Derin (@daryell)

Arkadaşlar, fark ettiğim bir şey var, bunu sizinle paylaşmak istiyorum .Hani şu an bile internette, sürekli anlatılıyor ya: “Psikolojinizi tanıyın, her davranışın bir sebebi vardır, depresyondaysanız çıkmanın yollarını arayın” vs vs … İşte tam o noktada, bu düşünceye kapıldığınız anda…devamıArkadaşlar, fark ettiğim bir şey var, bunu sizinle paylaşmak istiyorum .Hani şu an bile internette, sürekli anlatılıyor ya: “Psikolojinizi tanıyın, her davranışın bir sebebi vardır, depresyondaysanız çıkmanın yollarını arayın” vs vs … İşte tam o noktada, bu düşünceye kapıldığınız anda aslında çıkamıyorsunuz. Çünkü beynimizin bir mekanizması var ve bazı duyguların üzerine ne kadar çok düşünürsen o kadar çok yan etki ortaya çıkıyor.Mesela bipolar tanısı almış birini düşünün. Sürekli ilaç kullanıyor, sürekli iyileşmeye çalışıyor. Sürekli Bir sonraki seansı düşünüyor. Bir de buna ek olarak toplumun bakışı var: “Bu hasta, bipolar” diye etiketliyorlar. Ama işin özü şu: Bir şeyden kurtulmaya çalışmadığın gün, aslında kurtulduğun gündür.Günümüzde insanlar duygularını, ruh hallerini çok fazla analiz ediyor aslında bu iyi bir şey ama dozunda kullanıldığında.Neredeyse her davranışın nedenini anlamaya çalışıyorlar ama bu süreçte kendilerini kaybediyorlar. Toplumda 'kendini sevmek' adı altında piskolojiye daha çok önem verilmeye ve dikte edilmeye calsiliyor Farkında olmadan toplum bazı şeyleri yalanlıyor, bazılarını yüceltiyor ve biz de bunların doğru olduğuna inanmaya başlıyoruz.Bu karmaşayı, bu empozeyi anlayabilmek için bazen uzaklaşmak gerekiyor. Resme uzaktan bakmak, olan biteni dışarıdan görmek şart. Ve şunu demek istiyorum: Kendinizi kötü hissettiğiniz zamanlar olacak, bırakın hissedin. Acıyı da hissedin. Çünkü acı olmadan mutluluğun anlamı olmaz.Bazen insanın kendine yapabileceği en büyük iyilik, kendisiyle savaşmamasıdır. Kendini geliştirmek, yeni şeyler öğrenmek, sağlığına ve ruh haline dikkat etmek elbette çok önemli. Ama şu anki dünyada özellikle psikoloji alanında insanlar sanki %90’ı hasta gibi gösteriliyor. Çünkü onlara tanılar konuluyor. Emin olun, doktor falan değilseniz bile, kendinize koymadığınız bir tanıyı kimse size koyamaz. Farkında olun. Farkındalık en büyük güçtür. Bakış açısı her şeyi değiştirir. Acıya bile farklı bir bakış açısı getirdiğinizde, onu dönüştürebilirsiniz.

