(@) - Raf

21.12.2025 Baştan söyleyeyim; ben de bu animeyi seviyorum, kudurmayın. Sadece sizin gibi abartmıyorum. 2022’de mangasına yazdığım kısa bir yazıdan dolayı Twitter’da sövülmedik değerimi bırakmayan, maks. 14 yaşındaki fan kitlesi yüzünden; animesini izlememe rağmen hakkında ufacık bir şey bile yazmamışım. Filminden…devamı21.12.2025 Baştan söyleyeyim; ben de bu animeyi seviyorum, kudurmayın. Sadece sizin gibi abartmıyorum. 2022’de mangasına yazdığım kısa bir yazıdan dolayı Twitter’da sövülmedik değerimi bırakmayan, maks. 14 yaşındaki fan kitlesi yüzünden; animesini izlememe rağmen hakkında ufacık bir şey bile yazmamışım. Filminden önce de unuttuğum animeyi tekrar izlemek istedim. Köle gibi davranılan ve tek amacı meme ellemek olan ana karakteri izlemek ve bundan zevk almak tam olarak kime hitap ediyor bilmiyorum ama bana göre değil demiştim ilk birkaç bölümde. Ancak bu karakterin bir noktada olgunlaşacağını düşünürken, aksine daha da ciddiyetsiz, kimseyi rol model almayan tavırla devam ettiğini görünce bir ısınmaya başladım karaktere. Eğlenceli, aksiyonu iyi; komedisi de ilgimi çekmemesine rağmen yer yer iyi olabiliyor ama bir şeyleri eksikmiş gibi hissettiriyor bu anime. Belki çok sıradan bir konusu olduğundan bu boşluk hissi vardır ama bu sıradan hikâyeyi diğerlerinden farklı anlatmayı başardığı için sıkılmadan izleyebiliyoruz. Aslına bakarsanız Chainsaw Man’i iyi yapan en önemli şey de bu. Çünkü pek anime izlemeyen ben bile shounen animelerinin çoğunu sevemiyorum; tutmuş şeyleri kopyala-yapıştır yaparak farklı karakterlerin bakış açısından izlemek bana pek geçmiyor. Bunun en büyük örneği benim için Demon Slayer’dı; çünkü animeyi üç kez izlemeye çalıştım ama ilk sezondan ilerisine gidemedim. Beni içine çeken bir şey yoktu. Chainsaw Man ise tüm shounen klişelerini eksiksiz bir şekilde kullanmasına rağmen “ben bildiğin shounen animelerinden değilim” diyerek, birçok klişeyi kullanırken alttan alta eleştiri de yapıyor ama iyi bir anime olmaktan ileriye gidemiyor. Kısacası; karakterlerin sığ olması, her ne kadar eleştirmek için de olsa fazla klişe olması ve yaratmaya çalıştıkları dramatik havanın bana geçmemesinden dolayı, benim gözümde üst düzey, başyapıt bir anime falan değildi Chainsaw Man. Son olarak; animasyonları her ne kadar iyi olsa da bazı sahnelerde CGI fazla göze batıyordu. 7,12/10

burakt0 3 months ago

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana

Mert Baykal

90 Gönderi

20.12.2025 Neden bu kadar övüldüğünü anlamadım, aynı şekilde gömen kesimin de neden gömdüğünü anlamadım. Dram kısmı yok, onda bir anlaşalım; ama komedisi gayet iyiydi. Süresi fazla uzun gelmişti ama izlerken akıp gitti, hatta hızlı bir şekilde son geldi. Orijinal filmi…devamı

