediyor ancak öz farkındalığı yok. Çünkü kendisi kitaptaki diğer erkekler gibi değil, onlardan daha bile aşağı. Evden çıkamayan, bir sürü insanla beraber yaşamak zorunda kalan ve bir cumbadan sokağı izlemeyi zevk sanan kadınların kendisine gülümsememesini suçlayıp duruyor. Oysaki Suad tüm bu saçma yaşayışın içinde boğuluyor. Kadınların durumundan bihaber gibi, kendisi dönemin barlarında 'viski soda' içiyor canı sıkılınca. Istiyor ki Suad öyle boğucu hayatın içinde hapis gibi yaşarken Necib Bey'i de cilvesiyle mutlu etsin. Bencilliğin zirvesi de Necib'in karakteri olsa gerek. Ilerleyen sayfalarda Necib, ayda yılda bir geleyim, bir nazarın bana yeter diyor. Yani kadının ölümden kötü bir yaşantıda olması umrunda bile olmuyor. Kocasının da bundan aşağı kalır yanı yok. Suad bu güne kadar her şeye tamam dediği için iyi anlaşıyor gibiler ancak bir kere bir şeye itiraz edince büyük bir öfkeyle kararı sadece kendisinin verebileceğini söylüyor. Kitap o kadar iğrençti ki, Dönemin kadın erkek ilişkileri o kadar mide bulandırıcıydı ki aldatma mevzusuna pek odaklanamadım bile. Bir şeye kızınca neden suyu oraya koydun, diye eşinden hıncını alan konağın sahibinin tavırları neredeyse kimseyi rahatsız etmiyor mesela. Evden çıkamayıp erkekler ne derse onu yapan ve yine erkekleri bir şekilde haklı bulan kadınlar da anlaşılır değil. Dönemin anlayışı böyleydi diyerek sempati duymak da mümkün değil. Süreyya, yani koca rolündeki karaktere gelecek olursak onun için de insan üzülüyor. Şimdiki zamanda yetişmiş olsaydı sürekli hobileriyle uğraşan modern ve tutkulu bir erkek olurdu. Babasının annesine saygısız tavırlarını bile yadırgayan tek kişi o. Böyle zihniyetten etkilenmiş doğal olarak ancak diğerleri gibi değil. Kendi hayatını yaşamaya çalışıyor. Denize açılıyor arzularını takip ediyor. Karısını da aldatmıyor ya da içki alemlerine akıp evin yolunu unutmuyor. Oldukça sıradan bir insan fakat kitaptaki diğer karakterleri okuyunca insanın gözünde hemen yükseliyor. Okuması zor bir kitaptı. Ancak bahsi geçen dönem için birçok ipuçları veriyordu. Psikolojik türde ilk olması da bu türü sevenlerin ilgisini çekeceğini düşünüyorum.

berrybutcher 3 years ago

The Stranger by the Beach

Akiyo Oohashi

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir saatlik harika bir anime. Tür olarak shounen ai, bu türleri sevmeyenler için vakit kaybı olacaktır. ♤♤♤♤ Bir yazar, deniz kenarına sürekli gelen bir gençten hoşlanmaya başlıyor ve tanışmak istiyor. Bu genç, Mio, sahildeki banka oturup sadece denizi izliyor. Mio,…devamı

berrybutcher 3 years ago

Hajime no ippo

Satoshi Nishimura

12 Gönderi

Spoiler içeriyor Muhteşem bir spor animesiydi. Çiźimlerinin eski olduğuna bakmayın. Birkaç bölümde alışıyorsunuz. Initial D de aynı şekildeydi. Animede Makunouchi isimli bir genç, zorbalık görürken kendini birden boks ringinde bulur. Karakter olarak agresif birisi olmasa da ringe çıktığında tamamen farklı birisi olur.…devamı

