Bnil (@bnil)

bnil 2 months ago

Spoiler içeriyor “Mutlak gücü ele geçirdiği o anda başarısız olduğunu biliyoruz. Bunun tek bir açıklaması olabilir: Geleceği tamamen ve kusursuz bir şekilde görebilmek ölümcüldür.” “Gelecek şekillendirilebilen bir şeydir.” “Yoğun hislerin ilk kurbanı mantıktır.” “Düşünebilen neredeyse tüm canlıların er geç kavradığı gibi, güç…devamı“Mutlak gücü ele geçirdiği o anda başarısız olduğunu biliyoruz. Bunun tek bir açıklaması olabilir: Geleceği tamamen ve kusursuz bir şekilde görebilmek ölümcüldür.” “Gelecek şekillendirilebilen bir şeydir.” “Yoğun hislerin ilk kurbanı mantıktır.” “Düşünebilen neredeyse tüm canlıların er geç kavradığı gibi, güç dışında her şey saçmalıktır.” “İnanç yönlendirilebilen bir şeydir. Tehlikeli olan tek şey bilgidir.” “Korkunc gayeyle tanıştığı ilk günden beri, geleceğe huzur bulma umuduyla bakmıştı. Bir çıkış yolu vardı elbette. Paul bu yolu tam olarak kavramasa da, varlığını tüm kalbiyle biliyordu… o gelecek rotasının verdiği talimat netti: Bırak git, bırak git, bırak git…” “Tanrılık verildiğinde, sözde tanrının kontrolünde olmayan tek şey budur.” “Varlığının kaderin halkalarından koparıldığını, dışlandığını, haykırdığını hissediyordu… varlığını sadece ismen sürdürüyordu. ‘Ben seçildim,’ dedi. ‘Doğuştan mı emin değilim… ama söz hakkım yoktu kesinlikle. Ben seçildim.’” “Dökülmeyen yaşlar gözlerini yakıyordu.” “Paul, Tanrı olmayı hiç istemedim, diye düşündü. Tek istediğim, sabah ışığına yakalanan mücevherimsi bir çiy tanesi hibi kaybolmaktı. Meleklerden ve lnetlerden kurtulmak istiyordum; yalnız kalmak istiyordum… yanlışlıkla olmuş gibi.” “Kaba kuvvet kullanmak, kendini senden güçlü olanların insafına terk etmektir.” “İmparatorluklar doğarken amaçsızlıktan mustarip değildir. Ama kökleştiklerinde hedefleri kaybolur ve yerini anlamsızlaşmış ritüeller alır.” “Akıntıya kapılmış bir dal parçası, nereye sürüklendiğini bilir mi?” “Birden korkuya kapıldı; yeni bir şeye uzanırken en değerli şeyleri elinden düşürmekten, çıkaracağı en hafif sesin bile evreni yıkıp parçalamasından, bu parçaların onun ulaşamayacağı kadar uzaklara dağılmasından korktu.” “Paul, Bütün bunlara nasıl sebep oldum? Diye kendine sordu.” “Paul, Her yerde barış var, diye düşündü. Her yerde huzur var; bir tek… Muad’Dib’in yüreğinde yok. Benliğinin bir kısmının karanlık, buz gibi bir sonsuzluğun içinde yattığını hissediyordu.” “İnsanın kendi isminin hem hoş hem nahoş hisler uyandırması normal olsa gerek.” “Güçlü kararlar insanın hayatına tav verir.” “Fikirlerden en çok eyleme döküldüklerinde korkmak gerekir.” “Paul ne yaparsa yapsın o korkunc yolu izlemekten kurtulamayacak mıydı?” “Aşırı analiz, gerçeğin düşmanıdır.” “İnsan güçlendikçe yalnızlaşır. Sonunda gerçeklikle bağını yitirir… bu da onun sonu olur.” “Paul kendinden nasıl korunabilirdi?” “Merak beni harekete geçiriyor, ama bir yandan da gönülsüzlük duyuyorum. ‘Ya sandıkları kişi değilsem?’ Diye düşünüyorum. Bu düşünce hoşuma gitmiyor.” “Bir yaratık gelişip de bir şeye dönüşmüşse, değişerek bunun tam zıttı olmaktansa ölmeyi yeğler.” “‘O, cihadı kullanmadı, cihat onu kullandı. Bence elinden gelse cihada son verirdi. Zihinsel bir salgını durduramazsın. Muad’Dib’in elinde panzehir yok. Cihadın kökünde yatan şey kaos. Sence kaos emir dinler mi?’” “Bir şeyi hayal edemememiz onu gerçeklikten dışlamaz.” “Paul sakinliğini korumaya çalıştı. Kendini çırılçıplak hissediyordu; ruhu tüm kehanet hayallerinden gizlenen bir zamana terk edilmişti.” “Etrafındaki kalabalığın, sürtünen insanların şöyle bir bakıp geçmesi, onu tanımaması Paul’e tuhaf bir özgürlük hissi veriyordu.” “Bu yolun ilerisinde açıkça gördüğü kaderinden kurtulabileceğini ısrarla umuyordu. Ama kalablık onu durmaksızın ileriye doğru itmekteydi; sersemlediğini hissetti… yolunu kaybettiğini, hayatının kontrolünü yitirdiği hissine kapıldı.” “Paul vücudunun bir çöl böceği tarafından terk edilmiş bir kabuk olduğunu hissetti.” “Paul birden bedeninin, artık kontrol edemediği bir gücün tezahürü olduğu hissine kapıldı. Var olmama haline geçmiş, hareketli bir durgunluğa dönüşmüştü. Var olmayışın merkezindeydi.” “Daha az kötüyü seçmek de bir tür yenilgi midir? Diye merak etti. Bu yolda ne kadar ilerlemişti?” “Öyle soğuk ve içine kapanık görünüyordu ki. Uyuması, uyanması bunu değiştirmiyordu.” “Arayış içindesin ama aradığın şeyi bulmak istemiyorsun aslında.” “Zamandı bu. Hareket ediyordu. Tüm evren ileri geri, sağa sola kayıyordu.” “Alia ‘Tarihe geçmek istemiyorum,’ diye fısıldadı. ‘Ben sadece sevilmek… ve sevmek istiyorum.’” “O kendi tuzağında yem. Gücün ve dehşetin hizmetkarı. Şiddettin… ilahlaştırılmanın kafesinde hapsolmuş durumda. Her şeyini kaybedecek. O zaman da yıkılacak.” “Basit yaşamayı unuttuk. Bir şeyi şişeleyemezsek, çırpamazsak, anlamlandıramazsak veya biriktiremezsek, ona önem vermiyoruz.” “Paul en baştan beri gitmeye mahkum olduğu bir yere vardığını hissediyordu. Kısılı kalmıştı. Cihat onu yakalayıp kaygan bir yola sokmuştu ve geleceğin korkunç çekim gücü, bu yoldan ayrılmasına asla izin vermeyecekti.” “Paul ruhunun dinlenmek istediğini hissediyordu ama kehanet hayali onu ilerlemeye zorluyordu. Az kaldı, dayan, dedi kendine. Biraz ileride hayalindeki karanlık bekliyordu. Istırap ve suçluluk duygusu yüzünden hayalinden söküp attığı yerdi orası… ayın düştüğü yerdi.” “Paul, Chani’nin öldüğünü kabullenmeye başladığını hissetti. İstemediği bir evrende rolünü oynamış, kendisine uygun olmayan bir bedende yaşamıştı. Aldığı her nefeste içi acıyordu.” “Paul, ödemem gereken kefaret bu mu? Diye merak etti. Ağlamak istiyordu ama göz çukurlarından yaş gelmiyordu.” “Bu yeni bilinciyle geleceği göremiyordu. Geleceği… tüm gelecekleri reddettiğini hissediyordu.” “Paul konuşurken kehanet hayaliyle arasındaki bağın koptuğunu hissetti. Zihni sınırsız olasılıklardan ürktü. Yitik hayali rüzgar gibi, istediği tarafa esmeye başladı.” “Paul’ü buraya kadar Tandis getirmişti. Sonra dönüp rapor bermişti. Paul ise bir fremen gibi çöle yürmüştü. ‘Geleceğin artık onun fiziksel varlığına ihtiyaç duymadığını söyledi bana’ demişti Tandis. ‘Yanımdan ayrıldıktan sonra bana seslendi. Artık özgürüm, dedi.’” “Geride iz bırakmadan ölmenin hoş bir şey olabileceğini fark etmeye başladı. Ceset, kalıntı bırakmayınca tüm gezegen insanin mezarı olurdu.” “Paul çölle bütünleşecek, diye düşündü. Çök onu huzura kavuşturacak.” “Çöl onu aldı… ve tanrılaştırdı.” “Öyle aptaldı ki! O sonsuza dek yaşayacak, bizse öleceğiz.” 1.kitap benim için çok özel olsa da bu kitap beni çok daha etkiledi paul’e olan sevgimden dolayı ve ona kurduğum empatiden dolayı sanırım. Kitap boyunca yaşadığı işsel çatışma beni kahretti. Benim için çok değerlisin paul…