burakt0 3 months ago

Avatar: Suyun Yolu

James Cameron

192 Gönderi

Rewatch 19.12.2025 HAFİF SPOİLER “Oğluma karşılık oğlun” 13 yıllık bekleyişin ardından gelen Avatar: The Way of Water, olayın Pandora’nın görkemli görüntüsü ve gizemlerinden çıkıp tamamen kişisel bir husumete dönüştüğünü gördüğümüz, ilk filmdeki sorgulamaları ve Na’vi halkının etiklerini boşa çıkaran bir…devamıRewatch 19.12.2025 HAFİF SPOİLER “Oğluma karşılık oğlun” 13 yıllık bekleyişin ardından gelen Avatar: The Way of Water, olayın Pandora’nın görkemli görüntüsü ve gizemlerinden çıkıp tamamen kişisel bir husumete dönüştüğünü gördüğümüz, ilk filmdeki sorgulamaları ve Na’vi halkının etiklerini boşa çıkaran bir filmdi. İlk film klişe ama kalan birçok sebepten ötürü efsane denebilecek seviyedeydi; ancak burada ilk filmde gördüğümüz birçok şeyin tersi oluyor. Zorunda kalmadığı sürece savaşmak istemeyen karakter bir anda savaş meraklısı oluyor. Özünde insan olan Jack Sully, herkesten çok Na’vi gibi davranıp bir başarısı olmamasına, hatta korkup kaçmasına rağmen gereksiz rolleniyor. Film boyunca sürekli aynı şeyleri görüyoruz. İlk filmde gördüğümüz eğitim sahneleri ve alışma süreci burada da var. Bunun yanında sürekli kaçırılan çocuklar; biri kurtarılıyor, diğeri kaçırılıyor derken aslında aynı şeyleri izleyip duruyoruz. Sadece görsellik ve atmosfer bizi büyülüyor ve bunu izlerken hissedemiyoruz. Bu klişe ve aynı şeyleri izlerken sıkılmıyoruz; aslında bakarsanız önemli olan da bu gibi: sıkılmıyoruz. Saçma bulduğum başka bir şeyden daha bahsedeyim: İlk filmde insanlardan her anlamda farklı gösterilen Na’viler, bu filmde bayağı insan gibiler. Birbirlerini zorbalayan ergenlerden klasik Amerikan komedisine kadar aynı. Renkleri mavi olmasa farklı bir ırk izlediğimizi anlayamayacağız diyerek abartabilirim hatta. Bunu karakterlerle bağ kuralım diye mi yaptılar bilmiyorum ama o farklı havasını bitirmiş. Tüm bunlar yetmezmiş gibi 3 saatlik filmin yarısı, Sully ve ailesinin sığındığı Metkayina klanını anlatmakla geçmesine rağmen final savaşında klanın umursanmaması, savaşın sadece aile etrafında yaşanması gibi saçma salak şeyler de barındırıyor. Özellikle sinemada izlerken tüyleri diken diken eden ama birkaç saat geçtikten ve üzerine biraz düşündükten sonra övülecek pek de bir şeyi olmadığını anladığım filmlerden Avatar: The Way of Water. Kısacası bazı insanlar için deneyim çok da önemli değildir; onlar için hikâyenin bir amacı olmalıdır. Film bittikten sonra sadece görselliğiyle değil; diyalogları, hikâyesi, müzikleri, iyi yazılmış karakterleri, hatta söyleyemedikleriyle bile anılmalıdır. Neyse ki ben onlardan değilim. Bu belki kötü bir şeydir ama bu filmi tüm kötülüklerine rağmen sevdim. 7,34/10

burakt0 3 months ago

Avatar

James Cameron

134 Gönderi

Rewatch 18.12.2025 “Kendime, herhangi birinin geçebileceği her sınavı geçebileceğimi söylerdim.” Avatar: Fire and Ash’i izlediğimde ilk iki filmi tekrar izlememiştim. Fire and Ash’i tekrar izlemeden önce seriye bir rewatch atmasam olmazdı. İlk Avatar filminin Extended Collector versiyonunu izledim. Bu versiyon…devamı

burakt0 3 months ago

Ne kadar Marvel bitti desem de, sızdırılan 1 dakikalık teaser bana göre çok da önemli olmamasına ve 144p olmasına rağmen heyecanlandırdı. Bence No Way Home’da olduğu gibi bol cameo’lu, fanları çıldırtacak ama senaryo bakımından pek de bir olayı olmayacak Doomsday'in.…devamı