berrybutcher 3 years ago

Madame Bovary

Gustave Flaubert

29 Gönderi

Spoiler içeriyor "Onun anlayışına göre aşk, apansız gelmeli, altın veya gümüşün tasfiyesi zamanında kıvılcımlar saçarak gözü kamaştırmalı ya da göklerden inen bir kasırga hâlinde benliğimizi altüst ederek irade kuvvetimizi hazan yaprağı gibi koparmalı, bütün depreşmelerimize karşı kalbimizi sürükleyip kendi girdabına atmalıydı." Madam…devamı"Onun anlayışına göre aşk, apansız gelmeli, altın veya gümüşün tasfiyesi zamanında kıvılcımlar saçarak gözü kamaştırmalı ya da göklerden inen bir kasırga hâlinde benliğimizi altüst ederek irade kuvvetimizi hazan yaprağı gibi koparmalı, bütün depreşmelerimize karşı kalbimizi sürükleyip kendi girdabına atmalıydı." Madam Bovary, ilk ismiyle Emma, kitabın ellili sayfalarında kocasından memnun kalmadığını söylüyor. Monoton hayat canını sıkıyor kadının. Mösyö Bovary ile evlenmeden önce de evliliğe koşuyor ve babasının evindeki hayatından yakınıyordu. Ondan önce de babasının evini özlüyor ve gittiği manastır hayatını yeknesak buluyordu. Sonuca gelince ise evlenip de merakını giderdikten sonra bu kez en başa dönüp manastırı özlemle anıyor. Ellinci sayfadayken bunları not ettim ancak devamının da benzer olacağını düşünüyorum. Hayatını kendi iradesiyle yaşayamayan bazı insanları hiçbir değişiklik tatmin etmez. Bazı kişilerin, kadını bu konuda nankör veya aç gözlü olmakla yerdiğini gördüm ancak bu saygı duyulması gereken bir durum. Böyle insanlar bir hafta Paris'i gezer ardından sıkılıp üç hafta köy evinde yaşar. Bu günümüz dünyasında ekonomik özgürlüğü olan insanların yaptığı alışılagelmiş bir tavır. Bazı insanlar bir sırt çantası ve bisikletle dünyayı geziyor. Madam Bovary, kadınların babasının istediğiyle evlendiği, ailesinin istediği, genellikle dini okullarda, eğitimi aldığı bir döneme denk geldiği için şanssız kimselerden. Daha gencecik birisi ve ne kendini ne de insanları tanımadan seçim yapmaya zorlanıyor. Mösyö için de aynı şekilde hissediyorum. Karısı kendisini daima tekdüze olmakla suçluyor. Yüzme bilmediği, hobisi olmadığı ve her tür alan hakkında fazla bilmediği için cahil olduğunu savunarak doktoru küçük görüyor. "Erkekler her şeyi bilmeli ve sorduğumda bana anlatabilmeli." Bazı konulardaki cinsiyet rollerini katı bir şekilde savunanların yol açtığı bir sonuç bu. Dönemin bu rollere bakış açısını da iyi yansıtıyor. Bugün biz de bunun çok daha hafif versiyonunu deneyimliyoruz aslında. Babası umursamazca yarım yamalak bilgisiyle oğluna işkence ediyor. Annesinin zorlaması ile okula gidiyor ve kolej derslerini severken yine ailesinin kararıyla tıp eğitimi almak zorunda bırakılıyor. Hiç ilgisi olmadığı, beğenmediği bir kadınla evlendiriliyor ve on yıldan fazla bir süre bu kadınla yaşamak zorunda kalıyor. Babasının kötü muamele ettiği, annesin ve ilk karısının sürekli kontrol ettiği bu adam elbette ikinci karısı olan hırslı ve genç Madam için yeterli olmuyor. Birbirlerini anlayıp iletişim kurmaya