daryell 6 days ago

Bu Dünya’ya doğduğun için mutlu musun? -Hayır mesele bu değil.. Mesele bu değil.. Çünkü, bence bu Dünya, mutlu olmayı aramamız gereken bir yer değil. Bu Dünya birileri mutlu olsun diye oluşmadı.. ancak buna rağmen, bir çok insan, içine doğduğumuz bu…devamıBu Dünya’ya doğduğun için mutlu musun? -Hayır mesele bu değil.. Mesele bu değil.. Çünkü, bence bu Dünya, mutlu olmayı aramamız gereken bir yer değil. Bu Dünya birileri mutlu olsun diye oluşmadı.. ancak buna rağmen, bir çok insan, içine doğduğumuz bu Dünya’daki varoluşun amacını mutluluk olarak görüyor. Bana öyle geliyor ki, Dünya, mücadele etmemiz için var. İçimizde iyilik ve kötülük savaşsın,ve iyilik kazansın ki, ruhsal olarak gelişelim. ~Andrey Tarkovski Saatlerdir okuduğumdan beri bu söz benim içimde yankı oluşturdu hayatımda her zaman iyiliğe yer veren biriyim ve kendime hayatta ne olursa olsun ne kadar kırılırsam kırılayım asla insanlara kötü davranmayacağıma söz vermiştim sadece varlığımı onlardan uzaklaştırır ve iyilik yapmayı bırakırım o kadar son zamanlarda çok fazla sınandığımı farkettim bu konuda çok eski yakın arkadaşım,ablam,yeni tanıştığım insanlar vs vs içimdeki iyiliği iyilik yapma dürtüsüne son vermem gerekiyormuş gibi hissediyordum ta ki bu sözlerle karşılaşana kadar sanırım içimde bir ışık,bir yol uyandırdı evet dünyadaydık yeterli zamanımız var mı yok mu bilmiyoruz hangi din doğru hangi ideoloji doğru doğru ne bunu bile bilmiyoruz ama bildiğimiz tek bir şey var sandığımız kadar özel varlıklar değiliz.. mutluluğu amaç olarak belirlememeliyiz.. ha bir de başarısızlığı,ve beklentisizliği kabul etmemiz gerektiğini anladım ... iyilik ve kötülük.. ikisi de var iyi olmak da kötü olmak da bir seçim kendimi korumak amaçlı iyiliği bırakacağım diyordum ama bunun sadece kendi içimde bir dört duvar döşemekten başka bir işe yaramayacağını farkettim herneyse soruma döneyim:d uzun süredir aklımda olan bir şey vardı bunu iki sene önce düşünmeye başlamıştım o zamanlar yaşım pek tutmadığı için bu düşünceyi arka plana atmıştım ölümden sonra organ bağışından bahsediyorum daha önce böyle bir şeye başvuran var mı ? Etrafımda pek bu düşüncede olan insanlar yok onun için burdan sormak istedim

daryell 1 week ago

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku

Çiğdem Vitrinel

164 Gönderi

Spoiler içeriyor "Tütünümü ve anahtarımı aldım ama eksik olanın ruhum olduğunu fark ettim..." Arif kaçmak istiyor benliğinden ruhundan özünden kaçmak istiyor Engellere takılıyor duvarlara tosluyor sabahı korkutan gece uykusu gibi çekiliyor ortadan sessizce oturup savaşıyor kendisiyle Tütün ve anahtar gibi somut şeyler…devamı

daryell 1 week ago

İyii bayraaaamlaaarr geçmişi, geleceği; uzaktakini, yakındakini, kafanızdaki tüm endişeleri bir kenara bırakın… Sanki son bayramınızmış gibi doyasıya yaşayın vee sevdiklerinizle anın tadını çıkarabileceğiniz bir bayram diliyorumm hepimizin bayramı kutlu olsunnn

daryell 1 week ago

Bir gün bir yaprak olup düştüm bilinmezliğin nehrine Geçtim ağaçların, kayaların içinden; hayat vere vere Hiç bitmeseydi savruluşum, hiç tükenmeseydi bilinmezliğim Belki anlardım her şeyi Beni yeşerten o daldan kopmadan önce

daryell 2 weeks ago

Dünyayı Taşıyor Omuzların

Carlos Drummond De Andrade

1 Gönderi

bir gün gelir, Tanrım!" diyemezsin artık. toptan bir temizlik zamanıdır. artık "sevgilim!" diyemeyeceğin bir gün. çünkü boşunalığı kanıtlanmıştır aşkın. ve gözlerden yaş akmaz. ve ancak kaba işlere yarar eller. ve kuruyup kalır yürek. Adamlar boşuna çalarlar kapını, açmazsın. tek başınasındır,…devamı