burakt0 3 months ago

Eyes of Wakanda

Todd Harris

3 Gönderi

Detaylı Marvel Kronolojik İzleme Sırası – Part 1 Baştan söyleyeyim, ilk başta genel Marvel yorumlarımı yazacağım; diziye geçmek istiyorsan biraz aşağı bakabilirsin. 2025'in sonlarına geldik ve benim yine film izleme hevesim yok olmaya başladı. Yani benim yıllık film izleme hedefi…devamıDetaylı Marvel Kronolojik İzleme Sırası – Part 1 Baştan söyleyeyim, ilk başta genel Marvel yorumlarımı yazacağım; diziye geçmek istiyorsan biraz aşağı bakabilirsin. 2025'in sonlarına geldik ve benim yine film izleme hevesim yok olmaya başladı. Yani benim yıllık film izleme hedefi yine yalan oldu; kaldık 244 filmde. Şimdi de haftalarca uğraştığımız 37 sayfalık 78 film, 2 kısa film ve 10 one-shot’ın yanında; 31 dizi, 57 sezon, 572 bölümlük, izlemesi 586 saat 12 dakika süren Marvel Evreni için uzun bir kronolojik izleme sırası yaptık. Hazır film izleme hevesi gitmişken bu uzun listeye dalma zamanı dedik. Bu gidişle benim 2025'in en iyileri listesi de yalan olacak gibi duruyor. 2025 yılı Marvel için bir-iki istisna dışında rezildi. Sırasıyla bakacak olursak; Spider-Man animasyonu her ne kadar eğlenceli, çerezlik olsa da gereksizdi. Falcon’lu Captain America’dan bahsetmek istemiyorum; filmi çok sonra izledim ve kötü olacağını bildiğim hâlde beklediğimden bile kötü çıkmıştı. Daredevil açık ara en sevdiğim süper kahraman; Daredevil: Born Again dizisi ise evrene herhangi bir katkıda bulunmayan, tamamen karakterleri sevenlere oynayan bir diziydi. Muse karakterinin harcanması, dizinin bir türlü adam akıllı açılamaması falan derken... ben sevsem de beklentinin çok çok altında olduğunu kabul etmek gerek. Thunderbolts ya da The New Avengers çoğu kişiyi şaşırtsa da sebepsiz bir şekilde iyi olacağını hissediyordum. Her ne kadar “hepimiz arkadaşız” gibi klişe bir temayla işlenmiş olsa da kısır Marvel yapımlarının yanında iyi gelmişti. The Fantastic Four: First Steps filmi ise kısaca yılın en büyük hayal kırıklığıydı. Ironheart dizisine de değinmek istemiyorum; birçok erteleme geçiren ve yine birçok sahnenin kesildiği, Marvel’ın “duyurduk, artık yayımlamazsak olmaz” diye çıkardığı diziden başka bir şey değil. DİZİ İNCELEMESİ “Wakanda birçok sırrın krallığıdır.” Eyes of Wakanda dizisine gelecek olursam artık Marvel kronolojik sırasında ilk izlenecek içerik oluyor; çünkü milattan öncesine kadar gidiyoruz ve Wakanda’nın derinliklerine iniyoruz. Spoiler vermeden yazmakta biraz zorlanacağım ama deneyelim bakalım. Wakanda’nın sırları ne kadar umurumda, Wakanda temalı bir dizi izlemek ne kadar ilgimi çekiyor diye sorsanız “hiç” derim, çünkü pek de yakın hissedemiyorum kendimi. İlk bölümde Wakanda’nın bir sırrını öğreniyoruz. Çok tekdüze gitse, sıradan bir konu anlatsa ve oyunculuklar göze batsa da fena değildi. İkinci bölümde ise alternatif Truva’ya gidiyoruz; Etiyopyalı Memnon’un aslında bir Wakanda casusu olduğu işleniyor. Bu bölüm gayet akıcıydı ancak animasyonlar çok gözüme batmaya başladı. Özellikle yakın çekimlerde gözlere baktığımızda amatörün bir üstü olduklarını söyleyebilirim. Ayrıca sadece benim mi dikkatimi çekti bilmiyorum ama özellikle bu bölümde karakterler, gerek animasyonları gerek diyaloglarıyla, eşcinsel gibiydi amk… Üçüncü bölümde de yine farklı bir ajan/casus hikâyesi izliyoruz ama bu kez milattan sonra 1400 yılındayız. Burada belki de dizinin en çok konuşulan karakterlerinden Iron Fist’i görsek de benim pek umurumda olmadı. İlk iki bölümden farkı yoktu; sadece daha akıcı buldum. Gelelim dizinin en önemli ve son bölümüne. Bu bölümde milattan sonra 1200 yılındayız ve yine bir casusluk hikâyesi izliyoruz; ancak durum çok daha farklı. Ne desem spoiler olacak, o yüzden susmak istiyorum. Kısacası bu bölümde Marvel evreninin sonunu görüyoruz; o sonun neden gelmediğini ve Wakanda’nın neden, nasıl dünyaya açıldığını daha net anlıyoruz. Tabii evrenin sonu gelmedi diye asla gelmeyecek gibi bir durum yok ortada. İzleyin görün; devam edersem spoiler vereceğim. Yalan yok, sevdim bu diziyi. İrite eden yerler, animasyonun kötü durduğu sahneler ve ilk iki bölümde göze batan oyunculuklar oldu olmasına ama ortalama üstü bir mini diziydi. Wakanda’nın ne kadar tanrı kompleksli bir halk olduğunu gördüğümüz, birçok tarihi olaya ve savaşa bizzat şahit olduklarını ama asla karışmadıklarını öğrendiğimiz bir diziydi Eyes of Wakanda. “Kronolojik sıra için ne kadar önemli?” derseniz bence önemli. Özellikle evrenin sonu, Wakanda’nın sırları falan derken orta derece önemli diyebilirim. Orta derece diyorum çünkü Infinity War sonrası MCU’da Wakanda’nın bir değeri kalmadı; kaynaklarını paylaşıyor, hatta onların kaynaklarından daha iyileri ortaya çıkıyor. Haliyle Wakanda’nın da eskisi gibi bir önemi kalmıyor. Bunlar spoiler değil; velet falan varsa kudurmasın şimdi. Kısacası Wakanda halkının şerefli olacağım derken tarih boyunca ne kadar şerefsizce davrandığını gördüğümüz bir diziydi desem kimse inkâr etmez sanırım. 6,43/10