çalışmıyorlar. Oysa aynı gemideler. Madam, kocasının istemediği için değil hayatını toplumun doğruları yönettiği için hobiler edinmeye fırsatı olmadığını görmüyor. Ilerleyen sayfalarda kadının ve onu kandırmaya çalışan adamların bayağılığını açıkça okuyoruz. En çok canımı sıkan da bu noktalar. Kocasını hem bedenen hem de ruhen çokça aldatıyor. Ikinci dostu olacak pseudo adam da utanmadan şöyle diyor, "Bizi tekrar başlamaktan meneden var mı?" Evli bir kadına dediği şeye bakar mısınız? O evli kadın da dünden razı zaten. Gördüğü her adamın kucağına atlıyor. Evli bir kadını kendi çıkarları için ayartmaya çalışan karakterler de şeref yoksunu. Bu yüzsüzler bir de Mösyö Bovary'nin yüzüne pişkin pişkin bakıp sohbet edebiliyorlar. Mösyö Bovary, bu kitapta normale yakın tek karakter bence. Karısının şımarıklığını anlamayıp hasta sanıyor ve iyiliği için türlü masraflar yapıyor. Hatta onu tek başına bir yerde bırakıyor ki istediği kadar tiyatroyu ziyaret edip sağlığı düzelsin. Kıskançlık bile yapmıyor. O çağlarda bulunabilecek en medeni beyefendi. Kusurları ise okuyucuyu sinirlendirecek türden. Karısı, halıya perdeye para döküp bir sürü senet imzalamak zorunda kaldığında hiçbir şey fark etmiyor. Yine karısı ellerinde olan gayrimenkulleri satıp dostuyla yediğinde de haberi olmuyor. Kendi öz çocuklarını itiyor, hasta olduğunda ilgilenmiyor ve hiç annelik yapmıyor ama adam yine de rahatsız olmuyor. Gece geç saatlerde ortadan yok oluyor fakat bizim mösyö ayakta uyuyor. Sonraları mektubu buldugunda da, "Belki sadece platonik bir aşktır aralarındaki." Diyerek içini rahatlatıyor. Birincisinde olmasa da insan bu kadar geç kalmadan aldatıldığını fark etmez mi? Yaptığı en büyük yanlış ise eski eşiyle birlikteyken şimdiki karısının evine gidip flört etmesiydi. Ancak karısı ölene kadar bir çizgiyi aşmıyordu ve flört ettiği kadınla da evlendi. Yaptığı da aldatmaktır ne kadar karısı ve diğer bayağı erkek karakterler kadar midesiz olmasa da. Belki de böyle bir karısının olması ektiğini biçmektir. Emma, kocasının evlenmeden önce kendisiyle flört ederken evli olduğundan haberdardı. "Benimle karısını aldatıyorsa benim onu aldatmam da sorun olmaz." diye düşünse pek şaşırmazdım. Karakterlerin neredeyse hepsi geçici hevesleri ciddiye alıp, olmayacak insanların peşinden giden ergenler gibi. Herkes birilerini kandırıyor ve aldatıyor. Bizim yerli dizilere konu olacak bir hikayesi var kısaca. Edebi yönü ise güzeldi bence. Işlenişi yerli dizilerden daha yukarı taşımış basit olan konuyu. Romantizm okumayı sevmesem de bir klasik olduğu için merak ettim diyebilirim. Akıcı yazılmış olması da bu noktada yardımcı oluyor bu türü sevmeyenlere. Yine de evliliğe ve aşka uzak olsam da bu kitaptan sonra daha bir soğudum. Hatta soğumanın ötesinde mide bulandırıcı hayatları okuduk. Böyle saf ve mutluluk hayalleri olan insanlar içinse üzüldüm. Bu kitabı okuduktan sonra tanıştıkları her kadında bir Emma ve her erkekte de Rudolf, Leon veya Charles görmezler umarım. .d