bnil 2 years ago

Adınla Çağır Beni

Andre Aciman

15 Gönderi

“O gözlere asla uzun süre bakamazdınız ama niçin bakamadığınızı anlamak için bakmaya devam etmeniz gerekirdi.” “Senin için her şeyi çalarım, sen bana dur deyinceye kadar, öğle yemeğine kadar, parmaklarımın derisi kat kat soyuluncaya kadar, çünkü senin için bir şey yapmak…devamı“O gözlere asla uzun süre bakamazdınız ama niçin bakamadığınızı anlamak için bakmaya devam etmeniz gerekirdi.” “Senin için her şeyi çalarım, sen bana dur deyinceye kadar, öğle yemeğine kadar, parmaklarımın derisi kat kat soyuluncaya kadar, çünkü senin için bir şey yapmak hoşuma gidiyor, senin için her şeyi yaparım, söylemen yeter, senden daha ilk günden hoşlandım ve benim yeni arkadaşlık teklifime buzla karşılık versen bile, aramızda geçen bu konuşmayı ve kar fırtınasının ortasında bile yazı geri getirmenin kolay yollarının olduğunu hiç unutmayacağım.” “Bir insan diğerine tam anlamıyla vurulmuşsa, diğeri de ister istemez vurulmuş olsa gerektir, diyen bir yasa vardır bir yerde. Amor ch’a null’amato amar perdona. Seven hiç kimseyi sevilmekten dışlamayan aşk; Francesca’nın Inferno’daki sözleri.” “Söylemek mi daha iyi, ölmek mi?” “Normalde, şöyle bir bakış atar ve sonra gözlerimi kaçırırdım –gözlerimi kaçırırdım, çünkü onun gözlerinin güzel, berrak gölünde davet edilmeden yüzmek istemiyordum– ve hiçbir zaman, orada istenip istenmediğimi öğrenmeme yetecek kadar beklemedim; gözlerimi kaçırırdım, çünkü birisinin bakışlarına karşılık veremeyecek kadar ürkektim; gözlerimi kaçırırdım, çünkü onun ne kadar önemsediğini değerlendiremiyordum. Gözlerimi kaçırırdım, çünkü onun çelik gibi bakışı bana hep, onun ne kadar uzun boylu durduğunu ve benim ondan ne kadar aşağı bir düzeyde olduğumu hatırlatırdı.” “Hayır. Kimse yalnız kalmayı sevmez. Ama yalnızlıkla yaşamayı öğrendim.” “Mutsuz değildim. Birisiyle birlikte olmak istiyordum. Ama yalnız olmak da beni rahatsız etmiyordu.” “Kendinizi bildiğiniz için ona dokunamayacağınızı söylemek ne büyük temkinlilik.” “Bazıları kendini düzeltir, bazıları kendini düzeltiyormuş gibi yapar, bazıları hiçbir zaman geri dönmez, bazıları daha başlamadan pısar kalır ve bazıları da yönlerinde bir değişiklik yapmaktan korktuklarından, kendilerini hayat boyu yanlış bir hayat yaşarken bulurlar.” “Senden önce bir sürüsü şansını denedi ve mükâfatını gördü, sen niçin yapamıyorsun? Bir çok kişi bundan kaçındı, sen niçin yapasın? Daha sonra değilse, Elio, ne zaman?” “Ona bir şeyi vermeyi delice istiyordum. Tersine almak çok kişiliksiz, çok kolay, çok mekanik geliyordu.” “Kendini aşağılama ayrıcalığından ötürü imrendim ona.” “Bu duygunun uzun sürmeyeceğini ve bütün bağımlılarda olduğu gibi, bir uyuşturucu iğneden sonra bağımlılığa tövbe etmenin kolaylaştığını biliyordum zaten.” “Bu kendinden iğrenme bataklığından çıkmak istiyordum ve bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum.”