burakt0 3 months ago

İki Dünya Bir Dilek

Ketche

20 Gönderi

Sıfır beklentiyle izlediğimiz ve gariptir ki zevk aldığımız bir film oldu İki Dünya Bir Dilek. İzlenmesi gereken yüzlerce film varken yine “ne izlesek?” diye düşündüğümüz bir gece, çok da kafa yormasın diye açtık; baştan sona klişe olmasına rağmen izletti kendini.…devamıSıfır beklentiyle izlediğimiz ve gariptir ki zevk aldığımız bir film oldu İki Dünya Bir Dilek. İzlenmesi gereken yüzlerce film varken yine “ne izlesek?” diye düşündüğümüz bir gece, çok da kafa yormasın diye açtık; baştan sona klişe olmasına rağmen izletti kendini. Filmin kendisini çok ciddiye alması ve ilk başlarda yaşanan şeyleri gizem gibi görüp bir de o olmayan gizemi saklamaya çalışma çabası beni güldürdü. Bunu aptala anlatır gibi anlatmalarını biraz olsun anlıyorum da, zaten yeterince klişe olan hikâyeyi bir de böyle anlatınca komik duruyor. Bunun haricinde yeni bir hikâye yazmak yerine birçok filmde gördüğümüz şeyleri harmanlayıp bu filme entegre etmişler. Öyle ki; 1990 yılında çıkmış Ghost filminden Just Like Heaven’a, oradan da Ted’e kadar gördüğümüz çoğu sahneyi bu filmlerden az çok biliyoruz. Oyunculuklara geçelim… Hande Erçel’e hiçbir zaman alışamayacağım gibi duruyor. En son Halka dizisinde “oyunculuğu iyi” falan diyorlar diye birkaç bölüm bakmıştım ama yok; orada da iyi değildi, bu filmde de çok göze batıyordu. Filmin yarısından fazlasında Hande Erçel’in oyunculuğu kötüydü; özellikle duygusal sahnelerde duyguyu geçirememesi bir yana güldürüyordu, bunun yanında yapay mimikleriyle de “benden kötüsü olamaz” diyordu. Sadece Hande Erçel de değil; diğer oyuncuların da performansları pek iyi değildi, buna Metin Akdülger de dahil. Sadece Hande Erçel gereğinden fazla göze batan isim oldu. Metin Akdülger ile Kaptan 88 çizgi romanı vesilesiyle tanışmıştım; saygı duyduğum biriydi ama Sırrı abisine başsağlığı dilediği gün gitti bütün saygı… Filme dönecek olursak zaten tanıdık bir senaryoydu. Biraz daha mitolojik, masalsı anlatımın yanında yılbaşı filmi gibi başlaması heyecanlandırdı ve “acaba?” dedirtti. Ancak bir noktadan sonra mitoloji umurlarında olmuyor; o masalsı anlatım çöpe atılıyor ve yılbaşı atmosferinin sadece filmin sonunda yağan kardan ibaret olduğunu anlamamıza sebep oluyor. Yani hızlıca finale giden bir film var; karakterler birbirlerine nasıl ısındı, Bilge karakteri verdiği karardan hemen nasıl dönebiliyor derken… karakter gelişimi de yoktu filmde. HAFİF SPOİLER Tüm bunların yanında, filmin bütçesi olmasına rağmen ucuzundan