berrybutcher 3 years ago

Koro

Christophe Barratier

68 Gönderi

Spoiler içeriyor “Suyun Dibi” (Fond de l’Etang) anlamina gelen bir okulda gelişiyor tüm olaylar. Filmin geçtiği yatılı okulda genelde kimsesiz ve maddi durumu iyi olmayan öğrenciler bulunmaktadır. Bu öğrencilerin çoğu yaramaz ve asi yapılı gençlerdir. Okulun müdürü (François Berléand) ise öğrencilere karşı…devamı“Suyun Dibi” (Fond de l’Etang) anlamina gelen bir okulda gelişiyor tüm olaylar. Filmin geçtiği yatılı okulda genelde kimsesiz ve maddi durumu iyi olmayan öğrenciler bulunmaktadır. Bu öğrencilerin çoğu yaramaz ve asi yapılı gençlerdir. Okulun müdürü (François Berléand) ise öğrencilere karşı oldukça sert davranmakta, hücre cezası ve dayak gibi acımasız cezalar vermektedir. Bunun disiplini sağlayacağını düşünmektedir. O zamanlarda oldukça yaygındı aile içi ve eğitimde olan şiddetler sanırım. Öğretmenlerin tümü baskıcı ve otoriter bir tavır içerisindelerdir öğrencilere karşı. Yalnızca okula yeni gelmiş olan Clement, bu tavrın doğru olmadığını ve pek de bir işe yaramayacağını düşünür. Bu sebeple öğrencilere karşı tamamen farklı bir tutum sergileyerek onlara müzik aracılığı ile ulaşmaya çalışır. Filmi izlerken Clement’in diğer öğretmenlerden farklı olarak öğrencilere ulaşmak, onları anlamak ve onları eğitmek üzerin verdiği uğraşlar beni oldukça etkiledi. Ayrıca Clement, yaşlı bir adamın gözlüğünü kıran öğrenciyi müdüre teslim edip dayak cezası ya da daha kötüsünü almasını sağlamak yerine bu öğrenciye daha farklı bir ceza vermiştir. Cezası bu yaşlı görevliye kendi işlerinde yardım etmektir. Çocuk bu sayede hem kendisine hem de çevresine daha çok yarar sağlayacak bir ceza almış olur. Yardım 'cezası' sayesinde çocuk, görevliye sadece görevli olarak değil, bir insan olarak bakmayı öğreniyor. Yanında kalıp zaman geçirince yaşlı adamın aslında öğrencilerden nefret etmediğini anlıyor. Okuldaki öğretmenler ve müdür de dâhil, çalışanların arasında sadece okul hizmetlisinin işini iyi yapmaya çalıştığını görüyor. Dahası, öğretmenlerin ve müdürün eğitime ve öğrencilere karşı olan umursamaz ve sert tutumlarını görmek üzücüydü. Hatta müdür, “Hiç eğitimci olmak istemedim” şeklinde bir ifade kullanıyor filmin ortasına doğru. Sevilmeyerek yapılan her mesleğin, içinde barındırdığı faydanın ve saygınlığın kaybolmasına neden olacağı çıkarımını yapabiliriz. Ancak bunlar bir bahane olamaz diye düşünüyorum. İşinizi sevmeyebilirsiniz, mecburiyetten seçmiş olabilirsiniz. Hatta önceden sevip sonra soğumuş da olabilirsiniz. Yine de işinizi düzgün yapmaktan alıkoymamalı bu durum. Çünkü toplum puzzle gibi. İşini sevmediği için ameliyatları eksik yapan bir doktorun bahanesi sizin hayal kırıklığınızı dindirmez. Korumak yerine silahını atıp kaçan güvenlik görevlileri hayal edebilir miyiz? Eğitim için de aynısı geçerli. Öğretmenliği sevmiyor ve işsizlikten korktuğunuz için devam ediyorsanız bile öğrencilerine saygı duymalısın. Travma yaşatacak haraketlerden ve sözlerden kaçınmalısınız. Kimse işinizi sevmiyorsunuz diye sizin kum torbanız olamaz. Bu tarz filmleri izlerken aklıma eski hocalarım gelir hep. Lise bitene kadar toplamda altı farklı okulda eğitim gördüm. Birçok öğretmenle karşılaştım. İçlerinden sadece iki tanesini iyi bir şekilde hatırlıyorum. Diğerlerini görünce yolumu değiştiriyorum. Dini cemiyetlerinin reklamını yapanlar, hatası olmayan öğrenciden durduk yere sinirini çıkaranlar, şiddet uygulayanlar, çoğunluk istemiyor diye doğru düzgün ders işlemeyip öğrencilerle geyik yapanlar, bunlar sadece benim karşılaştığım ve hatırladığım eğitimci tipleriydi. Kişisel olarak deneyimlediğimi söyleyemeyeceğim. Her zaman öğretmenlerden uzak durmaya çalışan, sessiz ve derslerde de zaman zaman orta ya da en iyi olan biriydim. Çünkü bir şey söylemeye ve hocalarla iletişim kurmaya çekinirdik. Yine de sizden nefret edecek bahaneyi bulabilen hocalar tanıdım. Şimdi de öğrencilerin çoğunun zerre saygısı yok. Öğretmenine vuranlar, saygı duymayanlar vs giderek arttı. Yani hiçbir zaman düzgün bir ritim tutturamadık ve bu bize özel değil. Zaman ve yeri bahane edecekler için bu film bir örnek teşkil ediyor bence. Clement'in ve müdürün aynı zamanda, aynı okulda çalışıyor olması gibi. Biraz uzun bir yorum oldu sanırım. Itiraf etmek gerekirse sonuna kadar okuyanın pek olduğunu düşünmediğim için rahatça takılıyorum yazının ikinci paragrafından itibaren .d Bir ihtimal okuyan kişilere sormak isterim bu konudaki düşüncelerini. Varsa farazi çözümler paylaşmaları çok faydalı olur. Fakültede aldığınız eğitim sizi pişmiş bir eğitimci yapmıyor sonuçta. Salt yaşayarak deneyim kazanmak da hayli zaman alır.