bnil 2 years ago

Aşk-ı Memnu

Halid Ziya Uşaklıgil

12 Gönderi

“Halka bakarsanız hiçbir şey yapmamak lazım gelir; bence insan halk için değil kendisi için yaşamalıdır!” “Öğrendiklerini öğrenmek için, bilmemiş olmamak için öğrenirdi, ne geleceğine ait bir emel köşkü kurmuş, ne gençliğine ait bir şiir demeti bağlamıştı. Hayat onun için uzun…devamı“Halka bakarsanız hiçbir şey yapmamak lazım gelir; bence insan halk için değil kendisi için yaşamalıdır!” “Öğrendiklerini öğrenmek için, bilmemiş olmamak için öğrenirdi, ne geleceğine ait bir emel köşkü kurmuş, ne gençliğine ait bir şiir demeti bağlamıştı. Hayat onun için uzun bir eğlenceydi. En çok eğlenebilenlere, yaşamak in en çok hak sahibi olanlar gözüyle bakardı. Eğlenmek… Bu kelimenin anlamı da Behlul’de değişikliğe uğramıştı. O hakikatte hiçbir şeyden eğlenmezdi. Bütün eğlence yerlerine koşardı, bütün gülünecek şeyleri arardı, belki herkesten çok gülerdi; fakat eğlenir miydi? Eğleniyor görünürdü, onun için eğlenmek eğleniyor görünmek demekti. Bütün gülüşlerinin, eğlenişlerinin altında saklı bir can sıkıntısı vardı ki onu daima bir zevkten diğerine sürüklerdi.” “–Gülmek! Lakin o bizde kuraldır, biz her şeye gülerek başlarız. Fakat bu, bizi gizli gizli, ta içimizden, hatta çoğunlukla kendimize karşı bile saklayarak yapanları kıskanmaktan, yapılan şeyleri beğenmekten alıkoymaz. Güleriz, gülmekle umduğunu yapamamak acısının intikamını alırız; sonra yavaş yavaş biz de yaparız, artık gülünüp eğlenmekten usanç ortaya çıktıktan sonra yapmakta bir sakınca görmeyiz; fakat vakit geçmiş, o şey sıradanlaşmış, bayağılaşmıştır.” “Kendi kendisine: – Muhakkak, beni sevmiyor! diyordu. Kaç kereler, o bunalımlar arasında, bu söz dudaklarının ucuna kadar gelmişti, ona: – Beni sevmiyorsun! diyecekti, sonra bu soruya karşı verilecek güvencede sevilmediğinin daha belirgin bir delilini görmek korkusundan öyle titrerdi ki cesaret edemezdi. “ “–İşte erkekler! derdi, asla memnun değildirler, artık sevmemek isterlerse bütün düşüşün, bıkkınlığın suçlarını kadınlara yüklemek için çare bulduktan sonra sevmemek suçunu da onlara bırakmak için zavallıları aşağılayacak şeyler ararlar.”