bir hayalet efekti bile yapmaya tenezzül etmemişler. Öyle ki hayalet veya ruh ne derseniz bu karakterin geçebilmesi için bütün kapılar açık bırakılıyor; buna yoğun bakım kapısı da dahil. “Olur böyle hatalar.” diyerek devam edelim etmesine ama bir de psikolog veya terapist sahnesi var ki… orada da karakterimiz belli bir atak geçiriyor ve sorununu anlatmaya çalışıyor ama terapistimiz ilaç yazıp hemen gönderiyor. Ulan daha teşhis koymadın, hadi teşhisi koydun diyelim; sen psikiyatrist misin de ilaç yazıyorsun amk? Hangi kafayla yazıldığını anlamakta zorlansam da fena bulmadım filmi. Yerin dibine soktum madem, biraz da neden bu puanı verdiğimden bahsedeyim: Bu yıl üçüncü kez söylüyorum ama ben bu filmi de bir deneme olarak görüyorum. Evet, 4-5 filmden araklanarak yapılmış bir film bu ama ne yalan söyleyeyim, ben bizim ülkemizden de fantastik filmler görmek istiyorum. Yine bu yıl çıkmış Dehşet Bey ve Uykucu filmlerine de “deneme” demiştim. Onları aksiyon tarafında, İki Dünya Bir Dilek filmini ise fantastik tür bakımından deneme olarak görüyorum. Nedense bu denemeler birkaç yıl içinde kendisini tekrar edecek ve zamanla gördüğümüz düşük bütçeli cin filmlerine nasıl sövüyorsak bunlara da sövecekmişiz gibi hissediyorum. Hadi hayırlısı. Bu filmi ortalama üstü buldum çünkü hâlihazırda alışık olduğumuz hikâyeyi tekrar izlemiş gibi hissettim. Bunun yanında özellikle sonu beni tatmin etti; bazı yerlerde tebessüm edebildim. İzlediğiniz kişi de çok önemli tabii, onun da etkisini unutmamak gerek. Şimdi burada kötü yazılmış diyaloglardan da bahsedip daha fazla yerin dibine sokmayacağım veya kendini bir bok sanan aptallar gibi “hikâyeyi bir kadın yazmış, Hande yazmış ya go girl” demeyeceğim. Ya da ne bileyim, Ekşi Sözlük’te kendini filozof hisseden asosyaller gibi sanatsal konuşup “bizimkiler yapmasın” diyerek gömmeyeceğim; aksine denenmeli böyle şeyler diyeceğim. Kısacası, birden fazla filmden esinlenilmiş senaryosuna rağmen Hande Erçel’in hikâyesinden diye pazarlanan bu film; tamamen klişelerden beslenmesine rağmen yer yer eğlendiren, bazen tebessüm ettiren ve sonunda duygulandıran bir film olduğu yani amaçladığı şeyi başardığı için ortalama üstü bir denemeydi. Son olarak Kim ne yazmış diye bakarken YouTube’da bir inceleme videosuna denk geldim. Yorumlarında şöyle bir şey vardı: “Cok ön yargilisiniz gayet güzel filim birde kendinizi yagilasaniz alkislarim sizi.” Lütfen önyargının ne anlama geldiğini bilmeyecek kadar cahil olmayın… -Sizin müvekkiliniz hangi tarafta? +Arafta 6,30/10