berrybutcher 3 years ago

Pal Sokağı Çocukları

Ferenc Molnar

52 Gönderi

Spoiler içeriyor Aslında henüz çocukluk yıllarını unutacak kadar yaşlandığımı düşünmüyordum ancak gerek bu kitabı gerekse ana karakteri çocuk olan diğer kitapları okuduğumda fark ettim ki bana çok yabancı geliyorlar. Hiç tanıdık bir iz bulamıyorum kitaplarda. Sanırım karakterlere hayat verenin de bir yetişkin…devamıAslında henüz çocukluk yıllarını unutacak kadar yaşlandığımı düşünmüyordum ancak gerek bu kitabı gerekse ana karakteri çocuk olan diğer kitapları okuduğumda fark ettim ki bana çok yabancı geliyorlar. Hiç tanıdık bir iz bulamıyorum kitaplarda. Sanırım karakterlere hayat verenin de bir yetişkin olması büyük bir etki bırakmış. Çocuklar çocuk gibi değil de yetişkinin zorlamasıyla çocuk gibi hareket eden insanlar. Verdikleri kararlar, yaptıkları planlar ve karakter gelişimleri o kadar kusursuz ki gerçekte olan çocukları anlamakta da zorlanıyorum. "Adam olmuşlar mıydı? En azından büyümüşlerdi işte! Dışarıdan bakıldığında adama benziyorlardı. Belki de erken yaşta kendi başına kararlar almak durumunda kalmış yetişkin adam kalıbındaki çocuklardı onlar." Gerçekten de kitaptaki çocuklar bile kendilerini çocuk değil de erkek olarak göstermeye çalışıyorlar. Bu belirli yaştaki çocuklar için çok doğal bir istek ancak bunun bir sınırı ve göz ardı edilme noktası vardır. Yetişkin bir erkek gibi görünmek için, günün tüm saatlerinde emekli balıkçılar gibi hareket edebilmek büyük bir arzu ve kararlılık gerektirir. Çocuklar böyle şeyleri büyüklerin yanında hatırlar ve taklit etmeye çalışırlar. Büyükler menzilen çıkınca da hevesleri yeni bir oyuna ve arkadaşlarına kayar. Kitabın "generali" ise her koşulda bir general. Sakinliği, planlar yapması ve herkesi kontrol edebilmesi... Yetiskinlerin bile çıkarları için göz ardı edeceği centilmenlik kurallarına da müthiş bağlılar. Genel olarak mükemmel bir kitaptı. Ön yargılarım vardı nedense. Çavdar Tarlasında Çocuklar'ın, Şeker Portakalı'nın, Mutlu Prens'in, Otomatik Portakal, Küçük Prens ve aklıma gelmeyen diğer kitapların gölgesinde kalacak diye endiselenmiştim başta. Fakat hiç tereddüt etmeden okunması gerekiyor bence. Oldukça akıcı ve eğlenceliydi. Bir günde bitirilebilecek kitaplardan. Derine inmese bile dönemin içinde bulunduğu koşullara da hafif bir ışık tutuyor aynı zamanda.