daryell 2 weeks ago

Amelie

Jean-Pierre Jeunet

212 Gönderi

Spoiler içeriyor "Başarısızlıktan başarısızlığa basit birer taslaktan öteye gidemezsin. Hayat asla tekrar sahnelenilemeyecek bir oyunun sonsuz tekrarından ibarettir." Bu sözü çok sevdimm Burada insanın hayatı boyunca yaptığı şeylerin çoğunun tam anlamıyla kusursuz olmayacağı anlatılıyor. Yani yaptıklarımız çoğu zaman bir taslak gibi eksik,hatalı,…devamı"Başarısızlıktan başarısızlığa basit birer taslaktan öteye gidemezsin. Hayat asla tekrar sahnelenilemeyecek bir oyunun sonsuz tekrarından ibarettir." Bu sözü çok sevdimm Burada insanın hayatı boyunca yaptığı şeylerin çoğunun tam anlamıyla kusursuz olmayacağı anlatılıyor. Yani yaptıklarımız çoğu zaman bir taslak gibi eksik,hatalı, yarım olacak İnsan sürekli deniyor ama çoğu deneme başarısızlıkla bitiyor ve bazen bunları kabullenmekte çok zorlanıyoruz devam etmek de bırakmak da birer seçenek ve her iki seçeneğin de bize mutluluk getirip getirmeyeceğini kestiremiyoruz kısaca hayatta neyi seçersen seç ikisinin sonunda da bir şeyler kaybedip bir şeyler kazanacaksınız ve her zaman seçmediğiniz seçenek aklınızın bir ucunda kalacak .Bazen başka bir hayat yaşamayacağımı düşündüğümde içimde tuhaf bir duygu oluşuyor biraz burukluk, biraz da mutluluk. Hayatın ne kadar mutlu ve keyif verici yanları olsa da bir o kadar da acı ve hüzün ile dolu olduğunu biliyorum ama yine de hep mutlu olmak amacıyla taslağımızı hazırlıyoruz bu nedenle çoğunlukla hayal kırıklıkları yaşıyoruz Amélie’nin insanların hayatına dokunması, beni en çok etkileyen şeylerden biriydi özellikle Madeleine Wallace’ın kocası hakkında yıllarca kötü düşünmesi ve sonra ondan geldiğini sandığı bir mektupla yeniden umutlanması O sahne bana bazen acı bir gerçek yerine pembe bir yalanın insanı daha iyi hissettirebileceğini düşündürdü.Belki de her zaman en doğru olanı yapmak gerekmez bazen o an iyi hissedebilmek için küçük yalanlar da insanı iyileştirebilir.Tabii bu, değiştirilemeyecek gerçekler için geçerli bence.Eğer hayat hâlâ bize bir şeyleri değiştirme gücü ve zamanı veriyorsa, o zaman sahte yalanlarla yaşamamak gerekir.Amélie’nin hayatı bir oyun gibi görmesi, kendi kafasında kurduğu dünyası ve küçük detaylarda mucizeler bulması çok hoşuma gitti.Film bana çocukluğumdan bir anıyı da hatırlattı.Küçükken belirli bir süreliğine gittiğim atölyede Fatih hocam vardı. Bir gün oraya bir kedi gelmişti ve kediye uçak adını vermiştim:DSabahları herkesten önce kalkar, onun mamasını ve suyunu hazırlardım.Bir gün onun için ev yapmak istedim ve oradaki çocuklarla konuşup birlikte çamurdan küçük bir ev yapmıştık.O zaman Fatih hocam bana şöyle demişti “Hayatta ne kadar iyilik biriktirir ve yaparsan, bir gün o kadar karşılığını alırsın.” tabii ben o zamanlar 12–13 yaşlarındaydım ve bu nasihatin anlamını tam kavrayacak yaşta değildim bir sabah uyandığımda yatağımın yanında küçük bir hediye paketi vardı.Üstünde Bu da iyiliğinin karşılığı küçük kız :) yazıyordu. İçinde ahşap gibi odundan yapılmış, üzerinde kaplumbağa figürü olan bir kalem vardı.O gün o kadar mutlu olmuştum ki...Hala birilerine yardım ettiğimde hocamın o sözleri aklıma gelir Amélie’de de bunu gördüm. İnsanların hayatına dokunduktan sonra o yaşlı adamın da onun hayatına dokunması ve yaptığı iyiliklerin karşılığında sonunda aşkını kazanması...Amélie ile çok bağ kurdum Zaten filmi de yakın bir arkadaşım “Amélie vibe veriyorsun” dediği için merak edip izlemiştim çok olmasa da biraz benzerlik yakaladım:d Bence çok tatlı bir filmdimAkışı biraz yavaş olduğu için bazıları sıkılabilir ama benim için her sahnesi küçük bir sanat eseri gibiydiii Masal gibi bir film.Düşündüm de belki de anlam arayışı o kadar da kafamızda büyüttüğümüz bir şey değildir.Belki de anlam gerçekten çok küçüktür birilerinin kalbine dokunacak kadar küçük..