burakt0 3 months ago

Avatar 3

James Cameron

53 Gönderi

11.12.2025 Muhtemelen Disney tarafından aldığım son ön gösterim davetiydi bu. Eğer öyle olursa finali Avatar ile yaptığım için memnunum. Filmi her ne kadar sevsem de ilkinin devamı, ikincinin aynısı olmuş. Üzülerek söylüyorum ama film, sadece görsel efektleri, yönetmenliği ve sinematografisiyle…devamı11.12.2025 Muhtemelen Disney tarafından aldığım son ön gösterim davetiydi bu. Eğer öyle olursa finali Avatar ile yaptığım için memnunum. Filmi her ne kadar sevsem de ilkinin devamı, ikincinin aynısı olmuş. Üzülerek söylüyorum ama film, sadece görsel efektleri, yönetmenliği ve sinematografisiyle iyi olabileceğini; senaryo tarafını kimsenin sorgulamayacağını düşünmüş olacak ki ikinci filmin aynısını sadece renk paleti değiştirerek bize sunmuşlar. Yalan yok, bu taktik benim üzerimde işe yaradı; izlerken senaryo umurumda olmadı. Özellikle 1 saati aşkın savaş sahnelerinde çocuk gibi kilitlenip izlediğimi söyleyebilirim. Kısaca, her Avatar izlediğimizde “Ulan bunlar nasıl efekt?” diyorsak bu filmde de diyoruz. Görsel açıdan çığır açan Avatar: Fire and Ash, ikinci filmden sonra derinlerine inmek istediğimiz hikayeyi bize vermiyor; bildiğimiz şeyleri farklı bir şekilde yüzümüze vuruyor. Senaryo tarafında pek bir numarası olmadığı için belli bir kesim tarafından gömülecek olduğu aşikâr ki onlara da hak vermemek elde değil. Son olarak, eğer imkânınız varsa IMAX hatta Laser IMAX’te deneyimleyin. 7,86/10 19.12.2025 Rewatch SPOILER VE KÜFÜR İÇERİR. İkinci kez izledim ve en az ilki kadar büyülendim. Ekşi Sözlük’te kendini sinefil sanan bir grup aptalın, Avatar: Fire and Ash’i film olarak görmediğini söyledikleri yorumları okuduktan sonra bir şeyler daha yazmak istedim. Çizgi film diyenler, belgesel olarak izliyorum diyenler, internete düşmüş TeleSync versiyonunu izleyip “iki günde bitirdim, değmez” diyenler… Çizgi film diyen tayfa muhtemelen gri tonlu, bol diyaloglu sanat filmleriyle kafayı yemiş ya da daha kötüsü, CGI olan her şeye çizgi film diyen hastalıklı bir bakış açısına sahip aptallardan oluşuyor. Belgesel olarak izliyorum diyenlere de çok kısa bir şey diyeceğim: Tamam, en ciddi sizsiniz amk. Genel kitleden farklı olduğunuzu sanıp kendinizi havalı hissedeceksiniz, tamam. Filmi TeleSync izleyenler zaten filmi izlemiyor ki amk; bu or**pu çocuklarına kim klavye verdi? Filmi sıkıcı bulanları ise anlamasam da hak vermeye çalışıyorum. Neyse, filmi boş sebeplerle gömenlere yeterince sövdüğüme göre biraz da ben haklı sebeplerle gömeyim. İlk yazdığımda ikinci filmin aynısı demiştim ki gerçekten öyle: Yine sürekli kaçırılan çocuklar, yine aynı kötü adam, yine lider denen ama hiçbir boka yaramayan ve Na’vi olmayı fazla benimsemiş Sully. Farklı ne var derseniz, ne kadar umurunuzda bilmem ama renk paleti var, yeni bir ırk var. İkinci filmde yeni kötü yazmayı akıl edemeyip eskisini getirenler bu kez yeni kötü yazmayı akıl etmişler ama eskisinden de vazgeçememişler. Yok yani, farklı bir şeyi yok; öyle ki Na’vilere saldırılan silahlar bile aynı. Hadi Na’viler gelişmedi de teknoloji içinde yaşayan, birkaç günde şehir inşa eden insanlık niye gelişmedi amk? Ben hikâyesinin derinleşmesini isterken iyice bokunu çıkartıyorlar ve deneyimle izleyiciyi tutmak istiyorlar. Benim için bu filmde de bu taktik işe yaradı ama devam filmlerinde “yeter amk” diyeceğim o seviyeye geldim bu filmle beraber. Kısacası, derinleşmesini istediğimiz hikâye 3 saati aşkın süresi boyunca sürekli kaçırılıp kurtulan çocuklar ve Sully ile Quaritch arasındaki kavgadan ileriye gidemiyor ama yaratılan atmosfer ve görsel şölen sayesinde, hikâyesini sevmediğim bir Avatar filmine daha “iyi” dememe sebep oluyor. 7,30/10