berrybutcher 3 years ago

İrticanın Ayak Sesleri

İsmet Zeki Eyüboğlu

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Birçok konuya değinen bir kitap. Konular derine inilmeden ama fazla da yüzeysel olmayacak şekilde anlatılmış. Dili de oldukça akıcı. İçeriğine gelecek olursak Nakşibendilik, Mevlevilik, Kadirilik gibi mezheplerin eğitime ve siyasete olan etkilerinden bahsediyor. Kitaba göre Rumi, Muhammed Bin Ali, Abdulkadir…devamıBirçok konuya değinen bir kitap. Konular derine inilmeden ama fazla da yüzeysel olmayacak şekilde anlatılmış. Dili de oldukça akıcı. İçeriğine gelecek olursak Nakşibendilik, Mevlevilik, Kadirilik gibi mezheplerin eğitime ve siyasete olan etkilerinden bahsediyor. Kitaba göre Rumi, Muhammed Bin Ali, Abdulkadir Geylani ve Bahaeddin Nakşıbend Farsi kökenlidir, daha doğrusu direkt Iranlı olarak yazılmış. Iran hem Farsi hem de Turki insanları barındırıyor. Zaten Iran ve Afganistan çok uluslu oldukları için Tacikler, Farsiler ve Türkiler bir arada yaşıyorlar. Ancak Iran'ın Kuzeyi eskiden Assyrians olan şimdilerde Farsi olarak bildiğimiz ulusun çoğunluğunda. Yani Mevlana Farsi de olsa Iranlı değil, Afganistan kökenli olduğunu biliyordum. Kitapta niçin böyle yazılmış, benim aklımda kalan mı yanlış, bilemiyorum. Ancak pek de fark etmez sanırım. Burada bahsetmek istemeyeceğim bir takım politik mevzulara da girmiş yazar. O kısımları mutlaka okumanız gerekir bence. Üstü kapalı bahsetmeye çalışmak pek yeterli olmayacaktır açıklamak için. Türk Islam sentezi bölümünde ise yazar, böyle bir sentezin olamayacağından bahsediyor. Selçuklu ve Osmanlı zamanında yapılan mimari eserlerin ve edebi metinlerin bir sentez oluşturmadığını çünkü değişmez kuralları olan inançlara ekleme yapılamayacağını söylüyor. Sanırım bu noktada Islam ile sentez oluşturanın bazı mezhepler olduğunu düşünebiliriz. Mesela Şia ya da Mevlevilik. Ikisinde de Islam'da kabul edilmeyen noktalar var. Musiki, sema, ney üfleyerek ibadet, imamlık(on iki imam ve yedi imam mevzusu), gibi kavramlar ne kadar kabul edilmemiş de olsa bir sentez oluşturduğunu çıkarabiliriz. Kültür ve dinin bağdaştırılması gibi. Islam ya da Hristiyanlık olsun, bu sentezleri kabul etmezler çünkü değiştirmek ve tapınmalara ekleme yapmak gibi şeylere hiç rastlamadım hadislerde veya ayetlerde. Ayrıca bu bölümde kısaca Türklerin kabul ettiği Hristiyanlık, Şamanlık gibi inançlardan da bahsetmiştir. Hristiyan olan Türklerin Batı Avrupa'ya gittiğini söylüyor. Ancak onlardan bazıları hâlâ bizim ülkemizde de var. Kendilerine ait bir toplulukta yaşıyorlar. Dinleri çoğunluktan farklı ancak Türkler. Bununla ilgili bir belgesel izlediğimi hatırlıyorum. Önceden yabancı dilde dua ederken din adamları, klisiye daha çok Türklerin geldiğini ve hiçbir şey anlamadıklarını görüp duaları Türkçe okuduklarından bahsediyordu. Yazarın genel olarak Amerika ve Avrupa için olumsuz bir tutumu var. Orta Doğu'yu sömürge haline getirdiklerini, niyetlernin ülkemiz için de aynısı olduğunu söyler. Bu zaten çoğumuz için açık olan ve bilinen bir gerçek sanırım. Aynı zamanda bu ülkelerin gelişmelerini reddetmekten ziyade bizim de uygulamamız gerektiğini söylüyor. Bu noktada batı özentiliği diyerek tamamen doğuya yönelmemiz gerektiğini savunanları da batının gelişmelerinden yararlandıklarını söyleyerek eleştiriyor, "Batıya öykünme (Batı taklitçiliği) diyerek alanlara, yollara dökülen bilinçsiz gericilerin hangisi çağdaş buluşlardan yararlanmıyor, "gâvur işi" dedikleri araç-gereçlere sarılmıyor? S38 Zaten kısa ve akıcı bir kitap olduğu için fazla detaya da yer vermemiş. Bu nedenle başka kaynaklarla karşılaştırma yapabilir ya da bazı meseleleri daha derin şekilde araştırabilirsiniz. "Ülkemizde, Islamı anlamak için başka dinlerin okutulması, onlarla Islam arasındaki görüş ayrılıklarını, ortak sorunları öğrenmek, tartışmak gerekir." S23 "Insan denen varlık, ister erkek, ister dişi, başkasına giydiğiyle, omuzlarına astığıyla değer kazanmaz, değer günlük giysilere benzemez, onlarla ölçülemez, değer insan varlığının özüyle ilgilidir, kılığıyla değil." S28