daryell 2 weeks ago

Soluk Mavi Nokta

Carl Sagan

2 Gönderi

Orası… orası evimiz. Bizler oradayız. Sevdiğimiz herkes, tanıdığımız herkes, adını duyduğumuz herkes, gelmiş geçmiş tüm insanlık hayatlarını orada yaşadı. Bütün neşelerimiz ve kederlerimiz; kendinden emin binlerce din, ideoloji ve ekonomik doktrin; bütün avcı ve toplayıcılar; bütün kahramanlar ve korkaklar; bütün…devamıOrası… orası evimiz. Bizler oradayız. Sevdiğimiz herkes, tanıdığımız herkes, adını duyduğumuz herkes, gelmiş geçmiş tüm insanlık hayatlarını orada yaşadı. Bütün neşelerimiz ve kederlerimiz; kendinden emin binlerce din, ideoloji ve ekonomik doktrin; bütün avcı ve toplayıcılar; bütün kahramanlar ve korkaklar; bütün uygarlık kuranlar ve yıkanlar; bütün krallar ve köylüler; bütün âşık çiftler, anneler ve babalar, umut dolu çocuklar… Tüm o generaller ve hükümdarlar, dönemlerinin efendileri olmak için şeref ve zafer adına kan ırmakları döktüler. Ama hepsi yalnızca küçük bir noktanın küçücük bir bölümünde yaşadı. Bu küçük pikselin bir köşesinde yaşayan insanların, diğer bir köşedeki insanlara yaptıkları bitmek bilmeyen zorbalıkları düşünün. Aralarındaki farklar ne kadar küçüktü… Ama birbirlerini öldürmeye ne kadar hevesliydiler. Nefretleri ne kadar ateşliydi. Afra tafralarımızın, hayali benmerkezciliğimizin ve evrende ayrıcalıklı olduğumuza dair yanılgımızın boyu, bu soluk ışıklı nokta tarafından ölçüldü. Gezegenimiz, onu saran devasa kozmik karanlıkta yapayalnız bir noktadır. Bu engin karanlıkta, bizi kendimizden kurtarmak için başka bir yerden yardım geleceğine dair hiçbir iz yoktur. Dünya, bildiğimiz kadarıyla yaşamın var olduğu tek yerdir. En azından yakın gelecekte türümüzün göç edebileceği başka bir yer yok. Evet, ziyaret edebiliriz… ama yerleşmek? Henüz değil. Hoşumuza gitsin ya da gitmesin, şu an için ayakta kalabileceğimiz tek yer Dünya’dır. Gökbilimin insanı mütevazı yaptığı söylenir. İnsan kibrinin ahmaklığını, uzaktaki bu görüntüden daha iyi vurgulayan başka bir şey yok gibi geliyor bana. Bana göre bu görüntü, birbirimize daha nazik davranmamız ve bu soluk mavi noktayı koruyup gözetmemiz gerektiğini hatırlatıyor. Çünkü burası, şimdiye kadar bildiğimiz tek yuvamız. 🌍 ~ Carl Sagan