burakt0 3 months ago

Geber Aşkım

Lynne Ramsay

16 Gönderi

Başrolünde Jennifer Lawrence ve Robert Pattinson olan, Lynne Ramsay gibi dünya çapında bir yönetmenin çektiği Die My Love ülkemizde vizyona bile girmiyor. Ama engelli birini suistimal ederek popülerliğini sömüren, geri zekalı izleyicinin cebini hedefleyen Kadıköy Boğası filmi haftalarca vizyonda tutuluyor.…devamıBaşrolünde Jennifer Lawrence ve Robert Pattinson olan, Lynne Ramsay gibi dünya çapında bir yönetmenin çektiği Die My Love ülkemizde vizyona bile girmiyor. Ama engelli birini suistimal ederek popülerliğini sömüren, geri zekalı izleyicinin cebini hedefleyen Kadıköy Boğası filmi haftalarca vizyonda tutuluyor. Böyle ucuz fırsatçılığı destekleyen sinema sektörü de, buna para döküp şişiren kitle de sinemamızın çöküşünün birebir sebebi. Bu kez çok uzatmadan filme geçiyorum. Die My Love için heyecanlıydım; son bir aydır deli gibi beklediğim bir filmdi ama tek kelimeyle özetle deseler “sıkıcı” derim. Uzunca spoiler vermeden devam edeyim: Film, mutlu bir çiftle başlasa da temelde iletişimsizlik, doğum sonrası depresyon ve bunların yanında cinsel kopuklukla beraber yürütülmeye çalışılan ilişkiyi anlatmaya çalışıyor. “Anlatmaya çalışıyor” diyorum çünkü daha fazlasını beceremiyor. Nedeni de çok bariz: Sanat filmi olmaya çalışıyor, deneysel bir şeyler deniyor ama gerek işleyiş gerek anlatılacak konu buna hiç uygun değil. Karakterlerle bağ kurmamız çok zor; iyi oyunculuklara rağmen duygular geçmiyor. Eklenen abuk sabuk metaforların altı boş kalıyor derken yönetmenlik, sinematografi ve oyuncuların performansı kurtarıyor bu filmi. Lynne Ramsay için 8 yıllık aranın ardından bu film pek de iyi bir dönüş olmadı. Verdiğim puan yanıltmasın; kötü veya iyi bir film değil, sadece fena sayılmayacak anlatıma sahip sıkıcı bir filmdi Die My Love. İzlerken sıkılırsınız, hatta film bitene kadar “bit artık” diye yalvarırsınız ama bitince de “aslında fena değildi” dersiniz ya… İşte tam olarak o filmlerden. Harcanmış bir potansiyel var diyemem; akıcı bir anlatımı olsa daha yüksek puan verecektim elbette ama konusu itibarıyla çok daha iyi olamazdı. Kısacası Ariana Harwicz uyarlaması olan Die My Love, Jennifer Lawrence ile Robert Pattinson’ın büyük etkisi, yönetmenlik ve sinematografisi sayesinde film boyunca süren sıkıcılığını, altı boş metaforları ve geçmeyen duyguları bir nebze de olsa unutturmayı başarıyor. 6,96/10