berrybutcher 3 years ago

Gör Beni-İki Devrin Hikayesi

Akilah Azra Kohen

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabı bir sene önce okumuştum. Detayları pek aklımda yok ama hatırladığım noktalar için kısaca bir yorum yapmak istedim. Okumasam da olurmuş dediğim birkaç tane kitap vardır, bu da onlardan biriydi. Romantizm türünü hiç sevmem ancak yorumları okuyunca olaylar romantizmin de…devamıKitabı bir sene önce okumuştum. Detayları pek aklımda yok ama hatırladığım noktalar için kısaca bir yorum yapmak istedim. Okumasam da olurmuş dediğim birkaç tane kitap vardır, bu da onlardan biriydi. Romantizm türünü hiç sevmem ancak yorumları okuyunca olaylar romantizmin de ilerisinde diyerek bir şans verdim. Kalemi daha sağlam olsa da bazı noktalar Wattpad kurgularına benziyordu. Örnek verecek olursak Anadolu'dan gelmiş bir ailedeki ana karakter olan genç kadın, zengin insanların arasına girince piano çalıp aslında Anadolu'yu yüceltmeye çalışıyor gibiydi kendince. Oysa biz gerçeği biliyoruz. Her evden bir piano çıkmaz özellikle cumhuriyetin ilk yıllarında. Insanlar savaş için her şeyini satmış iyice yoksullaşmış durumda. Onda önce de bu coğrafya tarımla ve hayvancılıkla uğraşan insanların yurduydu. Insanlar bulduğu kısıtlı zamanda dinleniyordur ya da başka işlerle ilgileniyordur muhtemelen. Zaten Anadolu insanının edebiyatta ve eğitimde hızla gelişememesinin sebebi bu değil miydi. Kaldı ki piano, keman yani herhangi bir alafranga enstrümanı çalmak tabii ki güzel bir şey ancak böyle bir imkanı olmayan insanları da küçümseyen bir güruha piano çalmayı biliyoruz, şeklinde savunma yapmak yerine bunun o koşullar içinde normal olduğunu, insanların maddesel nedenlerle küçümsenmeyeceğini belirtmek gerekirdi. Kitapta piyano modernliği sembolize etmiş gibiydi. Kadın da varlıklı adama yaraşır biri olsun diye bari piyano çalıyor olsun, madem fakir bir taşralı, diye düşünülmüş gibi hissettirdi bana. Erkek karakter hem varlıklı hem de inkılap karşıtı, kadın ise tam zıttı. Sonra da zorlama bir senaryoyla birbirlerine aşık olup her şeyi görmezden geliyorlar. Bunun olabilmesi için iki taraftan birinin ya da ikisinin de fanatik olmaması lazım. Oysa ikisi de kendi düşüncelerini sonuna kadar savunuyorlar. Böyle bir birliktelikte kavgaların dozu da zamanla artar gibi geliyor, özellikle aşk dedikleri hevesin ilk alevleri sönünce. Düşünün ki bu kadın ve ailesi evinden yurdundan savaş yüzünden kopmuş. Babalarını, ocaklarını kaybetmiş. Sonra gittiği yerde salt varlıklı değiller diye kendi yurttaşları tarafından sürekli aşağılanıyorlar. Bir taraf birçok şey kaybetmişken, diğer tarafın sempati gösterip yardım etmesi gerektiği yerde yaptıkları okuyanın canını sıkacak düzeyde. Hem de şehit olanların kanın daha soğumadığı bir zaman anlatılıyor. Basit bir aşk uğruna gerçekler harcanmış bence. Her şeyi göz ardı ederseniz ve bu konuda hassas değilseniz normal bir kurgu gibi okuyabilirsiniz. O açıdan bakarsak gerçekten akıcı ve dolu bir aşk kitabı derim.