daryell 3 weeks ago

Sosyal İkilem

Jeff Orlowski

84 Gönderi

“Matrix’te olduğunuzu bilmiyorsanız nasıl uyanabilirsiniz ki?” Yıllar önce insanlar “ileride insanların beynine çip takılacak ve insanlar oradan kontrol edilecek” diyordu. Ama bugün baktığımızda aslında buna çok da uzak olmadığımızı görüyorum. Çünkü sosyal medya ve internet artık bir anlamda beynimize takılmış…devamı“Matrix’te olduğunuzu bilmiyorsanız nasıl uyanabilirsiniz ki?” Yıllar önce insanlar “ileride insanların beynine çip takılacak ve insanlar oradan kontrol edilecek” diyordu. Ama bugün baktığımızda aslında buna çok da uzak olmadığımızı görüyorum. Çünkü sosyal medya ve internet artık bir anlamda beynimize takılmış bir çip gibi çalışıyor. Özellikle küçük yaşlarda başladığında düşüncelerimizi, duygularımızı ve hatta neye öfkeleneceğimizi bile yönlendirebiliyor.Bir zamanlar ben de sosyal medyaya oldukça bağımlıydım. Bildirimler, beğeniler, insanların hayatlarını sürekli görmek… Bir süre sonra bunun çağımızın hastalığı olan “görünür hayat” olduğunu fark ettim. Çünkü çoğu zaman bir şeyi gerçekten yaşamak için değil, insanlara göstermek için yaşıyoruz.Bir süredir fark ettiğim başka bir şey daha var. İnsanlara hayallerini sorduğumda çoğu zaman benzer cevaplar alıyorum:daha iyi bir ev, daha iyi bir araba, daha iyi bir hayat…Ama çoğu zaman hayaller burada bitiyor.Sanki hepimiz aynı hayali kuruyormuşuz gibi.Belki de bunun sebebi sürekli aynı hayatları görmemiz.Aynı şeyleri görmeye alıştıkça, aynı şeyleri istemeye başlıyoruz.İlginç bir şey daha var. İnsanlar sık sık “son 5–6 yıl ne kadar hızlı geçti” diyor. Ama sosyal medyayı daha kontrollü kullanan bazı insanlar tam tersini söylüyor: “Aslında o yıllara çok fazla şey sığdırdım.” Dikkat ve odak sürelerine baktığınızda aradaki farkı görmek zor değil. Bu belgesel de tam olarak bunu anlatıyor. Sosyal medya şirketlerinde çalışmış insanlar, bu uygulamaların insanları nasıl bağımlı hale getirdiğini ve davranışlarını nasıl yönlendirdiğini açıkça anlatıyor.Belki de bazen şu soruyu sormamız gerekiyor:Gerçekten özgür müyüz?Yoksa farkında olmadığımız bir sistemin içinde mi yaşıyoruz?Çünkü Matrix’te olduğumuzu bilmiyorsak… uyanmamız da mümkün değildir.

daryell 8 months ago

Bir Ömrün Sonbaharı

Gizem Kizil

10 Gönderi

“Her ayrılık bir parça ölüm taşır içinde...” Bu sözle bitiyor film; çünkü bazı ayrılıklar sadece gitmekle kalmaz, içimizde yankılanan boşluklar bırakır. Zeynep'in öyküsü tam da bu boşlukta başlıyor. Babasının ani kaybının sebebin kendinde gören ve bununla baş başa kalan bir…devamı