burakt0 3 months ago

Kasırga

John Maclean

1 Gönderi

İlk uzun metrajı 2015 yapımı Slow West ile iyi yorumlar alan senarist ve yönetmen John Maclean, 10 yıllık bir aranın ardından yine kendisinin yazıp yönettiği Tornado filmi ile geri döndü. Tornado filminin senaryosu 2018’de tamamlanmış olsa da John Maclean finansman…devamıİlk uzun metrajı 2015 yapımı Slow West ile iyi yorumlar alan senarist ve yönetmen John Maclean, 10 yıllık bir aranın ardından yine kendisinin yazıp yönettiği Tornado filmi ile geri döndü. Tornado filminin senaryosu 2018’de tamamlanmış olsa da John Maclean finansman bulmakta zorlanmış; bu yetmezmiş gibi 2020 ile birlikte pandemi gelince iyice duraksayan sektörde Tornado filmi rafa kalkmış. 10 yıllık bekleyişin ardından gelen filmden umudum vardı ama olmadı; beklentiyi karşılayamaması bir kenara, saçma sapan bir film var ortada. Bu kadar güzel gözüken atmosferine ve iyi olan yönetmenlik ile sinematografisine rağmen nasıl bu kadar amatör durduğunu hâlâ anlamış değilim. “İlk yarım saat gizemini korumayı başarıyor” diyenler olmuş ama zaten filmin ortasından başlıyoruz gibi bir durum var ortada. Yani ortada gizem falan yok; 20 dakikanın sonunda da olayları kendisi anlatmaya başlıyor. Bu tercihi başta sorgulamasam da film bittiğinde “Keşke olayları anlatmasaydı da en azından filmi izlerken ‘Acaba ne oldu?’ diye düşünüp kafamızı yoracak bir şeyler bulurduk,” dedim. Çünkü yine yaşanan tesadüflerden beslenerek ilerleyen bir senaryo var karşımızda. Öyle ki bir sahnede karakterin ayağı kaymasa veya başka bir karakter torbayı elinden bırakmasa bu film hiç olmayacaktı. Senaryo ne kadar basit yazıldıysa işleniş de iki katı kötü olmuş. Kovalamaca tarafı fena durmasa da kendisini yok yere feda eden karakterler, yapay diyaloglar, saçma sapan duygu değişimleri ve bir anda gelişen ya da gelişemeyen karakterler derken nereden tutarsak tutalım elimizde kalıyor. Bunların yanında, umurumda bile olmayan baba–oğul çatışmasını işlemeye çalışan film, bir noktada gereksiz intikam sahneleri ile “filmi uzatacağım” derken düşük olan değerini iyice hiç etmeye çalışıyor. Oyunculuklara gelecek olursam: Gerek oyuncuların fazla kasıntı görünmesini istemelerinden gerek de yazılan yapay diyalogların gerçekçi gelmemesinden kaynaklı amatör duruyordu. Kısacası, bir film yönetmenlik ve sinematografi açısından iyi olsa da yapay oyunculuklar ve sıradan senaryo ile birleşen kötü işleniş yüzünden, 15 dakikalık kısa filmde anlatılabilecek sıradan bir hikâyenin 90 dakikaya uzatılınca nasıl ele yüze bulaştığını görmüş olduk. Yine de Yönetmenlik, sinematografi ve sahnelerle uyumlu olmasa da iyi olan müzikleri için yerin dibine sokamıyorum bu filmi. 4,73/10