berrybutcher 3 years ago

Çürümüş

Jay Bonansinga

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "O gün enginlerin bütün kaynakları fışkırdı, göklerin kapakları açıldı." Genesis, 7:11, S(293) Üç bölümden oluşan bir polisiye kitabı. Her ayrıntıya farklı bir klişe eklenmiş. Bazı noktalar çok belirsiz kalmış ve sığ bir anlatımla yetinilmiş. Yazardan okuduğum ilk kitap ve muhtemelen…devamı"O gün enginlerin bütün kaynakları fışkırdı, göklerin kapakları açıldı." Genesis, 7:11, S(293) Üç bölümden oluşan bir polisiye kitabı. Her ayrıntıya farklı bir klişe eklenmiş. Bazı noktalar çok belirsiz kalmış ve sığ bir anlatımla yetinilmiş. Yazardan okuduğum ilk kitap ve muhtemelen de sonuncu olmayacak. Ne kadar klişeler fazla da olsa başrol tamamen farklı bir karaktere sahip. Sıradan dedektiflerden oldukça uzak. Ayrıca kitap çok akıcıydı. Bu yüzden hızlıca bitti ama sevemediğim bir şeyler de var. Diğer kitaplarının daha iyi olacağını umuyorum. °•°•°•°•° Buradan sonrası spoiler içerir. FBI Ajanı Grove, eski bir davasında yardım aldığı profesörün ölümü üzerine bu davayı incelemeye başlar. Yüzeysel olan bir kısım da bu. Başka hiçbir polis veya sorumlu çıkıp da sen tek başına ne yapıyorsun, demiyor. Karakter tek tabanca olarak at koşturuyor cinayet yerlerinde. Üstüne bir de şehri vuran şiddetli kasırgalar var. Hiçbir şeye aldırmadan, "Bu katili yakalayan ben olmalıyım, bu benim kaderim." Klişesiyle yanına sevgilisini ve bir arkadaşını da alarak fırtınanın ortasına gidiyor. Gittiği yerde bir kulübe bulup kasırgadan saklanırken dışarı çıkıp katili fırtınada yakalayası geliyor. Sanırım kendini superman falan sanıyor başroller. Arkasında bıraktığı kadına ve adama ne olacağını da pek düşünmüyor. Kaldıkları küçük, kilerden bozma kulübe Allah'a emanet yani. Ana karakter katilin peşinden koşturuyor. Bakın, normal bir insan olsa ilk etapta ayağı falan kayar komalık olurdu. Lakin katil ve dedektif sanki kırk yıllık tarzanmışcasına çamurlu, yarı sel felaketine teslim olmuş sokakta, beşinci derece kasırgaya direnerek arabaların üzerinden atlayıp birbirlerini kovalıyorlar. Hadi bunların birisi zeki bir katil, birisi de ajan olduğundan dolayı güçlü bir insan. Peki ilerleyen sahnelerdeki yaralı kadının aynı zorlu sokakları, seli ve kasırgayı geçip yanlarına ulaşabilmesine ne demeli. Silahı nasıl kullanacağını bilmeyen, fiziksel olarak hazırlıksız ve üstüne bir de yaralı olarak tasvir edilmiş. Başrol, ajan olmasına rağmen katili yakalamaya çalışırken kaç kere ölüyordu yani. Illaki kadın karakteri araya sokup romantik sahne yaratmak için bu senaryoyu zorlamaya gerek var mıydı? Mantık ne kadar devre dışı kalsa da polisiyeyi seviyorum ama bu kadarı da okuyucuyu ayakta uyutmaktır yani. Polisiye ve suç türünde başrolün yetenekli ve lider özellikleri taşıması bir gereklilik gibi zaten. Yine de bir uzmandan yardım almadan kasırgaya kişisel hesaplaşma için girmek, bunu yaparken biri kadın biri erkek, iki sivil ve savunmasız insanı öylece bırakmak biraz tuhaf geldi bana. Ne yapıp ne edip onları ekmesi gerekirdi bir yerde. Sonra tek başına ne yaparsa yapsın ana karakter. Burayı da boşversek katille final hesaplaşmasında birden araya babalarının hayali giriyor. Babasını hatırlıyor, nasıl rezil bir herif olduğunu anlatıyor. Sonra katil, bizim dedektifi, babasına çok benzetip şaşırıyor ancak buraya da bir açıklama getirilmemiş. Gerçekten kardeşler miydi, yoksa öylesine yazılmış bir paragraf mıydı belli değil. Bütün bunları bir kenara bırakırsak kitabı yine de sevdim. Beğenmediğimiz kısımlar mütemadiyen karşımıza çıkar her kitapta ama genel olarak severiz. Bu da onlardan biri. Kötünün iyisiydi bana göre. Can sıkıntısında iyi gidecek türden bir kurguydu.

berrybutcher 3 years ago

"Herkesin putu kendisine şirin, Herkes başkasının putuna Ibrahim." Ö. Lütfi Mete